ว่าที่ฮูหยินจอมป่วน

ณ บ้านของมือปราบหานอู่

หานอู่รีบกลับมาพร้อมกับสอบถามหญิงแปลกหน้า “เป็นความจริงงั้นหรือ ที่เจ้าไปทูลองค์หญิงว่าเจ้าเป็นฮูหยินของข้า”

หมิงเอ๋อแสร้งทำเป็นงง “ข้าจะกล้าไปพูดกับพระองค์แบบนั้นได้ยังไง ท่านมือปราบ พระองค์อาจทรงเข้าพระทัยผิดไปเองมากกว่า”

“คงเป็นเช่นนั้น” หานอู่ไม่แน่ใจ

หานอู่เลยนำอาหารที่ซื้อมาไปใส่ถ้วยและร่วมรับประทานกับนาง

หลังทานเสร็จ หมิงเอ๋อก็รินน้ำชาและยกถ้วยให้หานอู่และตัวเอง “ถ้วยนี้ถือเป็นการแสดงความขอบคุณ ที่ท่านมือปราบมีเมตตายอมช่วยชีวิตข้า”

“ความจริงมันเป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้ว อย่าได้เกรงใจเลยแม่นาง” มือปราบกล่าวก่อนจะยกถ้วยน้ำชาเพื่อเตรียมดื่ม

หมิงเอ๋อเพ่งมองหานอู่และลุ้นให้เขาดื่มให้หมด

สักพักลูกหินก็ถูกดีดมากระทบกับถ้วยน้ำชาของมือปราบในขณะที่ถ้วยเคลื่อนมาใกล้ถึงปากของเขาพอดี มีผลทำให้เขาทำถ้วยหลุดมือ และถ้วยก็ตกแตกกระจาย

น้ำชากระเซ็นไปตามพื้นพร้อมมีฟองปุดๆ เหมือนกรด

“น้ำชามีพิษนี่ เจ้าเป็นใครกันแน่” หานอู่ตกใจกับภาพที่เห็น

หมิงเอ๋อยอมเผยตัวตัว “ข้าจะฆ่าท่าน” แล้วเข้าต่อสู้

หานอู่และหมิงเอ๋อพากันกระโจนออกไปนอกบ้าน แล้วเข้าปะทะกัน ทั้งสองสู้กันอยู่นานพอสมควร หมิงเอ๋อก็เริ่มใช้เข็มพิษนับสิบเล่มซัดใส่มือปราบเพราะนางรู้ตัวดีว่ามีพละกำลังน้อยกว่ามือปราบมาก

มือปราบพยายามหลบให้ทันแต่หลบได้ไม่หมด เพราะเข็มมีจำนวนเยอะเกินไป

โชคดีที่ฉินฟงใช้เข็มซัดไปชนเข็มของนางมาร จนมันเบนทิศทางไปปักต้นไม้ใหญ่

“ขอบใจมากฉินฟง” หานอู่ขอบใจสหาย

“นายน้อยยังไม่ตาย” นางมารหมิงเอ๋อตกใจที่เห็นฉินฟงแล้วรีบกระโดดหนีไปเพื่อนำความไปรายงานให้ฉินฟุทราบ

“นางมารหนีไปได้” หานอู่เสียดาย

“ในเมื่อเจ้าก็รู้ว่านางเป็นมาร ก็รีบไปปรับความเข้าใจกับองค์หญิงซะ” ฉินฟงกล่าว

” ข้ากับพระองค์จบกันแล้ว เหตุผลคือความแตกต่างทางวรรณะน่ะ” หานอู่กล่าวเสียงเศร้า

“เจ้ายอมง่ายๆ แบบนี้งั้นหรือ” ฉินฟงไม่เห็นด้วย

“ข้ามีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องทำ เจ้าเองก็รู้” หานอู่ต้องรีบปราบปรามพรรคมาร

