ระบบกลืนกินระดับเทพ : เส้นทางวิวัฒนาการของตัวข้าผู้เป็นสัตว์อสูร (อ่อนแอ)

        [ยินดีด้วย โฮสต์กลืนกินปลาคาร์ปมังกรเกล็ดม่วง ได้รับค่าพลังเลือด 32ได้รับแต้มวิวัฒนาการ 49]

        [ยินดีด้วย โฮสต์ปลดล็อคสาขาสายวิวัฒนาการที่ยังไม่ถูกเปิดใช้งาน:เลือดมังกร]

        [เลือดมังกร:ผู้ครอบครองสายเลือดมังกรทุกคนล้วนมีความหวังที่จะจุติเป็นมังกร]

        [แต้มวิวัฒนาการที่ใช้ในการเปิดใช้งาน: 300]

        เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังรัวๆทำให้ในใจของไป๋ฉางเซิงมีแต่ความตื่นเต้น

        ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆกว่าจะปลดล็อคสาขาสายวิวัฒนาการนี้ออกมาได้

        แม้จะยังไม่ได้เปิดใช้งานและยังไม่รู้สึกถึงพลังแฝงจากเลือดมังกรแต่แค่อ่านคำอธิบายของระบบที่เกี่ยวกับเลือดมังกรก็ทำให้ไป๋ฉางเซิงรู้สึกอยากจะเทหมดหน้าตักเพื่อเปิดใช้งานมันเดี๋ยวนี้เลย

        แต่เมื่อมองดูค่าพลังเลือดที่ใกล้จะถึงขีดจำกัดแล้วไป๋ฉางเซิงก็จำต้องระงับความใจร้อนนั้นไว้

        เลือดมังกรน่ะดีแน่แต่ในตอนนี้ สำหรับเขาแล้วการเป็นทหารอสูรระดับสามนั้นดูจะคุ้มค่ากว่า

        หลังจากกลืนกินเนื้อปลาคาร์ปมังกรครึ่งท่อนที่เหลือลงท้องไปเสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง

        [ยินดีด้วย โฮสต์กลืนกินปลาคาร์ปมังกรเกล็ดม่วง ได้รับค่าพลังเลือด 34ได้รับแต้มวิวัฒนาการ 53]

        [ค่าพลังเลือดถึง 3,000 แต้มแล้วโปรดดำเนินการวิวัฒนาการโดยเร็ว]

        [ระยะห่างจากการวิวัฒนาการครั้งถัดไป: ค่าพลังเลือด 3,000/3,000 แต้มวิวัฒนาการ 549/1,000]

        ค่าพลังเลือดเต็มแล้วแต่แต้มวิวัฒนาการยังขาดอยู่อีกสี่ร้อยกว่าแต้ม

        ไป๋ฉางเซิงเบนสายตาไปมองบรรดาปลาคาร์ปมังกรที่หงายท้องลอยตุ๊บป่องอยู่กลางทะเลสาบ

        ปลาคาร์ปมังกรหนึ่งตัวราคาแค่สองร้อยเหรียญเมื่อเทียบกับเกล็ดม่วงแล้วค่าตัวต่างกันหลายสิบหลายร้อยเท่า

        ทว่าสำหรับไป๋ฉางเซิงในตอนนี้พวกมันคือวัตถุดิบชั้นเลิศ

        ถึงค่าตัวจะไม่สูงแต่เพราะมีสายเลือดมังกรอันเบาบางอยู่ในตัวพวกมันจึงให้แต้มวิวัฒนาการได้ไม่น้อยเลย

        เมื่อลองนับดูคร่าวๆการโจมตีเพียงครั้งเดียวของเจียงจืออวี๋ทำให้ปลาคาร์ปมังกรหงายท้องไปไม่ต่ำกว่าหกสิบถึงเจ็ดสิบตัว

        ถ้าเขาสามารถกลืนกินพวกมันได้ทั้งหมดก็เพียงพอที่จะทำให้แต้มวิวัฒนาการถึงเกณฑ์ในการเลื่อนระดับครั้งนี้

