ฉันเป็นสาวน้อยหูเเมว ที่ไปติดอยู่ในต่างโลกล่ะ!

                                    "ขนาดเห็นหลักฐานนี้เเล้วก็ยังไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุณหนูจะจัดการมันได้"

                                    คุณซิทที่ตรวจสอบร่างของอาเรสต้าเสร็จว่าเเบบนั้นเเล้วกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานของตัวเอง สีหน้าเขาดูเหนื่อยๆนะ สงสัยว่าหลังจากนี้คงมีเรื่องให้เขาทำหลายอย่าง พออเห็นท่าทางอยากไปนอนพักของคุณซิทคุณเลโอที่เอาดาบโค้งงอไปเสียบไว้ด้านหลังก็เอ่ยถามว่าหัวหน้ากิลด์อย่างสงสัย

                                     "....ไม่ใช่ว่าอาจารย์รู้ความสามารถของเธออยู่เเล้ว?"

                                     "ถ้าดูจากมอนเตอร์เเต่ล่ะตัวที่พวกเรารับซื้อไปจากคุณหนูเเล้วล่ะก็คิดว่ามีฝีมือพอขึ้นเป็นเเรงค์Aได้อยู่หรอก เเต่นี่คุณหนูเล่นจัดการกับปีศาจที่ระดับสูงได้ด้วยตัวคนเดียวนี่มันออกจะเกินคาดไปนะ...จริงๆเเล้วคุณหนูเป็นใครกันเเน่ ผู้กล้าคนที่สองหรือไง?"

                                     "เอ่อ..."

                                     ทุกคนต่างมองมาที่ฉันอย่างสงสัย เเม้เเต่ฟีต้าเองก็ไม่เว้น เหมือนฉันจะกลายเป็นเป้าสนใจเสียเเล้วอีกสักพักคงมีการถามข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องของฉันมากขขึ้นเป็นเเน่ ถ้าเป็นเเบบนั้นมันจะวุ่นวายเพราะงั้น้องหาวิธีเลี่ยง

                                     "ไม่ใช่ว่าเรื่องของการบุกมาของปีศาจมันสำคัญกว่าหรอคะ ยกตัวอย่างเช่นการโจมตีครั้งถัดไป?"

                                     ถ้ามีครั้งที่หนึ่งก็ต้องมีครั้งที่สองอะไรเเบบนี้

                                     "ถ้าอ้างอิงจากเรื่องที่เธอบอกคือเธอจัดการกับอาเรสต้าเเละฟื้นฟูน้ำตกภูติให้กลับมาดีขึ้นใช่หรือเปล่า งั้นมันก็มีโอกาสที่พวกปีศาจจะตัดสินใจหยุดการโจมตีเมืองนี้ลงเพราะว่าเเผนในการโจมตีของมันผิดพลาดนี่นา"

                                      "จริงด้วยนะครับ ถ้าพวกปีศาจรู้เรื่องที่น้ำตกของภูติกลับมามีพลังในการชำระล้างอีกครั้งมันก็น่าจะไม่กล้าบุกเข้ามาเพราะกลัวว่าจะถูกจัดการโดยเทพมังกรโซอาก็ได้"

                                       ทั้งคุณซิทเเละท่านเจ้าเมืองต่างก็ออกความเห็นขึ้นมาว่าปีศาจน่าจะล่าถอยกัน ถ้าเอาตามหลักเหตุผลทั่วไปมันก็คงเป็นไปตามที่เขาพูดกันล่ะนะ เเต่มันง่ายขนาดนั้นเลยงั้นหรอ

                                       ขณะคิดว่าพวกเขาคุยเรื่องของปีศาจจบเเล้วจู่ๆฟีต้าก็ลุกขึ้นยืนบนไหล่ฉันเเละเรียกให้ทุกคนมาสนใจเธอ

                                       "เกี่ยวกับเรื่องนั้น ดิฉันยังมีข้อมูลอีกอย่างอยู่นะคะ"

