มารยาสีชาด

เวลาเดียวกันในตรอกอี้หนาย (ย่านขายของสารพัดชนิดในอำเภอตั้วฉ่าง)

        วันนี้คือวันที่เย่วซินตัดสินใจนั่งรถม้าลงมาจากเขาเพื่อหาซื้อของใช้และส่วนผสมสำหรับทำหมั่นโถวของนาง การเดินทางสองชั่วยาม (4 ชั่วโมง) ทำให้นางต้องตื่นแต่เช้าแล้วรีบลงมาจับจ่ายซื้อของเพื่อที่ขากลับในอีกสองชั่วยามจะได้ไม่มืดค่ำจนเกินไปนัก และวันนี้นางเดินทางมากับองครักษ์เงาเว่ยกัง “ท่านลุงเจ้าคะ ข้าขอซื้อแป้งเพื่อทำหมั่นโถวสักยี่สิบกิโลกรัมเจ้าค่ะ”

        บุรุษผมขาวผู้เป็นเจ้าของร้านยิ้มอย่างใจดี “มีอุปกรณ์ครบถ้วนแล้วรึ” นับกระสอบแป้งหมั่นโถวใบใหญ่และชี้ให้บ่าวชายไปจัดการนำมันขึ้นไปวางบนรถม้าบรรทุกสิ่งของ “ในร้านข้า ขายของทุกอย่างเกี่ยวกับการทำขนม มีผงดอกไม้อบเทียนหอมๆ ไว้ใส่ขนมด้วย สนใจหรือไม่”

        เย่วซินตาโต นางกำลังคิดอยู่พอดีว่าจะทำเพียงหมั่นโถวไร้ไส้ หรือทำซาลาเปาแล้วใส่ไส้หมู หรือไส้เห็ดลงไปด้วย แต่เมื่อคิดถึงช่วงเวลาในการทำแล้ว การทำเพียงหมั่นโถวเปล่าๆ คงจะเสียเวลาน้อยกว่า หรือถ้าหมั่นโถวของนางมีกลิ่นหอม? “มีทั้งหมดกี่กลิ่นรึเจ้าคะ แล้วราคาแพงหรือไม่” ในหัวสมองคิดคำนวณถึงรายได้ของนางต่อหมั่นโถวหนึ่งชิ้น หากรวมแล้วต้นทุนไม่สูง มีกำไรเพื่อจ่ายคนงานและเหลือไว้ทำทุนสักนิด นางก็พร้อมที่จะจ่าย แต่ถ้ามันมีราคาสูงเกินไปนางก็คงจะขอลองซื้อไปเพียงสองกลิ่นเท่านั้น

        “เป็นผงหอมหลายกลิ่น ทุกกลิ่นล้วนเป็นสมุนไพรสกัดสำหรับรับประทานได้ เจ้าไม่ต้องกลัวว่ามันจะเป็นอันตราย มาๆ ทางนี้” เถ้าแก่เจ้าของร้านเดินนำสตรีงดงามไปทางชั้นวางสารพัดส่วนผสมสำหรับใส่ขนม ซึ่งส่วนผสมทุกอย่างมีป้ายบอกทั้งนามของมันและราคา “อันนี้ขายดีมากๆ” ชี้ตรงผงกลิ่นเหมยกุ้ย (กุหลาบ) ราคาสิบอีแปะ ราคาเดียวกันกับกลิ่นผสมอาหารกลิ่นอื่น มือเหี่ยวตามอายุเจ้าของร้านยังผายมือไปยังกลิ่นผลไม้จวี่จื่อ (กลิ่นส้ม) “อันนี้ก็หอม ยามนวดแป้งก็ผสมลงไปให้ได้กลิ่น ก่อนจะนำแป้งไปพักไว้แล้วนึ่งตามเวลา ข้ารับรองว่าหมั่นโถวของเจ้าจะขายดีมากๆ”

ตากลมหวานมองผงหลากสีหลายกลิ่นนั้นอย่างสนใจ เช่นเหมยกุ้ยเป็นผงสีแดง “แล้วการนำผงโรยลงไป สีของมันจะเปลี่ยนด้วยหรือไม่เจ้าคะ”

