ผู้ร่วงหล่น

    บทที่ 155 หนีตาย.

    เมื่อได้ยินเสียง เหงื่ออันมหาศาลได้ไหลลงราวกับน้ำตกในร่างกายของแจ๊ค ไม่ต้องบอกว่ามันเป็นเสียงของใคร

    แจ๊คยังคิดว่าตอนนี้เขาเชื่อมต่อกับยุงสอดแนมอยู่จึงได้ยินเสียงของภูตผีตัวนี้ ทว่ามันไม่ใช้การเชื่อมต่อยังไม่เสร็จสมบูรณ์

    เสียงเดินกำลังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ อย่างช้า ๆ ทำให้แจ๊ครู้สึกเยือกเย็นไปถึงกระดูกสันหลัง ก่อนจะเห็นตัวภูตผีที่กำลังเดินมาถือจอบชำรุดเสียหายในมือ

    แจ๊คไม่กล้าสบตาภูตผีตัวนี้ จึงหลับตาและใช้สัมผัสพลังจิตในการสัมผัสตำแหน่งของภูตผีเท่านั้น

    “อ.........อ้า.......เลือด........ฉัน.........หิว”

    สิ้นสุดเสียงภูตผีมันได้เร่งความเร็วในการเดินจนเหมือนกับวิ่ง แม้ว่าจะเดินมาด้วยความว่องไวแต่ความเร็วของภูตผีทำให้อากาศส่งเสียงร้องและแยกเป็นแนวจนเห็นได้ชัดเจน

    แจ๊ครีบเดินข้ามมิติหลบหนีทันที

    ตูม

    ภูตผียกจอบที่ชำรุดในมือก่อนจะฟาดลงมาอย่างรุนแรง ทำให้เกิดเสียงระเบิดขึ้นจนพื้นหินสั่นไหวตำแหน่งที่แจ๊คอยู่ก่อนหน้าที่กลายเป็นหลุมขนาดใหญ่ 10 เมตร

    แจ๊คปรากฏขึ้นด้านหลังภูตผีอีก 15 เมตรและจ้องมองหลุดด้วยความหวาดกลัว แค่แรงเหวี่ยงธรรมดาของภูตผีเท่านั้น

    ถ้าแจ๊คโดนไปอาจจะกลายเป็นซอสมะเขือเทศในพื้นก็เป็นได้ ภูตผีสัมผัสว่ามันโจมตีไม่โดนแจ๊คจึงหันหัวกลับด้านราวกับร่างกายไม่มีกระดูก

    เมื่อเห็นภูตผีหันมาแจ๊คจึงไม่สบอารมณ์กับภูตผีเป็นอย่างมากก่อนจะโจมตีไป

    “หมัดอสูร”

    โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    ในมือทั้ง 2 ข้างของแจ๊คมีหัวอสูรปรากฏขึ้น 2 สี สีแดงกับสีเขียว แจ๊คยิงหมัดอสูรไปทางภูตผีทันทีเขาไม่กล้าจะเข้าไปประชิดตัว

    ภูตผีเห็นหมัดอสูรทั้ง 2 ของแจ๊คกำลังลอยไปหามันอย่างรุนแรงจนอากาศระเบิด ภูตผีร้องคำรามก่อนจะตวัดจอบในมือทำลายหมัดอสูรทั้ง 2 ตัวของแจ๊คอย่างไม่ยากเย็น

    หลังได้ทำลายหมัดอสูร 2 สีของแจ๊คได้สำเร็จ ภูตผีกำลังหันมามองเป้าหมาย แต่ปรากฏว่าเป้าหมายของมันได้หายไป

    ภูตผีจึงคำรามด้วยความโกรธแค้นและทำลายหินรอบด้านทั้งหมดอย่างบ้าคลั่ง

    ในช่วงเวลาที่แจ๊คได้ปล่อยหมัดอสูร แจ๊คได้เดินข้ามมิติหลบหนีไปทันที เขารู้ว่าไม่สามารถสู้กับภูตผีได้แล้วทำไมถึงต้องอยู่ให้มันฆ่า

