เกิดใหม่ชาตินี้ ขอเป็นภรรยาชาวสวนผู้กล้าหาญ (จบแล้ว)

        ดูเหมือนหมีจะหงุดหงิดกับอาหวงและอาไป๋ มันเดินไปคำรามไป

        หลี่ชิงหลิงที่มองลงมาจากมุมสูงหัวใจเต้นแรง สายตาจับจ้องไปที่หมี เฝ้าดูมันใกล้เข้ามาทีละก้าว

        ใกล้แล้ว... ใกล้เข้ามาแล้ว…

        เมื่อหมีตกหลุมพราง นางก็จะจัดการมันให้ตาย

        หลี่ชิงหลิงจ้องมองมันด้วยความกังวล แอบนับเลขในใจเงียบๆ แต่หมีหยุดห่างจากกับดักสองก้าว

        หัวใจของนางสะดุด หรือว่ามันรู้ว่ามีกับดักรออยู่ข้างหน้า? ทำไมมันไม่ไปต่อ?

        ถ้ามันรู้ว่ามีกับดักอยู่ข้างหน้า พวกเขาคงแย่แน่

        เด็กสาวมองอาหวง หวังให้มันหลอกล่อหมีไปข้างหน้าต่อ

        อาหวงไม่ทำให้หลี่ชิงหลิงผิดหวัง เมื่อเห็นหมียืนนิ่งไม่ขยับก็คำรามยั่วยุ

        แต่หมีไม่สนใจ ดวงตามองมาทางหลี่ชิงหลิง จมูกกระตุกราวกับว่าได้กลิ่นมนุษย์

        มันยกเท้าขึ้นเดินมาทางถ้ำสองก้าว การเคลื่อนไหวนี้ทำให้หลี่ชิงหลิงตกใจมากจนไม่กล้าหายใจ

        มันค้นพบพวกนางหรือ?

        หลี่ชิงหลิงจึงเพิ่งนึกออกว่าหมีไม่ได้ล่าเหยื่อด้วยตา แต่ด้วยจมูก ประสาทรับกลิ่นของมันดีเยี่ยมมาก

        เป็นไปได้มากว่ามันจะค้นพบที่ซ่อนของนางแล้ว

        เมื่อนึกมาถึงตรงนี้ หัวใจก็เต้นแรงอีกครั้ง ตัวสั่นเทาเล็กน้อย หากหมีค้นพบแล้ว พวกเขาจะยังมีทางรอดหรือไม่?

        หลี่ชิงหลิงไม่กล้าที่จะคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้อีกต่อไป นางกำคันธนูและลูกธนูในมือแน่น ห้ามใจไม่ให้ตัวเองยิงหมี

        นางรู้ว่าตอนนี้ยังไม่ใช่จังหวะที่ดีที่สุด หากยิงตอนนี้ ไม่เพียงแต่จะฆ่าหมีไม่ตาย แต่ยังเปิดโปงที่อยู่ของพวกเขาเองด้วย

        นางยังคงหวังว่าหมีจะตกหลุมพราง นางจะได้มีความมั่นใจในการฆ่ามัน

        เมื่ออาหวงเห็นท่าทางของหมีก็รู้สึกร้อนรนเล็กน้อย มันกลัวว่าหมีจะค้นพบตำแหน่งของพวกหลี่ชิงหลิง

        มันหันกลับและวิ่งมาเพื่อดึงดูดความสนใจของหมี เมื่อห่างจากหมีสองสามก้าวก็คำรามใส่ราวกับจะบอกว่า เจ้าขี้ขลาด มาไล่ข้าสิ!

