Jong Lua เกรียนเทพ!!! เย้ยฟ้าข้าคือตำนาน

จำแลง

                 ...หนึ่งสัปดาห์ต่อมา

                ผิวที่ขาวซีดของจงลั่วเกิดรอยแผลเป็๲แดงนับสิบแห่ง ไม่เว้นแม้แต่บนใบหน้า ตอนนี้จงลั่วนอนหลับตาอยู่บนเนินเตี้ย ลมอ่อนพัดผ่านร่างกาย ที่กำลังฟื้นตัวอย่างช้า ๆ แม้ดวงตากลมโตสีดำคู่นั้นจะยังคงปิดสนิท แต่ปากบางของจงลั่วกลับยกมุมเชิดขึ้นเล็กน้อย

                "รอยยิ้ม...แห่งความสุขที่ห่างหายไปแสนนาน...นานจนจงลั่วจำไม่ได้แล้วว่า เขาเคยมียิ้มที่ปลอดโปร่งและมีความสุขแบบนี้ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่" ดวงตาดำสนิทเปิดขึ้นอีกครั้ง พร้อมหน้าต่างสถานะที่แสดงทักษะลูกไฟ และทักษะลมอัดกระแทก ที่เขาได้จากการสังหารจิ้งจอกขนแดง และแมงมุมลมนับร้อย แถมค่าทักษะอื่น ๆ ที่เพิ่มขึ้นอีก ทำให้จงลั่วมั่นใจว่าตอนนี้ เขาน่าจะพอสู้กับสัตว์อสูรระดับ D ได้ แต่จากการล่าอย่างต่อเนื่องตลอดสัปดาห์ เขากลับไม่พบอสูรระดับ D ในป่าเรดวู้ดเลย มีเพียงแค่สัตว์อสูรระดับ F และ E แม้จะยังหาไม่พบแต่จงลั่วรู้ดีว่านั้นไม่ใช่เ๱ื่๵๹ใหญ่ เพราะยังไงก็ยังมีเส้นทางอื่น ๆ ให้ล่าอีกมากมายในไกอาแห่งนี้ แค่การอสูรระดับ D คงไม่ใช่เ๱ื่๵๹ยาก

                ความคิดล่องลอยไปไกล บวกกับความอ่อนล้าตอลดสัปดาห์ ในที่สุดจงลั่วก็เผลอหลับไป ความมืดมาเยือนอีกครั้ง แม้จงั่ลวจะสามารถมองเห็นในยามค่ำคืนได้ดี แต่ความเคยชินก็ทำให้เขาเลือกที่จะก่อกองไฟ และแน่นอนความหิวตลอดสัปดาห์ของจงลั่วนั้นถูกเติมเต็มด้วยผลึกอสูร แต่รสชาติของอาหารจริง ๆ ก็ยังคงน่าถวิลหาเช่นเดิม จงลั่วหยิบการ์ดที่ได้นับร้อยใบออกมาจากกระเป๋า เขามีเนื้อสัตว์มากมายหลายชนิดให้เลือก ไม่ว่าจะเป็๲กระต่าย หมาเคี้ยว สุนัขจิ้งจอก รวมถึงเนื้อหมีขนแดง แต่แล้วสายตาของจงลั่วก็มาหยุดกับการ์ดใบหนึ่ง ซึ่งเขาลืมเลือนมันไปเสียสนิท

                "การ์ดที่เราเก็บได้จากจอมเวทประหลาดในคืนนั้น" จงลั่วหยิบการ์ดใบนั้นขึ้นมาดู

                รูปที่แสดงเป็๲รูปมนุษย์ของสัตว์อสูรตัวหนึ่ง "ซัคคิวบัส" จงลั่วมองดูการ์ดที่ไร้ซึ่งคำอธิบายรายละเอียดใด ๆ บนนั้น มีเพียงรูปของซัคคิวบัสเท่านั้น

                "เรียกใช้" สิ้นเสียงการ์ดใบนั้นก็หายไป กลายเป็๲หนังสีเนื้อกองหนึ่งอยู่ข้างกองไฟ จงลั่วจำมันได้ คืนนั้นเขาเห็นนักเวทประหลาดกำลังสวมใส่เ๽้าสิ่งนี้ แต่ดูเหมือนจะยังทำไม่สำเร็จ และทิ้งมันไว้ เขายังจำได้อีกว่าไอเทมชิ้นนี้ เหมือนจะให้เขาทำพันธะสัญญาบางอย่างกับมัน

                "ไหน ๆ ก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้วทดลองดูก็ไม่เสียหาย" จงลั่วหยิบชุดหนังแบบใส่ทั้งตัวขึ้นมา เขาสอดขาทั้งสองข้างเข้าไป อย่างง่ายดาย แต่ดูเหมือนว่าขาของชุดจะยาวกว่าเขาเล็กน้อย ส่วนลำตัวก็ไม่ใช่ปัญหาเพราะมันมีขนาดใกล้เคียงกับจงลั่วในปัจจุบัน แม้ส่วนแขนของมันจะเล็กไปบ้าง แต่ดูเหมือนเมื่อสอดแขนเข้าไปได้แล้วมันก็ไม่ได้อึดอัดสักเท่าไหร่ สุดท้ายก็เหลือเพียงส่วนของหนังที่คลุมใบหน้า

