เจ้าหญิงเทย่า กับ เทพธิดาแห่งโชค

        หลังจากที่งานเลี้ยงอาหารมื้อค่ำได้เลิกแล้ว บุญและเอม่าจึงกลับมาที่ห้องนอน บุญโทรศัพท์หาอารียาเพื่อไม่ให้เธอต้องเป็นห่วง จากนั้นจึงได้เปลี่ยนชุดเพื่อเตรียมเข้านอน บุญเห็นว่านอกหน้าต่างบนท้องฟ้าที่มืดมิดในเวลานี้เต็มไปด้วยดวงดาวสว่างสุกใสเหมือนกับเวลาที่เธอมองจากหน้าต่างห้องนอนของเธอที่จังหวัดเชียงใหม่ เธอจึงเดินออกไปยืนที่ระเบียงและมองดูดวงดาว

        “เฮ้อ…เป็นมัคคุเทศก์อยู่ดีๆ แต่ไหงกลายมาเป็นเจ้าหญิงไปได้...ทำไมคนอื่นถึงได้อยากเป็นกันนักนะ?”

        บุญยืนรำพึงกับดวงดาว

        “พรุ่งนี้หม่อมฉันจะต้องช่วยเจ้าหญิงเทย่าเจรจากับประเทศเวดิเซีย หม่อมฉันควรทำอย่างไรเพคะ? ทำไมงานเจ้าหญิงถึงได้ยากอย่างนี้เพคะ? แล้วถ้าหม่อมฉันเป็นเทพธิดาหม่อมฉันต้องไปทำอะไรบ้างเพคะ? งานเทพธิดาคงต้องยากกว่านี้อีกใช่หรือเปล่าเพคะ? เหตุใดท่านราชาแห่งเทพจึงไม่เคยตอบหม่อมฉันเลยเพคะ? หรือว่าหม่อมฉันไม่ใช่เทพธิดาอย่างที่เจ้าหญิงเทย่าเข้าใจเพคะ?”

        ทันใดนั้นบุญก็สะดุ้งเฮือกเมื่อมีมือมาจับไหล่เธอ

        “อ๊ะ!”

        แล้วเธอจึงหันไปมอง ปรากฏว่าเป็นเจ้าหญิงเทย่านั่นเอง

        “โธ่...น้องหญิงอีกแล้วหรือเพคะ? ทำไมชอบแอบมาเวลาที่หม่อมฉันกำลังดูดาวนะเพคะ? ตกใจหมดเลย”

        องค์หญิงมองบุญอย่างแปลกใจ

        “พี่บุญนึกว่าหม่อมฉันเป็นราชาแห่งเทพอีกแล้วหรือเพคะ?”

        “นี่น้องหญิงได้ยินตั้งแต่เมื่อไหร่เพคะ?”

        บุญถามเจ้าหญิงเทย่าแล้วเหลือบไปมองเอม่ากับอามีลี่ที่นั่งยิ้มกันอยู่ในห้อง

        “เธอก็ไม่เตือนเราเลยนะว่าเจ้าหญิงเทย่าเสด็จมา”

        “หม่อมฉันบอกนางเองเพคะว่าให้นั่งอยู่เงียบๆ หม่อมฉันมาตั้งแต่ตอนที่พี่บุญพูดว่าทำไมงานเจ้าหญิงถึงได้ยากอย่างนี้เพคะ”

        เจ้าหญิงเทย่ายิ้มพร้อมกับบอกเธอ

        “พรุ่งนี้เช้าเราจะขึ้นเครื่องบินส่วนตัวไปด้วยกัน โดยมีองครักษ์ไปด้วยแค่สองคน พี่บุญอย่าลืมนำพาสปอร์ตไปด้วยนะเพคะ”

        “หม่อมฉันเตรียมไว้พร้อมแล้วเพคะน้องหญิง”

        บุญบอกเจ้าหญิงเทย่า

        “แล้วพี่บุญเตรียมพร้อมรับมือหม่อมฉันไว้หรือยังเพคะ?”

        เจ้าหญิงเทย่ากล่าวด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

        “เตรียมพร้อมรับมือเรื่องอะไรเพคะ? อ๋อ…เอาอีกแล้วหรือเพคะ?!”