    แจ๊คได้ยินเสียงกรีดร้องจากทางด้านหลังจึงโล่งอกและหัวเราะกับความพยายามของตนเอง

    เรื่องแบบนี้ถ้าเขาทำพลาดแม้แต่นิดเดียวอาจจะทำให้เขาตายได้ ในตอนแรกแจ๊คสับสนและหวาดกลัวแต่ในเวลาต่อมาจึงคิดแผนได้

    และใช้แผนนี้หลบหนีภูตผีมาได้ สิ่งหนึ่งที่แจ๊คไม่รู้คือแจ๊คประมาทความสามารถของภูตผีตัวนี้ไป

    ภูตผีที่กำลังทำลายกำแพงหินให้พังพินาศให้หมด ก่อนจะยืนจมูกมาทางที่แจ๊คหนีไปก่อนหน้านี้

    “กลิ.....กลิ่น......ของ...สิ่ง........มี.......ชี.......วิต”

    เมื่อภูตผีได้กลิ่นของแจ๊คมันส่งเสียงร้องอย่างดีใจ ร่างกายของมันได้กลายเป็นกายหยาบอีกครั้งหนึ่งและมีเส้นเลือดจำนวนมากปูนออกมาจากร่างกาย

    ภูตผีรวบรวมพลังเอาไว้ที่เท้าทั้ง 2 ข้างก่อนจะระเบิดพลังและหายไปอย่างรวดเร็ว

    ตูม

    พื้นหินที่ภูตผียื่นก่อนหน้านี้ได้ระเบิดในช่วงวินาทีต่อมาหลังภูตผีได้จากไป แรงระเบิดทำให้พื้นหินยุบลงไปอีกและเกิดคลื่นทำลายเป็นวงกว้าง

    แจ๊คที่กำลังหลบหนีภูตผีอยู่นั้นได้ยินเสียงดีใจของภูตผีและในเวลาต่อมาได้ยินเสียงระเบิดดังขึ้นจากทางด้านหลัง

    “เกิดอะไรขึ้น”

    แม้ว่าแจ๊คจะสงสัยแต่ไม่อยากจะตายจึงวิ่งไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต ระหว่างที่คิดแจ๊คได้ยินเสียงเหมือนกับอากาศกำลังแยกตัวออก

    แจ๊คมีสีหน้าขาวซีด ไม่ต้องหันกลับไปก็รู้ว่ามันคืออะไรจากสัมผัสพลังจิตของแจ๊คมีวัตถุหนึ่งกำลังพุ่งมาหาเขาด้วยความว่องไวสูง

    แม้แต่ภูตผีตัวเล็กความว่องไวได้แค่ครึ่งหนึ่งของวัตถุด้านหลังเขา วัตถุด้านหลังเขาคือภูตผีตัวนั้น

    ภูตผีเห็นแจ๊คกำลังวิ่งอยู่จึงหัวเราะเยาะเย้ยพร้อมกับตวัดจอบในมือจนเกิดคลื่นแนวตรงไปหาแจ๊ค เป้าหมายของมันคือตัดระหว่างร่างกายส่วนบนและส่วนล่างของแจ๊ค

    แจ๊คเห็นเป้าหมายของภูตผีตัวกัดฟันและพูดว่า

    “ฉันไม่ให้สิ่งที่แกต้องการหรอก”

    สิ้นสุดเสียงแจ๊คได้กระโดดกลับหลังกลางอากาศทันทีและสร้างบล็อกอัดอากาศขึ้นก่อนจะเหยียบบล็อกที่สร้างอย่างรุนแรง

    ปัง ตูม

    พื้นดินและกำแพงด้านล่างถูกคลื่นทำลายของจอบจนเกิดเป็นรอยเหมือนกับดาบฟันขนาดใหญ่ ภูตผีเห็นแจ๊คไม่โดนโจมตีจึงกรีดร้องก่อนจะเพิ่มความเร็ว

    แจ๊คเห็นภูตผีกำลังเพิ่มความเร็วขึ้นอีกจนคิดแผนจะถ่วงเวลาให้ภูตผีหยุดกับที่ ในมือของแจ๊คส่องแสงประกายสีเขียวและแจ๊คได้ยิงพลังสีเขียวไปตรงพื้นหิน

    ภูตผีที่ตามหลังแจ๊คมาติด ๆ และกำลังจะถึงตัวแจ๊คเมื่อมันเห็นแจ๊คยิงพลังสีเขียวลงพื้นดินจึงไม่สนใจ

