ฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก

“เกิดอะไรขึ้น!!....” และภาพที่ผู้บัญชาการของดีไวท์กาเวนต์ได้เห็นนั้น ก็คือภาพของไฟหลายจุดที่ก่อเกิดเป็นเพลิงขณะย่อมๆ พร้อมกับทหารของตัวเองที่มีอาการหลอนเห็นทหารฝ่ายตัวเองคือศัตรู ทหารที่อยู่บนกำแพงไม้ต่างตะโกนออกมาถึงศัตรูที่กำลังบุกมาทางนี้ ภายในค่ายดูเหมือนว่ากำลังสับสนวุ่นวายต่างคนก็ต่างเอาชีวิตรอด ไม่สนใจระเบียบของกองทัพ ผู้บัญชาการกาเวนต์ตะโกนสั่งการในทันที แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครสนใจอะไรเลย บางคนร้องไห้ออกมาพร้อมกับตะโกนสิ่งต่างๆที่ตัวเองนั้นหวาดกลัว พร้อมกับในมือที่ถือดาบปัดแกว่งไปมา ทหารหลายนายเสียชีวิตลงในทันที ด้วยความที่ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น“หนอยยย.. เจ้าพวกซาทารอส เล่นจู่โจมเราตอนเผลออย่างนั้นเหรอ...” เขาได้แต่กัดฟันของตัวเองด้วยความแค้นใจ ระเบิดเองก็ยังดังมาต่อเนื่องพร้อมกับสะเก็ดเพลิงที่สามารถทำให้ทหารที่จับกลุ่มตายทันทีหลายคน เขาได้สั่งให้ทหารกระจายตัวออกห่างจากกัน และถ้าหากใครเคลื่อนไหวเข้าหาเพื่อนทหารจะถูกยิงด้วยธนูในทันที แน่นอนว่าก็ยังมีทหารบางส่วนที่ยังได้สติอยู่ โดยเฉพาะทหารที่อยู่พื้นที่สูงบนกำแพงค่ายก็รับคำสั่งในทันที ผู้บัญชาการเลือกที่จะไม่ตามทหารม้าของซาทารอสไป เพราะแค่ลำพังความฉิบหายภายในค่ายยังไม่เรียบร้อยดี จะให้สั่งทหารออกไปตายกับพวกมันที่อาจจะวางแผนเอาไว้แล้วมาเป็นอย่างดีได้อย่างไร ไม่นานเสียงระเบิดก็หยุดตัวลง แต่มันก็สร้างความเสียหายให้กับค่ายทหารแห่งนี้ไปมากกว่า1ใน4ส่วน หลังจากที่ทุกอย่างสงบลง ผู้บัญชาการกาเวนต์ก็แทบกุมขมับเพราะไม่รู้ว่าจะเอ่ยคำขอโทษอย่างไรดีกับผู้บัญชาการใหญ่ดีไวท์ สิ่งที่เขาทำได้ในตอนนี้ก็มีแต่ต้องตั้งสติ และทำไปทีละอย่างสองอย่าง เพื่อให้กองทัพกลับมาคงที่ ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ฟรีลิม และเซล่าตื่นขึ้นมากลางดึก พระราชา และพระราชินีสะดุ้งตัวตื่นขึ้นมาพร้อมกัน พวกเขาทั้งสองต่างก็ปรับความเข้าใจกันเป็นอย่างดีแล้ว ด้วยคำสัญญาของกษัตริย์ที่จะรัก และดูแลลูกๆกับภรรยาให้ดีกว่าเดิมเหมือนเมื่อก่อน และแน่นอนว่าเซล่าที่รักชายคนนี้อย่างสุดหัวใจก็ได้ให้โอกาสเขาอีกครั้งหนึ่ง แต่เรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกัน เพราะว่าพวกเขาได้ยินเสียงของระเบิดที่ดังออกมาจากระยะไกล ทั้งสองมองหน้ากันเล็กน้อย ก่อนจะลุกไปแต่งตัวเพื่อสอบถามว่ามันเกิดอะไรขึ้น แน่นอนว่ามันก็เป็นทั้งเมืองที่ได้ยินเช่นกัน บางคนขวัญผวารีบปิดบ้านปิดเมืองของตัวเองในทันที แต่มันผิดกับเหล่าทหารที่รู้เรื่องระเบิดนี้อยู่แล้ว ว่ามันเป็นอาวุธใหม่ที่ท่านผู้บัญชาการรีออนได้สร้างสรรค์ขึ้น จึงไม่ได้ตกใจอะไรมาก