Jong Lua เกรียนเทพ!!! เย้ยฟ้าข้าคือตำนาน

รอบชิงชนะเลิศ ตอนจบ

                การต่อสู้จากที่เคยสูสีกลับกลายเป็นการรุกไล่อยู่ฝ่ายเดียว แม้จงลั่วจะเพิ่มความประหลาดใจให้ผู้ชมอีกครั้งด้วยการปล่อยเวทลมอัดกระแทก ซึ่งเป็นการร่ายเวทแบบเชื่อมต่อขั้นสูงเช่นเดิม จนทำให้อาจารย์ซีลาทนไม่ได้ ต้องเดินเข้าไปคุยกับอาจารย์นาโอมิ เพื่อขอเธอไปเป็นลูกศิษย์ แต่อาจารย์นาโอมิก็ไม่มีท่าทีใจอ่อน และแอบกระซิบบอกอาจารย์ซีลาไปถึงความลับที่จงลั่วสามารถเชื่อมต่อได้กับเวททั้งเจ็ดสาย ซึ่งก็เป็นไปตามคาดเพราะอาจารย์ซีลาตกใจจนแทบจะยืนไม่อยู่ แต่ในเมื่อนาโอมิเอาใบพันธะศิษย์อาจารย์ที่จงลั่วเซ็นแล้วมาให้ดู อาจารย์ซีลาถึงได้ถอยกลับไป

                เปรี้ยง! เวทไฟ และลมแทบจะถูกร่ายออกมาในเวลาเดียวกัน โดยใช้ไฟสกัดโครงกระดูกตัวเล็ก และลมเข้าโจมตีไอรีนโดยตรง แต่ดูเหมือนว่าจะไม่สามารถผ่านม่านพลังความมืดของหล่อนไปได้ แม้การโจมตีที่หลากหลายของจงลั่วจะถือว่ายอดเยี่ยม แต่กับไอรีนนั้นความสามรถของหล่อนก็สมฉายาราชินิความมืด ที่เหล่านักเรียนในปีของหล่อนตั้งให้

                "ยอมแพ้รึยัง ยัยเด็กใหม่"

                จงลั่วกัดฟันกรอด แม้เขาจะยังมีแรงอยู่ แต่ถ้าสู้ยืดเยื้อออกไป สุดท้ายเขาก็ต้องแพ้อยู่ดี รวมถึงตอนนี้พลังพิเศษที่มีแค่สิบของจงลั่วก็เหลือแค่สี่เท่านั้น ผลึกอสูรที่ใช้ฟื้นฟูก็ไม่มี และต่อให้มีเหลือถ้าจะให้เสี่ยงกินมันต่อหน้าคนดูเพื่อการต่อสู้นี้ จงลั่วก็คงไม่กล้าทำอยู่ดี "ทำไมยัยบ้านี่มันแข็งแกร่งยังงี้วะ"

                "มาทันพอดีสินะ" วิโอล่าเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าเด็กสาวไอรีนยังคงต่อสู้อยู่บนเวที "ยัยหนูนั่นไม่ธรรมดาจริง ๆ ที่ยังยันยัยเด็กไอรีนนั่นได้" วิโอล่าเดินเข้าไปหลบอยู่ที่หลังเสาหินใหญ่ต้นหนึ่ง "โชว์พิเศษกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว แล้วแกจะต้องจำไปจนวันตายเลยยัยเด็กโอหัง" วิโอล่าจ้องมองไปที่ไอรีน ก่อนจะเริ่มร่ายเวทบางอย่าง

                "ลมอัดกระแทก อัดกระแทก" เมื่อการต่อสู้ยืดเยื้อไม่เป็นผลดี จงลั่วจึงจำเป็นต้องเสี่ยง เขาร่ายเวทลมอัดกระแทกต่อเนื่องเพื่อปัดเจ้าโครงกระดูกให้พ้นทาง แม้แรงลมจะไม่อาจทำลายมันได้ แต่ก็เพียงพอให้มันกระเด็นไถลกลิ้งไปกับพื้น และกลายเป็นกองกระดูกขาวเล็ก ๆ กองหนึ่ง แต่จงลั่วรู้ดีว่าอีกไม่ถึงสามสิบวินาที ยัยไอรีนก็จะสามารถเติมพลังเวทให้มันฟื้นคืนมาได้อีกครั้ง และก่อนที่มันจะฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง จงลั่วต้องเข้าไปประชิดตัวของคู่ต่อสู้ให้ได้ และไพ่ตายของเขาก็คือเกราะละอองพิษนั่นเอง