                                        เธอบอกทุกคนเเบบนั้นเเละเริ่มเล่าถึงสภาพการณ์ตอนนี้ของราชันย์มังกรที่พวกเธอเคารพบูชา ว่าเดิมทีเเล้วในป่านั้นจะมีบาเรียที่ถูกสร้างขึ้นโดยโซอาปกคลุมล้อมรอบทั้งป่าเอาไว้ทำให้ปีศาจไม่สามารถบุกรุกผ่านป่ามาเมืองนี้ได้ เเต่วันนี้อาเรสต้าบุกเข้ามาเเละทำลายบาเรียนั้นในช่วงที่ท่านโซอากำลังอ่อนเเรงพอดี

                                         "ท่านราชินีคิดว่าปีศาจรู้เรื่องที่ท่านโซอานั้นอ่อนเเรงลงจึงได้ส่งอัศวินปีศาจเข้ามาโจมตีพวกเรา เพราะคิดว่าเเค่อัศวินปีศาจคนเดียวก็สามารถจัดการกับพวกเราเเละท่านโซอาที่กำลังอ่อนเเอลงอยู่ได้ค่ะ เเต่ทว่าตอนนี้ปีศาจที่ถูกส่งมานั้นดันถูกจัดการลง มีความเป็นไปได้ว่าปีศาจพวกนั้นน่าจะรู้ข่าวนั้นกันเเล้วผ่านวิธีสักอย่าง"

                                          "ก็ถ้ามันรู้กันเเล้วว่าเเผนโจมตีของพวกมันล้มเหลวพวกมันก็น่าจะล่าถอยออกไปใช่ไหมล่ะ?"

                                          "ไม่ค่ะ ตรงกันข้ามเลย ท่านราชินีภูติคาดการณ์เอาไว้ว่ามันจะต้องบุกมาอีกเเน่เเละต้องไม่ใช่เเค่ปีศาจสองสามตัว"

                                        "เดี๋ยวนะ ทำไมมันกลายเป็นเเบบนั้นไปได้ล่ะ ไม่ใช่ว่าเจ้าพวกนั้นหวาดกลัวพลังของราชันย์มังกรงั้นหรอ?"

                                        คุณซิทเอ่ยถามฟีต้าด้วยสีหน้าที่เป็นกังวล ทำให้ฟีต้าเริ่มวิตกว่าควรจะตอบไปดีไหม เเต่ไม่นานเธอก็ฝืนใจเเละพูดมันออกไป

                                        "นั่นเป็นเพราะพวกปีศาจรู้ว่าท่านโซอาในตอนนั้นไม่มีพลังพอจะสู้กับปีศาจจำนวนมากได้ค่ะ ถึงจะฟื้นฟูน้ำตกภูติขึ้นมาได้เเต่มันก็ยังต้องใช้เวลากว่าอีกสักพักใหญ่กว่าท่านโซอาจะกลับมาฟื้นกำลังได้เต็มที่อีกครั้ง ซึ่งท่านราชินีคาดการณ์ไว้ว่าน่าจะใช้เวลาไม่ต่ำกว่าสองสัปดาห์"

                                         "เเละก่อนจะถึงเวลานั้นปีศาจก็จะบุกโจมตีมาอีกครั้งสินะ"

                                         "ค่ะ เป็นไปได้ว่าพวกปีศาจนั้นจะคิดว่าท่านโซอาจัดการกับอัศวินต้องสาปอาเรสต้า ซึ่งในจุดนั้นมันอาจจะกำลังคิดว่าในช่วงเวลานี้ท่านโซอากำลังยิ่งอ่อนเเอลงอีกก็เป็นได้"

                                         "....."

                                         เมื่อสิ้นสุดคำบอกกล่าวของฟีต้าความเงียบก็เกิดขึ้น พวกเขาต่างก็กำลังกอดอกคิดว่าสิ่งที่ฟีต้าพูดมานั้นมันมีความเป็นไปได้อยู่หรือเปล่า พวกเขาควรจะเชื่อลางสังหรณ์ของราชินีภูติเเละจัดการเป่าประกาศเรื่องของปีศาจที่จะมาโจมตีพวกเขาในเร็วๆนี้ไหม หรือจะเก็บเงียบไว้เเละภาวนาให้มันไม่บุกมากันเเน่

