ตำนานผู้วิเศษ

--- หนึ่งวันหลังงานประมูลที่ตระกูลหลี่เมืองรากไม้จบลง ---

"โลกใบนี้ข้าคือพระเอก กร๊ากๆๆๆ กร๊ากๆๆๆ" เซี่ยซีหานหัวเราะอย่างมีความสุขบนหลังของตงตงหมียักษ์ที่มันยืนอยู่ สองมือของเซี่ยซีหานมันชู 'รูน' ล้ำค่าธาตุ 'น้ำแข็ง' และ 'ธาตุไฟ' ซึ่งเป็นรูนระดับสี่ที่ก่อตัวเป็นผลึก

ตงตงเห็นเซี่ยซีหานดีใจ มันก็ทำเสียงโฮกโฮกดังเช่นกัน

จื้อเพ่ยเด็กชายใบหน้ายิ้มแย้ม เขากล่าวคำสรรเสริญเซี่ยซีหานอาจารย์ของเขาด้วยความจริงใจ "ทั้งหมดนี้เป็นเพราะสติปัญญาของท่านอาจารย์ขอรับ"

เซี่ยซีหานพยักหน้ารับคำชื่นชมของเด็กชาย ก่อนจะต้องถอนหายใจอย่างแผ่วเบา นั่นเพราะต่อจากนี้คงไม่สามารถใช้ตัวตนของ 'ยุ่นอี้' ผู้มากับดวงได้แล้ว นั่นเพราะเมื่อวาน ด้วยความที่ทุกคนต่างคิดว่า ยุ่นอี้คือชายที่ยิ่งใหญ่ พวกเขาก็ต่างพยายามเอาอกเอาใจยุ่นอี้

โดยเฉพาะ 'หยางฮ่าว' ชายอ้วนที่ร่ำรวยและ 'เหลียงเจีย' ลูกชายของเจ้าเมืองรากไม้ ทั้งเจ้าสองตัวนี้ต่างพาผู้มีเกียรติที่มีฐานะมากมายของเมืองรากไม้มาแนะนำให้เซี่ยซีหานรู้จัก

และตลอดงานประมูลแต่ละคนในงานนั้นต่างก็อยากจะประจบและเปย์เซี่ยซีหานไม่มากก็น้อย เพียงแค่เซี่ยซีหานพูดส่งซิกเบาๆ หรือแสดงอาการว่าอยากได้เล็กน้อยสิ่งของมากมายก็เป็นของเขา ซึ่งจริงๆ การไปงานประมูลครั้งนี้ เซี่ยซีหานต้องการแค่รูนธาตุอันบริสุทธิ์เท่านั้น

แต่ใครจะคิดเล่าว่าชายที่พวกเขาคิดว่ายิ่งใหญ่... จริงๆ มันก็แค่คนปลอมเปลือกคนหนึ่ง มันไม่ได้แข็งแกร่งขนานนั้นเสียหน่อย

แต่ด้วยความชั่วร้ายของเซี่ยซีหาน มันก็ใช้โอกาสนี้ในการรับของฟรีไปหลายชิ้น ตีเนียนชี้เอาของที่อยากได้ ผู้คนต่างก็อยากจะประมูลของสิ่งนั้นๆ เอาใจมัน ทำงานประมูลต่างคึกคักขึ้นมาอีกจม...

แต่นั่นแหละ นี่ก็นับเป็นปัญหา พอรับของพวกเขามาแล้ว มันก็คล้ายเป็นบุญคุณ

แต่เซี่ยซีหานผู้จอมปลอมจะช่วยอะไรพวกเขาได้ เขายังเป็นชายที่อ่อนแอของโลกใบนี้ สุดท้ายเซี่ยซีหานก็ตัดสินใจ เขาจะทำการกดลบตัวละคร 'ยุ่นอี้' ออกจากระบบชั่วคราว เพื่อความปลอดภัยของตัวเอง

นอกจากนั้นตอนนี้ เซี่ยซีหานก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องไปเมืองรากไม้ในระยะเวลาอันสั้นอีกด้วย เพราะได้สอยของมีค่าต่างๆ มาเต็มกระเป๋า อีกนิดเดียวต้องเรียกว่าปล้นและรีดไถแล้ว

เพราะแต่ก่อนไม่สามารถหาสมุนไพรสำหรับรักษาเจียตัวได้ แต่พอทุกคนคิดว่าเซี่ยซีหานคือท่านผู้นั้นที่แข็งแกร่งของ 'โถงที่เก้า' แต่ละคนก็ต่างเอาสมุนไพรราคาแพงที่ตัวเองมีเก็บเอาไว้มาให้เซี่ยซีหาน แต่ละอย่างราคา 1,500 ถึง 5,000 บูลนี่ และยังเป็นประเภทที่ว่า ต่อให้มีเงินแต่ในอาณาจักรชั้น.หนึ่งและอาณาจักรชั้น.สองก็ใช่จะหาซื้อกันได้ง่ายๆ

