เกิดใหม่ทั้งที ดันเป็นฮัสกี้หน้าโง่เนี่ยนะ? (นิยายแปล)

นี่แหละคือแผนการง่ายๆที่สวี่มั่ววางไว้ เขาจะเป็นคนแรกที่พุ่งเข้าไปปลดอาวุธพวกค้ายาให้หมดก่อนจากนั้นก็ปล่อยให้ฝูงหมาจรจัดจัดการต่อ

        สุนัขพวกนั้นหากตัวต่อตัวอาจสู้ไม่ชนะผู้ใหญ่คนหนึ่งแต่ถ้ารุมพร้อมกันหลายตัวก็ไม่มีปัญหาแล้วอย่างน้อยแค่แรงกดดันก็เพียงพอจะทำให้คนขวัญเสียไปครึ่งหนึ่ง

        ด้วยการใช้ประสาทสัมผัสอันเฉียบคมสวี่มั่วจึงไล่ตามหาพวกค้ายาที่หนีรอดสายตาตำรวจอยู่ในป่ามืดทุกครั้งที่เขาได้เปรียบ เขาก็เล่นงานจนอีกฝ่ายไม่มีทางสู้เพียงการลงมือครั้งเดียวก็จัดการได้สำเร็จ แล้วปล่อยให้หมาสี่ห้าตัวคุมเป้าหมายไว้ส่วนเขาก็ออกล่าเป้าหมายรายต่อไป

        คำสั่งที่ให้ฝูงหมาคือ... อย่ากัดจนตายหรือพิการเพียงแค่คุมไม่ให้หนีไปได้ก็พอ

        แรกเริ่ม เหล่าหมาจรยังออกอาการหวาดกลัวอยู่บ้างแต่พอเห็นความกล้าหาญของสวี่มั่วเข้า พวกมันก็ฮึกเหิมขึ้นเรื่อยๆ

        พอจับพวกค้ายาได้สำเร็จหลายคน พวกมันยิ่งตื่นเต้น ไม่กลัวอีกต่อไปแถมยังแย่งกันลงมือ หวังทำดีเพื่อจะได้รางวัลมากขึ้น

        ทุกครั้งที่จับคนได้ก็จะเหลือหมาสี่ห้าตัวคุมไว้ทำให้จำนวนหมาที่ตามสวี่มั่วอยู่ลดน้อยลงเรื่อยๆจนเหลือเพียงเจ้าทิเบตันมาสทิฟที่ยังตามติด กลายเป็นเหมือนมือขวาคนสำคัญ

        ปังๆๆ!!

        ขณะสวี่มั่วจัดการพ่อค้ายาไปแล้วหกคน กำลังเร่งตรงไปข้างหน้า จู่ๆก็มีเสียงปืนดังขึ้นจากอีกฟากของเนินเล็กๆ

        เขารีบหยุดฝีเท้าแล้วนำหมาที่เหลืออยู่สิบกว่าตัวหลบเข้าพงหญ้าข้างทางทันที

        เขาตั้งใจฟังจนได้ยินเสียงฝีเท้าคนสองคน และเสียงสุนัขสามตัว!

        สวี่มั่วชะงัก คิดในใจว่า

        สุนัขตำรวจ?

        ขณะนั้นเอง มีร่างสองร่างโผล่มาจากด้านซ้ายของเนิน วิ่งลนลานไปทางขวา

        เจ้าทิเบตันมาสทิฟเห็นเข้าก็ตื่นเต้นทันที “มาแล้วๆ! ลูกพี่!ลุยกันเลย!”

        สวี่มั่วเหลือบมองมัน “จะตื่นเต้นอะไรนักหนา! เงียบไว้!”

        เขาไม่เคยประมาท ศัตรูมีปืนอยู่ในมือ แค่ผิดพลาดเพียงนิดเดียวชีวิตก็หาไม่แล้ว ต้องระวังให้มาก

        เขาจับจ้องสองคนนั้น รอจนพวกมันเข้ามาใกล้ที่สุดแล้วจึงพุ่งออกไปตั้งใจใช้การลอบโจมตีเหมือนเดิม

        แต่คราวนี้เขาพลาด เพราะจังหวะที่พุ่งออกไปหนึ่งในนั้นหันหน้ามาเห็นพอดี คนคนนั้นตกใจแล้วยกปืนยิงทันที!!

