“เฮื่อออ...... พี่กฤต บทจะอ่อนแอก็อ่อนแอจนน่าใจหาย คนเข้มแข็ง แข็งแกร่ง หายไปไหนนะเนี้ย...... พี่คงจะรักผู้หญิงคนนั้นมากเลยสินะ ถึงได้เฮิร์ทขนาดนี้”
พรกรัณย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ สายตาจ้องมองดูชายหนุ่มตัวโต ที่นอนแผ่หลา ไม่เป็ท่า อยู่บนเตียงนอนกว้างขวางหนานุ่ม มองไปก็บ่นพึมพำกับตัวเองไปด้วยเบาๆ ซึ่งเธอไม่คิดว่าผู้ชายตัวโตคนนี้ จะอ่อนแอได้ขนาดนี้
พรกรัณย์สังเกตเห็นชายหนุ่มตัวโต ยังคงสวมใส่เสื้อเชิ้ตชุดเดิมั้แ่เมื่อคืน แต่ส่วนล่างนั้นมีเพียงบ๊อกเซอร์ นี่ก็แสดงว่าั้แ่เมื่อคืนเขาไม่ได้อาบน้ำชำระล้างร่างกาย พอเข้ามาในห้อง ก็คงจะเมาหลับ แล้วตอนเช้าก็คงจะเอามาดื่มต่อเป็แน่
ใบหน้าสวยหวานของพรกรัณย์ร้อนผะผ่าว แดงระเรื่อซับสีเป็จุดๆ ก่อนจะแตกกระจายเต็มแก้มนวลเนียนใส เมื่อความคิดของเธอ คิดล้วงลึกเข้าไปไหนถึงไหนภายในบ๊อกเซอร์
“บ้า!!... นกฮูก อย่าคิดบ้าๆ น่ะ”
มือเรียวเล็กทั้งสองข้าง ยกขึ้นมาทาบแก้มนวลเนียนใสของตัวเอง ก่อนจะกล่าวต่อว่าตัวเองไปด้วย และสลัดความคิดล้วงลึกไปไหนต่อไหนให้ออกไปจากสมอง
พรกรัณย์ปลดกระเป๋าสะพาย ที่สายกระเป๋าสะพายพาดอยู่ที่ไหล่บอบบาง วางลงไว้ที่โต๊ะข้างๆ หัวเตียงนอนกว้างขวางหนานุ่ม แล้วเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ไม่ช้าไม่นานก็เดินออกมา พร้อมกับในมือเรียวเล็กถือผ้าชุบน้ำปั้นหมาดๆ มาด้วย
“พี่กฤตเช็ดตัวก่อนนะคะ จะได้นอนสบาย”
พรกรัณย์พึมพำบอกกล่าวกับชายหนุ่มตัวโตที่เมา และที่ยังนอนหลับไม่รู้เื่ออกมาเบาๆ พอพูดจบก็สูดหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกความกล้าหาญชาญชัยของตัวเอง ก่อนเป็อันดับแรก ค่อยยื่นมือเรียวเล็กไปปลดกระดุมเสื้อเชิ๊ต ของชายหนุ่มตัวโตออกทีละเม็ด
ขณะที่ปลดกระดุมเสื้อเชิ๊ต หัวใจดวงน้อยที่เต้นอยู่ที่หน้าอกด้านซ้าย ก็เต้นแรงรัวเร็วคร่อมจังหวะไปด้วย
เอาตรงๆ นะ...... คือั้แ่เด็กจนโตมาจนถึงตอนนี้ เธอไม่เคยต้องมาเช็ดตัวให้ผู้ชายตัวโตคนไหนเลยสักคน ตัวเล็กก็ไม่เคยเหมือนกัน พลกฤตนี่แหละเป็คนแรกเลยในชีวิต และด้วยความที่ทำครั้งแรกนี่แหละ จึงทำให้พรกรัณย์รู้สึกใจหวิวๆ รู้สึกประหม่า หวาดหวั่น ถึงแม้เขาจะหลับอยู่ก็ตามทีเถอะ
“ใจเย็นๆ นะนกฮูก เธอต้องใจเย็นๆ สติ สติ!......”
พรกรัณย์ยกมือเรียวเล็กขึ้นทาบที่หน้าอก พร่ำบอกกับตัวเองออกมาเบาๆ เมื่อรับรู้ถึงหัวใจดวงน้อย ที่อยู่หน้าอกด้านซ้ายของตัวเอง เต้นแรงรัวเร็วมากยิ่งขึ้น จนทำให้ตัวเองได้ยินเสียงเต้นนั้นเลยก็ว่าได้
และเมื่อปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของชายหนุ่มตัวโต ออกจนหมดทุกเม็ดเรียบร้อยแล้ว พรกรัณย์ก็นำผ้าที่ชุบน้ำปั้นหมาดๆ เช็ดลงไปที่หน้าอกแกร่ง ที่มีกล้ามเนื้อแน่นๆ มีขนอ่อนขึ้นปกคลุมอยู่ประปราย ช่างดูเซ็กซี่มากมาย ซึ่งไม่ใช่เพียงแค่หัวใจแล้วที่เต้นแรง มือเรียวเล็กก็ให้รู้สึกกำลังสั่นเทาไปด้วย แต่ก็พยายามเช็ดเนื้อเช็ดตัวไปเรื่อยๆ และเร่งเช็ดให้เสร็จเร็วๆ
“อือออ......”
“อุ๊ย!!!!...... พี่กฤต!!!!!!......”
