ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

       ซีเยว่ นางคลี่ยิ้มออกมากว้าง พยักหน้าให้อี้เฉิน แม้ภายในใจนางอยากจะ สืบฝีเท้าไปทักทายอี้เฉิน มากเท่าใดก็ตาม แต่เห็นทีว่า ยามนี้คงยังไม่เหมาะ ให้พวกเขาพูดคุยกันเป็นการส่วนตัว

       อี้เฉินที่เตรียมจะสืบฝีเท้า บินทะยานเข้าไปร่วมงานประลอง หอคัมภีร์เกียรติยศ ครั้นพยักหน้าให้พี่อี้ฟางหรง เตรียมจะสืบฝีเท้าจากไป จู่ๆ ข้อมือของอี้เฉินก็ถูกฝ่ามือ ฮูหยินอวิ๋นฉินอิน เอื้อมมาดึงคว้าฝ่ามือของอี้เฉินเอาไว้แน่น ในเสี้ยวพริบตา ก่อนนางจะกล่าวพูดออกมา ราวกับเป็นการย้ำเตือนอี้เฉิน “เจ้าระวังตัวด้วยหนุ่มน้อย”

         ในกรอบสายตา อวิ๋นฉินอิน มีความกังวลอย่างเห็นได้ชัด จนอี้เฉินต้องรีบพยักหน้าตอบอย่างไว “ข้าเข้าใจแล้ว”   แม้แต่ผู้คนโดยรอบที่เห็นท่าทีของ ฮูหยินอวิ๋นฉินอิน พวกเขายังพากันรู้สึกแปลกใจ กับความสัมพันธ์แปลกๆ นั้น

        อี้เฉินที่หันปรายตาไปมอง จักรพรรดิมนุษย์ เกอซูหยาง อยู่แวบหนึ่งครั้นไม่เห็นระลอกคลื่น ของความขุ่นเคืองใจแต่อย่างใด อี้เฉินผสานฝ่ามือ ออกไปหา จักรพรรดิมนุษย์ เกอซูหยาง แล้วสืบฝีเท้าออกไปเบื้องหน้าในทันที

       ผู้คนที่รับเลือกเข้าร่วมงานประลอง ล้วนติดอันดับรายชื่อกันแทบทั้งสิ้น ไม่นานที่อี้เฉินไปยืนต่อแถว อายสังหารของผู้คนนิกายยอดยุทธ์ ก็ผุดพรายขึ้นมา “ไอ้เวรนั้นหรือ? ที่ประมือกับศิษย์พี่ เซียงอวี่ได้อย่างสูสี” น้ำเสียงที่ขุ่นเคือง กล่าวพูดขึ้นมายังบริเวณ ที่ศิษย์นิกายยอดยุทธ์อยู่ในทันใด

“อืมๆ ข้าก็ได้ยินมาเช่นกัน เห็นว่าเขาจัดการเอ๋อร์เตา คนของเผ่าอัสนีเพลิง ได้ด้วยนะ”

        ก่อนศิษย์หญิงภายในนิกายสวรรค์สุราลัย พวกนางจะกำฝ่ามือเอาไว้จนแน่น รู้สึกเสียหน้า แม่นางเยว่ชิงเซียนไม่น้อย ไม่คิดว่าอี้เฉินคนที่ เยว่ชิงเซียนชอบคอ เขาจะมีศักยภาพ ที่สามารถต่อสู้กับศิษย์พี่ เซียงอวี่ได้ ‘เหตุใดเยว่ชิงเซียนนางผู้นี้ ช่างโชคดีเหลือเกิน’ หญิงสาวครุ่นคิดจนใบหน้างอ รู้สึกอิจฉาเยว่ชิงเซียน ขึ้นมาภายในใจ

        คำพูดของผู้คน ดังซุบซิบออกไปทั่วนั้นเอง ส่งให้นิกายอื่นๆ ที่มองหาศิษย์ผู้มีพรสวรรค์ ภายในนิกายของตน ต้องหันขวับ ปรายตามามองอี้เฉินเป็นสายตาเดียว “นั้นหรือจักรพรรดิหนุ่ม ที่อายุน้อยที่สุดของดินแดนเทพ ที่ผู้คนกล่าวขานในช่วงนี้ เขาดูราวกับเป็นเด็กหนุ่มธรรมดา เท่านั้นเองไม่ใช่หรอกหรือ ไม่เห็นจะมีอะไรวิเศษเลย”

ทว่าศิษย์สตรีหญิงป้องปาก แอบยิ้มออกมาน้อยๆ “แต่ว่าเขาดูมีแรงดึงดูดบางอย่างนะ”

       ศิษย์สตรีหญิงอีกคน เองก็กล่าวตอบออกมาเช่นกัน “ใช่ๆ ข้าไม่อาจละสายตาจากเขาได้เลย” ก่อนพวกนาง จะป้องปากอมยิ้มออกมาน้อยๆ ใบหน้ามีความเขินอาย ขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

