ตอนที่ 4 รักแรกพบ
ตกกลางดึกในคืนเดียวกันนั้น ในขณะที่เพลงพิณได้หลับไปแล้ว...เธอได้ฝันเห็นความสวยงามของธรรมชาติอันแสนคุ้นเคย
แม่น้ำขนาดใหญ่ กว้างขวาง สงบ เย็นสบายแสงจันทราในยามค่ำคืนสาดส่องลงมาถูกกระทบผิวของเธอ ทำให้เธอรู้สึกสดชื่น ผ่อนคลายมีพลัง มีความสุข แต่อยู่ๆก็มีเสียงของใครบางคนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเคียดแค้นว่า...
"มึงมันไม่ใช่คน!!อีหลอกลวง!!" เสียงที่ได้ยินนั้น ในความรู้สึกของเธอช่างคุ้นหูยิ่งนักเธอไม่รู้ว่ามันดังมาจากทางทิศไหน ไม่เห็นคนพูดแต่แล้วเสียงเคียดแค้นเสียงนั้นก็ทำให้เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากความฝัน
"ฮึก!"ทันทีที่เธอรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาหัวใจของเธอเต้นแรงโครมครามอย่างหนักด้วยความหวาดกลัวซึ่งมันยังคงกึกก้องอยู่ในหูของเธอไม่หายเธอพยายามบอกกับตัวเองว่ามันเป็แค่เพียงความฝัน ไม่ใช่เื่จริง
เพลงพิณล้มตัวนอนลงอีกครั้ง พยายามข่มตาให้หลับ แต่เสียงของใครคนนั้นก็ยังคงกึกก้องอยู่ในหูของเธอไม่ยอมหายไป
"มึงมันไม่ใช่คน!!อีหลอกลวง!!"
เช้าวันรุ่งขึ้น
ในขณะที่เพลงพิณกำลังนั่งรับประทานอาหารเช้ากับทุกคนอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา อยู่ๆเธอก็คิดถึงความฝันเมื่อคืนนี้ขึ้นมาภาพแม่น้ำขนาดใหญ่ที่เธอเห็นในความฝันมันคล้ายกับแม่น้ำโขงที่เธอเคยไปตอนเด็กๆ
"คุณพ่อคุณแม่คะหนูขอไปเที่ยวสักวันสองวันได้มั้ยคะ"อยู่ๆเพลงพิณก็นึกอยากไปเที่ยวพักผ่อนแถวๆแม่น้ำโขง
"เพลงอยากไปเที่ยวที่ไหนลูก"เป็เสียงของคุณพ่อ
"เพลงอยากไปแถวๆแม่น้ำโขงค่ะเมื่อคืนเพลงฝันถึง เพลงก็เลยนึกอยากไปค่ะ"ในความฝันนั้นตอนแรกมันก็เป็ฝันดีอยู่หรอกนะ แต่เสียงนั่น...
"ให้ฉันไปเป็เพื่อนเอามั้ย"ไอ้ฟ้าเสนอตัวทันที...ก็ดีนะ!
"ไม่ได้จ่ะ เพิ่งจะแต่งงานยังเข้าหอไม่ครบสามคืนเลย โบราณเขาถือ" อ้าว...อดเลย โดนคุณแม่สกัดส่วนพี่ขุนนั่งเงียบเขากำลังคิดอะไรอยู่นะ
"ให้พ่อกับแม่ไปเป็เพื่อนเอามั้ย"
"เพลงไปคนเดียวได้ค่ะ"สีหน้าของไอ้ฟ้าดูเหมือนว่ามันจะอยากไปกับฉันมากกว่าอยู่กับพี่ขุนนะ
"ไอ้ฟ้า...แกอยู่บ้านกับพี่ขุนเถอะ่นี้พี่ชายฉัน้าคนมาดามใจ" ฉันพูดขึ้นพร้อมกับส่งยิ้มไปให้เพื่อน
"ยัยเพลง..."พี่ขุนเอ็ดฉันเบาๆ ฉันจึงส่งยิ้มหวานๆไปให้
"ไม่ต้องเขินน้องหรอกน่า"ฉันแกล้งแซว
"เรานี่นะชอบไปแซวพี่เขา...ว่าแต่ ขุนโอเคมั้ยลูก"คุณแม่น่าจะเป็ห่วงความรู้สึกของลูกชายอยู่ไม่น้อยก็เ้าสาวตัวจริงดันถูกผัวตัวจริงฉุดกลับบ้านไปกลางงานแต่ง...ว่าแต่ทำไมพี่ชายฉันมั่นใจจังว่าเด็กในท้องของพี่ว่านไม่ใช่ลูกตัวเอง
"โอเคครับ"
"ไม่โอเค ก็ต้องโอเคเมียแกคือหนูฟ้า จำเอาไว้ คุณอานนท์อุตส่าห์ยกลูกสาวให้แกง่ายๆดูแลน้องให้ดีด้วยล่ะ" คุณพ่อบ่นซะยาวท่าทางจริงจังตลอด...คุณพ่อของฉันท่านก็จะดุๆหน่อยแบบนี้แหละ
"ครับ"
"หนูฟ้า กินเยอะๆนะลูก ถ้าไม่พอเดี๋ยวพ่อสั่งแม่ครัวทำมาเพิ่มให้"
"พอแล้วค่ะคุณพ่อ..."
