เสียงโครมครามของคมดาบและแรงปะทะยังสะท้อนก้องอยู่ในราตรี เศษซากสิ่งก่อสร้างที่ถูกพลังปะทะฉีกกระจายเต็มไปทั่วตรอกมืด กลิ่นเืคละคลุ้งจนชวนคลื่นเหียน ร่างองครักษ์์ผู้หนึ่งถูกซัดกระแทกไปกับกำแพงหิน เส้นเืทั่วร่างปริแตก ก่อนร่วงลงไปนอนแน่นิ่งไร้ลมหายใจ
เหวินหลงยืนอยู่กลางความเงียบ หอบหายใจหนัก ร่างทั้งร่างสั่นไหวจนแทบยืนไม่ตรง ดวงตาของเขายังเรืองแสงดำปนแดงจากวงแหวนเงาชั้นที่สามที่เพิ่งปรากฏ เงามืดเื้ัยังคงขยับเลื้อย ร่างัดำครึ่งท่อนสะบัดหางไหว ราวกับยังไม่ยอมเลือนหายไป
“นี่… พลังของข้าหรือ…?”
เสียงแหบพร่าดังลอดริมฝีปากแตกเื เหวินหลงก้มลงมองมือของตนเองที่สั่นสะท้าน รอยเส้นเืดำยังแผ่กระจายไปทั่วแขน บ่งบอกถึงราคาที่ต้องจ่ายทุกครั้งที่ปลดปล่อยพลังนี้ เขารู้สึกถึงแรงกัดกินจากภายใน—เหมือนมีสัตว์ร้ายตัวหนึ่งกำลังแทะเล็มิญญาเขาอย่างต่อเนื่อง
กระนั้น สิ่งที่สั่นไหวในใจมิใช่ความหวาดกลัวเพียงอย่างเดียว แต่ยังแฝงด้วย ความสะใจและการตื่นรู้
เขาไม่ใช่เหยื่ออีกต่อไปแล้ว เขาคือผู้ล่า
ไม่นานหลังจากนั้น เงาแห่งัพลันเลือนจางหาย ทิ้งไว้เพียงร่างเหวินหลงที่ทรุดฮวบลงกับพื้น เืในปากทะลักออกมาเป็สาย กล้ามเนื้อทั่วร่างบีบรัดจนแทบแตก เขาพยายามกดเสียงครางไม่ให้เล็ดลอด แต่ทุกความเ็ปก็ชัดเจนเกินทน
เขาคลานหนีออกจากตรอก เืทิ้งเป็รอยลากยาวอยู่เื้ั ลมหายใจแต่ละครั้งคือการต่อสู้กับความตาย
ยามรุ่งสาง ตลาดกลางเมืองเต็มไปด้วยเสียงฮือฮา ผู้คนพูดถึงเื่ “ปีศาจเงา” ที่โผล่ออกมาในค่ำคืน ข่าวลือแพร่สะพัดอย่างรวดเร็ว—
“ได้ยินว่ามีัดำพ่นเพลิงปรากฏกลางเมือง!”
“ไม่ใช่สิ มันคือปีศาจเงา ครอบงำเด็กหนุ่มผู้หนึ่ง จนองครักษ์์ต้องออกล่าด้วยตนเอง!”
“องครักษ์์ตายไปหนึ่งคนจริงหรือ? นี่มันไม่ใช่เื่เล็กแล้ว…”
แม้ความจริงจะถูกบิดเบือน แต่เพียงไม่กี่ชั่วยาม เหตุการณ์นี้ก็กลายเป็ เงื่อนไขให้สำนักและราช์เริ่มหันมาจับตาดู
เหวินหลงนั่งพิงกำแพงเก่า ๆ เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งเต็มไปด้วยเื เขาใช้ผ้าเก่าพันแผลอย่างลวก ๆ มือยังสั่นไหวไม่หยุด ความเหนื่อยอ่อนกัดกินจิตใจราวกับจะฉีกสติให้ขาด
กระนั้น ภายในร่าง เขากลับรู้สึกถึงบางสิ่ง…
วงแหวนเงาที่สามซึ่งปรากฏเมื่อคืน ไม่ได้ดับสูญไป มันยังหมุนวนอยู่ในส่วนลึกของจิตสำนึก เหมือนคำรำพันของอสูรในความมืด
เสียงกระซิบแ่เบาดังขึ้นในหัว—
“เื… พลัง… จงปล่อยให้ข้ากิน เพื่อที่เ้าจะได้แข็งแกร่งขึ้น”
เหวินหลงกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เขาเข้าใจทันทีว่าพลังนี้ไม่ใช่ของขวัญจาก์ หากแต่เป็ พันธนาการที่ต้องเลือกระหว่างควบคุม หรือถูกกลืนกิน
ยามค่ำวันนั้น เขาเดินออกสู่ตรอกมืดอีกครั้ง คราวนี้มิใช่เพื่อหนี แต่เพื่อทดสอบตัวเอง เงามืดใต้เท้าเคลื่อนไหวตามเจตนาเล็กน้อย—เปลี่ยนรูปร่างเป็แขนเงาที่โผล่ออกมา จับก้อนหินขึ้นแล้วบีบจนแตกละเอียด
“ควบคุม… ข้า ต้อง ควบคุมมันให้ได้”
แต่ทุกครั้งที่เขาใช้พลัง เืจะไหลออกจากจมูกและหู ความปวดแปลบแล่นผ่านกายเหมือนมีหนามนับพันทิ่มแทง เขาทรุดลงอีกครั้ง แต่ก็ฝืนยืนขึ้นอย่างดื้อรั้น
ในเงาสลัว เหวินหลงยืนเดียวดาย ร่างกายโงนเงนเต็มไปด้วยาแ แต่แววตากลับคมชัดยิ่งกว่าเดิม เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าพลังนี้ไม่อาจใช้พร่ำเพรื่อ ไม่อาจปล่อยให้มันกัดกินโดยไร้การควบคุม หากแต่ต้องเรียนรู้ที่จะ ทำให้เงากลายเป็ส่วนหนึ่งของตนเอง
แม้หนทางเบื้องหน้าจะเต็มไปด้วยการตามล่า ทั้งจาก ์ และ สิ่งที่ซ่อนอยู่ในเงา
แต่ในใจของเขามีเพียงคำเดียวที่ดังชัด—
“ข้าจะไม่ตายง่าย ๆ… ข้าจะใช้พลังนี้ เปลี่ยนโลกที่เคยกดขี่ข้าให้สั่นะเื”
2K
