เกิดใหม่ทั้งที ดันเป็นฮัสกี้หน้าโง่เนี่ยนะ? (นิยายแปล)

สองคนนั้นแอบซ่อนอยู่ข้างในสีหน้าตึงเครียดเต็มที่ การที่ชายร่างเล็กพุ่งชนเข้ามาทำเอาทั้งคู่สะดุ้งโครมคนที่ถือปืนถึงกับยกปืนขึ้นเล็งชายร่างเล็ก พลางหันไปมองทางประตูอย่างระแวง

        สวี่มั่วสบตากับเขาเข้าพอดีความรู้สึกอันตรายรุนแรงถาโถมเข้ามาราวกับสัญชาตญาณของสุนัขกำลังตะโกนบอกเขาว่า...ไอ้นี่อันตรายมาก!!

        ไม่ว่าจะเป็นชาติที่แล้วหรือหลังจากเกิดใหม่สวี่มั่วยังไม่เคยสัมผัสกลิ่นอายคุกคามเช่นนี้มาก่อน เขาพลันนึกขึ้นมา

        หรือว่านี่คือสิ่งที่ผู้คนเรียกว่า 'ไอสังหาร' ?

        ในเวลาเดียวกัน สองคนนั้นก็หัวใจเต้นแรงไม่แพ้กันคนถือปืนชี้ปากกระบอกไปยังชายร่างเล็กที่นอนหมอบอยู่ตรงหน้า เกือบจะเหนี่ยวไกออกไปแต่เมื่อเห็นว่าไม่ใช่ตำรวจดังที่หวาดระแวงจึงอดกลั้นเอาไว้ได้...ไม่ใช่เพราะเมตตาแต่เพราะไม่อยากยิงให้เป็นเหตุล่อให้ตำรวจบุกเข้ามาต่างหาก

        ชายร่างเล็กไม่รู้เลยว่าเมื่อครู่ตนเพิ่งเดินผ่านประตูผีไปหมาดๆ

        การชนเมื่อครู่ทำให้เขาเจ็บไม่น้อย เวียนหัวลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเลก่อนหันไปมองทางประตูด้วยความตระหนก พอเห็นฮัสกี้ยืนจ้องอยู่โดยไม่ตามเข้ามาจึงถอนหายใจโล่งอกทว่าทันทีที่หันกลับก็ต้องตะลึงงัน เพราะในห้องมีคนสองคนยืนอยู่!

        แสงสลัวทำให้เขามองไม่ชัดว่าหน้าตาเป็นอย่างไร แต่ที่แน่ๆเขามองเห็นชัดว่า คนด้านขวากำลังถือปืนอยู่ปากกระบอกมืดทะมึนชี้ตรงมาที่ศีรษะของเขาพอดี!

        “?!?!”

        สมองของชายร่างเล็กเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม ทั้งสับสนทั้งหวาดกลัวสมองตื้อไปชั่วขณะ เอ่ยช้าๆ ว่า “พวก…พวกคุณ…”

        เขาเพิ่งเอ่ยได้ไม่กี่คำชายทางขวาก็ซัดเท้าเข้าที่ขมับเขาอย่างจังโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

        ชายร่างเล็กไม่มีโอกาสแม้แต่จะตั้งตัวถูกเตะกระเด็นกลิ้งไปด้านข้างดังตุบ ไม่ทันได้ร้องครางก็หมดสติไปทันที

        ชายทางซ้ายเหมือนจะตกใจเล็กน้อย อุทานว่า "คุณ..."

        ชายทางขวากลับพูดเสียงเย็น "มัวอึ้งอะไรล่ะ รีบไป!!"

        ชายทางซ้ายสะดุ้ง แล้วเหลือบมองออกไปนอกประตูพลางเอ่ยว่า"แล้วหมาตัวนั้น..."