        สวี่มั่วเบิกตากว้าง เอี้ยวตัวหลบพร้อมดีดตัวเปลี่ยนทิศอย่างฉับไว

        ปัง!

        กระสุนเฉียดร่างไปตกกระแทกพื้น

        เพื่อความปลอดภัย เขารีบพุ่งไปหลบหลังหินก้อนใหญ่ แต่กระสุนไม่ตามมาเพราะพวกค้ายารีบหนีต่อไป

        เจ้าทิเบตันมาสทิฟในในพงหญ้าร้องถามอย่างร้อนใจ “ลูกพี่!ไม่เป็นไรนะ!!”

        “ไม่เป็นไร” สวี่มั่วเดินออกจากหลังหินกำลังจะไล่ตามต่อ แต่พอเหลือบไปอีกทาง แววตาก็ลุกวาว

        “โฮ่งๆ! (มันวิ่งไปทางนั้น!)”

        “โฮ่งๆๆ! (เร็วเข้า! อย่าให้มันหนีไปได้!)”

        “โฮ่งๆ! (ระวัง! อย่าโดนยิงล่ะ!)”

        เสียงเห่าดังขึ้นพร้อมกันแล้วสุนัขที่สวมเสื้อเกราะกันกระสุนสามตัวก็พุ่งตรงมา

        พวกมันเองก็เห็นสวี่มั่วเช่นกัน

        สุนัขตำรวจทั้งสามเป็นพันธุ์เยอรมันเชพเพิร์ด!

        “เฮ้?! แกเป็นใคร!!”

        “ไม่รู้จัก! คงเป็นพวกเดียวกับค้ายาแน่!”

        “อย่าขวางทาง! ถอยไปซะ!!”

        สุนัขตำรวจทั้งสามต่างตื่นตัว

        พอเห็นสุนัขแปลกหน้าโผล่มาขวางตรงหน้าขณะกำลังไล่ตามศัตรูมันก็ส่งเสียงคำรามดุดันใส่ทันที หนึ่งในนั้นไม่ชะงักแม้แต่น้อยพุ่งเข้าหาสวี่มั่วอย่างดุดัน!

        “เดี๋ยว! ฉันไม่ใช่ศัตรู!” สวี่มั่วขมวดคิ้ว เอ่ยออกไป

        แต่สุนัขตำรวจตัวนั้นกลับไม่สนใจ หรือไม่ก็ไม่เชื่อคำพูดเขาแทบไร้ความหมาย ในพริบตาเดียวมันก็พุ่งถึงตัวกระโจนขึ้นหมายจะใช้กรงเล็บฟาดใส่ใบหน้าเขา!

        “ตูบอกว่า...เดี๋ยวก่อนไง!!” แววตาสวี่มั่ววาววับเขาเอียงตัวหลบฉับไว จากนั้นยกอุ้งเท้าขวาตบใส่ใบหน้าคู่ต่อสู้ทันที

        “เอ๋ง!!”

        ตุบ!

        เสียงร้องโหยหวนดังลั่น สุนัขตำรวจร่วงกระแทกพื้นอย่างแรงมันรู้สึกเวียนหัวมึนงง พยายามจะลุกขึ้นแต่กลับพบว่ามีกำลังมหาศาลกดทับหัวเอาไว้จนขยับไม่ได้!

        “แก...ทำอะไรน่ะ!!”

        “ปล่อยเขานะ!!”

        สุนัขตำรวจอีกสองตัวตกใจทันทีส่งเสียงเห่าก้องใส่สวี่มั่วอย่างเกรี้ยวกราด เต็มไปด้วยความเป็นศัตรู

        “ทำไม! จะสู้กันรึไง!!”