                                         บอกตามตรงว่าฉันโคตรอึดอัดเลยที่ต้องมาฟังเรื่องพวกนี้ ฉันหมายถึงสถานการณ์มันยิ่งกว่าเนื้อเรื่องในเกมหรือนิยายบางเรื่องที่ฉันอ่านซะอีก ถ้าเรื่องนี้มันเป็นเเค่เรื่องเเต่งก็ดีไปเเต่เอาเข้าจริงมันไม่ใช่อย่างงั้น

                                          ถ้าพวกเราเลือกว่าจะประกาศให้ชาวเมืองรู้กันถึงการบุกมาของปีศาจที่อาจจะเกิดขึ้นเร็วๆนี้เเต่ในความจริงมันดันไม่บุกมามันจะกลายเป็นเหมือนเรื่องเเกล้งกันที่ไม่ตลก ใครบางคนในที่นี้อาจจะสูญเสียความเชื่อใจเพราะไปสร้างความวุ่นวายเเละกังวลให้ชาวเมืองโดยไม่มีมูลความจริงก็ได้ ซึ่งตรงจุดนั้นคาดว่าเมืองคงวุ่นวายมากๆ

                                          เเต่ถ้าไม่ประกาศรวบรวมคนเเละหาวิธีรับมือเอาไว้ พอมันบุกมาจริงๆเมืองนี้อาจจะโดนปีศาจถล่มยับจนพินาศเลยก็เป็นได้ ซึ่งเรื่องนี้พวกคนใหญ่คนโตต้องตัดสินใจให้ดี ว่าจะทำยังไงหลังจากนี้

                                          ซึ่งดูเหมือนว่าพวกเขาจะมีวิธีที่ต่างออกไปจากนี้อยู่นี้ล่ะ

                                          "คิดว่าเราต้องรวบรวมข้อมูลมากกว่านี้อีกหน่อย ระหว่างนี้ฉันจะปิดรับไม่ให้นักผจญภัยในกิลด์ไปทำภารกิจในที่ไกลๆเอาไว้ก่อนเวลามันเกิดขึ้นจะได้เรียกให้พวกนั้นมาช่วยกันได้"

                                          "งั้นก็เก็บเรื่องนี้ไว้จนกว่าจะมีข้อมูลมากกว่านี้เเล้วค่อยเเจ้งให้ชาวเมืองรู้สินะครับ?"

                                          "อ่า ก็ตามนั้นเเหละ ส่วนเรื่องข้อมูลเดี๋ยวทางนี้จะจัดการเอง"

                                          ว้าว...พวกเขาตัดสินใจได้รอบคอบดีเเหะ

                                           ว่าเเต่ว่า ถ้าพวกปีศาจบุกมาที่เมืองนี้จริงๆพอถึงตอนนั้นฉันจะทำยังไงต่อไปกันนะ

                                           จะสู้หรือจะหนีดี?

                                           ถ้ามันมาไม่เยอะมากก็คิดว่าจะลองสู้อยู่หรอก เเต่ถ้ามากันเป็นร้อยฉันจะยังยืนยันว่าจะสู้อยู่ไหมนะ

                                           เอาเป็นว่าเตรียมตัวไว้ให้พร้อมหน่อยจะดีกว่า

*

                                           หลังจากนั้นพวกเขาก็คุยกันต่ออีกหน่อยซึ่งฉันเหมือนผู้นั่งฟังเเละผู้ยืนยันหลักฐานว่ากำจัดปีศาจไปได้เท่านั้นก็เลยไม่ได้พูดหรือเสนออะไรออกไป ซึ่งก็ถือว่าดีเเล้วที่ฉันได้นั่งอยู่เฉยๆถ้าสมมุติฉันออกความเห็นเเล้วมันดันผิดพลาดขึ้นมานั่นอาจจะทำให้ฉันรู้สึกผิดขึ้นมาภายหลังได้