        "ก็แค่หมาธรรมดา! เลิกพูดมาก รีบไปซะ!"ชายทางขวาส่งเสียงฮึดฮัด ก่อนจะเหน็บปืนไว้ที่เอวจากนั้นชักมีดพกทหารออกมาถือไว้ในมือ ก้าวเท้าไปทางประตู

        เมื่อเขาเดินออกจากเงามืด สวี่มั่วก็ได้เห็นหน้าชัดเจนเขาดูอายุสามสิบกว่า ใบหน้าหม่นหมองซีดเหลือง ผิวหยาบกร้านผ่านการกรำลมแดดมานานหน้าตาธรรมดา แต่ดวงตาคมดุเย็นชา ก้าวเท้าแน่วแน่มั่นคงมือที่กำมีดก็มั่นคงเช่นกัน

        เมื่อสายตาสบกันสวี่มั่วก็รู้สึกถึงแรงกดดันข่มขู่ที่รุนแรงกว่าครั้งก่อนเสียอีก!

        ฉิบละ!! เขาจะฆ่าฉันแน่ๆ!!

        เพียงพริบตาเดียว สวี่มั่วก็ตระหนักชัดถึงความจริงข้อนี้

        ในสายตาของชายวัยกลางคนคนนั้น ตรงหน้าก็เป็นแค่ฮัสกี้ธรรมดาเขาไม่รู้ว่าเมื่อครู่ข้างนอกเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่ก็ไม่สำคัญเขาไม่อยากใช้ปืนเพราะกลัวตำรวจจะแห่กันมา และก็ไม่ต้องการให้หมาตัวนี้มาขวางง่ายที่สุดก็คือฆ่ามันทิ้งเสีย...แค่สุนัขตัวหนึ่ง เขาไม่ใส่ใจเลย

        หัวใจสวี่มั่วเต้นระส่ำ เขาก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว สายตากวาดไปข้างๆพลางสบถในใจว่า

        เชี่ยเอ๊ย! สรุปนี่มันเรื่องอะไรกันล่ะเนี่ย! ฉันควรหนีดีไหม

        เขาไม่รู้เลยว่าคนสองคนนี้เป็นใครกันแต่ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าไม่ใช่คนดีๆ แน่ ทว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขาสักหน่อยอีกฝ่ายก็ดูท่าทางเก่งกาจไม่น้อย เขาไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว

        แต่สิ่งที่สวี่มั่วไม่คาดคิดคือ ขณะที่เขายังลังเลอยู่นั้นอีกฝ่ายกลับเป็นฝ่ายลงมือก่อน

        ทันทีที่ชายคนนั้นก้าวพ้นประตูก็ถีบเท้าอย่างแรงร่างโน้มต่ำราวกับเสือชีต้าห์พุ่งล่าเหยื่อ ตรงเข้ามาหาเขาในพริบตามีดสั้นในมือกรีดเป็นเส้นโค้งหมายจะแทงเข้าที่ลำคอ!

        เวรเอ๊ย!!

        สวี่มั่วรู้สึกได้ว่าขนทั่วตัวลุกชัน ดวงตาเบิกค้างสี่ขาพุ่งออกโดยไม่ทันคิดอะไร ดีดตัวไปด้านข้างหนึ่งเมตรคมมีดเฉียดปลายจมูกไปเพียงนิดเดียว จนหัวใจเขาหดเกร็ง

        “หืม?!” ชายวัยกลางคนอุทานอย่างแปลกใจมองสวี่มั่วด้วยสายตาตื่นตะลึง เห็นได้ชัดว่าไม่คาดคิดว่าการโจมตีฉับพลันเช่นนี้จะพลาดเป้า

        แม่ง! คิดว่าฉันจะยอมให้รังแกง่ายๆ รึไง!!

        ชั่วขณะนั้น ความโกรธก็พลุ่งพล่านขึ้นมาในอกสวี่มั่วเดิมทีเขาไม่อยากสร้างเรื่อง แต่เมื่ออีกฝ่ายคิดจะเอาชีวิตกันแล้วเขาจะทนได้อย่างไร

        ฉันไม่ใช่ว่าเล่นงานแกไม่ได้ซะหน่อย!

        ดวงตาสวี่มั่ววาววับ เขาถีบพื้นพุ่งเข้าใส่เหมือนหมาป่าจู่โจมตรงเข้าหาชายวัยกลางคน อ้าปากงับใส่ข้อมือที่ถือมีด!

