[จบ] มรรคาไร้สิ้นสุด เซียนยุทธ์เหนือฟ้า

บทที่ 39 ยอดฝีมือตงอวี้ถัง

วันนี้เป็นวันที่สำนักศักดิ์สิทธิ์ฮุ่นตุ้นเดือดระอุอย่างแท้จริง เซียวอวิ๋นกวาดล้างอันดับมังกรเร้น ขึ้นสู่อันดับสิบของผู้แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์ขอบเขตหลอมกายา ซ้ำยังปะทะกับบุตรศักดิ์สิทธิ์หลี่ปู้ฝาน ข่าวเหล่านี้ล้วนสร้างความสะเทือนใจยิ่งไปกว่ากัน

นามเซียวอวิ๋นระบือไปทั่วสำนักศักดิ์สิทธิ์ฮุ่นตุ้นอีกครั้ง

กลายเป็นหัวข้อสนทนาที่ผู้คนต่างพูดถึงด้วยความสนใจ

ในขณะเดียวกัน เซียวอวิ๋นและคณะก็กลับถึงยอดเขาตี้แล้ว

ผู้ที่กลับมาพร้อมกับเซียวอวิ๋นยังมีสมาชิกใหม่อีกคน นั่นก็คือสีชุนอวี่

นางเซียนผู้งดงามเหนือใครผู้นี้ได้กลายมาเป็นผู้ติดตามของเซียวอวิ๋นแล้ว

ตี้เทียนพึงพอใจผู้ติดตามคนนี้ของเซียวอวิ๋นอย่างมาก ด้วยเหตุที่สีชุนอวี่ไม่เพียงแต่มีรูปโฉมงดงาม แต่ยังมีพรสวรรค์ดีเยี่ยม ในอนาคตย่อมเป็นประโยชน์ต่อเซียวอวิ๋นอย่างแน่นอน

"ท่านอาจารย์ ครั้งนี้ข้าจัดการกับหลี่ปู้ฝานเสียหนักเลย จะไม่สร้างความยุ่งยากให้ท่านใช่หรือไม่?" เซียวอวิ๋นถามอย่างเป็นกังวล

ตี้เทียนได้ยินดังนั้นก็พูดอย่างอาจหาญ "ทำไปแล้วก็แล้วไป ไม่เห็นจะเป็นเรื่องใหญ่อันใด"

เซียวอวิ๋นพูดอย่างกังวลใจ "แต่ท่านอาจารย์ ข้าได้ยินมาว่าหลี่ปู้ฝานผู้นั้นมีอาจารย์เป็นยอดฝีมือในขอบเขตนภานะขอรับ"

ตี้เทียนยิ้มหยันกล่าว "อาจารย์รู้ ก็เจ้าตงอวี้ถังผู้นั้นไง เดิมเคยพ่ายแก่อาจารย์มาแล้ว ถึงยามนี้จะก้าวขึ้นถึงขอบเขตนภาก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอาจารย์หรอก"

เซียวอวิ๋นได้ยินดังนั้นก็ตะลึงในใจ อาจารย์เขาช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ ถึงกับสามารถเอาชนะผู้ยอดฝีมือขอบเขตนภาได้ แต่เมื่อนึกขึ้นว่าอีกฝ่ายก็ฝึกฝน 'คัมภีร์ฮุ่นตุ้น' เช่นกัน เขาก็เข้าใจได้

ได้ยินว่าตี้เทียนฝึกฝนจนสำเร็จกายาฮุ่นตุ้นไปครึ่งขั้นแล้ว แม้จะเทียบไม่ได้กับพวกสุดยอดกายา แต่ก็ยังเทียบชั้นกายาระดับเทวะขั้นสองได้

มิเช่นนั้น ตี้เทียนก็คงไม่ได้รับการขนานนามว่าเป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์อันดับหนึ่งแห่งสำนักศักดิ์สิทธิ์ฮุ่นตุ้นหรอก

เห็นได้ชัดว่า อาจารย์ผู้นี้ของตนช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ

เซียวอวิ๋นรู้สึกโล่งใจในทันที เขากลัวแค่ว่าถ้าจัดการผู้น้อยไป เดี๋ยวพวกผู้ใหญ่จะแห่กันมา

แม้ว่าโดยทั่วไปแล้ว ยอดฝีมืออาวุโสจะไม่รังแกผู้ที่อ่อนแอกว่า แต่ดูอย่างหลี่ปู้ฝานสิ ทำให้เซียวอวิ๋นคิดว่าอาจารย์ของเขาตงอวี้ถังก็คงไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไหร่