                                             เเละในตอนที่จะจบการสนทนาเพียงเท่านี้คุณซิทก็เข้ามาพูดกับฉันเกี่ยวกับเรื่องวัตถุดิบที่ฉันนำมาขาย โดยรวมๆเเล้วตอนเเรกถือว่าไม่มีปัญหาเพียงเเต่เมื่อเขากลับมาจากเมืองหลวงเเละเข้ามาตรวจสอบวัตถุดิบที่ฉันนำมาขายอีกครั้งก็พบว่าเนื้อบางส่วนของหมูป่าไนโตรนั้นกลายเป็นก้อนน้ำเเข็งที่พอละลายด้วยไฟไปเเล้วก็ระเหยกลายเป็นน้ำที่มีรสชาติเป็นเนื้อของหมูป่านั่นไปเลย

                                             เขาบอกว่าจะไม่หักค่ารับซื้อเพราะถือว่าได้ตกลงกันไว้ก่อนเเล้ว เเละทางเข้าก็ไม่ได้ตรวจสอบให้ดีทำให้ฉันยังได้เงินจากมันเท่าเดิม เเต่เขาเเนะนำว่าหลังจากนี้อยากให้ฉันระวังเรื่องการใช้เวทย์น้ำเเข็งให้มากขึ้นหน่อย

                                              "นี่ถือเป็นระดับที่ฉันไม่เคยเจอมาก่อนเพราะงั้นเวลาจัดการกับตัวอะไรมาช่วยจัดการอย่างระวังๆด้วยเถอะ"

                                             เขาบอกฉันเเบบนั้นพร้อมกับทำสีหน้าหน่ายๆ ฉันเลยต้องสัญญาไปว่าหลังจากนี้จะระวัง

                                             เเละเมื่อฉันถามเขาว่าเขาจะรับซื้อเจ้าอัศวินปีศาจนี่ไหมเขาก็รีบส่ายหน้าปฏิเสธทันที

                                             "เจ้านั่นมันเป็นชุดเกราะคำสาปที่เคลื่อนไหวได้เพราะมีวิญญาณของปีศาจสิงอยู่ไม่ใช่หรอ ถึงไม่ต้องให้มันกลายเป็นน้ำเเข็งเเต่ทางฉันก็ไม่รับซื้อไว้หรอกนะ"

                                              "เเล้วถ้าเป็นหินเวทย์ของปีศาจล่ะ?"

                                              "นั่นก็ไม่เอา สิ่งนั้นมีค่ามากเกินกว่าที่ทางกิลด์ของสาขานี้จะซื้อได้ ขอโทษทีนะ"

                                              "...."

                                              เหมือนว่าจะขายไม่ได้เลยเเหะ ทั้งๆที่กว่าจะจัดการมันได้ก็ยากมากเลยเเท้ๆ

                                              ในตอนที่คิดว่าจะทำยังไงกับมันท่านเจ้าเมืองที่หันมามองฉันก็พูดขึ้น

                                              "หินเวทย์นั่นเดี๋ยวฉันจะรับซื้อให้เป็นไง?"

                                              "ท่านเจ้าเมือง?"

                                              "ได้โปรด เรียกฉันว่าคุณเฟาธ์เถอะ หินนั่นมีค่าสูงก็จริงเเต่ไม่น่าจะเกินมือเจ้าเมืองอย่างฉันล่ะนะ ว่ายังไงล่ะ?"

                                              ได้ยินเเบบนั้นฉันก็ขบคิดเล็กน้อย เก็บมันไว้บางทีก็อาจจะไม่ได้ใช้ขายๆไปเลยก็ย่อมดีกว่า...

                                               โอ๊ะ ไม่สิ เงินน่ะเเค่ล่ามอนเตอร์มาเยอะๆจะหาเพิ่มกี่ครั้งก็ได้เเต่หินเวทย์ของปีศาจน่ะมันหาอีกครั้งน่าจะยาก ดังนั้นเก็บมันไว้เเล้วคิดหาวิธีใช้ที่ดีกว่าขายมันไปเฉยๆน่าจะดีกว่า

                                               "ขอโทษนะคะ เหมือนว่าฉันอยากจะเปลี่ยนใจไม่ขายมันเเล้ว"

                                               "งั้นหรอ น่าเสียดายเเหะ"

                                               เขาบอกเเค่นั้นเเละไม่ว่าอะไรต่อ นึกว่าปฏิเสธไปเเล้วจะใช้อำนาจของท่านเจ้าเมืองบังคับขายซะอีกเเต่ปรากฏว่าไม่เเหะ

