ตำนานเทพอสูรจอมราชัน NC18+

ตอนที่136 เป็นแค่หนอนบังอาจขัดขวางข้า

"นี่องค์ชายสิบสี่มันเป็นแผนที่...ที่ข้าเก็บไว้หลายร้อยปีมันจะนำเข้าไปสู่สุสานเทพธิดาแห่งดินแดนอสูรพฤกษา.."

เจ้าสำนักหลงนำแผนที่ออกมาให้องค์ชายเจ้าจิงโจวทันที เขาหวังให้ชายหนุ่มออกเดินทางไปหามันเพื่อนาง

กริชเพชรเอื้อมมือไปรับแผนที่ขึ้นมาดูเขานึกถึงประตูบานที่เจ็ด ที่เคยทำเควสสำเร็จสามารถเปิดได้แล้ว มันเปิดไปที่ดินแดนอสูรพฤกษาเป็นอะไรที่โชคดีสุดๆ ที่ไม่ต้องไปหารูปปั้นศิลาจักรพรรดิกาลเวลาใช้เปิดประตูบานที่เจ็ดเขามีมันอยู่แล้ว

ชายหนุ่มรีบคว้าแผนที่เข้าไปในอกเสื้อ ก้มลงเอาจับมือที่เย็นชืดของหญิงสาวทั้งสอง คล้ายจะระเหยเป็นไอได้ตลอดเวลา

"พวกเจ้าคอยข้าก่อนนะเดี๋ยวข้าจะไปหากต้นไม้แห่งสรวงสวรรค์นั้นมาให้กำเนิดเจ้าใหม่.."

กริชเพชรปัดหลังมือเช็ดน้ำตาอีกครั้ง ศพของหลงไป๋และองค์หญิงเจ้าเฟิงเริ่มละลายลงเรื่อยๆ จนไม่กี่อึดใจก็พวยพุ่งเป็นควันขึ้นสู่กลางอากาศ ดีที่กริชเพชรไหวตัวทันใช้พลังจิตอสูรของเขาชำระบอลดวงจิตแก่นแท้ของสองสาวไว้ได้ก่อนที่มันจะถูกสลายไปเหมือนกับร่างกายของนาง

"องค์ชายสิบสี่เจ้าต้องช่วยพี่หญิงของเจ้าให้ได้นะอาหญิงฝากความหวังไว้กับเจ้า..."

พระนางเจ้าเฟยกล่าวพร้อมปาดน้ำตา มือยังค้างอยู่ที่ดิน ในขณะที่มองหมอกควันร่างของบุตรสาวลอยละล่องสู่ฟากฟ้า

"ท่านอาไม่ต้องเป็นห่วง ข้าจะต้องช่วยพี่หญิงกลับคืนมาให้ได้ ข้าขอสัญญาบุกน้ำลุยไฟเสี่ยงอันตรายแค่ไหนข้าจะต้องทำสิ่งนี้ให้สำเร็จ ท่านเจ้าสำนักหลงท่านก็ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าต้องช่วยแม่นางหลงไป๋ฟื้นกลับคืนมาให้ได้ข้าจะให้นางเกิดใหม่กลับมาเป็นลูกสาวท่านให้เร็วที่สุด.."

กริชเพชรก้มหน้ารู้สึกผิดต่อเจ้าสำนักหลงขณะให้คำมั่นสัญญา เพราะตัวเองคนเดียวที่ทำให้หญิงสาวทั้งสองต้องพลีชีพช่วยชีวิตเขาไว้อย่างหวุดหวิด

"ไม่เป็นไร? หรอกองค์ชายสิบสี่ เมื่อท่านรับปากข้าเชื่อมั่นว่าท่านจะต้องทำได้และแม้ว่าการไปหาผลไม้แห่งสรวงสวรรค์มาเป็นเรื่องยาก แต่ก็มีโอกาสสำเร็จถึงหกสิบเปอร์เซนต์ ดีกว่าที่จะไปหาคาถาประสานชีวิต..."