        หมีถูกอาหวงดึงดูดความสนใจ มันมองอาหวงด้วยความโกรธ คำรามและเหวี่ยงกำปั้น

        หลี่ชิงหลิงที่มองอยู่เกือบหลุดเรียกอาหวง โชคดีที่ปิดปากทัน ถ้านางตะโกนออกไป ตำแหน่งของพวกเขาต้องถูกเปิดเผยแน่

        นางเฝ้ามองด้วยฝ่ามือที่ชุ่มเหงื่อ หัวใจก็เหมือนจะหยุดเต้นไปชั่วขณะ

        อาหวงรู้สึกถึงพลังที่หมีเหวี่ยงจึงไม่กล้าประมาท มันกระโดดออกไปอย่างว่องไว เสียงดังฟึบ ทะยานไปข้างหน้าอีกครั้ง

        ตอนนี้หมีรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาแล้ว มันเลิกมองทางเข้าถ้ำและเงยหน้าขึ้นไล่ตามอาหวง

        หลังจากที่เห็นอาหวงพ้นอันตรายแล้ว หลี่ชิงหลิงก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

        ในจังหวะนี้เอง หมีก้าวขึ้นไปบนกับดัก ล้มลงไปดังโครมภายใต้สายตาที่จับจ้องอย่างมีความหวังของหลี่ชิงหลิง

        ในวินาทีถัดมา เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดก็ดังมาจากหลุมกับดัก

        หมีน่าจะได้รับบาดเจ็บจากไม้แหลมในกับดัก

        หลังจากที่พวกเขาขุดกับดักเสร็จก็ได้ฝังไม้แหลมจำนวนมากไว้ข้างใต้ หวังทำให้หมีตกลงไปแล้วบาดเจ็บ

        ขอแค่มันบาดเจ็บ หลี่ชิงหลิงก็จะจัดการมันด้วยลูกศรได้อย่างง่ายดาย

        อาหวงเดินไปมา ยืนมองอยู่ด้านบน มันกระโดดไปมาอย่างมีความสุขสองครั้ง จากนั้นหันหัวส่งเสียงไปที่ปากถ้ำ

        เห็นได้ชัดว่าเป็นสัญญาณให้หลี่ชิงหลิงรู้ว่าไม่มีอันตรายแล้ว

        ทันทีที่หลี่ชิงหลิงได้รับสัญญาณก็เดินออกจากถ้ำ นางยืนตรงปากถ้ำ ค่อยๆ ก้มมอง เห็นหมีถูกแทงบาดเจ็บทั้งสองขา สภาพเหมือนถูกตรึงเอาไว้ ทุกครั้งที่ขยับจะมีเลือดไหลจำนวนมาก มันเองก็คงเจ็บจนไม่ไหวจึงไม่กล้าขยับตัวอีกต่อไป

        แต่สองมือที่ว่องไวพยายามเหวี่ยงไปด้านบนเพื่อให้อาหวงตกลงมา

        มันถูกอาหวงยั่วยุ คงอารมณ์เสียมากและต้องการแก้แค้น แต่ไม่คาดคิดว่าตรงนี้จะมีกับดัก

        แถมสองขาของมันถูกตรึงไว้ มันจึงไม่กล้าขยับเขยื้อน

        ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของอาหวง หากไม่มายั่วยุ มันคงไม่ไล่ตามและตกหลุมพราง ถ้ามันออกไปได้ มันจะไม่ปล่อยอาหวงไปแน่นอน

        กับดักถูกขุดค่อนข้างลึก หมีที่บาดเจ็บยื่นมือออกไป แต่มันไปไม่ถึงอาหวง

        แต่การเคลื่อนไหวนี้ก็ทำให้หลี่ชิงหลิงตกใจอยู่ดี นางรีบบอกให้อาหวงถอยห่างออกจากตรงนั้น

        ถ้าอาหวงถูกหมีดึงลงไปจริงๆ อาหวงอาจถูกมันกัดตายโดยไม่ทันโต้กลับ

        หลี่ชิงหลิงไม่ต้องการสูญเสียอาหวงไป นางจึงตะโกนเสียงดังเพื่อบอกอาหวงว่าเลิกแกล้งหมีได้แล้ว

        อาหวงเงยหน้าขึ้นมองหลี่ชิงหลิงที่ถือคันธนูและลูกธนู มันส่งเสียงร้อง หันหลังกลับและวิ่งออกไป

