[อ่านฟรี]มาเฟียสุดร้ายกาจ - love of grey

หลายเดือนต่อมา...

หลังจากเหตุการณ์นั้นจบลงพอร์ทได้พานามิกลับบ้าน ตอนนี้เธอคิดว่าพอร์ทเป็นผู้ร้ายเพราะข่มขู่เธอตลอด แต่หารู้ไม่ว่าคนที่ข่มขู่เธอคือแดเนียลที่อยู่ภายใต้หน้ากากและเครื่องเปลี่ยนเสียงเพราะเขารู้นิสัยนามิดีที่สุด

ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก!

เสียงฝีเท้าดังขึ้นไปตามทางเดินก่อนจะมาหยุดหน้าห้องหนึ่ง

แอ๊ด~

ประตูห้องถูกเปิดขึ้นพร้อมเผยให้เห็นบุคคลที่ถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไป

"กลับมาก็นั่งทำงาน? ลำบากน่าดู"พอร์ทพูดขึ้นขนาดจ้องเอกสารที่อยู่บนโต๊ะกองเป็นภูเขา

"เพราะแกไม่ใช่หรือไง"แดเนียลพูดขึ้นขนาดที่สายตายังคงจ้องอยู่บนเอกสาร

"นี่คือข้อมูลทั้งสองของฟาร์โทที่พ่อแกส่งมาให้แก อยากได้ไม่ใช่หรือไง"

"ว่าแต่เปิดปากฟาร์โทได้แล้วสินะ"

"ก็นะ พ่อแกเล่นกระทืบเจียนตายเลยนิ เห็นบอกว่า..."

'จะเอ็นดูให้หนักๆ เลย คอยดู'เสกชัยพูดขึ้นขนาดที่มือจับขึ้นบนหัวของฟาร์โท

"สองคนนั้นคงมีเรื่องต้องสะสางกันยาว"

"ใช่ คนไปเยี่ยมก็มากโขเลยทีเดียว ว่าแต่ที่นี่ทำลายก็น่าเสียดาย"พอร์ทยื่นรูปสถาบันวิจัยของฟาร์โทให้ดู

"นั่นสินะ หากใช้สถาบันแห่งนี้ทดลองวิจัยงานคงดี"

"ไม่ได้! เพราะที่นั่นจะต้องถูกทำลาย"

"ทำไมอาหารถึงเหม็นขนาดนี้"มาร์ทตินถามขึ้นขนาดรีบออกไปอาเจียนที่ห้องน้ำ

"แกเป็นอะไร เห็นเป็นแบบนี้มาหลายวันแล้ว? ให้ฉันตรวจให้ไหม"

"ไม่ต้อง!เลย มีอะไร"มาร์ทตินถามขึ้นเมื่อแววตาของครามจ้องเขาแปลกๆ

"ฉันว่าช่วงนี้แพรววาทานอาหารมากกว่าปกติและแกก็มีอาการแปลกๆ"ครามครุ่นคิด

"?"

"ขอเช็ดร่างกายเธอดูหน่อยได้ไหม"ครามหันมาถามแพรววาขนาดที่มาร์ทตินหันมาจ้องทั้งสองสลับไปมา

ห้องพยาบาล :คฤหาสน์มาร์ทติน

"?"มาร์ตินใช้สายตาถามครามแทนว่ามีอะไรผิดปกติหรือไม่

"ว่าแล้วเชียว"ครามพูดขึ้นขนาดที่มาร์ทตินจ้องมาทางเขาอย่างไม่ละสายตา"ฉันไม่บอกแกหรอก"

"..."มาร์ทตินจ้องครามที่กระซิบบางอย่างให้แพรววาก่อนที่เธอจะเบิกตากว้างก่อนที่ครามจะหันมาแสยะยิ้มแล้วเดินจากไป

"เจ้านั่นบอกอะไรกับเธอ"