พลกฤตรู้สึกถึงความเย็นของน้ำที่อยู่ในผ้าหมาดๆ ที่พรกรัณย์กำลังเช็ดกายแกร่ง เขาขมวดคิ้วเข้มหนาเข้าหากัน ทั้งที่เปลือกตายังคงปิดสนิท มือใหญ่ยกขึ้นปัดป่ายไปมา พรกรัณย์จึงหยุดเช็ดสักพัก พอเห็นมือสงบหยุดลง จึงเริ่มต้นเช็ดให้ใหม่
แต่แล้วอยู่ๆ มือใหญ่ที่เหมือนจะหยุดสงบนิ่งแล้วนั้น ยกขึ้นมาจับแขนเรียวของพรกรัณย์ ฉุดดึงกระชากจนร่างบางขึ้นไปเกยทาบทับอยู่บนกายแกร่ง พรกรัณย์ยิ่งใมากขึ้น เมื่อพลกฤตพลิกตัว ทำให้ร่างบางลงไปนอนบนเตียงนอนกว้างขวางหนานุ่ม ส่วนกายแกร่งก็ขึ้นมาทาบทับอยู่้าตัวเธอ
“พะ พี่กฤต!?......”
พรกรัณย์เบิกตากว้าง อย่างตกอกใเป็อย่างมากถึงมากที่สุด พยายามผลักดันกายแกร่งออกจากตัว แต่ดูเหมือนแรงอันน้อยนิดไม่อาจจะทำให้กายแกร่งขยับเขยื้อนได้เลย และต้องเบิกตากว้างอย่างใอีกรอบ เมื่อศีรษะของพลกฤตยกชูขึ้น เปลือกตาที่ปิดสนิทในตอนแรกเปิดขึ้น เขาจ้องมองมาที่ใบหน้าสวยหวาน ที่ตอนนี้หน้าแดงระเรื่อจนลามไปถึงใบหู
“พี่กฤต อ๊ะ!!!......”
พรกรัณย์มองใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ด้วยความใจนแทบเหงื่อซึมเลยทีเดียว ที่ถูกจ้องเอาๆ อย่างนี้ ภายในใจคิดว่า ที่เขาเมาหลับอย่างเมื่อกี้คืออะไรกันล่ะ หรือว่าเขาไม่ได้เมาอย่างที่เธอเข้าใจจริงๆ เพียงแค่หลับไปเท่านั้นเอง หรือว่าอะไรกันแน่? แล้วทำไมตอนเธอเข้ามาในห้อง เขาถึงไม่มีเสียงตอบรับใดๆ เลยล่ะ? และแถมยังนอนนิ่งๆ ให้เธอเข้าใจไปเองว่าเขาเมาหลับ
“พี่กฤต นกฮูก......”
พรกรัณย์ส่งเสียงพูดออกมา ด้วยความประหม่า หวาดหวั่น มือเรียวเล็กพยายามผลักดันหน้าอกแกร่งของเขาเอาไว้ แต่ตัวของเขาก็หนักจริงๆ
ตาคมกริบของพลกฤตจ้องใบหน้าสวยหวานอยู่สักพัก เปลือกตาก็ค่อยๆ ปรือลงเรื่อยๆ และเรื่อยๆ จนในที่สุดเปลือกตาก็ปิดลงอีกครั้ง ศีรษะที่มีกลุ่มเส้นผมดกดำนุ่มสลวย ที่ตัดทรงสั้นตามไตล์ ก้มโน้มคอพับคออ่อนเข้าหาใบหน้าสวยหวาน พรกรัณย์จึงเบี่ยงหน้าหลบ ใบหน้าของพลกฤตจึงก้มลงไปซุกซบ ที่ซอกคอระหงหอมกรุ่น แน่นิ่งหลับไปตามเดิม
“เฮื่อออ......... ที่แท้ก็ละเมอนี่เอง”
พรกรัณย์ถอนหายใจออกมาแรงๆ อย่างโล่งอก ที่แท้ชายหนุ่มตัวโตที่อยู่บนตัวเธอในตอนนี้ก็แค่ละเมอลืมตาขึ้นมา แต่ละเมออย่างนี้ไม่ดีนะ ทำให้เธอใหมด แถมยังฉุดดึงตัวเธอนอนล้มไปด้วย และยังพลิกทับตัวเธอจนมิดด้วยอีกต่างหาก
พรกรัณย์รวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ผลักดันกายแกร่งอันหนักอึ้งมากมาย ราวกับช้างสาร ให้พลิกตัวลงจากร่างบางของเธอ ผลักครั้งแรกไม่กระดุกกระดิก จึงรวบรวมเรี่ยวแรงอีกรอบ และครั้งนี้ผลักดันกายแกร่งจนสุดแรงที่มี แล้วในที่สุดกายแกร่งก็พลิกลงไปนานหงาย เธอจึงรีบลุกขึ้น หายใจถี่ๆ หัวใจเต้นแรงรัวเร็ว
“ตัวหนักมากเลยพี่กฤต”
พรกรัณย์บ่นพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าสวยหวานยังคงแดงระเรื่อไม่จางหาย เธอยืนมองเขานิ่งอยู่ชั่วขณะหนึ่ง แล้วลงมือเช็ดตัวให้ชายหนุ่มตัวโตใหม่อีกครั้ง จนกระทั่งเช็ดตัวสำเร็จเสร็จสิ้นไปได้ด้วยดี
๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙
ละเมออย่างนี้ไม่ดีนะคะพี่กฤต นกฮูกตกอกใหมด อิอิ!!!!... ขอบคุณรีดที่ติดตามอ่านน่าาาาาาาาาา........................ ^_^ ^_^ ^_^ ^_^
2K