        “จืออวี๋ ดูเสี่ยวไป๋สิ มันกำลังกินปลาคาร์ปมังกรใหญ่เลย”

        หลินจิงเหยาที่เห็นไป๋ฉางเซิงว่ายไปว่ายมาเพื่อไล่กินปลาในทะเลสาบอย่างไม่หยุดหย่อนเอ่ยเตือนเจียงจืออวี๋ขึ้นมา

        “กินเข้าไปเยอะขนาดนั้น เดี๋ยวท้องมันก็แตกตายหรอก”

        เจียงจืออวี๋ปรายตามองไป๋ฉางเซิงที่อยู่ไกลๆแวบหนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ

        “มันชอบกินก็ปล่อยให้มันกินไปเถอะยังไงปลาคาร์ปมังกรธรรมดาก็ขายไม่ได้กี่เหรียญ แถมยังเก็บไว้ได้ไม่นานด้วย”

        หลังจากเก็บศพปลาคาร์ปมังกรเกล็ดม่วงสองตัวบนฝั่งเข้าแหวนมิติแล้วเจียงจืออวี๋ก็นั่งลงกับพื้นแล้วหยิบยาฟื้นฟูพลังจิตขึ้นมาขวดหนึ่ง

        ปลาคาร์ปมังกรเกล็ดม่วงสองตัวขายได้สองแสนเหรียญแลกกับการจ่ายค่ายาฟื้นฟูพลังจิตไปเพียงขวดเดียว คำนวณดูแล้วยังไงก็กำไรมหาศาล

        หลินจิงเหยามองดูเพื่อนสนิทที่กำลังปรับลมปราณโดยไม่เข้าไปรบกวนเธอหันกลับไปมองไป๋ฉางเซิงที่ยังคงว่ายน้ำกินปลาไม่หยุดจนอดไม่ได้ที่จะตะโกนเรียก

        “เสี่ยวไป๋ เหลือไว้ให้ฉันสักสองตัวนะ อย่ากินหมดล่ะ!”

        คนที่แย่งของกินกับงูได้ก็คงมีแต่หลินจิงเหยานี่แหละ

        ไป๋ฉางเซิงมองค้อนหลินจิงเหยาที่อยู่บนฝั่งอย่างจนใจแต่เขาก็ไม่สามารถกินปลาพวกนี้ให้หมดในคราวเดียวได้จริงๆ

        แม้ในตอนนี้ทักษะเสริมพลังการย่อยจะอยู่ในระดับ5และความเร็วในการย่อยจะเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัวจนนับไม่ถ้วนก็ตาม

        แต่สุดท้าย‘ระดับ’ ของเขาก็เป็นตัวจำกัดขีดความสามารถหลังจากกินเข้าไปได้เพียงสิบตัวไป๋ฉางเซิงก็เริ่มรู้สึกอิ่มจนแทบจะกลืนอะไรไม่ลงอีก

        เขาจึงจำต้องลากซากปลาคาร์ปมังกรที่เหลือกลับเข้าฝั่งเพื่อให้เจียงจืออวี๋เก็บเข้าแหวนมิติไป

        เมื่อราตรีมาเยือนเจียงจืออวี๋ไม่ได้เลือกที่จะเดินทางฝ่าความมืด

        ในตอนนี้สภาพร่างกายของเธอไม่เหมาะกับการเดินทางอีกอย่างเวลายังเหลือเฟือ ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนขนาดนั้น

        อากาศตอนกลางคืนไม่ถือว่าหนาวถึงขนาดที่ไม่ต้องก่อไฟก็ยังได้

        หลังจากไป๋ฉางเซิงกินอิ่มเขาก็กลับเข้าไปพักผ่อนในถุงกักวิญญาณเพื่อย่อยอาหารปล่อยให้หลินจิงเหยาทำหน้าที่เฝ้ายามเพียงคนเดียว