เซียวอวิ๋นแค่นเสียงในใจ รอให้ข้าสร้างกายาฮุ่นตุ้นสำเร็จยามใด จะปราบพวกเจ้าให้หมดทุกคนเลย

ด้วยบุญคุณของหลี่ปู้ฝานครั้งนี้ เซียวอวิ๋นได้โอกาสรู้แจ้งเพิ่มอีกสามครั้ง ยามนี้จำนวนโอกาสรู้แจ้งของเขาเพิ่มขึ้นเป็นร้อยสี่สิบสี่ครั้งแล้ว

เพียงรอให้เขากลับมาจากรังมังกร ก็จะสร้างกายาฮุ่นตุ้นได้แล้ว

ทว่า เซียวอวิ๋นยังคงจริงจังกับการเดินทางสู่รังมังกรอย่างมาก

ในวันต่อ ๆ มา เซียวอวิ๋นฝึกฝนทักษะยุทธ์ของตนทุกวัน เมื่อมีเวลาว่างก็จะไปหอภูตมายาเพื่อต่อสู้กับเหล่าผู้แข็งแกร่งที่อยู่ในขอบเขตหลอมกายา

ประสบการณ์การต่อสู้ของเขาเพิ่มพูนอย่างรวดเร็ว ในขณะเดียวกัน เขาก็ได้เห็นกายาระดับราชาและกายาระดับเทวะอันทรงพลังมากมายจากเหล่าผู้แข็งแกร่งในประวัติศาสตร์เหล่านั้น

ยิ่งไปกว่านั้น เซียวอวิ๋นยังไปท้าประลองกับบรรพจารย์ผู้เป็นอันดับหนึ่ง ซึ่งก็คือเจ้าของกายาฮุ่นตุ้นด้วย

ผลลัพธ์นั้นไม่จำเป็นต้องกล่าวถึง เซียวอวิ๋นยังไม่ทันได้ลงมือก็ถูกหนึ่งฝ่ามือของบรรพจารย์ตบจนกระอักเลือดแล้ว หากไม่ใช่เพราะภูตมายาห้ามไว้ทัน เกรงว่าเขาคงถูกบรรพจารย์ตบจนสิ้นใจไปแล้ว

การต่อสู้ครั้งนี้ทำให้เซียวอวิ๋นสัมผัสซึ้งถึงความน่าสะพรึงกลัวของกายาฮุ่นตุ้น และยิ่งทำให้เขากระหายที่จะสร้างกายาฮุ่นตุ้นขึ้นอีก

ในตอนที่บรรพจารย์ลงมือ มหาเต๋าสามพันสายรอบข้างต่างประสานกัน เพียงแค่กระบวนท่าธรรมดาก็แผ่อานุภาพสะเทือนโลกา ทำให้เซียวอวิ๋นไม่อาจต้านทานได้

ภาพเหตุการณ์นั้นช่างน่าตะลึงยิ่งนัก

"ข้าจะต้องสร้างกายาฮุ่นตุ้นให้ได้!"

หลังจากต่อสู้กับบรรพจารย์ ความเชื่อมั่นในใจของเซียวอวิ๋นยิ่งเร่งเร้ามากขึ้น

กาลเวลาผ่านไปโดยไม่รู้ตัว

ยอดเขาตงอวี้

หลี่ปู้ฝานที่ถูกเซียวอวิ๋นสั่งสอนจนน่วม ต้องใช้เวลาเกือบครึ่งปีกว่าจะรักษาอาการบาดเจ็บจนหายดี

แน่นอนว่า เหตุที่เขาบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้นั้นมิใช่เพราะถูกเซียวอวิ๋นเหยียบมาอย่างเดียว

อาการบาดเจ็บที่แท้จริงของหลี่ปู้ฝานนั้นเกิดจากการที่ระฆังฮุ่นตุ้นกระแทกจนคูหาสวรรค์ทั้งเจ็ดแห่งแตก ซึ่งนั่นคือรากฐานของเขา

เพื่อซ่อมแซมคูหาสวรรค์ทั้งเจ็ดแห่งให้คืนสภาพเดิม เขาต้องใช้สมบัติล้ำค่าจากสวรรค์และพิภพมากมายนับไม่ถ้วน

โชคยังดีที่เขาเป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักศักดิ์สิทธิ์ฮุ่นตุ้น จึงมีทรัพยากรในการบำเพ็ญเพียรมากมายเช่นนี้ มิเช่นนั้น หากคิดจะรักษาอาการบาดเจ็บให้หายดีก็คงต้องรออีกหลายปีเป็นแน่