"ตักถึงมั้ยลูกมาแม่ตักไก่ทอดให้ เห็นว่าหนูชอบ"เมื่อก่อนไอ้ฟ้ามันก็มากินข้าวบ้านฉันออกจะบ่อยไม่เห็นจะมีใครเอาใจมันเท่ากับวันนี้มาก่อนเลย...สงสัยฉันกับพี่ขุนคงต้องลงไปอยู่ในกระป๋องแล้วมั้ง
@แม่น้ำโขง จังหวัดแห่งหนึ่งในประเทศไทย
และแล้ววันนี้ฉันก็ได้เดินทางมาอยู่ที่ริมแม่น้ำโขงฉันกำลังยืนดูน้ำในแม่น้ำอันแสนกว้างใหญ่ไหลไปตามธรรมชาติของมัน
ฉันสูดเอาอากาศสดชื่นเข้าปอดลึกๆในใจรู้สึกสดชื่น สงบ ผ่อนคลาย มีความสุข เหมือนความรู้สึกในความฝันเลย...
"ขอโทษนะครับเชือกรองเท้าคุณหลุดน่ะ"
"อ๋อค่ะ"ฉันก้มลงไปผูกเชือกรองเท้าทันที โดยที่ยังไม่ได้มองหน้าคนที่บอกฉันเลยด้วยซ้ำเมื่อฉันถูกเชือกเสร็จ ฉันก็ลุกขึ้นยืน
"ขอบคุณนะคะ"ฉันส่งยิ้มให้เขาพร้อมกับเอ่ยคำขอบคุณ แต่...แววตาคู่นี้ของผู้ชายตรงหน้า ทำไมฉันถึงได้รู้สึกคุ้นเคยอย่างนี้นะ
ฉันตกตะลึงอยู่ชั่วขณะคล้ายกับเหมือนมีอะไรบางอย่างมาสะกดฉันเอาไว้เหมือนโลกที่ฉันกำลังยืนอยู่มันหยุดหมุนรอบๆตัวฉันเหมือนมีแค่ฉันกับเขาแค่สองคนเท่านั้น
#ภูธเรศ
รอยยิ้ม แววตา น้ำเสียง ของผู้หญิงตรงหน้ามันช่างคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก เหมือนว่าเธอคือคนที่ผมกำลังตามหาอยู่เพียงแค่ได้สบตากับเธอหัวใจของผมก็กระตุกวูบวาบ
"คุณเป็นักท่องเที่ยวหรือว่าเป็คนพื้นที่ครับ"ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ทำให้ผมรู้สึกอยากทำความรู้จักกับผู้หญิงคนนี้
"ฉันเป็คนกรุงเทพฯมาเที่ยวค่ะ"
"จริงเหรอครับ ผมก็เป็คนกรุงเทพฯเหมือนกัน"
"คุณไม่ใช่นักตุ้มตุ๋นแน่นะคะ"หน้าตาของผมเหมือนนักต้มตุ๋นตรงไหนกัน?
"ไม่ใช่แน่นอนครับผมมาเที่ยวที่นี่ทุกปี ปีละหนึ่งถึงสองครั้ง" ผมชอบที่นี่แต่ผมไม่ได้ชอบน้ำหรือแม่น้ำโขงที่นี่หรอกนะแต่ที่ผมมาผมรู้สึกว่าที่นี่มีคนที่ผมตามหา ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าคนคนนั้นเป็ใคร
"มาบ่อยขนาดนี้ไม่เบื่อเหรอคะ"
"ไม่ครับผมชอบและรู้สึกคุ้นเคยกับที่นี่มาก ่ไหนที่ผมเครียดๆผมก็จะขับรถมาพักผ่อนที่นี่ช่วยได้เยอะเลยนะครับ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน"ผมน่าจะชอบธรรมชาติสวยๆของที่นี่มั้ง
"ขับรถมา...จริงเหรอคะ โคตรเก่ง"
"จริงครับ"ถึงระยะทางมันจะไกลจากกรุงเทพฯมากก็จริง แต่ผมไม่ชอบความแออัด มืดไหนนอนนั่นอยากแวะที่ไหนก็แวะ
"แล้วคุณล่ะ มายังไง"ผมพยายามชวนเธอคุย รู้สึกถูกชะตากับเธอั้แ่แรกพบ
"นั่งเครื่องมาค่ะ"
"อ๋อครับ"
"มาคนเดียวเหรอครับ/มาคนเดียวเหรอคะ"เหมือนว่าทั้งผมและเธอใจตรงกัน
"ครับ ผมมาคนเดียว"