เจ้าสำนักหลงยกยิ้ม แบบเศร้าๆ ก่อนจะยกมือคารวะองค์ชายสิบสี่

"ลูกโจวการเดินทางไปที่ดินแดนอสูรพฤกษามันค่อนข้างไกลและอันตรายอย่างมาก เพราะนักรบที่นั่นระดับของพวกเขา สูงส่งกว่าพวกเรามากหลายสิบเท่า แต่บิดาก็เชื่อว่าเจ้าจะสามารถยืนหยัดอยู่ได้

นี่คือป้ายองค์รัชทายาทที่พ่อเตรียมไว้ให้เจ้าป้ายนี้มันมีความสำคัญอย่างมากในฐานะตัวแทนของอาณาจักรอสูรวารีน้ำจืด

ถ้ามีความจำเป็นใช้ป้ายนี้ขอความช่วยเหลือจากเจ้าอาณาจักรอสูรพฤกษาบิดากับเขามีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน พอสมควรแม้ไม่สนิทสนมมาก แต่ถ้าจะขอให้เขาส่งเจ้ากลับมาในนครของเรา ก็ไม่ใช่เรื่องยาก

กายอสูรของเขา อยู่ในระดับอสูรครึ่งเทพระดับสิบอีกก้าวเดียว ก็คงจะขึ้นเป็นจอมราชันย์ ในอีกไม่นานเพราะว่าในดินแดนของเขามีทรัพยากรเหมาะแก่การส่งเสริมพัฒนากายอสูร

และพลังบอลดวงจิตอย่างเหลือเฟือ ที่นั่นคงจะเป็นที่ซึ่งเจ้าสามารถพัฒนาตัวเองให้สูงล้ำก่อนที่จะถึงวันชิง

องค์รัชทายาทสายตรงของเขตแดนอสูรวารี บิดามีเรือเหาะสำหรับเดินทางไปที่ดินแดนอสูรพฤกษาเจ้าจงนำไปด้วย..."

จอมกษัตริย์แบมือออกมีรูปเรือเล็กๆ วางอยู่บนนั้นพร้อมกับคาถา

"ขอบคุณพระบิดาข้ารู้สึกอบอุ่นใจและซาบซึ้งในความรักที่ท่านมีต่อข้ายิ่งนัก.."

ชายหนุ่ม โค้งหัวลงคาราวะองค์จอมกษัตริย์อสูรวารีน้ำจืด เขารู้สึกว่าความจริงแล้วคนผู้นี้ไม่ได้เลวร้ายจนเกินไป เพียงแต่บิดาหลงรักฮองเฮาฝ่ายซ้ายจนหน้ามืดตามัว แต่ตอนนี้พระองค์ตาสว่างและเห็นว่าใครดีต่อตนจนยอมแสดงความรักต่อกริชเพชร

"ลูกรักเจ้าไปจงระวังให้มากในดินแดนอสูรพฤกษานั้นยิ่งใหญ่ แม้ว่าจะไม่เทียบเท่ากับดินแดนอสูรวารีของเรา แต่ทรัพยากรของเขาเหลือเฟือ ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงทระนงในพลังการรบจึงออกไปทางป่าเถื่อนลูกโจวเจ้าจงระวังตัวไว้ให้มาก.."

พระนางฮองเฮาฝ่ายขวาเข้าโอบกอดลูกชายน้ำตาไหลริน

"จิงโจวลูกรักเจ้าต้องกลับมาให้ทันในสามเดือนนะจอมจักรพรรดิอสูรวารีรอลูกอยู่ ท่านจะให้เจ้าไปชิงชัยเป็นองค์รัชทายาทสายตรงท่านฝากความหวังไว้ที่เจ้ามาก

เพราะการเป็นองค์รัชทายาทสายตรงจะเป็นตัวแทนของอาณาจักรอสูรวารี เข้าค่ายเป็นทหารฝึกหัดของจอมจักรพรรดิอสูรทวีปที่เจ็ด ซึ่งอาณาจักรของเราจะมีตัวแทนได้แค่หนึ่งกองร้อย

การเป็นองค์รัชทายาทสายตรงคือผู้ที่รับตำแหน่งหัวหน้านายทหารกองร้อยซึ่งมันเป็นอะไรที่ยากเย็นจากประชากรอสูรวารีทุกเผ่าพันธุ์หลายหมื่นคนที่เข้าชิงชัยในครั้งนี้

