หทัยสีเทา

        “คุณหงุดหงิดพิมพ์หรือคะ ตลอดเวลาที่เราคบกันมา คุณไม่เคยอารมณ์เสียใส่พิมพ์เลยสักครั้ง” ธาวินได้ยินถึงกับชะงัก เขาลืมคิดถึงความรู้สึกพิมพ์พาไปเสียสนิท

        “ผม...”

       “หลายอย่างที่ต้องทำ หมายถึงเฝ้าไข้พิชญาด้วยใช่ไหมคะ” ธาวินถึงกับพูดไม่ออก ดวงตาคมกรอกไปมาด้วยความกระอักกระอวลใจ

        “คุณ...รู้ได้ไง” เสียงหงุดหงิดเริ่มแผ่วลง

        “ไม่สำคัญหรอกค่ะ สำคัญที่แฟนของพิมพ์กำลังเปลี่ยนไปเป็นคนละคนมากกว่า มาหาพิมพ์ที่ร้านอาหารบนตึกร้านเดิมด้วยนะคะ พิมพ์รออยู่” พิมพ์พาพูดจบจึงตัดสายทิ้งไป เธอไปนั่งรอเขาบนร้านอาหารยอดตึก แสงสีของวิวสวยสดงดมาดังเช่นเคย หญิงสาวสั่งเครื่องดื่มมาทานรอ ก่อนที่ธาวินจะเดินทางมาถึง ธาวินมองหาพิมพ์พาแล้วเดินเข้าไปนั่งตรงข้าม

        “สั่งแต่เครื่องดื่มเหรอ สั่งอาหารเพิ่มไหม” ธาวินเกริ่นก่อนที่หญิงสาวจะเข้าเรื่อง พิมพ์พาส่ายศีรษะมองตรงมายังนัยน์ตาของชายหนุ่มอย่างแน่วแน่

        “วันหยุดพิมพ์เหลืออีกไม่เยอะ พิมพ์ก็ต้องบินกลับแล้ว ช่วยบอกพิมพ์ได้ไหมคะ ว่าพิมพ์ควรอยู่ไทยหรือควรกลับอังกฤษ” พิมพ์พาวาดมือไปยกเครื่องดื่มแล้วรอฟังคำตอบ

        “ใจจริงผมอยากให้คุณอยู่”

        “ถ้าคุณวินอยากให้พิมพ์อยู่ต่อ คุณช่วยบอกความจริงกับพิมพ์ได้ไหมคะ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ระหว่างคุณกับพิชญา” ธาวินกลืนน้ำลาย ย้อนนึกถึงอดีตในวัยเด็ก นึกถึงภาพของทิวา เขาถอนหายใจหนึ่งครั้ง

        “ก็อย่างที่ผมเคยบอก พิชญ์เป็นลูกติดแม่เลี้ยงผมตั้งแต่เด็ก พิชญ์กับพี่ชายผมรักกัน สุดท้ายพิชญ์ก็ทำร้ายพี่ชายผมจนเขา...ตาย” ถึงตรงนี้ธาวินไม่อยากพูดต่อส่วนพิมพ์พารู้ความจริงอยู่เต็มอก เป็นเพราะเธอต่างหากที่ทำให้ทิวาตาย หาใช่พิชญาอย่างที่ธาวินเข้าใจ

        “ถ้าเป็นแบบนั้น ไม่มีเหตุผลใดที่คุณต้องทำดีกับผู้หญิงคนนั้น คุณให้ความสำคัญกับเธอจนพิมพ์เหมือนเป็นคนอื่นไปทุกที พิมพ์ยิ่งไม่เข้าใจ" พิมพ์พาปล่อยน้ำตาออกมา ธาวินเห็นจึงชะงักเพราะเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นน้ำตาของเธอ

        “ทุกอย่างก็แค่เกม ผมต้องการให้พิชญาเจ็บปวด” ธาวินพูดพร้อมกับนึกถึงภาพของพี่ชายที่จากไปเพราะพิชญา

        “เกม?” พิมพ์พาหรี่ตาถามชายหนุ่มอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ ก่อนเขาหันมากุมมือเธอไว้แน่น

        “คุณมั่นใจเถอะ ถ้าผมจัดการทุกอย่างเสร็จ ผมจะทิ้งทุกอย่างแล้วเราจะย้ายไปอยู่อังกฤษด้วยกัน” พิมพ์พาปล่อยยิ้มออกมาอย่างโล่งออก ก่อนจะกดปิดมือถือ ดวงตาสวยแฝงไว้ซึ่งแผนการบางอย่าง ธาวินรู้สึกผิดในใจลึกๆ ที่ไม่ค่อยได้มีเวลาดูแลพิมพ์พาดังที่เคยให้สัญญาไว้ หากตัดเรื่องราวทั้งหมดในตอนนี้ไป พิมพ์พาถือว่าเป็นหญิงสาวที่คู่ควรกับเขามากที่สุด

หลังจากพิชญาออกจากโรงพยาบาล เธอก็ง่วนอยู่กับการทำขนมในร้านการแฟที่เธอรัก ไม่ค่อยมีเวลามากนักเธอปณิธานว่าจะทำทุกอย่างให้มั่นคงด้วยลำแข้งของตัวเอง จะไม่ยอมรับเงินมรดกแม้แต่บาทเดียวให้เขาตราหน้าเอาอีก หากแต่ธาวินยังคงทำหน้าที่ไปรับไปส่งทุกวันเช่นเคย เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่เปลี่ยนไป หญิงสาวพยายามหลบหน้าและเลี่ยงที่จะสนทนากับเขามากขึ้นทุกวัน