        “แน่นอน หากใช้กลิ่นเหมยกุ้ย หมั่นโถวย่อมเป็นสีแดงจางๆ” เถ้าแก่ม่วนผู้เป็นเจ้าของร้านส่งผงสีเขียวที่ด้านหน้าเขียนว่าฟานสือหลิว (กลิ่นฝรั่ง) และกล่าวต่อ “ดีเสียอีกเพราะมันจะได้แยกชนิดให้เจ้าได้ในยามที่ขายหมั่นโถว ลูกค้าบางคนสั่งกลิ่นเหมยกุ้ยก็เป็นสีแดง บางคนสั่งฟานสือหลิวก็สีเขียวอย่างไรเล่า”

        ^^ “เป็นความคิดที่ดีมากเจ้าค่ะ ขอบคุณท่านลุงที่ชี้แนะนะเจ้าคะ เช่นนั้นข้าเลือกไปสี่ชนิดเจ้าค่ะ” นางหยิบผงที่มีกลิ่นเหมยกุ้ย (สีแดง) จวี่จื่อ (สีส้ม) ผูเถา (สีม่วง) ฟานสือหลิว (เขียว) มาใส่ตะกร้าอย่างละหนึ่งถุง

        “ตามสบาย หากชอบใจก็มาซื้อหาได้อีกนะแม่นาง”

        “เจ้าค่ะ อันที่จริงข้าอยากจะลงมาหาซื้อทุกๆ สองวันหากไม่ติดว่าข้าอยู่หมู่บ้านปินเหอ อยู่บนภูเขาอันห่างไกล ข้าคงไม่สะดวกลงมาซื้อได้บ่อยๆ อย่างใจคิด ถ้าไม่เป็นการรบกวนกันจนเกินไปนัก ท่านลุงสามารถนำแป้งและของใช้ที่จำเป็นขึ้นไปส่งให้ข้าได้หรือไม่เจ้าคะ ข้ายินดีจ่ายเบี้ยเพิ่มให้สำหรับค่าขนส่งในแต่ละครั้ง” ^^

        วาจาอ่อนหวานนอบน้อมและการต่อรองราคาที่น่าพอใจของสตรีรุ่นลูก เรียกรอยยิ้มจากผู้อาวุโสอย่างเถ้าแก่ม่วนได้ดี ^^ “หากเจ้าตกลงเป็นลูกค้าประจำ ลุงสามารถสั่งคนงานให้นำส่งแก่เจ้าได้”

        ^^ ‘เข้าทางของนางแล้ว’ ในการเดินทางขึ้นลงภูเขา ชวนให้นางเวียนศีรษะอยู่ร่ำไป การจ่ายเบี้ยค่าขนส่งย่อมไม่เกินกำลัง “ข้าตกลงเจ้าค่ะ” เย่วซินเดินหาวัสดุไปจนถึงของใช้ของสตรีภายในร้าน จะกล่าวว่าเป็นร้านสารพัดอย่างก็กล่าวได้ไม่ผิดนัก ‘เอาไว้คราวหน้าหากคนส่งสินค้าขึ้นไปส่งของ นางจะจดรายการของใช้ที่ขาดเหลือในบ้านลงมาด้วย’

        การเจรจาและซื้อหาวัสดุเป็นไปได้อย่างราบรื่น พร้อมกับกำหนดการส่งสินค้าในทุกๆ สามวัน แป้งและกลิ่นผลไม้ถูกจดไว้ในคราต่อไปซึ่งเย่วซินมิได้สั่งสินค้าเกินกว่าหนึ่งรถม้าจะบรรทุกไหว เพราะมันเสี่ยงกับอันตรายในการเดินทางที่มีแต่ร่องเหวลึก หนึ่งครั้งที่จัดส่งต่อแป้งทำขนมจำนวนห้ากระสอบ ไม่นับรวมของใช้จิปาถะอื่นๆ ที่มิใช่สินค้ามีน้ำหนัก