แม่ก็คาดหวังในตัวลูกเช่นกันเพียงแต่ลูกเข้าร่วมคัดเลือกและทำอย่างสุดความสามารถ จะได้เป็นองค์รัชทายาทสายตรงหรือไม่ แม่ไม่ได้ให้ความสำคัญมากเพียงใด

แต่แม่อยากให้ลูกทำตามความหวังของท่านปู่ทวดที่อยากให้ตระกูลอสูรวารีน้ำจืดของเรา เข้าร่วมกองทัพของจอมจักรพรรดิทวีปที่เจ็ดก็เพียงพอแล้ว อย่างน้อยภายในก่อนสิบปีข้างหน้าพวกลูกหลานของเรา

จะได้มีทรัพยากรพัฒนาตัวเองให้โดดเด่นเพื่อร่วมสงครามระหว่างโลกอสูรและโลกปีศาจ ที่จะเกิดขึ้น ผู้ที่ชนะในการแข่งขันหนึ่งในร้อยคนของศึกชิงองค์รัชทายาทสายตรง จะได้รับทรัพยากรประจำปีจากทวีปที่เจ็ด เป็นหมื่นเท่าของที่เคยได้รับ

เพราะคนของอาณาจักรนั้นเข้าเป็นทหารของกองทัพได้ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ลูกรักเจ้าต้องเตรียมตัวให้พร้อม..."

พระนางเจ้าจิงจงกล่าวด้วยความอาลัยรักองค์ชาย สิบสี่ พระนางได้ระลึกถึงภารกิจหลักที่เขาต้องทำให้ได้ ในการเป็นองค์รัชทายาทสายตรงขององค์จอมจักรพรรดิอสูรวารี

"หลานรักปู่อยากจะเตือนเจ้าเรื่องหนึ่ง เจ้าไม่อาจนำบ่าวทาส ที่เจ้าผูกสัญญาผู้นี้ออกมาเดินเพ่นพ่านอยู่ข้างกายเจ้าได้ นางเป็นเชื้อสายปีศาจโลกคู่ขนาน แม้ว่าพลังการรบของนางจะสูงส่งแต่เจ้าและนางจะถูกโจมตีอย่างหนัก เพราะพวกอสูรทุกคนรังเกียจปีศาจโลกคู่ขนาน ถือว่าเป็นศัตรูคู่แค้นกันมาตั้งแต่ดึกดำบรรพ์

ดังนั้นก่อนที่จะให้นางแสดงฝีมือในการรบต้องมั่นใจเสียก่อนว่าจะฆ่าศัตรูได้จนหมดสิ้น ถ้าข่าวแพ่งพายว่าเจ้าผูกสัญญา กับปีศาจโลกคู่ขนาน เจ้าก็นับว่าเป็นศัตรูของทุกอณาจักรโลกอสูร ทางที่ดีเก็บนางไว้ในถุงนิมิต เพื่อช่วยรบเท่านั้นอย่านำนางออกมาอยู่ข้างกายเหมือนหนิงหนิง ไม่เช่นนั้นหลานรักเจ้าต้องยุ่งยากแน่.."

ปู่ทวดเจ้าจี่กล่าวแนะนำขณะที่เข้ามาหาองค์ชายสิบสี่ หลังจากที่เขาใช้พลังบอลดวงจิตแก่นแท้รักษาตนเองจนหายจากอาการบาดเจ็บพอสมควร

"ได้ขอรับท่านปู่ข้าก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ คงไม่เรียกใช้นาง เพราะนางออกจะเยือกเย็นและโหดอำมหิตเกินไป.."

กริชเพชรเร้าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ของเขาดึงนางปีศาจรัตติกาล เข้าไปไว้ในถุงมิติให้หญิงสาวพักผ่อนในห้องสีชมพู รอเขาเรียกตัว

"เสด็จพ่อเสด็จแม่ข้าต้องเดินทางแล้ว ข้ามีภารกิจสำคัญที่ได้รับปากกับท่านปู่ทวดองค์จอมจักรพรรดิอสูรวารี ต้องนำพี่หญิงใหญ่ไปส่งที่นครอสูรวารีหิมะ และหลังจากนั้นข้าจะเลยไปสู่ดินแดนอสูรพฤกษา .."

ควับ! วูบ!

