ชาตินี้ข้าจะไม่ยอมรักท่านอีก

 ตอนที่ 35: ข้าขอพูด…แม้ไม่มีใครฟัง

ณ ศาลากลางวังหลวง – วันสอบสวนพิเศษ

ราชสำนักเต็มไปด้วยขุนนางน้อยใหญ่

เสียงกระซิบ การแลกเปลี่ยนสายตา และแผ่นบันทึกลับถูกส่งต่อใต้โต๊ะราวคลื่นเงียบ

บนบัลลังก์สูงสุด ฮ่องเต้ประทับนิ่ง

ข้างพระองค์คือราชครูจิ้งเหวิน ซึ่งแม้ยังพันแผลจากการลอบสังหาร…ก็ยังขออยู่ในศาลาด้วยตนเอง

เหยียนซือหรง ยืนอยู่กลางห้อง

ไม่มีอาวุธ ไม่มีเกียรติยศ—มีเพียงความเงียบที่แข็งแกร่งพอจะทำให้ทุกคนต้องเงี่ยหูฟัง

…

“คุณหนูเหยียน”

เสียงขุนนางฝ่ายขวาดังขึ้น

“ท่านเคยมีตำแหน่งในวัง เคยเป็นชายารอง และวันนี้…เป็นผู้ต้องสงสัยว่าก่อการเงา”

“ท่านมีสิ่งใดจะแก้ข้อกล่าวหา?”

…

เหยียนซือหรงยืนสงบ

ก่อนจะกล่าวเสียงเรียบ แต่ชัดเจน

“ข้าจะไม่ปฏิเสธว่า ข้าเคยเป็นเงา”

“แต่ข้าไม่ใช่คนที่ใช้ความมืดเพื่อทำลาย”

“ข้าใช้มัน…เพื่อเปิดโปงผู้ที่ซ่อนตัวอยู่หลังแสง”

…

เสียงฮือฮากระจายขึ้นทันที

องค์ชายเฉิงนั่งอยู่นอกศาลา ใต้ร่มม่าน ไม่ใช่ในฐานะผู้กล่าวแทน…แต่ในฐานะ “ผู้รอฟัง”

สายตาของเขาไม่เคยละจากนางเลยแม้แต่วินาทีเดียว

…

เหยียนซือหรงค่อย ๆ หยิบม้วนเอกสารออกจากอกเสื้อ

วางลงบนโต๊ะกลางศาลา

“นี่คือบัญชีเงาของกลุ่มเสวี่ยอิง และหลักฐานว่าพวกเขาเคลื่อนไหวภายใต้ชื่อข้า”

“พวกเขาส่งมีดมีตราข้าลอบฆ่าราชครู เพื่อโยนความผิดมาให้ข้า”

“ขอให้ศาลาใช้หลักฐานนี้เปิดการไต่สวนเงาอย่างเปิดเผย!”

…

ขุนนางบางคนเริ่มขมวดคิ้ว

บางคนกระซิบกันอย่างตื่นตระหนก—เพราะในรายชื่อเงานั้น มีชื่อของ “ขุนนางที่นั่งอยู่ตรงนี้”

…

และก่อนใครจะพูดอะไร

เสียงฝีเท้าหนักก็ดังขึ้นจากหน้าศาลา

องค์ชายเฉิง ก้าวเข้ามา

ถอดชุดเกราะ นำตราของตำหนักรองออกจากอก แล้ววางลงตรงหน้าฮ่องเต้

“หากนางผิด—ข้าก็ผิด”

“เพราะข้าเป็นคนเดียวที่เชื่อว่านางไม่ใช่คนร้ายตั้งแต่แรก”

เสียงตึงดังทั่วศาลา

ราชินีที่นั่งอยู่หลังม่านข้างพระที่นั่งถึงกับกระชากผ้าปิดหน้าลง

“องค์ชาย!”

“เจ้ากำลังจะโยนราชวงศ์ทิ้งเพื่อสตรีคนหนึ่งงั้นหรือ?”

องค์ชายเฉิงหันไปอย่างไม่ลังเล

“หากราชวงศ์ไม่อาจยืนอยู่บนความจริง ข้ายอมไม่เป็นรัชทายาทเสียดีกว่า”

…

เสียงในศาลาเงียบกริบ

ฮ่องเต้หลับตา

ก่อนจะเปิดพระเนตรช้า ๆ แล้วกล่าวเพียงประโยคเดียว

“เช่นนั้นจงให้ความจริงเป็นคนตัดสิน ไม่ใช่บัลลังก์ ไม่ใช่หัวใจ”

…

ฉากสุดท้ายของบท

หลังการไต่สวน ฮ่องเต้ทรงสั่งตั้ง “คณะสอบสวนพิเศษ”

ให้เหยียนซือหรงอยู่ภายใต้การคุ้มกันของราชครู

และสั่งปลดขุนนางสามคนจากตำแหน่ง…หนึ่งในนั้นมีสายของราชินี

ขณะเดียวกัน—หนานหรูเหยียน ยืนเงียบอยู่บนศาลาริมสระ

ใบหน้าไร้อารมณ์ แต่แววตาเต็มไปด้วยความแพ้พ่ายที่ไม่กล้าพูด

เธอกระซิบกับตัวเอง

“แม้ข้าจะยืนอยู่ในวังนี้…”

“…แต่เขากลับมองไปยังคนที่ยืนอยู่กลางพายุเท่านั้น”

…

และเบื้องหลังม่านวังหลวง

เสวี่ยอิง…ยังไม่หยุด

เธอเฝ้ามองแผนสุดท้ายที่กำลังเริ่มขยับ

เพราะหมากต่อไปของเธอ…

…ไม่ใช่ลอบฆ่า

แต่คือ “การปลุกให้ขุนนางลุกขึ้นต่อต้านราชสำนักเสียเอง”

⸻

จบบท

ตอนที่ 36 จะเป็นจุดเริ่มต้นของ “กบฏขุนนางเงียบ”

เครือข่ายของเสวี่ยอิงขยายเข้าสู่ฝ่ายคลัง ฝ่ายศาล และแม่ทัพบางคน

เหยียนซือหรงและองค์ชายเฉิงต้องตัดสินใจ…จะ “ปกป้องวัง” หรือ “ล้างใหม่ทั้งหมด”