"ฉันก็มาคนเดียวค่ะเพิ่งถึงยังไม่รู้เลยว่าจะไปที่ไหนดี มีที่สวยๆแนะนำมั้ยคะ"ที่เธอถามผมแบบนี้ อาจจะเป็เพราะประโยคที่ผมบอกกับเธอไปว่าผมมาเที่ยวแถวนี้บ่อยดีเลยเข้าทาง...ผมอยากทำความรู้จักกับเธอ
"คุณถามถูกคนแล้วครับผมมาที่นี่บ่อย เคยไปทุกที่ ถ้าไม่รังเกียจไปเที่ยวด้วยกันมั้ยครับ"ชวนกันหน้าด้านๆแบบนี้แหละ สมัยนี้เขาไม่ถือกันแล้ว
"จะดีเหรอคะ"ดูเหมือนว่าเธอก็อยากไปกับผมนะ
"คุณคงไม่ไว้ใจผมนี่ครับนามบัตร" ถ้าเธอจะไม่ไว้ใจก็คงไม่แปลกเพราะเราเพิ่งจะเคยเจอหน้ากันเป็ครั้งแรกแต่ลึกๆในใจของผมเหมือนมีบางอย่างดึงดูดให้ผมอยากเข้าหาเธออาจจะเป็ความสวยของเธอมั้ง
ผมแสดงตัวตนโดยยื่นนามบัตรให้เธอเธอรับนามบัตรจากในมือของผมเอาไปถือไว้
"ตรวจสอบได้เลยครับ"เธอหยิบมือถือขึ้นมาตรวจสอบทันที ข้อมูลในอินเตอร์เน็ตครบถ้วนชัดเจน และที่สำคัญมีใบหน้าของผมเป็เ้าของบริษัท
บริษัทนี้ผมเพิ่งจะสร้างมันขึ้นมาเมื่อไม่กี่ปีมานี้เองไม่เกี่ยวกับธุรกิจของที่บ้านผมโชคดีที่เกิดมาอยู่ในครอบครัวที่ค่อนข้างมีฐานะร่ำรวยผมจึงกล้าที่จะออกมาพิสูจน์ตัวเอง ผิดกับคนที่มีฐานะยากจนคนพวกนั้นจะไม่มีสิทธิ์เลือก อะไรได้เงินก็ต้องทำไปก่อนถึงแม้ว่างานหรืออาชีพที่พวกเขาต้องทำ เขาจะไม่ชอบมันเลยก็ตามแต่ไม่ใช่กับผม...ผมจะเลือกทำและเลือกอยู่กับคนที่ผมชอบเท่านั้นฟังดูแล้วเหมือนคนเห็นแก่ตัวไปหน่อยแต่ทั้งหมดนี้คือผม
"ข้อมูลพวกนี้...พอจะให้คุณเชื่อใจผมได้มั้ยครับ"เห็นเธอจ้องหน้าจอมือถืออยู่นาน น่าจะอ่านครบแล้วมั้ง
"ไปด้วยก็ได้ค่ะมีเพื่อนก็ดีกว่าไปคนเดียว"เธอตกลงไปกับผมแล้ว...เธอเก็บนามบัตรและมือถือใส่กระเป๋า
"ขอฉันหารค่าน้ำมันด้วยนะคะ"
"ไม่ต้องหรอกครับผมมาเที่ยวอยู่แล้ว ว่าแต่...คุณชอบไหว้พระมั้ย" ผมชอบทำบุญมาก เวลาไปไหว้พระผมจะรู้สึกสบายใจ
"ชอบค่ะได้ข่าวว่าแถวนี้วัดเยอะด้วย"
"เรียกพี่ว่าพี่ภูก็ได้ว่าแต่น้องชื่ออะไรครับ" คุยกันมาตั้งนานยังไม่รู้จักชื่อเธอเลย
"เพลงพิณ...เรียกเพลงเฉยๆก็ได้ค่ะ"
"โอเค...เพลงมีที่พักหรือยัง"
"ยังเลยค่ะ"
"พี่ก็ยังไม่มี ไปหาที่พักกันก่อนดีมั้ยเดี๋ยวจะไม่มีที่นอน"ผมชวนเธอขึ้นรถ เราสองคนตะเวนหาห้องพักผมทำหน้าที่ขับรถส่วนเธอช่วยหาห้องในเน็ตและโทรถาม สุดท้ายเราก็ได้ห้องนอนแล้วครับผมขับรถเข้ามาจอดที่รีสอร์ตแห่งหนึ่งติดแม่น้ำโขงบรรยากาศดี
"ที่โทรมาสอบถามเมื่อสักครู่สองห้องน่ะครับ"
"อ๋อค่ะชื่อคุณเพลงพิณใช่มั้ยคะ"
"ครับ...เพลงพิณ"
"สองห้องค่ะ"พนักงานของทางรีสอร์ตส่งกุญแจให้ผมสองดอก ผมถือไว้หนึ่งดอก ส่วนอีกหนึ่งดอกผมยื่นให้น้องเพลงซึ่งเธอก็รับเอาไปถือไว้ เราแยกย้ายพากันเอากระเป๋าเข้าไปเก็บ
3K