ชายหนุ่มกล่าวพร้อมกับยกมือคารวะทุกคน ตอนนี้เขาได้เป็นองค์รัชทายาทของอสูรวารีน้ำจืดอย่างเต็มภาคภูมิ ทุกคนต่างมองร่างอันหล่อเหลาสูงโปร่งของชายหนุ่ม ทะยานหายไปสู่ตำหนักขององค์หญิงใหญ่ เขาคงจะร้อนใจที่จะไปสู่ดินแดนอสูรพฤกษา แต่คำสัญญาก็คือคำสัญญาเขาต้องนำองค์ฮองเฮาฝ่ายซ้ายและองค์หญิงใหญ่เจ้าลีหมิงไปส่งที่นคร อสูรวารีหิมะ

"องค์ชายสิบสี่เจ้าต้องปลอดภัย อาหญิงรอเจ้าอยู่ เจ้าต้องกลับมาพร้อมพี่หญิงเจ้าเฟิงของเจ้าให้ได้นะ..."

สาวใหญ่เสียงละห้อยตะโกนไล่หลังชายหนุ่ม พระนางเจ้าเฟยใช้หลังมือปาดน้ำตา มองตามหลังหลานรักที่ทะยานหายไป นางรู้สึกสับสนห่วงหาอาทร แต่ก็อยากให้เขาช่วยคืนชีวิตให้ลูกสาวของนาง หญิงสาวทำได้แต่ตัดใจมองหลังชายหนุ่มจนลับตาไป

"องค์ชายสิบสีเจ้าเป็นยังไงบ้าง.."

เสียงขององค์หญิงลีหมิงกล่าวด้วยความยินดีที่ชายหนุ่มคนรักรอดตายมาอยู่ตรงหน้า ถ้านางไม่ห่วงมารดาต้องอยู่คนเดียว หญิงสาวคงตัดสินใจไปหาเขาในสถานลานประลองแล้ว

พวกเหล่าบ่าวทาสรับใช้ประจำสำนักพากันแตกตื่นวิ่งหนีกันอลหม่าน ถามใครก็ไม่มีใครอยากจะตอบอะไร เพียงแต่รู้ข่าวสั้นๆ ว่ามีพวกคนโลกคู่ขนานระดับเพชรเข้ามาก่อกวนในงานลานประลอง

จนทำให้องค์หญิงเจ้าเฟิงและแม่นางหลงไป๋เสียชีวิต หญิงสาวจึงนั่งรอด้วยจิตใจจดจ่อ รอกริชเพชรกลับมาหานาง เมื่อองค์หญิงเจ้าลีหมิงเห็นชายหนุ่ม นางจึงกระโดดกอดด้วยความยินดี

"พี่หญิงข้าไม่เป็นอะไร? หรอกท่านเตรียมตัวเถอะข้ามีธุระด่วน ข้าจะไปส่งท่านที่นครอสูรวารีหิมะ แล้วข้าจะเดินทางไปทำภารกิจสำคัญ ในเขตแดนอสูรพฤกษา.."

กริชเพชรกล่าวกับหญิงสาว มองหน้านางรู้สึกหวนนึกถึงใบหน้าของสองสาว ที่เพิ่งเสียชีวิตไป เขารู้สึกเสียใจและเกลียดบรรยากาศแห่งการพลัดพรากแบบนี้

จึงไม่อยากให้ผู้หญิงคนไหนที่รักเขาอยู่ใกล้ขณะที่อยู่ในดินแดนอสูรที่อันตรายอย่างนี้ กลัวจะต้องสูญเสียพวกนางไปต่อหน้าต่อตา

ทั้งสามคนขึ้นเรือเหาะที่กริชเพชรนำมาจากองค์จอมกษัตริย์อสูรวารีน้ำจืด ตั้งคาถาออกคำสั่งให้มันเดินทางไปที่อาณาจักรอสูรวารีหิมะ

เรือเหาะนี้มันดีตรงที่สามารถใช้แผนที่กำกับการเดินทางได้เลย ตั้งองศาและจุดหมาย ก็สามารถเดินทางได้ แม้ว่าจะไม่รวดเร็วเหมือนเปิดม่านมิติไป แต่ก็สามารถขนส่งผู้คนไปได้มากมาย