ทว่าแม้บาดแผลทางกายของหลี่ปู้ฝานจะหายดีแล้ว แต่บาดแผลในใจของเขากลับไม่มีวันเยียวยา

โดยเฉพาะยามที่เขานั่งสมาธิบำเพ็ญเพียร มักจะสะดุ้งตื่นจากฝันร้ายทุกครั้งไป

ฝันร้ายนั้นคือภาพยามเซียวอวิ๋นเหยียบบนใบหน้าของเขา รอบข้างมีศิษย์จากสำนักศักดิ์สิทธิ์ฮุ่นตุ้นมากมายกำลังมองดูอยู่ หลี่ปู้ฝานเห็นแววเยาะเย้ยและสมน้ำหน้าในดวงตาของพวกเขา

สิ่งนี้ทำให้หลี่ปู้ฝานรู้สึกอดสูยิ่งนัก

นึกดูสิ เขาเป็นถึงบุตรศักดิ์สิทธิ์ แต่กลับต้องมาเผชิญกับความอัปยศถึงเพียงนี้ ช่างเกินทนจริงแท้

เรื่องนี้กลายเป็นมารในใจของหลี่ปู้ฝานไปแล้ว

"เซียวอวิ๋น ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไว้เด็ดขาด!"

หลี่ปู้ฝานแผดเสียงลั่นพลางผลักโต๊ะทองเหลืองตรงหน้าจนล้มคว่ำ ทำเอาบรรดาผู้ติดตามที่อยู่ตรงหน้าต่างตัวสั่นงันงก หวาดกลัวยิ่งนัก

บรรดาผู้ติดตามของหลี่ปู้ฝานในยามนี้ไร้ผู้ใดกล้าส่งเสียง พวกเขาต่างรู้ดีว่าครั้งนี้หลี่ปู้ฝานได้รับความอัปยศครั้งใหญ่ หากผู้ใดกล้าพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา หลี่ปู้ฝานได้โกรธจนควบคุมตัวเองไม่อยู่แน่แท้

"อาจารย์ของข้าออกจากการกักตัวแล้วหรือไม่?"

หลี่ปู้ฝานระบายโทสะไปหน แล้วจึงหันไปถามผู้ติดตามคนหนึ่งด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น

ด้วยพลังของเขา ไม่มีทางที่จะแก้แค้นเซียวอวิ๋นภายในสำนักศักดิ์สิทธิ์ฮุ่นตุ้นได้เลย ยิ่งไปกว่านั้น เซียวอวิ๋นยังมีตี้เทียนคอยหนุนหลังอยู่ด้วย

ดังนั้น หลี่ปู้ฝานจึงคิดจะขอความช่วยเหลือจากอาจารย์ของตน

ไม่ว่าอย่างไร อาจารย์ของเขาก็เป็นยอดฝีมือในขอบเขตนภา ย่อมต้องมีพลังแก่กล้ากว่าตี้เทียนเป็นแน่

"เรียนบุตรศักดิ์สิทธิ์ เจ้ายอดเขายังคงกักตัวอยู่!" ผู้ติดตามคนหนึ่งกล่าวอย่างนอบน้อม

หลี่ปู้ฝานขมวดคิ้วเล็กน้อย อาจารย์ของเขามักจะกักตัวอยู่เสมอ ในหนึ่งปีก็ออกมาสั่งสอนเขาเพียงหนเดียว ด้วยอาจารย์ของเขายังต้องการจะก้าวขึ้นสู่การเป็นปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์ จึงไม่อาจเสียเวลาทั้งหมดมาอยู่กับเขาได้

แต่หากไม่ได้แก้แค้น หลี่ปู้ฝานก็ไม่มีกะจิตกะใจจะบำเพ็ญเพียร ความอัปยศครั้งนี้ได้กลายเป็นมารในใจเขาไปแล้ว ทำให้เขาทนไม่ได้แม้เพียงวันเดียว

"ไป ข้าจะไปขอให้ท่านอาจารย์ออกจากการกักตัว!"