        บุญถามแล้วจึงนึกขึ้นได้ แต่ก็ไม่ทันแล้ว

        “หม่อมฉันจะจับพี่บุญโยนขึ้นเตียงไงล่ะเพคะ!”

        เจ้าหญิงเทย่าจับบุญได้ก็ดึงเธอกลับเข้ามาที่ห้องบรรทมและเหวี่ยงเธอขึ้นไปบนเตียง

        “นี่มันเดจาวูหรือไงกันเพคะ? หม่อมฉันเป็นเจ้าหญิงนะเพคะ! น้องหญิงจะมาแกล้งหม่อมฉันไม่ได้นะ!”

        บุญพูดพร้อมทั้งคว้าหมอนมาป้องกันตัว

        “แต่เดี๋ยวหม่อมฉันก็เป็นราชินีแล้วนะเพคะ! แล้วทำไมราชินีจะแกล้งเจ้าหญิงไม่ได้?!”

        เจ้าหญิงเทย่าพูดพร้อมคว้าหมอนข้างมากระโดดฟาดใส่บุญซึ่งใช้หมอนป้องกันไว้ได้

        “ถ้าน้องหญิงเป็นราชินี หม่อมฉันก็จะเป็นเทพธิดามาลงโทษราชินีนะเพคะ!”

        คราวนี้บุญใช้หมอนฟาดกลับโดยที่เจ้าหญิงเทย่าต้องเป็นฝ่ายปิดป้อง

        “ถ้าพี่บุญเป็นเทพธิดาได้ หม่อมฉันก็เป็นราชินีของเทพธิดาลงโทษพี่ได้เหมือนกันเพคะ!”

        เจ้าหญิงเทย่าพูดพร้อมกับฟาดหมอนข้างกลับไปบ้าง ทั้งสองเจ้าหญิงเล่นกันไปหัวเราะกันไปจนทั้งเอม่าและอามีลี่มองหน้ากันแล้วยิ้ม

        “เจ้าหญิงทั้งสองทรงเล่นอย่างกับเด็กเลย”

        อามีลี่พูด เอม่าจึงได้กล่าว

        “ฉันว่าน่ารักดีออก”

        ขณะที่เจ้าหญิงทั้งสองยังคงฟาดหมอนเล่นและหัวเราะกัน

        “น้องหญิงจะเป็นราชินีของเทพธิดาได้หรือเพคะ?!”

        “หม่อมฉันต้องเป็นได้สิเพคะ! ทำไมจะเป็นไม่ได้?!”

        ในตอนเช้าวันรุ่งขึ้น บุญและเจ้าหญิงเทย่านั่งรถพระที่นั่งไปยังสนามบินพร้อมกับองครักษ์จำนวนหนึ่งเพื่อเดินทางไปประเทศเวดิเซีย โดยมีนายทหารของราชินีแคโรสร่วมขบวนเสด็จไปด้วยในฐานะราชทูตเพื่อขึ้นเครื่องบินเดินทางกลับประเทศริปโปเซีย

        เมื่อถึงสนามบิน รถพระที่นั่งของเจ้าหญิงทั้งสองได้แยกไปยังเครื่องบินส่วนพระองค์ของเจ้าหญิงพร้อมด้วยองครักษ์อีกสี่นาย หลังจากที่ทั้งหมดได้ขึ้นเครื่องแล้วจึงเริ่มออกเดินทางไปยังประเทศเวดิเซียโดยใช้เวลาเพียงหนึ่งชั่วโมง

        ณ สนามบินราชอาณาจักรเวดิเซีย เจ้าหญิงทั้งสองได้รับการต้อนรับจากนายทหารชั้นผู้ใหญ่ประจำวังหลวงของกษัตริย์เมสโฟอิสเป็นอย่างดี หลังจากที่เจ้าหญิงทั้งสองและองครักษ์สองนายที่ตามอารักขาในระหว่างการเจรจาได้ผ่านการตรวจหนังสือเดินทางแล้ว เจ้าหญิงจึงไปที่รถพระที่นั่งซึ่งทางประเทศเวดิเซียได้จัดเตรียมไว้ให้ โดยนักบินและองครักษ์อีกสองนายยังคงอยู่เฝ้าเครื่องบินส่วนพระองค์ที่สนามบิน ขณะที่ทหารนายหนึ่งเปิดประตูรถเพื่อเชิญเจ้าหญิงทั้งสองขึ้นนั่งนั้น บุญกลับเปลี่ยนใจไม่ยอมนั่งหลังรถ

        “เราขอนั่งเบาะหน้าข้างคนขับได้หรือเปล่า?”