        “เย็นนี้พี่วินไม่ต้องมารับพิชญ์นะคะ” พิชญาหันมาบอกหลังจากธาวินขับรถมาส่งยังร้านกาแฟของเธอ

        “ทำไม” เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะถามเสียงเรียบ

        “พิชญ์นัดกับภีมไว้ค่ะ วันนี้เป็นวันเกิดเขา” ธาวินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งเสมือนคิดอะไร พิชญาหันไปปลดเข็มขัดนิรภัยก่อนจะเบี่ยงตัวเปิดประตู แต่มือหนาของธาวินคว้าไว้ได้ทัน เขาก้มมองมือของพิชญาที่กำไว้ครู่หนึ่งก่อนตัดสินใจพูดบางสิ่ง

        “เลิกยุ่งกับมันได้ไหม” พิชญาเข้าใจว่าธาวินต้องการให้เธอเหลือตัวคนเดียวในชีวิต ต้องการให้เธอเจ็บปวดอย่างที่ทิวาเป็น

        “วันเกิดของภีมเราจัดกันทุกปี ถ้าพิชญ์ไม่ไป ก็จะผิดสังเกต พี่วินไม่ต้องห่วงค่ะว่าพิชญ์จะมีความสุข พิชญ์ไม่มีมานานแล้วค่ะ พิชญ์อยากให้พี่วินมีเวลาให้คุณพิมพ์มากกว่า จะมากังวลเรื่องของพิชญ์” หญิงสาวพูดจบจึงสะบัดแขนออกแล้วลงจากรถไป เธอนึกถึงภาพของพิมพ์พาที่ลงทุนเข้ามาหาเธอถึงโรงพยาบาลเพื่อทวงคนรักกลับ คงไม่มีผู้หญิงที่ไหนในโลกจะน่าสมเพชเท่าตัวเองได้ขนาดนี้ เป็นเมียลับๆ ของแฟนคนอื่น ยิ่งทบทวนยิ่งทำให้พิชญารู้สึกเวทนาตัวเองเกินทน หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดแล้วมุ่งหน้าไปยังชั้นสองของร้านเพื่อทำงาน

ธาวินมองหญิงสาวเดินเข้าร้านไปจนลับตา เขารู้สึกหน่วงกับอาการที่พิชญาแสดงออก ก่อนเสียงมือถือของพิมพ์พาจะทำให้ธาวินละสายตาแล้วขับรถออกไป

        เสียงเพลงร้านกลางคืนชื่อดังแห่งหนึ่งดังอึกทึกครึกโครม ซึ่งเจ้าของร้านเป็นเพื่อนสนิทอีกคนของพายุ และเขาได้แนะนำให้ภีมพลให้มาจัดงานวันเกิดที่นี่เพราะจะได้รับส่วนลดพิเศษมากมายเลยทีเดียว การแสดงบนเวทีกำลังดำเนินขึ้นอย่างสนุกสนาน แขกในร้านก็ดูมากมายเบียดเสียดกันเพื่อดูการแสดงสดของนักร้องชื่อดังคนหนึ่งที่ทางร้านจ้างมา

        “เป็นไงคุณชอบไหม” พายุยกเก้าแอลกอฮอล์ดื่มแล้วหันใบหน้าคมไปถามภีมพล

        “อย่างแจ่ม เป็นวันเกิดที่ผมจะจำไม่ลืมเลย ว่าแต่ไม่มีสาวๆ มาบริการบ้างหรือ” ภีมพลพูดเย้า ก่อนหันไปเห็นร่างของพิชญาเดินเข้ามาร่วมโต๊ะด้วย หญิงสาวมองรอบๆ ด้วยความแปลกใจเพราะไม่บ่อยนักที่ได้มาในสถานที่แบบนี้ เข้าครั้งสุดท้ายน่าจะตอนปีสองได้ซึ่งก็เป็นเวลาที่ผ่านมานานมากแล้ว หญิงสาวหันไปสะดุดกับชายหนุ่มที่นั่งส่งยิ้มให้จึงยกมือไหว้

        “สวัสดีค่ะ คุณพายุใช่ไหมคะ” พายุรับไหว้แล้วพยักหน้าภายใต้เสียงดนตรีที่กำลังเล่นอยู่

        “ดีใจนะคะที่ได้เจอตัวจริงเสียที เห็นภีมพูดถึงคุณพายุอยู่บ่อยครั้ง ว่าเป็นเจ้านายคนใหม่ของเขา”

        “พูดถึงผมในแง่ดีอยู่ใช่ไหมครับ” พิชญายิ้มตอบเพราะมีหลายครั้งที่ภีมพลแอบนินทาอยู่บ้างหญิงสาวหันไปทักทายเพื่อนสมัยเรียนมหาลัยของภีมพลอีกจำนวนสองสามคน ที่นั่งร่วมโต๊ะอยู่ก่อนแล้ว พลางเลื่อนสายตามองหาใครบางคนด้วยความสงสัย

        “แฟนเธอไม่มาหรือภีม” พิชญาหันไปถามเพื่อนรัก

        “พึ่งทะเลาะกันไปเมื่อสองวันก่อนเอง” ภีมพลยกเครื่องดื่มขึ้นมาแล้วส่ายศีรษะไปมา

        “อีกแล้ว?” หญิงสาวเลิกคิ้ว

        “อย่าพูดถึงเลย ดื่มหน่อยไหม” ภีมพลยื่นแก้วเครื่องดื่มให้ หญิงสาวเหลือบตามองก่อนจะตัดสินใจเอื้อมมือไปรับโดยไม่ขัดอะไร พายุนั่งมองทั้งสองเงียบๆ เขาเก็บทุกรายละเอียดเพื่อพิมพ์พา