แต่ทุกคนเปิดคลังของตัวเองเพื่อมัน

เซี่ยซีหานรู้สึกบาปในใจนิดๆ แต่ต่อให้เซี่ยซีหานหน้าหนาถึงขนาดนี้ มันก็พบว่าตัวมันเองยังไม่สามารถหาสมุนไพรที่เป็นส่วนสำคัญในการเล่นแร่แปรธาตุยาวิเศษเพื่อรักษาเจียตัวได้ทั้งหมด

เสียงเซี่ยซีหานพูดกับตัวเองอย่างแผ่วเบา "ส่วนผสมสำหรับทำยาวิเศษให้เจียตัวพ่อข้า ไม่คิดเลยว่า...อยู่ดีๆ ก็ได้ส่วนผสมรองมาเกือบทั้งหมด ตอนนี้สูตรยาวิเศษ 'คืนชีวิต' ที่สามารถรักษาอาการผิดปกติทางกายแทบทั้งหมดในมนุษย์ ที่ต่อให้แขนขาขาดก็งอกได้ ข้าขาดเพียง 'หัวใจอมตะ' ของราชาสัตว์ป่าสี่ธาตุ, 'ต้นไร้ชีวิต' แห่งดินแดนลับแล, 'หยดน้ำแห่งมหาสมุทรแห่งความหวัง' ข้าก็ผสมยาคืนชีวิตได้ แต่ปัญหาเล็กน้อย ของสามอย่างนี้ ข้าต้องไปหาที่อาณาจักรชั้น.สาม เท่านั้น"

"จากคำพูดของเจ้าตระกูลหลี่ที่เชี่ยวชาญในการหาสมบัติ หัวใจอมตะ ต้นไร้ชีวิต หยดน้ำแห่งมหาสมุทรแห่งความหวัง ทั้งสามอย่างเป็นสิ่งเฉพาะที่ผู้คนธรรมดายากจะค้นหามันได้ มีแต่ผู้วิเศษที่แท้จริงที่แข็งแกร่ง ถึงจะมีศักยภาพในการค้นหามัน   แม้แต่ในอาณาจักรชั้น.สอง หากไม่ไปเปิดคลังของจ้าวอาณาจักรทั้งยี่สิบแห่งบนทวีปใหญ่ ก็แทบจะไม่มีโอกาสจะได้มันมาเลย นอกจากนั้นราคาก็ระดับของควรเมือง ไม่มีของสิ่งไหนในสามอย่างนี้ราคาถูกกว่า 50,000 บูลนี่ โดยเฉพาะหัวใจอมตะของราชาสัตว์ป่าสี่ธาตุ ไอ้เจ้าตัวนี้เจ้าตระกูลหลี่บอกว่า หากไม่ใช่ 'นักรบเก้าดาบ' หรือ 'ผู้วิเศษอาณาจักรแห่งสัมผัส' ไปจับมันกับมือ ยากนักที่เอาชนะราชาสัตว์ป่าสี่ธาตุและควักเอาหัวใจอมตะของมันมาได้ "

ใบหน้าของเซี่ยซีหานดำมืดนิดๆ ไม่คิดว่ายารักษาดวงตาของเจียตัว จะทำยากและมีส่วนผสมเว่อร์วังขนาดนี้ อ่านจากในหนังสือคิดว่าชื่อส่วนผสมตั้งมาเท่ๆ เฉยๆ

แต่ใครจะคิดเอาเข้าจริงของพวกนี้กลับเป็นของหายากแทบทั้งหมด

แต่โชคดีนี่คือปัญหาระยะยาว เซี่ยซีหานเชื่อว่า หากตัวมันพยายาม มันต้องทำได้ อาการของเจียตัวตอนนี้ไม่แย่ถึงขนาดนั้น เซี่ยซีหานคิดว่าเวลา 4 ถึง 5 ปี ไม่มากเกินไปสำหรับใช้ในการตามหาส่วนผสมตัวยา

สิ่งที่ควรทำตอนนี้คือรีบกลับไปฝึกการเล่นแร่แปรธาตุ เพื่อที่จะให้มั่นใจว่าจะหลอมยาวิเศษสำหรับรักษาเจียตัวสำเร็จใน '5 ครั้ง' ตามปริมาณของวัตถุดิบ 1 ชุด

เซี่ยซีหานคิดว่าตัวเองต้องมีทักษะการเล่นแร่แปรธาตุถึงระดับ 6 เป็นอย่างน้อย หากต่ำกว่านี้การเล่นแร่แปรธาตุของเซี่ยซีหาน อาจจะทำให้สมุนไพรที่มีมูลค่าร่วมกันประมาณ 200,000 ถึง 350,000 บูลนี่ชุดนี้จะหายไปในอากาศทันที หากมันเล่นแร่แปรธาตุไม่สำเร็จ