       ทิศทางด้านอี้เฉิน ที่เตรียมจะสืบฝีเท้าเข้าไปด้านใน ครั้นถึงคิวของเขา ทว่าจู่ๆ ฝ่ามือของผู้อาวุโสชรา ภายในนิกายยอดยุทธ์ ผู้ทำหน้าที่เฝ้าทางเข้า กลับขวางอี้เฉินไว้ในทันใด ..ก่อนจะปล่อยให้คนอื่นๆ สืบฝีเท้าเข้าไปด้านใน มันก็ทำให้อี้เฉิน ห่างตาสั่นกระตุกขึ้นมาน้อยๆ

“นี่มันหมายความว่าอย่างไร” อี้เฉินแค่นเสียงไต่ถาม ออกมาอย่างไม่เกรงใจชายแก่

         “เจ้าหนู ระวังน้ำเสียงหน่อย พวกข้าเป็นคนคุมทางเข้านะ การตัดสินใจให้ผู้ใดเข้าไป ขึ้นอยู่กับพวกเรา เจ้าต้องผ่านการทดสอบ การโจมตีสามกระบวนท่า ของพวกเราก่อน ถึงจะเข้าไปได้”

        อี้เฉินหน้าบึ้งตึงในทันที นี่มันตัดกำลังตัวเขา อย่างโจ่งแจ้งเลยไม่ใช่หรือ แม้แต่ผู้คนที่เห็นภาพอี้เฉินกำลังจะมีปัญหา หลายคนถึงกับแค่นเสียง ก่นด่านิกายยอดยุทธ์ออกมา “ไอ้แก่พวกนั้นมันช่างโอหังจริงๆ ข้ารอที่จะต่อสู้กับมันอยู่ ไม่รู้หรือไง การประลองใกล้จะเริ่มแล้วนะ”

         เซียงอวี่ ที่ยืนมือไพล่หลัง เขาถึงกับเดือดดาลขึ้นมา ครั้นเห็นคนของนิกายบรรพกาล ก่นด่าผู้อาวุโสภายในนิกายของเขาออกมาดังก้อง “ต้าจวน หรือเจ้าอยากจะซัดกับข้าตอนนี้ไอ้เวร”

        ศิษย์เอกอัจฉริยะ ของนิกายบรรพกาล ยิ้มยียวนออกมาทันที “เจ้า ใจร้อนจังเลยนะ คุณชายเซียงอวี่ ไม่รอให้งานประลองเริ่มก่อนหรือ ฮ่าๆ” คำพูดนั้นต่างก็พาให้คนอื่นๆ อยู่รอบบริเวณลานกว้างส่ายหัวออกมา

         อวิ๋นซี ที่หันปรายตาไปมองอี้เฉินที่กำลังมีปัญหา หากอี้เฉินไม่เข้าร่วมงานประลอง อาจจะเป็นผลดีกับเขาก็เป็นได้ ก่อนชายหนุ่มจะลอบถอนลมหายใจออกมายาว

ด้านอี้เฉินครั้นเขาเม้มริมฝีปาก จนมีเลือดไหลซึมน้อยๆ เขาเอ่ยพูดรับคำท้า ชายแก่ออกมาทันใด “ได้ข้ารับคำท้า 3กระบวนท่า ของท่าน”

       ผู้อาวุโสได้ยินเช่นนั้น เขายิ้มอย่างชั่วร้าย ส่งหมัดพุ่งปราดเข้าใส่กลางหน้าอก ของอี้เฉินในเสี้ยวพริบตา หมายมั่นจะให้อี้เฉินบาดเจ็บหนัก ก่อนที่จะเข้าร่วมงานประลอง เสียงตู้ม!!ที่ดังออกมาก้อง พร้อมร่างอี้เฉินที่ถอยกรูดกระเด็น ออกไปอย่างต่อเนื่อง ส่งให้แขนที่ยกขึ้นมาปัดป้องการโจมตี เกิดเสียงแตกร้าวของกระดูก ออกมาน้อยๆ สั่นไหวจนชาหนึบ “หนึ่งกระบวนท่า”

       ชายชราได้ยินเสียงนับของอี้เฉิน มันก็ทำให้เขาเดือดดาลขึ้นมาทันที “เจ้าอย่าพึ่งได้ใจไป เจ้าหนุ่ม” ชายแก่เขาไม่อยากเชื่ออี้เฉิน จะไม่บาดเจ็บหนัก จากหมัดของราชาอมตะ เยี่ยงเขา

       หมู่ชนได้ยินเสียงระเบิดของหมัดดังออกมากึกก้อง สายตาทุกคู่ ต่างก็หันปรายตาไปมอง ทิศทางที่อี้เฉินอยู่เป็นสายตาเดียว “เขาบ้าไปแล้วหรือ ปะทะกับราชาอมตะชราเช่นนี้”