    ภูตผีรวบรวมพลังเอาไว้ในฝ่ามือก่อนจะยืนมือไปหาแจ๊คเพื่อจะจับตัวแจ๊ค แจ๊คหันหลังกลับมาเห็นฝ่ามืออันน่าขนลุกของภูตผีจนกัดฟันแน่น

    โล่อัดอากาศจำนวนมากโผล่ขึ้นตรงระหว่างฝ่ามือภูตผีกับแจ๊ค

    ปังปัง ปัง ปัง ปัง ตูม

    โล่อัดอากาศหลายสิบอันไม่สามารถรับพลังของภูตผีไหวจึงถูกทำลายไปทั้งหมด และฝ่ามือมันมากระแทกตัวแจ๊คอย่างรุนแรง

    แจ๊คกระอักเลือดคำโตก่อนจะใช้แรงของฝ่ามือภูตผีพุ่งไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่อง ภูตผีเห็นแจ๊คบาดเจ็บสาหัสจึงหัวเราะและกำลังตามไป

    ปรากฏว่ามีรากไม้จำนวนหนึ่งงอกออกมาจากพื้นหินได้มัดเท้าทั้ง 2 ข้างของภูตผีเอาไว้ เมื่อภูตผีเห็นรากไม้จึงคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว

    เสียงคำรามอันทรงพลังได้ทำลายรากไม้บนพื้นหินทั้งหมด ภูตผีจึงพุ่งไปหาแจ๊คต่อ

    แจ๊คได้ยินเสียงคำรามจนเกือบจะสลบไป เสียงคำรามในคราวนี้ทรงพลังและมีคลื่นเสียงขนาดใหญ่พุ่งทำร้ายร่างกายของเขาอีก

    แจ๊คกัดฟันแน่นและคิดว่าถ้าไม่ทำอะไรสักอย่างหนึ่งภูตผีจะตามทันแน่น ๆ แขนซ้ายของแจ๊คเริ่มจะกลายเป็นสีน้ำตาลและแห้งเหี่ยวราวกับกิ่งไม้

    ส่วนมือขวาสร้างดาบขึ้นมาหนึ่งอันและตัดแขนข้างซ้ายทิ้งอย่างไม่ลังเล ทันทีที่แขนซ้ายของแจ๊คสัมผัสกับพื้นหิน อยู่ ๆ พื้นหินได้สั่นสะเทือนก่อนจะกลายเป็นดินแห้งอันแข็งแกร่ง

    หลังกลายเป็นดินแห้งเสร็จได้สร้างกำแพงดินมาปิดกันทางไปของภูตผีทันที ภูตผีหน้ากำแพงดินมาจากไหนไม่รู้มาขัดขว้างมากินอาหารที่ไม่ได้กินมาอย่างยาวนาน

    จึงโกรธแค้นและฟันจอบในมือไปตรงกำแพงดินอย่างบ้าคลั่ง

    ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง

    ในช่วง 5 วินาทีภูตผีได้โจมตีกำแพงดินไปมากกว่า 100 ครั้งแต่กำแพงดินไม่มีทีท่าว่าจะพังทลายแม้แต่นิดเดียว

    ทำให้ภูตผีโกรธเกรี้ยวและรวบรวมพลังภายในร่างกายทั้งหมดมาอยู่ตรงจอบในมือ จอบในมือภูตผีเรืองแสงก่อนจะโจมตีกำแพงกินไป

    ตูม

    หลังโจมตีไปภูตผีเริ่มเห็นรอยร้าวตรงกำแพงดินจึงหัวเราะขึ้นและโจมตีไปเรื่อย ๆ จนในที่สุดกำแพงดินได้พังทลายลง

    แจ๊คได้ยินเวียงการพังทลายลงของกำแพงดินทำให้เขาตกใจเป็นอย่างมาก

    “ดินนั้นไม่ใช้ดินธรรมดาแต่เป็นแก่นแท้วิญญาณดินเกือบ 80 เปอร์เซ็นต์ภูตผีตัวนั้นยังสามารถทำลายได้”

    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    แจ๊คได้ยินเสียงกรีดร้องของภูตผีและสังหรณ์ใจไม่ดีเป็นอย่างมากก่อนจะเร่งความเร็วในการเดินข้ามมิติกับวิ่งให้ว่องไวกว่านี้