"คือว่า..."แพรววาเบือนหน้าหนีขนาดที่ใบหน้าแดงราวกับลูกมะเขือเทศ

"..."มาร์ทตินเดินเข้าไปประชิดจนแพรววาหันมามองใบหน้าเหล่าที่กำลังซุกไซ้มายังลำคอระหง"อยากถูกลงโทษก่อนแล้วค่อยบอกหรือไง"

"อื้อ"แพรววาครวญครางขึ้นในยามที่เขามอบความสยิวให้เธอแทน"ฉันยอมบอกแล้ว"

"..."มาร์ทตินหยุดชะงักไป

"ฉ...ฉัน..."

"พ่อมาทำอะไรที่นี่ครับ"แดเนียลถามขึ้นทันทีที่เห็นเสกชัยเดินเข้ามาในห้อง

"ฉันแค่จะมาบอกข่าวดี"

"ข่าวอะไร?"แดเนียลกับพอร์ทหันไปมองเสกชัยเป็นตาเดียว

"หึ แพรววาเธอ...ท้อง!"ประโยชน์หลังออกมาจากปากของเสกชัยและแพรววาพร้อมกันทำให้ด้านมาร์ทตินและแดเนียลที่ได้ยินอึ้งไปตามๆ กัน

"ท้อง!"สามประสานเสียงกันขนาดที่ด้านมาร์ทตินเข้าไปกอดแพรววาส่วนด้านแดเนียลชักสีหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

"แกอย่าเป็นพี่ชายหวงน้องเลยนา อีกอย่างดูเหมือนท่านเสกชัยคงมีเรื่องสำคัญบางอย่างสินะ ถึงได้มาที่นี่"

"..."เสกชัยมองเอกสารที่อยู่บนโต๊ะของแดเนียล"เอกสารท่วมหัวเลยนิ คิดมากจะไม่เสร็จเอานะ"

"ยุ่งนา"แดเนียลเบือนหน้าหนี

"ฉันแค่มาส่งบัตรเชิญให้แก"

"บัตรเชิญ?"

"การ์ดเข้าร่วมพิธีงานแต่งของน้องสาวแกไง"

"..."แพรววาที่กำลังอึ้งขนาดที่มาร์ทตินเข้าไปกอดเธอ"แต่งงานกับฉันนะ"

"..."

"แต่งงานกับฉันได้ไหมแพรววา"มาร์ทตินนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งแล้วเอื้อมมือไปจับมือของเธอขึ้นมาจูบแล้วจ้องหน้าแพรววาที่ทำตัวไม่ถูก

"ฉัน..."

"ฉันจะไม่ยอมให้ลูกกำพร้าพ่อหรอกนะ เพราะงั้นแต่งงานกับฉันนะ"มาร์ทตินหยิบแหวนออกมาสวมใส่ให้แพรววา

"แหวนนี่มัน?"

"เป็นแหวนสืบทอดของตระกูลฉันได้รับมาอันหนึ่ง แล้วน้องชายฉันได้อันหนึ่ง"

"น้อง? นายมีน้องด้วยเหรอ"เพราะมาร์ทตินไม่เคยเล่าให้ฟังเธอถึงคิดว่าเขาเป็นลูกคนเดียว

"อ่า ตอนนี้เจ้านั่นอยู่ประเทศไทยและเป็นมาเฟียเหมือนฉันนี่แหละ"มาร์ทตินอธิบาย

"พี่ครับ"มาร์ทตินหันไปจ้องบุคคลมาใหม่ที่ก้าวเท้าเข้ามาจ้องกันไปมองแพรววาก่อนยิ้มส่งให้"ผมชื่ออคินครับฝากเนื้อฝากตัวด้วย"

"คนนี้หรือว่าจะเป็น..."แพรววาหันไปทางมาร์ทตินที่ทำหน้านิ่งอยู่

"อคิน วอร์มสัน น้องชายฉันเอง"