        สถานการณ์ร้ายแรงขนาดนี้ เขาไม่สนแล้วว่าการกัดจะดูน่าขยะแขยงหรือไม่สิ่งเดียวที่ต้องการคือวิธีที่เร็วและได้ผลที่สุด

        “อะไรกัน!!” สีหน้าของชายวัยกลางคนเปลี่ยนไปทันทีเขารีบสะบัดมือออกไปด้านข้าง หลบหลีกคมเขี้ยวได้อย่างหวุดหวิดแต่เพราะรีบร้อนเกินไป ไม่ทันเห็นว่าข้างหลังคือกำแพงแขนที่เหวี่ยงไปกระแทกกำแพงอย่างแรง มีดสั้นในมือจึงหลุดร่วงลงพื้นทันที!

        เร็วมาก!! หมาตัวนี้…เป็นไปได้ยังไง!!

        ชายวัยกลางคนช็อกจนหัวใจแทบหลุด แต่ยังไม่ทันคิดอะไรต่อ ก็เห็นฮัสกี้พลิกตัวอย่างเหลือเชื่อสลัดแรงพุ่งเมื่อครู่ทิ้งแล้วหันหัวกลับมากระโจนใส่อีกครั้ง!

        นี่มันหมาหรือหมาป่ากันแน่!!

        ชั่วขณะนั้นเขาเผลอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครั้งต้องหนีตายจากฝูงหมาป่าในป่าใหญ่ รูม่านตาหดวูบเท้าขวาถีบพื้นเต็มแรง กระโจนเฉไปด้านซ้ายอย่างทุลักทุเลจึงรอดพ้นการจู่โจมครั้งที่สองไปได้แบบเส้นยาแดงผ่าแปด

        เขากลิ้งไปกับพื้น พลิกตัวขึ้นมานั่งยอง ก่อนเอามือสอดเข้าอกเสื้อเตรียมชักปืนออกมาเด็ดชีวิตหมาตัวนี้ เพราะสัญชาตญาณตะโกนเตือนว่า 'ถ้าไม่ควักปืนออกมา ตัวเองได้ตายแน่!!'

        ตอนนี้เขาไม่สนแล้วว่าจะทำให้ตำรวจแห่กันมาอย่างไรเสียก็เป็นตำรวจธรรมดาที่ออกมาล่าพวกหัวขโมย ไร้อาวุธปืนอยู่แล้วตนยังพอหาทางหนีได้!

        คิดดังนั้น มือเขาก็คว้ากระชับด้ามปืนแน่นแต่พอเงยหน้าขึ้นกลับต้องเจอกับภาพที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ…

        เจ้าฮัสกี้ที่ควรจะพุ่งหลุดเข้าไปในห้องหลังพลาดเป้ากลับบิดเอวกลางอากาศในเสี้ยววินาที ใช้ขาหลังยันกรอบประตูด้านข้างดีดตัวเปลี่ยนทิศ กระโจนกลับเข้ามาหาเขาอีกครั้ง!

        นี่มัน…เป็นไปได้เหรอ นี่คือสิ่งที่หมาทำได้จริงๆ หรือ!

        ความหวาดกลัวแล่นวาบไปทั่วสันหลัง ในที่สุดชายวัยกลางคนก็ชักปืนออกมาดวงตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร ยกปืนขึ้นเล็งไปที่ฮัสกี้ทันที

        ทว่าต่อให้การเคลื่อนไหวของเขาเร็วและเด็ดขาดเพียงใด…ก็ยังช้ากว่าสวี่มั่ว!

        ก่อนที่นิ้วเขาจะได้เหนี่ยวไก สวี่มั่วก็งับเข้าที่ข้อมือเต็มแรงและคราวนี้…เขาไม่ออมแรงอีกแล้ว!!

        “กร๊อบ!!”

        “อ๊ากกก!!”

        เสียงกระดูกหักดังชัดเจนพร้อมเสียงกรีดร้องโหยหวนมือที่กุมปืนหักงอไปด้านหลัง นิ้วทั้งห้าอ่อนแรง

        ปืนร่วงหล่นกระแทกพื้น!