                "คิดจะเข้าประชิดตัวรึ ฝ่าศรมืดชุดนี้ให้ได้ก่อนละกัน" ศรมืดสามดอกลอยอยู่ตรงหน้าไอรีน แม้พลังทำลายในแต่ละดอกจะไม่มากเท่ากับดาบแสง แต่หากโดนเข้าไปหนึ่งดอกความไวของคู่ต่อสู้ก็จะลดลงไปด้วย

                ศรเวทพุ่งเข้าใส่จงลั่วจากทางด้านหน้า ทั้งสามดอกพร้อม ๆ กัน ก่อนที่จะวิ่งฉีกออกเป็นสามทิศทาง และพุ่งเข้าใส่จงลั่วในทันที จงลั่วไม่มีทางหลบพ้นทั้งหมดแน่ เขาจงใจเขวี้ยงมีดสั้นเข้าปะทะกับศรมืด ดอกที่อยู่ทางขวา และหลบศรมืดที่พุ่งเข้าใส่ทางด้านหน้า ก่อนจะพุ่งตัวไปด้านหน้า ศรมืดที่ยิงมาจากทางซ้ายก้กระแทกเข้ากลางหลัง ทำให้ตอนนี้แถบพลังของจงลั่วลดลงไปต่ำกว่าครึ่งแล้ว แม้การโจมตีนี่จะรุนแรง แต่กลับปรากฏรอยยิ้มขึ้นบนใบหน้า เพราะแผนการของจงลั่วสำเร็จ แรงกระแทกของลูกศรที่เข้ามาจากทางด้านหลัง ส่งร่างของเขาให้ลอยเข้าใส่ไอรีนในทันที

                "เกราะละอองพิษ" ละออกสีเขียวอ่อนแพร่กระจายออกจากรอบตัวของจงลั่ว แต่เป็นละอองที่อ่อนจางมาก หากไม่เพ่งดูใกล้ ๆ ก็อาจจะไม่สังเกตเห็น

                "เวทระเบิดเพลิงหน่วงเวลาทำงาน" เกราะละอองพิษถูกเรียกใช้พร้อมกับเวทมนต์หน่วงเวลาที่ถูกผูกติดเอาไว้ ก่อนหน้าของวิโอล่า พลังของไอรีนสูงเกินไป เกินกว่าที่เวทพื้นฐานของหล่อนจะเอาชนะได้ และหากหล่อนต้องเผยพลังที่แท้จริง ก็คงทำให้แผนที่วางไว้เสียหาย หล่อนจึงเลือกที่จะแก้แค้นไอรีนที่ทำให้หล่อนพลาดหินดูลาฮาลไป และนั่นก็เป็นการมอบโชคให้กับคู่ต่อสู้ของไอรีนไปในตัว ซึ่งก็คือจงลั่วนั่นเอง

                จงลั่วอยู่ห่างไอรีนไม่ถึงหนึ่งเมตร และยังคงลอยพุ่งตรงเข้าใส่เด็กสาว ที่ตอนนี้เรียกไม้เท้าคู่ตัวขึ้นมาบัง รอยยิ้มปรากฏบนหน้าไอรีน เพราะไม้เท้าอันนี้เป็นของวิเศษที่หล่อนได้จากกองสมบัติ และมันสามารถเรียกใช้ออร่าเกราะได้ในจำนวนความแข็งแกร่งเท่ากับพลังเวทที่หล่อนมอบให้มัน

                "แย่ละสิ" จงลั่วสบถเบากับตัวเอง "จบกัน...หินดูลาฮาล"

                บรึ้ม บรึ้ม บรึ้ม !!! เสียงระเบิดดังก้อง แสงจ้าปะทุขึ้นจากตัวของไอรีน แม้วิโอล่าจะควบคุมพลังทำลายของเวทระเบิดเพลิงให้เลหือเพียงน้อยนิด(เทียบเท่ากับพลังของนักเรียนเวท) จนโดนจับสังเกตได้ แต่นั่นก็เพียงพอที่จะฉีกกระฉากเกราะจากไม้เท้าของไอรีนให้แตกสลายในการระเบิดครั้งแรก และแน่นอนเมื่อมันเป็นเวทระเบิดหน่วงเวลาที่ถูกผูกติดกับไอรีน ตั้งแต่ตอนที่หล่อนประลองกับวิโอล่า แรงระเบิดจึงปะทุขึ้นจากตัวของไอรีน แต่ไม่ได้ทำอันตรายจงลั่วที่กำลังพุ่งเข้าใส่ในครั้งแรก แต่เมื่อระเบิดครั้งที่สองปะทุขึ้น เป็นการระเบิดพื้นเวทีที่วิโอล่าจงใจทำเพื่อบดเบือนสายตาของผู้ชม เพราะ ระเบิดลูกสุดท้ายคือของจริงที่หล่อนตั้งใจมอบมันให้กับไอรีนโดยเฉพาะ และตำแหน่งของระเบิดก็คือบริเวณด้านหลังเสื้อของไอรีน "สายรัดเสื้อที่ผูกอยู่ด้านหลัง"