        "..." เมื่อเห็นปฏิกิริยาของอาหวง หมีก็ราวกับหมดคำจะพูด

        อย่างไรเสียมันก็เป็นถึงราชาแห่งป่ามิใช่หรือ ทำไมถึงเชื่อฟังมนุษย์คนนั้น? ไร้ศักดิ์ศรีเสียจริง

        หมีดูหมิ่นอาหวงอยู่ในใจ แต่สถานการณ์ตอนนี้ของมันเลวร้ายจริงๆ มันต้องหนีออกจากกับดักนี้ให้เร็วที่สุด

        เมื่อนึกมาถึงตรงนี้ หมีก็เหยียดกำปั้นใหญ่ไปทุบดินข้างๆ กับดัก หวังทุบดินบางส่วนลงมาเติมกับดักให้สูงจนมันปีนขึ้นไปได้

        "..." หมีตัวนี้เป็นอัจฉริยะหรือไง? มีสติปัญญาขนาดคิดจะช่วยเหลือตัวเองได้อย่างไร? หลี่ชิงหลิงกลืนน้ำลาย สีหน้าก็จริงจังขึ้นเล็กน้อย นางต้องรีบฆ่ามัน มิฉะนั้นแย่แน่

        เด็กสาวหายใจเข้าลึกๆ ยกคันธนูและลูกธนูในมือขึ้นช้าๆ เล็งไปที่หัวของหมี ดึงคันธนูแล้วยิงออกไปอย่างแรง

        "โฮก..." หมีส่งเสียงคำราม แต่มันยังไม่ตาย แม้ถูกลูกศรพุ่งปักเข้าที่หัว แต่มันก็ยังไม่ตาย

        หลี่ชิงหลิงกัดฟัน ทาบลูกศรดอกที่สองและเล็งไปที่หมีอย่างช้าๆ

        เนื่องจากความเจ็บปวด หมีจึงกลิ้งไปมาในกับดัก ไม้แหลมของกับดักสร้างบาดแผลบนร่างกายมากกว่าเดิม

        นางยิงลูกศรดอกที่สองเสียงดังฟึบ แต่หมีกำลังกลิ้งไปมาจึงไม่โดนหัว แต่โดนคอแทน

        เมื่อเห็นว่ามันยังไม่ตาย หลี่ชิงหลิงก็ยิงธนูทั้งหมดในมือโดยไม่ลังเล ยิงจนกว่าจะปลิดชีวิตมันได้

        ถ้าหมีไม่ตาย พวกเขาจะตกอยู่ในอันตราย

        เสียงร้องของหมีค่อย ๆ เบาลง จากนั้นเกือบครึ่งชั่วยาม เสียงของหมีก็เงียบหายไปโดยสิ้นเชิง

        หลี่ชิงหลิงยืนอยู่บนนั้นและเฝ้าดูต่อไป กลัวว่าหมีจะยังไม่ตาย

        หลังจากสังเกตอยู่สองก้านธูป เห็นหมีไม่ขยับแล้วจริงๆ จึงรู้สึกโล่งใจอย่างสมบูรณ์

        ทันทีที่จิตใจที่ตึงเครียดผ่อนคลายลง นางก็รู้สึกเหมือนมือทั้งสองข้างไม่ใช่ของตน แขนก็เจ็บเป็นพิเศษ นางรู้ว่านี่คือผลจากการยิงธนูมากเกินไป

        "รู้สึกยังไงบ้าง ไม่เป็นไรใช่ไหม" เมื่อเห็นใบหน้าซีดเซียวของหลี่ชิงหลิง หลิวจือโม่ก็รีบเดินไปโอบไว้ ปล่อยให้นางเอนตัวเข้ามาในอ้อมแขน "ไม่สบายตรงไหนหรือไม่"

        หลี่ชิงหลิงพิงแขนของหลิวจือโม่ สภาพหมดเรี่ยวแรงอย่างมาก ถ้านางไม่พิงเขา นางคงล้มลงไปแล้ว