และการเปิดม่านมิติ ฉีกบรรยากาศข้ามไปที่ใดที่หนึ่งก็ต้องอาสัยความจำของผู้ใช้เคยไปมาแล้ว จึงจะไปที่นั่นได้ ความไกลก็ขึ้นกับพลังบอลดวงจิตอสูร ว่าพลังจิตผู้นั้นจะมีระดับสูงเพียงใดจึงจะสามารถเคลื่อนย้ายตัวเอง ไปไกลตามที่ตนเองต้องการ

เวลาหนึ่งวันเต็มๆ ที่เดินทางผ่านภูเขาเมฆหมอกต้นไม้แม้แต่ทะเล ด้านล่างมีเหล่าอสูรที่ยังไม่เลื่อนระดับ คนแปลงร่างเป็นมนุษย์ได้ต่างอาศัยกันอยู่มากมาย ทุกคนในอาณาจักรอสูรวารีน้ำจืดต่างแปลกใจที่เรือเหาะพระที่นั่งขององค์จอมกษัตริย์ ได้เดินทางผ่านพวกเขาไป

แล้วสุดท้ายชายหนุ่มก็เข้าสู่เขตแดนอสูรวารีหิมะที่มีเทือกเขาสูงตระหง่าน อยู่ชายแดนระหว่างแดนอสูรวารีน้ำจืดด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือ มันเป็นภูเขาน้ำแข็งขนาดใหญ่ที่ปิดกั้นทางเข้าสูงเสียดฟ้าเป็นหมื่นฟุต

ภูเขาเหล่านี้ช่างดูน่ากลัว ใช้เวลาหนึ่งก้านธูปไหม้ที่เรือเหาะกริชเพชรค่อยๆ ลัดเลาะตามซอกเขาเข้าไปสู่ดินแดนอสูรวารีหิมะ มันเหน็บหนาวกาย เพราะมีไอความเย็นธรรมชาติ ปกคลุมอยู่ไปทั่ว ความเย็นเหล่านี้เป็นพลังงานธรรมชาติที่ยิ่งใหญ่

"ลูกหญิงเจ้าต้องหมั่นฝึกฝนกายอสูรตัวเองให้สูงส่งขึ้นเรื่อยๆ นะ เพราะลูกจะต้องปกครองดินแดนแห่งนี้ แม้ว่ามีองค์จอมจักรพรรดิ์อสูรวารีหนุนหลังอยู่ก็ตาม แต่สุดท้ายก็ต้องพึ่งพลังรบของตัวเองลูกจึงจะสามารถอยู่ได้.."

เสียงองค์ฮองเฮาฝ่ายซ้ายกล่าวขึ้นขณะมองดูร่างด้านหลังของหญิงชายทั้งสอง ที่ยืนอยู่หัวเรือเหาะมองเห็นหิมะที่เกาะตามตัว

"เสด็จแม่เป็นอย่างไรบ้างท่านสบายดีแล้วหรือไม่.."

เจ้าลีหมิงหันไปมองมารดาขณะที่ พระนางกำลังเดินเข้ามาหาทั้งสอง เสื้อผ้าสีขาวสะอาดของหญิงสาวปลิวไสว มันบางเฉียบจนแทบจะเห็นเนินเนื้อที่อวบอั๋นไปทั่วร่างกาย

หลังจากผ่านไปหนึ่งวันเต็มๆ ทำให้จิตใจเขาสงบลงเมื่อเห็นภาพบาดตา ความหื่นก็เกิดขึ้นในหัวสมองกริชเพชรแบบเงียบๆ เขาใช้มือปาดเลือดกำเดาออกจากจมูก ที่มันไหลซึมออกมาเพราะความหื่น รู้สึกละอายเล็กๆ กับความคิดชั่วร้าย ที่เกิดขึ้นแบบปัจจุบันทันด่วน เขารีบเบือนหน้าหนี ก่อนที่จะเหม่อมองเข้าไปในซอกเขาหิมะที่มีน้ำแข็งแหลมคม ย้อยตามหินผาช่วงที่เรือเหาะของเขากำลังบินผ่านภูเขาน้ำแข็งใหญ่

ตูม! ตูมๆ ..!!!