        เย่วซินเดินออกจากร้านขายของสารพัดอย่าง พร้อมกับสองมือหอบถุงกระดาษบรรจุของใช้สตรีทั้งของนางและของเสี่ยวเม่า ก่อนจะเดินไปยังรถม้าของตนเอง ที่คนงานจากร้านท่านลุงม่วนได้ขนแป้งจำนวนห้ากระสอบไปเก็บไว้ก่อนหน้า การเดินทางลงจากภูเขาในวันนี้มีองครักษ์เงาของบิดาติดตามมาขับรถม้าให้นางด้วยนั่นก็คือ ‘พี่เว่ยกัง’ บุรุษชุดดำผู้มาพร้อมกับกล่องที่มีจดหมายและป้ายหยกคนนั้น “เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ เรากลับหมู่บ้านกันเถอะ”

        “ขอรับ” ‘ในคำพูดสุดแสนจะธรรมดาในทุกวันนี้ หากท่านอ๋องมาได้ยินเข้า ตัวเขาคงไม่พ้นที่จะต้องถูกลงโทษ’ ซึ่งเว่ยกังเองก็ได้แต่ปล่อยให้มันเป็นเรื่องของกาลข้างหน้า เพราะถ้าหากคุณหนูเย่วซินมิได้สั่งให้ทุกคนสนทนากับนางเช่นนี้ เขาเชื่อว่าคงมิมีองครักษ์คนใดกล้าพูดแม้แต่ตัวเขาเอง ในยามที่เว่ยกังกำลังเปิดผ้าม่านของรถม้าให้คุณหนูของตนนั้น เขาเหลือบไปเห็น...สหายองครักษ์เงานามว่าเส้าปี เดินมากับนายอำเภอเสิ่นซัวหยาง!!

&&&&

        “อำเภอตั้วฉ่างแห่งนี้มีระบบระเบียบดีอยู่แล้ว ความอุดมสมบูรณ์ของพืชผัก ผลไม้ก็มากมาย น้ำท่าไหลเวียนทั่วถึง การค้าขายไม่มีขาดตกบกพร่อง เช่นนี้แล้วเหตุใดนายอำเภอคนเก่าจึงขอย้ายไปที่อื่น” เสิ่นซัวหยางสอบถามกับเลขาของอดีตนายอำเภอคนเก่าผู้มีนามว่าเลขาเมิ่ง

        เมิ่งจั่วคังถอนหายใจต่อหน้านายอำเภอคนใหม่ที่มาพร้อมกับผู้ติดตามอีกสามคนว่า “ท่านนายอำเภอเกาเหลียนอายุมากกว่าสี่สิบปีแล้วขอรับ แม้มิได้ถึงขั้นแก่ชราแต่ท่านก็เดินเหินไม่ค่อยสะดวก ด้วยรูปร่างอ้วนท้วนของท่านกับโรคประจำตัว การไปตรวจพื้นที่บนภูเขาอย่างหมู่บ้านปินเหอจึงมักจะถูกละเว้นอยู่บ่อยครั้ง”

        “หมู่บ้านปินเหอมีกี่ครอบครัว” เสิ่นซัวหยางเดินนำทุกคนไปตามเส้นทางที่มีร้านค้ามากมาย อาจจะดูไม่มากเท่าเมืองหลวงที่จากมา แต่ก็ดูไม่ลำบากไปจนแร้นแค้น ในคำถามนั้นยังมิได้รับคำตอบดี ตัวเขากลับเหลือบไปเห็น “เย่วซิน!!” ‘เขาจำใบหน้าหวานนั้นได้ไม่เคยลืม’ สองขาแกร่งละจากงานแล้ววิ่งตามรถม้าฝีเท้าเยี่ยมนั้นไป แต่วิ่งเท่าใด ท้ายรถม้าคันนั้นกลับยิ่งห่างออกไปเรื่อยๆ นึกเจ็บใจตัวเองที่ไม่คิดจะฝึกวรยุทธ์ “เย่วซิน!!” เสียงร้องตะโกนสุดท้ายหายไปในลำคอเมื่อรถม้าวิ่งลับไปไกล ด้านหลังเป็นอาไฉ่วิ่งตามมาติดๆ “แฮ่กๆๆ”