“จริงด้วย ต้องปราบปรามเหล่ามาร” ฉินฟงเข้าใจ

********************************************************

ณ ลานประลองหลังพระราชวัง

ฝ่าบาททรงจัดพิธีประลองเลือกคู่ให้กับองค์หญิงซานยี่ โดยผู้ที่มีสิทธ์เข้าร่วมการแข่งประลองจะต้องเป็นผู้ที่มีเชื้อพระวงศ์หรืออยู่ในตระกูลขุนนางชั้นสูงเท่านั้น ผู้ที่ชนะจะได้รับการแต่งตั้งให้เป็นแม่ทัพและได้อภิเษกกับองค์หญิงซานยี่

เหล่าเชื้อพระวงศ์และขุนนางนั่งประจำตำแหน่งเพื่อชมการประลอง

องค์หญิงซานยี่ทรงรู้สึกเศร้า แต่พระองค์ก็ต้องยอมรับชะตากรรมว่าไม่อาจฝืนลิขิตของสวรรค์ไปได้ สักพักก็ทรงทอดพระเนตรเห็นผู้เข้าร่วมการแข่งขันทั้งแปดมาแสดงตัว

“นั่น ฉินฟุนี่ เขาอยู่ในตระกูลขุนนางงั้นหรือ” องค์หญิงซานยี่ทรงตกพระทัย

“เจ้ารู้จักชายคนนั้นงั้นหรือ” องค์ไทเฮาทรงสงสัยเมื่อได้ยินคำพูดของหลานสาว

“ก็ไม่เชิงเพคะ เสด็จย่า ตอนเดินทางผ่านชายแดน หลานเคยช่วยชีวิตเขาไว้” องค์หญิงซานยี่ทรงเล่า

“น่าแปลก ที่ย่าไม่เคยเห็นหน้าชายผู้นี้” องค์ไทเฮาเลยทรงไม่ทราบว่าเขาเป็นลูกหลานของใคร

สักพักองค์หญิงซานยี่ก็ทรงได้ยิน แม้องค์พี่ทั้งสองจะพยายามตรัสกระซิบคุยกัน

“น่าอิจฉาซานยี่นะเพคะ เสด็จพี่ซานตง ผู้ชายหลายคนต่างหมายปองนาง” องค์หญิงซานถิงทรงกระซิบ

“อย่าอิจฉานางเลย ซานถิง พิธีนี้จัดเพื่อเป็นการลงโทษนางที่ไปรักกับคนต่ำต้อย” องค์หญิงซานตงทรงยิ้มเยาะ

การแข่งประลองจะสุ่มให้ทั้งแปดต่อสู้ประลองกัน โดยใช้วิธีจับฉลากทีละสองชื่อ เพื่อให้ทั้งสองคนมาต่อสู้กัน แล้วผู้ชนะทั้งสี่ก็จะถูกสุ่มให้ต่อสู้กันอีกครั้งจนเหลือผู้ชนะเพียงแค่สองคน

การแข่งประลองดำเนินต่อไป จนกระทั่งเหลือเพียงแค่ฉินฟุกับโอหยางบุตรชายของแม่ทัพ

องค์หญิงทรงเริ่มสังเกตว่าผู้ชายที่ร่วมประลองกับฉินฟุต่างได้รับบาดเจ็บปางตาย ในพระทัยทรงคิดว่า “ฉินฟุเป็นใครกันแน่ ทำไมถึงวรยุทธ์สูงขนาดนี้ หรือว่า…”

และแล้วทุกคนก็จับจ้องฉินฟุกับโอหยาง ทั้งสองใช้ดาบต่อสู้กันดุเดือด ตอนแรกโอหยางดูเหมือนจะเป็นฝ่ายได้เปรียบ แต่ทว่าอยู่ดีๆ เขาก็เริ่มอ่อนแรงโดยไม่ทราบสาเหตุ และเริ่มโดนต่อยเตะอย่างกับกระสอบทราย