    หลังภูตผีได้ทำลายกำแพงดินมันส่งเสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดออกมา ร่างกายของภูตผีพองโตและมีใบหน้าของผู้หญิง เด็ก ผู้ชาย คนแก่ ทารกจำนวนมาก

    ใบหน้าเหล่าดูเหมือนกับทรมานเป็นอย่างมากและพยายามจะหลบหนีออกจากร่างกายของภูตผี ดวงตาอันแดงก่ำของภูตผีได้เองแสงขึ้น

    หลังดวงตาของภูตผีได้เรืองแสงทำให้ใบหน้าต่าง ๆ มีอาการสิ้นหวังก่อนจะหายไป ภูตผีหอบเหนื่อยเล็กน้อยก่อนจะคำรามด้วยความโกรธแค้น

    ขาอันพองโตทั้ง 2 ข้างได้ขยายออกจนกล้ามเนื้อเริ่มสั่นไหวก่อนจะพุ่งไปด้านหน้าด้วยความรวดเร็วสูงจนอากาศระเบิดออกเป็นช่วง ๆ

    ตูม ตูม ตูม

    แจ๊คได้ยินเสียงจากทางด้านหลังโดยไม่ลังเลแขนขวาลุกเป็นไฟ อากาศร้อนขึ้นจนเหงื่อของแจ๊คเริ่มกลายเป็นไอน้ำ แจ๊คมีสีหน้าบ้าคลั่งก่อนจะกัดแขนข้างขวาให้ขาด

    ทันทีที่แขนข้างขวาของแจ๊คตกลงพื้น พื้นหิน อากาศ ฝุ่นและกลิ่นอายแห่งความตายต่าง ๆ ได้สลายหายไปทั้งหมด โดยไม่หลงเหลือเอาไว้แม้แต่น้อย

    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    การตัดสินใจของแจ๊คถูกต้องเขาสัมผัสได้ถึงความรวดเร็วของภูตผี อีกไม่กี่วินาทีมันจะมาถึงตัวได้แน่ ๆ จึงใช้เปลวไฟแก่นโลกเผาภูตผีตัวนี้ทั้งเป็น

    เสียงกรีดร้องอันทรมานและน่าเวทนาดังไปทั่วเหมืองทอง ใบหน้าของผู้คนจำนวนมากเริ่มกลับมาอีกครั้งหนึ่งและคราวนี้ใบหน้าทั้งหลายพยายามจะหนีไปจากร่างกายของภูตผี

    แจ๊คเห็นร่างกายอันใหญ่โตของภูตผีมีแต่ใบหน้าเต็มไปหมดจนขยะแขยงเล็กน้อย

    “หนีไปไม่รอดหรอก เปลวไฟแก่นโลกไม่ใช้สิ่งที่พวกเจ้าจะสามารถต้านทานได้”

    สิ้นสุดคำพูดของแจ๊ค มีใบหน้าหนึ่งได้หลบหนีออกมาได้สำเร็จแต่ต้องมาเจอกับเปลวไฟแก่นโลกจนกรีดร้องอย่างทรมานและสิ้นหวังก่อนจะสลายหายไป

    ภูตผียืนมือมาทางแจ๊คพยายามจะฆ่าแจ๊คแม้ว่าร่างกายของมันเริ่มจะมีบางส่วนที่หายไป แจ๊คเห็นท่าทางอันน่าเวทนาของภูตผีจึงส่ายหัวและเดินทางไป

    หลังแจ๊คเดินไปไม่กี่ก้าวมีใบหน้าจำนวนมากพุ่งออกมาจากร่างกายของภูตผี แต่ไม่มีใบหน้าไหนที่สามารถรอดไปจากเปลวไฟแก่นโลกได้ ภูตผีในตอนนี้ไม่ได้แข็งแกร่งเหมือนดั้งเดิมจึงสลายหายไปทันที

    แจ๊ครู้ว่าภูตผีต้องตายแน่ ๆ จึงไม่ได้ให้ความสนใจมันอีกและเดินจนมาถึงหน้าประตูสีแดงเลือดที่ยุงสอดแนมมาถึง

    ............................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................