        เด็กสาวส่ายหัวเบาๆ แล้วพูดเสียงเบา "ไม่เป็นไร ข้าแค่ยิงธนูเยอะไปเลยเหนื่อยนิดหน่อย" นางเอื้อมมือไปเช็ดเหงื่อเย็นๆ จากหน้าผาก ครั้งนี้นางกังวลยิ่งกว่าครั้งไหนๆ

        เนื่องจากชีวิตของทั้งครอบครัวอยู่ในมือนาง หากนางทำไม่สำเร็จ พวกเขาทั้งหมดอาจถูกหมีจัดการ

        นางเลยต้องทุ่มเต็มที่เพื่อรักษาชีวิต

        เมื่อได้ยินหลี่ชิงหลิงบอกว่าเหนื่อย หลิวจือโม่ก็อุ้มนางเข้าไปในถ้ำ วางนางลงบนเตียง ให้เอนตัวนอนพักผ่อน

        เมื่อเด็กๆ ในครอบครัวเห็นใบหน้าที่ซีดเซียวของหลี่ชิงหลิง ดวงตาของพวกเขาก็แดงเล็กน้อย ทุกคนต่างพากันถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง

        หลี่ชิงหลิงรู้ว่าเด็กๆ เป็นห่วง เลยส่ายหัวและบอกว่าสบายดี ไม่ต้องห่วง

        "พี่..." หลี่ชิงหนิงคลานเข้าไปในอ้อมแขนของหลี่ชิงหลิงและเริ่มร้องไห้ พลางฟ้องพลางร้อง “พี่ชาย แย่… แย่…”

        หลี่ชิงหลิงเอื้อมมือไปลูบตัว ยิ้มเอ็นดูและถามว่าทำไมหรือ ทำไมพี่ชายถึงแย่

        หลี่ชิงหนิงยังเด็กและไม่รู้คำศัพท์มากนัก พูดได้แต่ว่าพี่ชายแย่ แต่ไม่สามารถพูดอะไรเพิ่มเติมได้อีก

        หลี่ชิงหลิงมองหลี่ชิงเฟิงและถามเขาด้วยสายตา น้องสาวเป็นอะไรไป? เจ้าทำอะไรกับน้อง?

        หลี่ชิงเฟิงเกาหัวด้วยความลำบากใจ "ตอนที่หมีคำราม น้องตกใจตื่นแล้วอยากร้องไห้ ข้าเลยปิดปากน้อง” โชคดีที่ปิดปากน้องทัน มิฉะนั้นหากหมีรู้เข้าว่าในถ้ำมีคน พวกเขาคงแย่แน่

        ปรากฏว่าเป็นเช่นนี้นี่เอง หลี่ชิงหลิงรู้เหตุผลแล้วก็ชมหลี่ชิงเฟิง

        หลังจากนั้นก็กล่อมหลี่ชิงหนิงเบาๆ ผ่านไปครู่ใหญ่จึงกล่อมสำเร็จ

        น้องคงจะตกใจมากจริงๆ ถึงจับหลี่ชิงหลิงแน่นไม่ยอมปล่อย

        ซึ่งนั่นก็ทำให้หลี่ชิงหลิงที่อยากไปดูหมีทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย

        นางจะพาน้องสาวไปด้วยก็ไม่ได้ หมีตัวนั้นถูกยิงจนพรุนเป็นรังผึ้ง เลือดสาดเกินไป หากน้องเห็นเข้าจะตกใจกลัว

        ช่วยไม่ได้ นางได้แต่ต้องขอให้หลิวจือโม่ไปดูและทำความสะอาดเลือดของหมีให้เรียบร้อย

        หากไม่ทำความสะอาด กลิ่นเลือดที่รุนแรงเช่นนี้จะดึงดูดสัตว์ร้ายตัวอื่นมาแน่

        หากมีสัตว์ร้ายอื่นมาอีก นางคงไม่มีทางออกแล้วจริงๆ