        ระหว่างนั้นมีสัตว์อสูรสองสามตัวเดินผ่านทางมาเพื่อกินน้ำอยู่บ้างแต่พวกมันเป็นเพียงสัตว์อสูรไร้ระดับด้วยฝีมือของหลินจิงเหยาจึงจัดการได้ไม่ยากนักไป๋ฉางเซิงและเจียงจืออวี๋จึงไม่ได้ลงมือช่วย

        ในระหว่างคืนไป๋ฉางเซิงออกมาข้างนอกเพื่อกินปลาคาร์ปมังกรเพิ่มอีกสิบกว่าตัวทำให้ได้รับแต้มวิวัฒนาการเพิ่มมาอีกร้อยกว่าแต้มจากนั้นจึงเปลี่ยนเวรให้หลินจิงเหยาได้นอนพัก ส่วนเขารับหน้าที่เฝ้ายามต่อ

        ตลอดทั้งคืนผ่านไปโดยไร้เหตุไม่คาดฝันเช้าวันถัดมา เจียงจืออวี๋ออกจากการฝึกสมาธิก่อนพาหลินจิงเหยามุ่งหน้ากลับเมืองผู้ฝึกยุทธ์

        ระหว่างทางเมื่อวานนี้พวกเธอสังหารสัตว์อสูรไปได้ไม่น้อยขากลับก็น่าจะล่าเพิ่มได้อีกจำนวนหนึ่ง

        เมื่อรวมกับคะแนนสะสมที่มีอยู่บวกกับปลาคาร์ปมังกรจำนวนมากจากทะเลสาบเลือดมังกรคะแนนของเจียงจืออวี๋ในตอนนี้เพียงพอที่จะเข้ามหาวิทยาลัยสุ่ยมู่ได้อย่างแน่นอน

        ส่วนหลินจิงเหยานั้นหลังจากผ่านศึกครั้งนี้มาเธอได้ตระหนักถึงความด้อยกว่าในด้านพละกำลังของตนเองอย่างชัดเจน

        เมื่อเทียบกับอัจฉริยะระดับมหาวิทยาลัยสุ่ยมู่ตัวจริงอย่างเจียงจืออวี๋แล้วเธอตามหลังอยู่ไกลโขจนไม่อาจนำมาเปรียบเทียบได้เลยเธอเลิกหวังเรื่องเข้าสุ่ยมู่ไปแล้ว เพราะต่อให้เข้าไปได้เธอก็คงถูกทิ้งไว้ข้างหลังและกลายเป็นนักศึกษาหางแถวอยู่ดี

        ยิ่งไปกว่านั้นด้วยพรสวรรค์ของเธอ เธอคงตามจังหวะการเรียนการสอนของสุ่ยมู่ไม่ทันแน่เมื่อถึงเวลานั้น สถานะ ‘นักศึกษาสุ่ยมู่’ นอกจากจะไม่ช่วยอะไรแล้ว ยังจะกลายเป็นภาระฉุดรั้งเธอเสียมากกว่า

        แต่ถ้าสละสิทธิ์สุ่ยมู่แล้วใช้ความสามารถของเธอเข้ามหาวิทยาลัยสายต่อสู้อันดับรองลงมาที่อยู่ในเกณฑ์ดีสักแห่งก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

        เมื่อเจียงจืออวี๋ได้ยินคำพูดของหลินจิงเหยาเธอก็ไม่ได้เอ่ยห้ามหรือโน้มน้าวอะไร หรืออาจพูดได้ว่าเธอรู้ดีว่าหลินจิงเหยาเหมาะกับชีวิตแบบไหน

        ทว่าไป๋ฉางเซิงกลับรู้สึกเหมือนมีคำพูดติดอยู่ที่คอ

        หลินจิงเหยาไม่รู้แต่เขามีหรือจะไม่รู้?