ก่อนซีเยว่ นางจะเอ่ยพูดออกมาขัดจังหวะ “เจ้าตาบอดหรือไง เกรงว่าพวกผู้อาวุโสพวกนั้น อยากจะรังแก คนดินแดนเทพอย่างอี้เฉิน เสียมากกว่า”

         ด้านอวิ๋นฉินอิน นางมีสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก ครั้นเห็น ชายแก่ปลดปล่อยหมัดช้างคชสาร ปราณพลังพรั่งพรู แพร่กระจัดกระจายออกมามากมาย หมายมั่น จะทำให้อี้เฉินบาดเจ็บหนักให้ได้ ทว่าเมื่อนางหันปรายตาไปอ้อนวอนผู้เป็นสามี ชายวัยกลางคน กลับมีท่าทีเรียบนิ่ง นางพอจะรับรู้ได้ ไม่ใช่ อะไรที่ขั้นจักรพรรดิอย่างเขา ควรเข้าไปสอดมือ อี้ฟางหรงนางเองก็เช่นเดียวกัน

“เอาหมัดของข้าไปกินเสีย” เสียงหมัดแหวกอากาศ ดังออกมาก้องฟ้า ปรากฏภาพช้างคชสารโจมตีสอดประสาน

         อี้เฉินครั้นเห็นการโจมตีที่บ้าคลั่ง เขาหมุนโคจรฝ่ามือในเสี้ยวลมหายใจ สำแดงวิชาหมื่นโลก ออกมาในทันใด ภาพม่านพลังแพร่ขยาย ออกมาอย่างรวดเร็ว โอบล้อมคุ้มกัน การโจมตีเอาไว้ได้ในเสี้ยวพริบตา

        เสียงตู้ม!! เคร้ง!! ที่ดังออกมาก้องฟ้า ส่งให้ม่านพลังอี้เฉิน แตกร้าวลุกลามอย่างรวดเร็ว แต่มันก็สามารถ ป้องกันการโจมตีเอาไว้ได้ พอจะทำให้อี้เฉิน คลี่ยิ้มขึ้นมาได้บ้าง ครั้นกล่าว “กระบวนท่าที่สองผ่านไป”

        ชายแก่ที่โจมตีอี้เฉินมาแล้วสองกระบวนท่า เขารู้สึกขายหน้า ต่อหน้าหมู่ชนเป็นอย่างมาก สองครั้งแล้วนะ ที่เขาโจมตีแล้วอี้เฉินไม่บาดเจ็บหนัก ครั้นได้ยินเสียงหัวเราะ ป้องปากขำ ออกมาน้อยๆ ของหมู่ชน มีแม้ผู้อาวุโสบางคนส่ายหัวออกมา กับการกระทำของพวกเขา

       ชายแก่พยักหน้า ให้ผู้อาวุโสอีกคนเป็นสัญญาณ พวกเขาไม่รอช้า ครั้นพยักหน้าให้กันได้ พวกเขาลงมือพร้อมกันในทันใด ภาพนั้นเกิดขึ้นเร็วมาก แม้แต่เหล่าจักรพรรดิ ก็ยังสีหน้าบึ้งตึง ห้ามปรามพวกเขาไม่ทัน

จากหมัดที่พุ่งปราด แฝงไว้ด้วยพลังทำลายล้าง ทั้งสองทิศทาง ทำให้อี้เฉินยากจะรับมือ ‘มีเพียงแต่ต้องสำแดงวิชาป้องกัน นั้นออกมาแล้วซินะ’

        ฉับพลันที่อี้เฉินตบฝ่ามือ เข้าหากันอย่างรุนแรง เสียงระฆังก็ดังออกมาก้องกังวาน จากวิชาระฆัง คุ้มกันกาย ที่หลอมรวมเข้ากับ วิชาหมื่นโลก เสียงปัง!! งง!! ที่ดังออกมาสนั่นหวั่นไหว ต่างก็พาให้หมู่ชนเบิกตาออกกว้าง อ้าปากค้าง ครั้นเห็นวิชา ที่มีความคลับคล้ายคลับคลา กับจักรพรรดิมนุษย์ เกอซูหยาง อยู่หลายส่วน แต่กลับมาอยู่ที่อี้เฉิน ที่เป็นคนนอกเสียได้

        “เจ้า!! เจ้า!! เป็นไปได้อย่างไร” ก่อนชายแก่จะหันปรายตาไปทางจักรพรรดิมนุษย์ เกอซูหยาง เม็ดเหงื่อเริ่มผุดพรายขึ้นมาบนแผ่นหลัง ก่อนจะรีบถอยห่างจากอี้เฉิน ไม่คิดห้ามปรามอี้เฉินอีกต่อไป

        ผู้อาวุโสผู้คุมหอตำราหลวง ที่ติดตามมาดูชมการประลอง เขาถึงกับชี้มือ ออกมาด้วยความไม่อยากเชื่อ “เขา!! เขา!!ได้สิ่งสืบทอด มาจากหอตำราหลวงของเราจริงๆ ด้วย”