        เสียงคำรามอีกเสียงดังมาจากอีกทางเจ้าทิเบตันมาสทิฟวิ่งตะบึงออกมาอย่างเกรี้ยวกราด พุ่งมายืนข้างสวี่มั่วแยกเขี้ยวจ้องใส่สุนัขตำรวจสองตัวนั้นไม่ละสายตา

        ด้านหลังมันยังมีฝูงหมาจรจำนวนมากตามมาสมทบ

        “อะ...อะไรกัน!”

        สุนัขตำรวจทั้งสามถึงกับชะงักปนตะลึงมองฝูงสุนัขตรงหน้าด้วยดวงตาเบิกกว้าง เต็มไปด้วยความงุนงงและไม่เข้าใจ

        สวี่มั่วกดมองสุนัขตำรวจที่อยู่ใต้เท้าเห็นมันยังจ้องกลับมาด้วยสายตาโกรธแค้นไม่ยอมแพ้

        เขาขมวดคิ้ว แววตาแข็งกร้าวพลันวาบขึ้น ก่อนจะพูดเสียงเย็นยะเยือกว่า “อยู่เฉยๆ ซะ! บอกแล้วไงว่าฉันไม่ใช่ศัตรู!!”

        เพียงชั่วพริบตาเดียว กลิ่นอายกดดันมหาศาลก็แผ่ออกจากตัวสวี่มั่วทำให้สุนัขตำรวจทั้งสามตัวถึงกับตะลึงพรึงเพริดมองเขาด้วยแววตาตกใจอย่างไม่อยากเชื่อ

        ทางด้านหลัง ฝูงหมาจรและเจ้าทิเบตันมาสทิฟต่างก็ก้มศีรษะลงแววตาเต็มไปด้วยความเคารพยำเกรง

        พลังข่มขวัญของราชาสุนัข!

        สุนัขตำรวจที่ถูกกดอยู่ใต้เท้าเบิกตากว้าง ร้องด้วยเสียงสั่นเครือ“แก...แก...”

        สวี่มั่วคลายเท้าออก ก่อนเอ่ยเสียงเย็น“ฉันมาที่นี่เพื่อช่วยพวกแกจับคนร้ายต่างหาก!”

        เจ้าสุนัขตำรวจรีบพลิกตัวลุกขึ้น แต่ก็ไม่กล้าแสดงท่าทีก้าวร้าวอีกวิ่งหางตกกลับไปยืนข้างเพื่อนสองตัว

        มันทั้งสามต่างมองสวี่มั่วด้วยแววตาสับสนระคนหวาดกลัว

        สุนัขตำรวจตัวหนึ่งถามขึ้น “พวกแก...มาจากที่ไหนกันแน่”

        “ไม่ต้องรู้หรอก แค่รู้ว่าเรามาช่วยก็พอ”สวี่มั่วตอบพลางหันไปมองทิศทางที่ตนเดินมา “ทางนั้นเราจับพวกค้ายาไว้ได้หลายคนแล้ว ไปบอกตำรวจให้รีบไปจับกุมซะ”

        เขากล่าวพลางหันมองสุนัขตำรวจอีกตัว

        มันคำรามต่ำๆ “แกมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน! ฉัน...”

        สวี่มั่วจ้องกลับไป เอ่ยย้ำชัดถ้อยคำ “ฉันบอกให้ไปแจ้งเดี๋ยวนี้!!”

        สุนัขตำรวจตัวนั้นสั่นสะท้านไปทั้งร่างแม้ในดวงตามีแววต่อต้านอยู่ชั่วครู่ แต่สุดท้ายก็อ่อนแรงลง “ฉัน...เข้าใจแล้ว...”

        ว่าจบ มันก็วิ่งหายลับเข้าไปในป่า

        ด้วยพลังจิตอันแข็งแกร่งในตอนนี้ต่อให้เป็นสุนัขตำรวจที่ผ่านการฝึกมาอย่างดีก็ไม่อาจต้านทาน 'พลังข่มขวัญของราชาสุนัข' ได้เลย