        บุญบอกนายทหารผู้นั้น

        “อ้าว…ทำไมหรือเพคะพี่บุญ? พระองค์เป็นเจ้าหญิงนะเพคะ ก็ต้องนั่งเบาะหลังกับหม่อมฉันสิเพคะ”

        เจ้าหญิงเทย่าถามด้วยความแปลกใจ ขณะที่นายทหารเดินไปเปิดประตูหน้ารถให้บุญ เพราะไม่มีสิทธิขัดใจเธอได้

        “หม่อมฉันอยากจะนั่งชมวิวหน้ารถเพคะ”

        บุญบอกเจ้าหญิงเทย่าพร้อมกับเดินเข้าไปนั่งหน้ารถและรัดเข็มขัดท่ามกลางความงุนงงของเจ้าหญิงเทย่า

        “เอาล่ะ เราพร้อมเดินทางแล้วค่ะ ไปกันเลยค่ะ”

        บุญยิ้มและบอกกับคนขับ

        เจ้าหญิงเทย่าเข้านั่งเบาะหลังกับองครักษ์นายหนึ่งของเธอซึ่งเดิมทีต้องนั่งข้างคนขับ แต่โดนบุญแย่งที่นั่งไปก่อนแล้วจึงต้องเปลี่ยนมานั่งเบาะหลังกับเจ้าหญิงเทย่าแทน เมื่อรถเคลื่อนขบวนไปท่ามกลางการคุ้มกันอย่างหนาแน่น บุญก็มีท่าทางร่าเริงและมองดูทิวทัศน์รอบข้างด้วยความตื่นตาตื่นใจ เพราะเธอเป็นมัคคุเทศก์และชอบความงดงามของธรรมชาติอยู่แล้ว ตามกำหนดการได้ประมาณไว้ว่าการเดินทางจากสนามบินไปยังพระตำหนักรับรองราชอาคันตุกะจะใช้เวลา 45 นาที

        เมื่อรถเดินทางมาได้ 30 นาที อาการพูดคุยที่ร่าเริงของบุญก็พลันเปลี่ยนเป็นมีสีหน้าตื่นตระหนก

        “เธอขับช้าลงหน่อยค่ะ”

        บุญบอกคนขับซึ่งกำลังขับรถด้วยความเร็วสูง คนขับรถจึงปฏิบัติตาม ทำให้รถทั้งขบวนต้องชะลอตามไปด้วย เจ้าหญิงเทย่าและองครักษ์ต่างรู้สึกแปลกใจกับท่าทางผิดปกติของบุญ

        “มีอะไรหรือเพคะพี่บุญ?”

        เจ้าหญิงเทย่าถาม

        “หม่อมฉันก็ไม่ทราบเพคะ ระวังกันหน่อยก็ดีนะเพคะ นี่ก็ยังเร็วเกินไป ช้าลงอีกนิดค่ะ”

        เมื่อรถผ่านสี่แยกหนึ่งด้วยความเร็วที่ชะลอลงมากแล้ว บุญก็แสดงสีหน้าตื่นตกใจอย่างเห็นได้ชัด

        “เอ๊ะ! อย่าไปทางนี้นะ! หยุดรถก่อนค่ะ!”

        บุญบอกคนขับรถด้วยความตกใจแต่คนขับยังไม่หยุดรถ

        “ทางนี้เป็นทางไปพระตำหนักพะยะค่ะ อีกเพียง 15 นาทีก็จะถึงแล้วพะยะค่ะ”

        คนขับบอกเธอขณะที่เจ้าหญิงเทย่าและองครักษ์ต่างตกใจในอาการของบุญ

        “ไม่ค่ะ! ไปไม่ได้นะคะ! อันตราย!”