        ด้วยพรสวรรค์ระดับเจียงจืออวี๋ที่มีศักยภาพจะบรรลุมรรคาระดับจักรพรรดิได้ในอนาคตต่อให้เป็นในมหาวิทยาลัยสุ่ยมู่ เธอก็คือตัวตนระดับพิเศษที่หาได้ยากยิ่ง

        คนที่จะเทียบพรสวรรค์กับเจียงจืออวี๋ได้นั้นเรียกได้ว่ามีแค่หนึ่งในร้อยล้าน

        ขนาดเขามีพรจากสวรรค์เป็นตัวช่วยยังไม่กล้ารับประกันเลยว่าจะกดเจียงจืออวี๋ให้ลงได้ตลอดรอดฝั่ง

        ไป๋ฉางเซิงเหลือบมองเจียงจืออวี๋ที่มีท่าทีเรียบเฉยสิ่งเดียวที่เขาทำได้ในตอนนี้คือพยายามยัดอาหารลงกระเพาะให้เต็มที่สุดเท่าที่จะทำได้

        เมื่อกลับมาถึงเมืองผู้ฝึกยุทธ์พวกเธอก็ส่งวิดีโอบันทึกการต่อสู้ที่เหลือก็แค่รอเวลาเพื่อขึ้นรถไฟข้ามเมืองกลับไปยังเมืองของตนเอง

        นอกจากนี้เจียงจืออวี๋ยังนำปลาคาร์ปมังกรเกล็ดม่วงสองตัวนั้นไปขายให้ร้านอาหารด้วย

        ราคาที่ได้รับต่ำกว่าที่พนักงานเสิร์ฟเคยประเมินไว้เมื่อวานเล็กน้อยโดยขายได้ตัวละเก้าหมื่นเหรียญพันธมิตร รวมเป็นเงินหนึ่งแสนแปดหมื่นเหรียญเพราะทางร้านเองก็ต้องเอากำไรเช่นกัน

        เมื่อเทียบกับรายได้จากราชันหมาป่ากระดูกเหล็กแล้วเงินที่ได้จากปลาคาร์ปมังกรเกล็ดม่วงถือว่าไม่มากนักแต่น่าเสียดายที่เรื่องโชคดีแบบราชันหมาป่าไม่ได้มีมาบ่อยๆ

        และหากวัดกันที่ความเสี่ยงทั้งสองเหตุการณ์ก็เทียบกันไม่ได้เลย

        ความเสี่ยงไม่เท่ากันผลตอบแทนย่อมไม่เท่ากันเป็นธรรมดา

        แต่ถ้าพูดถึงงานประจำวันทั่วไปปลาคาร์ปมังกรเกล็ดม่วงสองตัวนี้ก็นับว่าเป็นลาภก้อนใหญ่แล้ว

        อย่างไรก็ตามหากเทียบกันแล้ว ในการเดินทางเข้าสู่ทุ่งร้างครั้งนี้ไป๋ฉางเซิงต่างหากที่เป็นผู้กอบโกยผลประโยชน์มหาศาลที่แท้จริง

        ค่าพลังเลือดและแต้มวิวัฒนาการจำนวนมากนั้นกลายเป็นเรื่องเล็กน้อยไปเลยเมื่อเทียบกับสาขาสายวิวัฒนาการอย่าง ‘เลือดมังกร’ที่มีมูลค่าประเมินค่าไม่ได้

        เพราะในเมื่อมีโอกาสจะได้เป็นมังกรใครล่ะจะอยากเป็นแค่ ‘งูสวะพลังรบห้า’ ไปตลอดชีวิต?

        แต่สรุปสุดท้ายแล้วเขาก็ยังขาดแต้มวิวัฒนาการอยู่ดีนั่นแหละ

        แค่ลำพังการเปิดใช้งานเลือดมังกรก็ต้องใช้แต้มวิวัฒนาการถึงสามร้อยแต้มแล้วและพอจะเดาได้เลยว่ายิ่งระดับสูงขึ้นไปแต้มที่ต้องใช้น่าจะยิ่งมหาศาลกว่านี้หลายเท่าตัวถ้าคิดจะอัปเกรดเลือดมังกรให้เต็มพิกัดเพื่อผลัดเปลี่ยนสายเลือดให้สมบูรณ์ละก็ความยากคงไม่ด้อยไปกว่าการก้าวขึ้นเป็นราชาอสูรเลยแม้แต่น้อย!