เพราะพวกเขาต่างก็เคยลองใช้กันมาแล้วครั้งสองครั้ง ในตอนที่ลองระเบิดนั้น ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นแค่เพียงตอนกลางวันเพียงเท่านั้น และด้วยเสียงคุยหรือกิจกรรมอย่างอื่นมันดังพอๆกัน มันจึงไม่ได้เป็นที่สังเกตเท่าไรนัก แต่ตอนกลางคืนที่มันเงียบสนิทจะมีเสียงอย่างมากก็แค่แมลงเพียงเท่านั้น มันจึงชัดเจนแม้ว่าจะอยู่ห่างไกลไปหลายกิโลเมตรก็ตามที ฟรีลิมรีบเดินทางมายังอาคารของผู้บัญชาการพร้อมกับเซล่า และมันรวมถึงคนอื่นๆที่รู้เรื่องระเบิดพวกนี้ด้วย เจ้าหญิงเซฟีน่า และดยุคชาลเวียเองก็ด้วยต่างก็พร้อมหน้าพร้อมตากัน ณ ที่แห่งนี้กันหมดแล้ว“รีออนลูกแม่ มันเกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นรึ แม่กับท่านพ่อของเจ้าได้ยินเสียงระเบิดดังมาจากที่ไกลๆ” เซล่าเอ่ยถามออกมา“นั่นซิ... หรือว่าศัตรูกำลังจะบุกอย่างนั้นรึ เจ้าจะให้พ่อช่วยเหลือหรือไม่อย่างไรก็บอกมาเถิด” ฟรีลิมรีบเสนอตัวเองในทันที นั่นก็รวมถึงตัวของชาลเวียที่เป็นเจ้าเมืองเองก็ด้วย แต่เมื่อรีออนอธิบายไปตามแผนที่เขาได้วางเอาไว้ มันก็ทำให้ทั้งหมดที่อยู่ตรงนี้ต่างเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง เพราะเท่าที่ฟังมามันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะทหารม้าเพียงหนึ่งกองร้อยจะทำการบุกศัตรูที่มีกำลังพลถึงสองหมื่น“รายงานขอรับท่านผู้บัญชาการ....” หัวหน้ากองร้อยที่ทำการบุกตอนนี้กลับมาถึงเมืองแล้ว และกำลังจะเข้ามารายงาน แต่เขากลับพบว่ามีคนอยู่เป็นจำนวนมากจึงได้เงียบลงไปก่อน“กล่าวมา...” รีออนหันไปพูดเพียงแค่นั้น จากนั้นทหารนายกองร้อยคนนั้นก็รายงานตามที่เขาได้ทราบกลับไป และด้วยข้อมูลนี้มันก็ทำให้เหล่าบรรดาคนที่ไม่รู้เรื่องแผนนี้ต่างตกตะลึงกันเป็นการใหญ่ ที่ทหารม้าเพียงกองร้อยเดียว สามารถสังหารกองทัพของศัตรูได้ไปนับพันนาย แถมยังไม่มีการสูญเสียกำลังพลของฝ่ายเราเลยสักคนเดียว มันทำให้ทุกคนนิ่งอึ้งไปตามๆกัน หลังจากที่ทุกคนได้เข้าใจแล้วนั้นว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทั้งหมดก็แยกย้ายกันไปนอน เซฟีน่าขอนอนกับแม่ของเธอ เพราะเธอค่อนข้างที่จะตื่นกลัวกับเสียงระเบิดหากจะมีอีกรอบหนึ่งในคืนนี้ตามที่ท่านพี่ของเธอบอกกล่าว เมื่อทั้งหมดออกจากห้องไปแล้ว แคทเทอรีนก็เดินเข้ามาพร้อมกับนำผ้าชุบน้ำเย็นค่อยๆเช็ดหน้าให้กับว่าที่สามีของนางอย่างนุ่มมือที่สุด รีออนที่ได้รับการปฏิบัติอย่างนี้ก็โอบแขนเข้าไปกอดกับเธอพร้อมกับทำงานของตัวเองไปด้วย จากนั้นหัวของแคทเทอรีนก็มาซบลงที่ไหล่ของรีออนก่อนจะหลับไป เพราะเธอก็เป็นคนหนึ่งที่ไม่ได้พักผ่อนมากพอๆกับรีออน บางทีไหล่หรืออกของชายผู้เป็นที่รักก็ทำให้หญิงคนหนึ่งหลับลงได้อย่างสุขใจ ในขณะเดียวกันนั้นเอง กองทัพหน้าของดีไวท์ต่างก็วุ่นวายกับการเก็บเศษไม้ ศพของเหล่าเพื่อนทหารตั้งแต่อาการของทหารทุกนายเริ่มกลับมาอย่างสมบูรณ์แล้ว พวกเขาก็ต่างตื่นตัวกันเป็นอย่างมาก ภายในเต็นท์ของผู้บัญชาการทัพ ตอนนี้มีการประชุมเพื่อวางแผนการว่าจะทำยังไงต่อกันดี“รายงานความเสียหายมา...” กาเวนต์กล่าวถามออกมา ตอนนี้เขาอยู่ในสภาพที่เรียกได้ว่าตื่นตัวสุดๆ เพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น หลายๆอย่างที่ไม่เคยได้เห็นในสงครามที่ผ่านๆมามันกลับอยู่ที่แห่งนี้แล้ว“รายงานขอรับ.. ทหารของเราได้เสียชีวิตเป็นจำนวน 3294 นาย บาดเจ็บสาหัสทั้งทางกาย และจิตใจอีก 2054 นายขอรับ และยังบาดเจ็บเล็กน้อยอีกนับไม่ถ้วนขอรับ ท่านผู้บัญชาการ” หัวหน้ากองพันเอ่ยรายงานตามความเป็นจริง ตอนนี้เรียกได้ว่าพวกเขานั้นแทบจะไม่พร้อมที่จะรบเลย ทั้งเหนื่อยทั้งโดนก่อกวน ยังไม่พอยังสูญเสียกำลังพลไปเยอะอีกต่างหาก“ยังมีอีกเรื่องหนึ่งขอรับ... เออ คือว่า...” ทหารคนนั้นลังเลเล็กน้อยที่จะเอ่ยกล่าวออกไป เพราะกลัวว่าท่านผู้บัญชาการจะหัวใจวายไปเสียเปล่าๆ“เห้อ.. มีเรื่องแย่อะไรอีก รีบเอ่ยกล่าวมาให้หมด ข้าจะได้รายงานทางอาณาจักรทีเดียว” กาเวนต์เอ่ยถาม มันนับว่าเป็นสงครามที่แย่ที่สุดที่เขาเคยพบเจอมาเลยก็เป็นไปได้ และจะมีอะไรแย่กว่านี้อีกก็เข้ามาให้หมดๆพร้อมกันไปเลยยังดีกว่ามาให้เสียใจทีละเรื่อง“เชิญท่านไปดูด้วยตาของตัวเองเถอะขอรับ... ข้าน้อยก็ไม่รู้ว่าจะตัดสินใจอย่างไร” สิ้นสุดเสียงทหารระดับหัวหน้าก็ได้เดินตามกันออกไปจากเต็นท์ประชุม และจุดที่พวกเขากำลังเดินตามไปนั้นไม่อยากจะคิดเลยว่ามันจะเป็นเรื่องจริง เพราะจุดๆนี้คือที่เก็บเสบียงอาหารของกองทัพ“อย่างที่ท่านเห็นขอรับ เสบียงอาหารของเรากว่าครึ่งนั้นถูกทำลายลงไปแล้ว ข้าน้อยก็ไม่รู้ว่าจะจัดการอย่างไรดีขอรับ” ตอนนี้น้ำตาของผู้บัญชาการอย่างกาเวนต์ ได้ไหลลงมาแล้ว นี่มันเป็นเรื่องที่แย่ที่สุดที่เขาไม่อยากได้ยินเลย แต่จนถึงตอนนี้แล้วจะมานั่งนอนเสียใจไปมันก็เท่านั้น เขาจึงสั่งให้คัดแยกเสบียงอาหารที่ยังใช้ได้ในทันที ทหารจำนวนหนึ่งรีบคัดในส่วนที่ยังพอทานได้กองไว้อีกที่หนึ่ง จนใกล้จะแล้วเสร็จ ด้วยการคุมงานของกาเวนต์มันจึงใช้เวลาไม่นานเท่าไรนัก แต่ทันใดนั้นเอง ก็มีบางอย่างตกลงมาจากฟากฟ้าตรงกองอาหารที่ยังทานได้หลายชิ้นด้วยกัน ลักษณะมันคล้ายก้อนเหล็กกลมๆ แต่ก็ไม่มีใครรู้ว่ามันคืออะไร ในขณะเดียวกันเสียงของทหารบนกำแพงก็ดังออกมา ศัตรูบุก!!!!ศัตรูบุก!!!!ศัตรูบุก!!!! ตูมมมม ตูมม!!! ตูมตาม.... ตูมมมม ตูมม!!! ตูมตาม....

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 54

คล้ายกับเรื่องฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก ที่คุณอ่าน

ฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 54

คล้ายกับเรื่องฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้