                ทันทีที่ระเบิดลูกที่สามทำงาน มันก็กระแทกส่งไอรีนให้พุ่งเข้าหาจงลั่ว จงลั่วเองก็ตกใจไม่แพ้กัน เพราะเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และคาดว่าน่าจะเป็นไพ่ตายของไอรีนที่ซ่อนอยู่ แต่ด้วยแรงส่งตัวจากศรมืดยังคงเหลืออยู่ทำให้จงลั่วไม่อาจหยุดการพุ่งตรงเข้าปะทะกับไอรีนได้ สองมือจึงถูกยกขึ้นมาเบื้องหน้าเพื่อป้องกันตามสัญชาตญาณ

                ผลัก...ตุบ ทั้งคู่ชนกันเข้าอย่างจัง จนล้มลงกระแทกกับพื้นโดยมีจงลั่วอยู่ล่าง และไอรีนคร่อมร่างเขาอยู่ที่ด้านบน สิ่งต่าง ๆ เกิดขึ้นมากมาย แต่ในความเป็นจริง เวลานับตั้งแต่ระเบิดลูกแรกจนถึงลูกที่สามนั้นเกิดขึ้นเพียงชั่วเสี้ยววินาทีเท่านั้น

                ฝุ่นควันยังคงปกคลุมอยู่ภายในบาเรียจนไม่อาจมองเห็นเหตุการณ์ที่ด้านใน

                "โอย..." จงลั่วค่อย ๆ ลืมตาขึ้นและพบว่าเขาถูกบางสิ่งทับยอยู่ที่ด้านบน "แถบพลังยังไม่หมด" รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าเมื่อรู้ว่าแถบพลังของเขายังคงเหลืออยู่ และดูเหมือนว่าไอรีนเองจะพลาดที่พุ่งเข้าใส่เขา และคาดว่าหล่อนคงถูกผลของเกราะละอองพิษเล่นงานอยู่  แต่เพื่อความไม่ประมาท เขาต้องรีบปิดเกมก่อนที่หล่อนจะฟื้นจากพิษเหน็บชา "นิ่ม หยุ่น ๆ" มือจงลั่วที่ผลักร่างของไอรีนไม่ให้ล้มทับตัวในตอนนี้สัมผัสได้กับบางสิ่งที่เขาไม่คุ้นเคย แต่เมื่อจงลั่วดันตัวลุกขึ้นมา สองตาของจงลั่วก็เบิกกว้าง ก้อนเนื้องามอันแสนสงวนของเด็กสาว ประทับแน่นอยู่เต็มสองมือของจงลั่ว โดยที่อาภรณ์ที่ปกปิดได้ถูกแรงระเบิดทำลายสายรัดและล่วงตกลงที่หว่างเอว ผิวขาวกระจ่างตาปรากฏขึ้นในระยะประชิด เลือดลมวัยหนุ่มสูบฉีดรุนแรงราวกับม้าป่าที่หลุดจากกรง และพุ่งทะยานเข้าสู่ท้องทุ่งกว้าง

                "ทักษะอยู่รอด เร่งขยายพันธุ์ ทำงานอัตโนมัติ" เสียงดังก้องกังวานสะท้อนอยู่ในหัวของจงลั่ว

                "ปึ๊ด ปึ๊ด ปึ๊ดๆๆๆๆๆๆๆ" จงลั่วตัวกระตุกไปมาก่อนจะหงายหลังล้มลงไปนอนราบกับพื้น ดวงตาฉ่ำเยิ้มใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความสุข และหมดสติไปทั้งอย่างนั้น ปล่อยให้ไอรีนที่ฟื้นจากอาการเหน็บชาหยิบเสื้อที่ขาดเหลือเพียงครึ่งมาปกปิดจุดซ่อนเร้น พร้อมใบหน้าที่แดงฉานราวกับลูกตำลึง หล่อนมองดูจงลั่วที่หมดสติไปด้วยท่าทีที่แปลกประหลาด