เซี่ยซีหานจะเจ็บปวดหัวใจมากถ้าเป็นเช่นนี้

"ข้าต้องเชี่ยวชาญ เชี่ยวชาญให้มากกว่านี้"

พูดจบเซี่ยซีหานก็เอามือกำรูนน้ำแข็ง มันไม่อาจจะปล่อยเวลาไปเปล่าๆ ปรี่ๆ การเดินทางใช้เวลา ตอนนี้ตระหนักรู้รูนธาตุน้ำแข็งที่ได้มาฟรีก่อน ค่อยตระหนักรู้รูนธาตุไฟ เพราะแดนเหนือมีแต่หิมะ ดังนั้นการตระหนักรู้รูนน้ำแข็งไม่น่ายากอะไร

และในไม่ช้าห้วงจิตของเซี่ยซีหานก็จมหายไปในรูน โลกแห่งน้ำแข็งปรากฏ

ตัวมันราวกับเป็นภูเขาน้ำแข็ง แต่ใจกลางแห่งภูเขาน้ำแข็งนั้น มีสิ่งที่เรียกว่า 'หัวใจแห่งความหนาวเย็น' อยู่ สิ่งนี้คือต้นกำเนิดของรูนชิ้นนี้ ความเหน็บหนาวอันเป็นนิรันดร์ จากนั้นกล่องข้อความจากระบบก็ดังไม่หยุด คำแนะนำมากมายมีต่อตัวเซี่ยซีหาน

รอบร่างเซี่ยซีหานบนหลังเจ้าตงตงหมียักษ์ ไอเย็นใยเยือกก่อตัวหมุนวนรอบตัวมันไม่หยุด ก่อนทั้งร่างจะกลายเป็นผลึกน้ำแข็ง

ดวงตาของจื้อเพ่ยแปลกใจ แต่นั่นก็ครู่สั้นๆ เท่านั้น 'นี่คือเรื่องธรรมดาของท่านอาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ของข้า'

...

"อาาาาาาาา" เสียงครางดังของกุ่ยหรานชายผู้ครอบครองคฤหาสน์อันแสนหรูหรานอกเมืองรากโสม อันเป็นที่ที่เซี่ยซีหานสังหาร 'ปิ๋งเสิ่งผู้วิเศษแห่งความหนาวเหน็บ'

กุ่ยหรานตอนนี้ มันอยู่ในห้องลับอันมืดมิดของตัวเอง มือข้างหนึ่งของมันยันกำแพงและก้าวเดินอย่างยากลำบาก ก่อนที่จะประคองร่างของตัวเองไปนั่งที่เก้าอี้ที่มีพนักพิงตัวใหญ่ได้ เขารีบเปิดเสื้อของตัวเองด้านหนึ่งออกเร็ว

เมื่อเปิดเสื้อออก ที่ไหล่ขวาของกุ่ยหรานมีดวงตาดวงใหญ่ ขนาดเกือบเท่าผลแอปเปิลฝังอยู่ รอบดวงตาใหญ่มีเส้นเลือดปูดนูนแตกกิ่งก้านสาขาจำนวน

"!!!บัดซบ" กุ่ยหรานแผดเสียงกับตัวเอง ก่อนจะเอามือคว้าไปที่ดวงตาขนาดใหญ่นั้น เขาควักมันออกมาสดๆ ด้วยมือของตัวเอง พร้อมเสียงที่แผดดังไปด้วยความเจ็บปวด "!!!ยาาาาาาาาาาาาาาาาาาก"

เสียงของกุ่ยหรานเปลี่ยนเป็นหืดหอบ น่าแปลกทันทีที่ดวงตากลมใหญ่นั้น ออกมาจากร่างของกุ่ยหรานผู้มีเกียรติ 'มัน' จากดวงตากลมใหญ่ที่ราวกับ 'มีชีวิต' มันกลับกลายเป็น 'หินแข็ง' สีดำรูปดวงตาแทน

กุ่ยหรานที่ตอนนี้ตัวเขารู้สึกอ่อนแอมาก เขาดึงขวดยาวิเศษสีแดงเลือดที่ติดตัวในกระเป๋าเสื้อออกมา ก่อนที่จะเทใส่บาดแผล จากนั้นก็มีขวดยาวิเศษสีขาวใส่อีกสองขวด กุ่ยหรานเปิดฝามันและรีบยกขึ้นดื่ม

กุ่ยหรานดื่มยาวิเศษทั้งสองขวดอย่างกระหาย เสียงดังเอือก เอือก เอือก เขารู้สึกดีขึ้นในทันที ตอนนี้บาดแผลที่เป็นรูโบ๋ขนาดใหญ่ ค่อยๆ สมานตัวอย่างช้าๆ แต่ไม่มีเลือดไหลออกมาจากรอยแผลอีกต่อไป