เสียงดังสนั่นลั่นเกล็ดหิมะด้านล่างกระจุยกระจาย

กริชเพชรและลีหมิงมองลงไปเห็นร่างของ นกยักษ์ตัวหนึ่งเหมือนไดโนเสาร์โบราณที่มีปีกทะยานหลบหลีกลูกบอลน้ำแข็งขนาดใหญ่ ที่ถูกยิงออกมาจากที่ไหนสักแห่ง

กริชเพชรใช้พลังบอลดวงจิตแก่นแท้ที่ผสานกับพลังจิตอสูรระดับสูง ส่งออกไปตรวจสอบทันที กลับพบว่ามีหญิงสาวผู้หนึ่งนั่งอยู่บนคอของเจ้านกอสูรหิมะที่กำลังหนีตาย กายอสูรของหญิงสาวนั้นน่าจะอยู่ในระดับคนครึ่งอสูรระดับแปด

แต่ที่น่าตกใจมากกว่านั้นคือผู้ติดตามกับเป็นมังกรน้ำแข็งขนาดใหญ่ โฉบเฉี่ยวไล่ล่า บินตามพร้อมกับอ้าปากพ่นพลังบอลน้ำแข็ง ที่เหมือนลูกอุกกาบาตขนาดใหญ่โจมตีนางอย่างต่อเนื่อง มันบินตามนางเป็นฝูงๆ บางตัวก็โผเข้ากอด แท่งน้ำแข็งที่แหลมคมจับกันย้อยหยดลงมาตามหินผา

ก่อนที่จะกระพือปีกไล่ตามกันเป็นขบวน เจ้านกอสูรปีศาจน้ำแข็งก็ไม่ลดละ ทะยานหนีอย่างสุดชีวิต เพื่อปกป้องนายของมันที่อยู่บนหลัง ตรงมาทางที่เรือเหาะของกริชเพชรและองค์หญิงลีหมิงกำลังเคลื่อนอยู่กลางอากาศ

"องค์หญิงใหญ่นำองค์ฮองเฮาเข้า ในห้องประทับด้านในเรือเหาะเดี๋ยวนี้...ข้าจะลงไปดูสิว่ามันเกิดอะไรขึ้น รู้สึกว่าเจ้านกตัวนั้นกำลังต้องการคนช่วยเหลือ"

กริชเพชรพูดพร้อมกับทะยานออกกลายร่างเป็นหนอนชิเมโจได๋ เคลื่อนกายลงไปด้านล่างที่เจ้านกอสูรน้ำแข็งกำลังบินโฉบเฉี่ยว หลบลูกกระสุนน้ำแข็งเข้ามาใกล้เขาเต็มที

ตูมๆ ๆ ๆ!!!!

"อ๊ากกก! "

โครมมม!

"ว้ายยยย! "

เสียงสนั่นพร้อมกับเสียงร้องที่โหยหวนสุดท้ายมันก็ถูกยิงด้วยลูกบอลน้ำแข็งขนาดยักษ์ที่ใต้ปีกของมันถลาเสียหลักลงชนกับผนังภูเขาน้ำแข็งจนร่างไถลไปกับลานหิมะ หญิงสาวที่อยู่บนหลังมันกระเด็นตกลงไปกลิ้งอยู่กับพื้นน้ำแข็งอย่างน่าอนาถ

"พวกเจ้าหยุดเดี๋ยวนี้..."

เสียงกริชเพชรดังก้องกังวานมังกรน้ำแข็งแปดตัวที่กำลังโถมเข้าโจมตีนกตัวนั้นต้องหยุดชงักกลางอากาศ หันมามองเสียงที่ร้องห้ามอย่างแปลกใจ ปรากฏหนอนชิเมโจได๋ ของดินแดนอสูรวารีน้ำจืด ตัวสีเขียวอ้วนกลมเชื่องช้าลอยมาบังพวกมันไว้

เหล่ามังกรเหล่านั้นต่างกลายร่างเป็นมนุษย์ทะยานลงยืนอยู่บนพื้น เขม้นมองดูกริชเพชรในร่างหนอนชิเมโจได๋ ก่อนที่จะตวาดอย่างเดือดดาล

"เจ้าเป็นใครไม่มีปัญญาแม้แต่จะซื้อกายพาหนะระดับสูง เป็นแค่หนอนชิเมโจได๋ ของพวกชาวนายังจะมาบังอาจขัดขวางข้ารึ.เฮ่อๆ .."

...............................................................................................................................................................................