“มันเกิดอะไรขึ้นน่ะ” ฝ่าบาทตรัสเพราะทรงแปลกพระทัย

โอหยางมีอาการประสาทหลอนมองเห็นภาพลวงตา แล้ววิ่งหนีออกจากลานประลองจนทุกคนพากันแปลกใจ เพราะไม่เคยเห็นลูกแม่ทัพห้าวหาญวิ่งหนีอย่างขลาดกลัวเช่นนี้ สักพักก็วิ่งไปถึงที่ประทับของเชื้อพระวงศ์ จนทหารองครักษ์ต้องพากันมาคุ้มกันเหล่าราชวงศ์ไว้

“เจ้าจะทำอะไรน่ะโอหยาง” ฝ่าบาทตรัส

“กระหม่อมถูกพิษ เห็นภาพหลอน ทั่วทั้งลานประลองมีแต่ดวงวิญญาณของข้าศึกเต็มไปหมด และชายคนนั้นเขาเป็นบุคคลอันตราย เขาเป็นประมุขพรรคมารฉินฟุพะย่ะค่ะ” แล้วโอหยางก็กะอักเลือดแล้วขาดใจตายเพราะพิษ

“โอหยาง ลูกพ่อ” แม่ทัพวิ่งเข้ามาดูลูกชาย

“อะไรนะ ประมุขพรรคมาร” ฝ่าบาททรงตกพระทัย

ทหารองครักษ์เป็นสิบรีบเข้ามาโอบล้อมฉินฟุไว้ และเตรียมเข้าจับกุม

ฉินฟุเผยตัวตนเป็นมารปล่อยเผ้าผม ริมฝีปากดำคล้ำ นัยน์ตามีสีแดงก่ำ เขาเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วและซัดเข็มพิษใส่ทหารทั้งหมดตายเกลื่อนกลาด

“เจ้าต้องการอะไร จอมมาร” ฝ่าบาททรงหวาดกลัวความอำมหิตของมาร

“องค์หญิงซานยี่พะย่ะค่ะ” ฉินฟุหันไปมองหญิงที่หมายปอง

“ไม่ได้ ข้าไม่ยอมยกบุตรสาวให้ท่าน” ฝ่าบาททรงคัดค้าน

ฉินฟุกระโดดเข้าไปแล้วจับองค์ไทเฮาเป็นตัวประกัน

“ปล่อยข้านะ ชายชั่ว” องค์ไทเฮาทรงพยายามขัดขืน

“ปล่อยเสด็จย่าของข้าเดี๋ยวนี้นะฉินฟุ” องค์หญิงซานยี่ตรัส

“จะทรงยอมไปกระหม่อมดีๆ มั้ยพะย่ะค่ะ” ฉินฟุกล่าว

“เจ้าก็รีบไปสิซานยี่ อย่าทำให้ทุกคนเดือดร้อน” องค์หญิงซานตงตรัส

“ได้! ข้าจะไปกับท่าน แต่ห้ามท่านทำร้ายทุกคน” องค์หญิงทรงยินยอม

“เพื่อป้องกันเจ้าหนี ข้าจะพาเสด็จย่าของเจ้าไปเป็นเพื่อนด้วยนะ” ฉินฟุกล่าวพร้อมส่งสัญญาณเรียกลูกน้อง

“ไม่นะ ปล่อยพระองค์ไป” องค์หญิงซานยี่ทรงพยายามเข้าไปช่วยเสด็จย่า แต่ลูกน้องฉินฟุกระโดดมากันไว้

ลูกน้องฉินฟุที่ปรากฏตัวก็มารับตัวองค์ไทเฮาจากนายใหญ่ ส่วนฉินฟุก็รีบเข้าไปจับกุมองค์หญิงซานยี่มากอดไว้ ก่อนหายตัวไปก็บอกว่า “กระหม่อมเป็นผู้ชนะการประลอง กระหม่อมก็ต้องได้อภิเษกกับองค์หญิง จริงมั้ยพะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”

ทหารอยากเข้าไปช่วย แต่เกรงองค์ไทเฮาจะทรงได้รับอันตราย เลยต้องยอมปล่อยให้จอมมารและพรรคพวกหายตัวไป