        บุญบอกคนขับอีกครั้งเสียงดังลั่น ทำให้เจ้าหญิงเทย่ารู้สึกแปลกใจที่คนเรียบร้อยสงบเสงี่ยมอย่างบุญกลับมีอาการเช่นนี้

        “ถนนสายนี้ไม่มีอันตรายหรอกพะยะค่ะ กระหม่อมขับรถใช้เส้นทางนี้เป็นประจำพะยะค่ะ”

        คนขับยังยืนยันกับเธอเพราะเชื่อว่าบุญคิดมากไปเอง

        “ก็เราบอกว่า! ให้หยุดรถไงล่ะคะ!”

        คราวนี้บุญไม่ได้พูดเฉยๆ แต่ยื่นขาข้ามไปเหยียบเบรคฝั่งที่นั่งคนขับ ทั้งยังแย่งพวงมาลัยมาควบคุมรถเอง ทุกคนในรถต่างตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น

        “องค์หญิงจะทำอะไรน่ะพะยะค่ะ?”

        คนขับพูดพร้อมกับพยายามช่วยควบคุมรถให้จอดข้างทาง ขบวนรถที่ตามหลังต่างก็เบรคได้ทันเพราะขบวนรถได้ชะลอความเร็วมาก่อนหน้านี้แล้ว ส่วนรถที่นำหน้าค่อยๆ หยุดรอคันอื่นที่ตามหลัง

        “เกิดอะไรขึ้นเพคะพี่บุญ”

        เจ้าหญิงเทย่าถามอย่างงุนงง

        “ข้างหน้าอันตรายมากเพคะ เราห้ามไปทางนั้นเด็ดขาด เราไปทางอื่นกันเถอะเพคะ”

        บุญตอบเธอด้วยน้ำเสียงที่ยังคงตื่นตระหนก

        “นอกจากทางนี้แล้วมีเส้นทางอื่นอีกหรือเปล่าคะ?”

        เจ้าหญิงเทย่าถามคนขับ

        ในขณะเดียวกัน นายทหารที่มากับรถคันอื่น และองครักษ์ของเจ้าหญิงอีกนายหนึ่ง ก็เดินมาถามสาเหตุของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

        คนขับรถเล่าเรื่องที่เจ้าหญิงอัจฉราบอกให้หยุดรถและเหยียบเบรคหยุดรถเอง แล้วบอกให้เขาเปลี่ยนเส้นทาง นายทหารผู้นั้นจึงบอกเจ้าหญิงทั้งสอง

        “ทางแยกที่ผ่านมา หากเราเลี้ยวไปอีกทางหนึ่งก็ไปพระตำหนักได้เช่นกันพะยะค่ะ แต่ต้องอ้อมและใช้เวลาอีกประมาณหนึ่งชั่วโมง ขณะที่เส้นทางนี้ใช้เวลาอีกเพียงสิบกว่านาทีก็จะถึงแล้วพะยะค่ะ”

        “ในเมื่อองค์หญิงอัจฉรารับสั่งว่าเราไม่ควรจะไปทางนี้ เราก็ควรเชื่อพระองค์ดีกว่านะคะ ไปถึงช้านิดหน่อยก็ไม่เป็นไรนี่คะ”

        เจ้าหญิงเทย่าบอกนายทหารผู้นั้น

        “พะยะค่ะ ถ้าเช่นนั้นหม่อมฉันก็จะให้ขบวนเสด็จเปลี่ยนไปใช้อีกเส้นทางพะยะค่ะ”

        นายทหารบอก ขบวนรถจึงได้ย้อนกลับไปที่สี่แยกและเลี้ยวเข้าถนนอีกสายหนึ่งซึ่งต้องอ้อมไปไกลกว่าจะถึงพระตำหนักที่เป็นจุดหมาย และบุญก็กลับมามีท่าทางรื่นเริงและชมทิวทัศน์รอบข้างด้วยความตื่นตาตื่นใจเหมือนเดิม ราวกับไม่ได้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ท่ามกลางความแปลกใจของคนอื่นที่อยู่ในรถ เจ้าหญิงเทย่าสงสัยว่า นี่จะใช่พลังของเทพธิดาแห่งโชคที่คอยช่วยเธอและอาณาจักรของเธอให้พ้นภัยหรือไม่... หรือว่าจะเป็นเพียงพฤติกรรมที่เพี้ยนๆ ของบุญเท่านั้นเอง