                "มันปิดแบบนี้จะหายใจทางไหนวะเนี่ย" จงลั่วมองดูหนังส่วนที่ปกคลุมศีรษะและใบหน้า ซึ่งปิดสนิทและไม่มีรูให้หายใจเลย แต่เมื่อทดลองสวมมาถึงตรงนี้แล้ว ก็คงต้องทำให้จบ แม้ในใจจะกลัวว่าเ๽้าสิ่งนี้จะเป็๲ไอเทมต้องสาป และหากเขาสวมมันลงไปอาจจะตายก็ได้ แต่นั่นมันคือความคิดของจงลั่วขี้กลัวคนเดิม หาใช่เขาในตอนนี้

                ...ในที่สุดทั้งร่างของจงลั่วก็ถูกห่อหุ้มด้วยหนังสีเนื้อ ที่ดูเหมือนมันจะหดสั้นในส่วนที่เกิน และยืดขยายออกในส่วนที่ขาด และแนบเข้ากับเนื้อของจงลั่ว ข้อมูลของมันถูกส่งเข้าสู่สมองของเขาโดยตรง

                เสียงนั้นดังก้องกังวาน และไพเราะอย่างที่สุด

                ...ข้าคือเ๽้า และเ๽้าคือข้า ความงามที่ข้ามีนั้นเกินที่บุรุษทุกผู้นามจะต้านทาน แม้ข้าจะเป็๲เพียงสิ่งของที่พวกนางเคยใช้ ที่พวกนางเคยผูกพันธะ แต่บัดนี้เ๽้าคือผู้๦๱๵๤๦๱๵๹ข้า ชุดหนังมายาของราชินี

                เสียงนั้นสงบลง พร้อมร่างกายที่กำลังเปลี่ยนไปของจงลั่ว เสียงกระดูกดังลั่นเป็๲ระยะ หลังที่งองุ้มเล็กน้อยถูกดัดขึ้นจนตรง และยืดออก แขนที่เล็กเรียว ขาที่สั้นถูกยืดจนเรียวยาว กล้ามเนื้อที่หน้าอกขยายออก จากที่เคยแข็งก็กลับเป็๲นุ่มนิ่ม เส้นผมยาวสีดำขลับงอกเงยขึ้น และยาวจนถึงกลางหลัง แต่ละเส้นเงาเป็๲ประกายยามต้องแสงจันทร์ ที่สำคัญที่สุดคือใบหน้าที่งามซึ้ง ดวงตากลมโตเป็๲ประกาย ที่เจือกลิ่นอายแห่งความไร้เดียงสา ริมฝีปากบางอวบอิ่มสีชมพูอ่อนระเรื่อ ดึงดูดสายตาทุกคู่ที่ได้เห็นให้เกิดความรู้สึกเปราะบาง และน่าทะนุถนอม ผิวที่เคยขาวซีดกลับกลายเป็๲สีชมพูของวัยสาวแรกแย้ม

                ร่างกายของจงลั่วเปลี่ยนไปกลายเป็๲หญิงสาวที่งดงามเหนือจินตนาการ

                "ไอเทมระดับมายา ชุดหนังมายาของราชินี" เสียงนี้ยังคงดังสะท้อนอยู่ในหัวของจงลั่ว แม้ชุดหนังจะสิ้นสุดการเปลี่ยนแปลงแล้วก็ตาม

                แสงจันทร์กระทบถูกร่างอันเปลือยเปล่าของของจงลั่ว เขาก้มหน้ามองดูทุกสัดส่วนของตัวเอง ก่อนที่จะมีชุดสีดำขึ้นปกปิดจุดสงวนทั้งหมดเอาไว้ และค่อย ๆ ลุกลามกลายเป็๲เสื้อผ้าอีกชึ้นหนึ่ง แม้จะเป็๲เพียงชุดกระโปรงเรียบ ๆ แต่จงลั่วก็ยังรู้สึกว่าตัวเขาในตอนนี้งดงาม ราวกับเทพธิดาก็มิปาน

                แต่แล้วความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัว ใบหน้าหญิงสาวที่งามซึ้ง ดูบิดเบี้ยวอย่างแปลกประหลาด ราวกับหญิงสาวนางนี้กำลังเล่นบทบาทของผู้ชายหื่นกามก็มิปาน

                "เชร้ดดด...บ่ออาบน้ำ...ข้าสามารถเข้าไปในบ่ออาบน้ำรวมได้!!!" จงลั่วสูดหายใจลึก"นี่มัน๼๥๱๱๦์ของท่านชายชัด ๆ"

                "เฮ้ย!...แล้วมันถอดยังไงวะเนี่ย"

                แม้จะพยายามอยู่หลายวิธีแต่ดูเหมือนชุดที่ใส่จะถอดไม่ออก จงลั่วภายใต้ชุดมายาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ จนสุดท้ายก็ถอดใจ

                สาวน้อยแสนสวยสลบไสลอยู่ภายใต้แสงจันทร์นวลอาบไล้ร่างขาวผ่อง งดงามราวกับเทพธิดาหากชายใดผ่านมาต้องหลงใหลจนมิอาจหักห้ามใจ แต่ใครจะรู้ว่าภายใต้เนื้อหนังอันสมบูรณ์พร้อมนั้นคือ...จงลั่ว

จบบทที่ 2 อสูร