                                               "งั้นตอนนี้ก็พอเเค่นี้ล่ะกันถ้ามีความคืบหน้าอะไรจะบอกอีกทีนะ"

                                               ว่าเเบบนั้นเเล้วทุกคนนอกจากหัวหน้ากิลด์ก็ลุกขึ้นเเละเริ่มเเยกย้าย ทางคุณเลโอเขาเข้ามาคุยกับฉันเเละเริ่มตกลงเรื่องราคาของดาบที่ฉันขายให้เขา เขาเสนอมันในราคาที่สูงมาก สูงซะยิ่งกว่าราคารับซื้อมอนเตอร์บางตัวซะอีก เขาบอกว่าราคาขนาดนี้นับว่าถูกมากสำหรับความสามารถของดาบ

                                                "มันจะไม่เป็นไรจริงๆหรอ เจ้าของดาบก่อนหน้านี้เป็นอัศวินที่ถูกสาปเลยนะ?"

                                                ถึงดูภายนอกจะไม่มีอะไรอย่างคำสาป เเต่นั่นมันอาจจะเพราะฉันมีภูมิต้านทานสถานะผิดปกติเลยทำให้ไม่รับผลที่ยังหลงเหลืออยู่ของมันก็ได้ การที่เอามันไปขายให้คนอื่นบางทีอาจจะไม่ใช่เรื่องดีนัก

                                                 "ไม่ต้องกังวลดาบเล่มนี้มันไม่ใช่ดาบที่ติดคำสาปเเต่มันเป็นดาบที่ลองรับพลังเเฝงของผู้ใช้ให้เป็นพลังได้ตังหาก ซึ่งพอมันอยู่กับฉันเเล้วมันจะกลายเป็นเเบบนี้-"

                                                  ขณะอธิบายคุณเลโอก็ชูดาบขึ้นเเละส่องมานาลงไปที่ตัวดาบ

                                                  ทันใดนั้นดาบที่โค้งงออยู่ก็ต้องตรงเหมือนดาบทั่วไปเเละมีเเสงสีเหลืองส่องสว่างออกมา

                                                  "หรือว่านี่จะเป็นดาบเวทย์?"

                                                  "ถูกต้อง ดาบนี่มันจะซึบซับพลังของผู้ใช้เเล้วเสริมไปที่ตัวดาบซึ่งมันจะกลายเป็นอาวุธชั้นยอดอย่างนึงได้เลย เป็นไง เห็นเเบบนี้เเล้วยังคิดจะขายมันอยู่อีกหรือเปล่า?"

                                                  "....."

                                                  ถ้าฉันใช้ดาบนี้บางทีฉันอาจจะเสริมพลังให้มันกลายเป็นดาบน้ำเเข็งได้ เคยเห็นอะไรเเบบนี้ในเกมที่เล่นมาบ้าง เเต่เวลาใช้จริงมันค่อนข้างต่างกันอยู่ อย่างเเรกเลยคือมันหนักเกินไปที่ฉันจะเหวี่ยง อย่างต่อมาคือฉันยังไม่พร้อมเสี่ยงไปสู้กับใครในระยะใกล้ เเค่มีเวทยมนตร์โจมตีในระยะไกลฉันก็เซฟชีวิตตัวเองได้หลายๆเเบบเเล้ว

                                                  "ยังไงก็จะขายนะ เพราะมันไม่ค่อยเข้ากับฉันเท่าไหร่ เเละคุณที่รู้ความสามารถของมันในทันทีก็ดูจะเหมาะกับมันมากกว่าฉันเสียด้วย"

                                                  "งั้นหรอ ถ้าอย่างงั้นก็ราคาตามนี้ หลังจากนี้ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกกันได้"

                                                  ฉันพยัคหน้าเเละขอบคุณจากนั้นก็รับเงินมาโดยเก็บเอาไว้ในเฮดโฟนหูเเมว คุณเลโอทำตาตกใจเล็กน้อยเเต่เเล้วก็กลับมาเคร่งขึมในทันที

                                                เป็นคนที่อ่านอารมณ์ยากจริงๆเเหะ...

***