ในที่สุด หลี่ปู้ฝานก็ตัดสินใจที่จะไปพบอาจารย์ของตน

แม้จะต้องถูกอาจารย์ตำหนิเขาก็ยอม

ยิ่งไปกว่านั้น อาจารย์ของเขาดีกับเขามากมาตลอด ไม่มีทางตำหนิเขาในเรื่องนี้เป็นแน่

หลี่ปู้ฝานรีบมุ่งหน้าไปยังสถานที่บำเพ็ญเพียรของอาจารย์ตนตงอวี้ถังทันที

ที่หน้าตำหนักอันตระการตาหลังหนึ่ง หลี่ปู้ฝานคำนับอย่างนอบน้อมพลางร่ำไห้ด้วยสีหน้าน้อยเนื้อต่ำใจ "อาจารย์ขอรับ ศิษย์ถูกรังแกแล้ว ขอท่านรีบออกมาแก้แค้นให้ศิษย์ด้วยเถิด..."

ลูกร้องไห้ย่อมได้กินนม หลี่ปู้ฝานเข้าใจประเด็นนี้ดี ดังนั้นเขาจึงต้องร่ำไห้ให้น่าสงสารที่สุด เพื่อที่จะสุมโทสะแก่อาจารย์ของเขา

บรรดาผู้ติดตามของหลี่ปู้ฝานที่มองเหตุการณ์อยู่จากไกล ๆ ต่างกระตุกมุมปาก ราวกับกำลังพยายามกลั้นหัวเราะ

"ท่านอาจารย์..."

หลี่ปู้ฝานยังคงร่ำไห้น้ำตานองหน้า ระบายความน้อยเนื้อต่ำใจออกมาหมดเปลือก

แน่นอนว่าครั้งนี้เขารู้สึกเจ็บใจยิ่งอย่างแท้จริง ทั้ง ๆ ที่เขามีพลังความสามารถเหนือกว่าเซียวอวิ๋น แต่ผลลัพธ์คือกลับถูกเซียวอวิ๋นเหยียบหน้า ทำให้เขารู้สึกยอมรับไม่ลงอย่างยิ่ง

เอี๊ยด!

ในยามนั้น ประตูใหญ่ของตำหนักถูกผลักเปิดออก ชายชราผมขาวผู้หนึ่งเดินออกมา

อาภรณ์ที่เขาสวมใส่ดูธรรมดา แต่แววตาของเขากลับคมกริบ ดวงตาลึกล้ำยิ่งนัก มีประกายรัศมีเรืองแผ่ออกมาเป็นสาย อักขระลึกลับไหลวน บรรยากาศช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

"ศิษย์รัก มีเรื่องใดทำให้เจ้าชอกช้ำถึงเพียงนี้หรือ" ชายชราเอ่ยถามพลางมองไปทางหลี่ปู้ฝาน

"อาจารย์..." เมื่อหลี่ปู้ฝานเห็นชายชราผู้นี้ ก็รีบวิ่งเข้าไปกอดขาเขาทันที พลางเล่าความทุกข์ใจของตนอย่างรีบร้อน

คนผู้นี้ก็คือตงอวี้ถัง ยอดฝีมือขอบเขตนภา

หลังจากฟังหลี่ปู้ฝานพูดจบ ดวงตาของตงอวี้ถังก็พลันเรืองรัศมีสีทองประหนึ่งสุริยันทองเฉิดฉายขึ้นเป็นคู่ แสงสว่างเจิดจ้าแผ่ซ่าน ฤทธิ์ของมันทำให้ห้วงอากาศสั่นสะเทือนครืนครั่น สายตาน่าหวาดหวั่นสุดแสน

"กล้านักนะเซียวอวิ๋น เป็นแค่ศิษย์ของผู้อาวุโสสูงสุดก็อาจหาญรังแกบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักศักดิ์สิทธิ์ฮุ่นตุ้นของข้า ลบหลู่เบื้องสูง เป็นความผิดเกินอภัย!"

ตงอวี้ถังแค่นเสียงเย็นชาแล้วกล่าวกับหลี่ปู้ฝานว่า "ศิษย์รักตามข้ามา อาจารย์จะพาเจ้าไปที่ยอดเขาตี้เพื่อแก้แค้น เมื่อถึงเวลานั้น อาจารย์จะช่วยเจ้าต้านระฆังฮุ่นตุ้นเพื่อให้เจ้าได้ต่อสู้กับเขาอย่างยุติธรรม"

"ขอรับ อาจารย์!" ดวงตาของหลี่ปู้ฝานฉายแววเย็นชาวาบหนึ่ง หากไร้ซึ่งระฆังฮุ่นตุ้น เขาย่อมปราบเซียวอวิ๋นได้อย่างง่ายดาย เมื่อถึงตอนนั้น เขาจะเหยียบหน้าเซียวอวิ๋นอย่างไร้ปรานีเพื่อล้างอายในคราวก่อนเสีย