การหวนกลับมาที่แดนเซียนอีกครั้ง

บทที่ 49

คิดจะออกเดินทาง

“พวกนั้นกลัวว่าท่านจะกบฏ” เจียงเฟิงพูดออกมาอย่างไม่ต้องคิด

ตระกูลเจียงของแม่ทัพใหญ่เจียงเฉิน มีกองทัพใหญ่ที่เก่งกาจ ผนวกเข้ากับความสามารถของเจียงเฉินที่เป็นผู้นำที่มีความสามารถ 

ทางด้านของเจียงเฟิงก็รู้ดีว่าราชวงศ์นั้นเกรงกลัวบิดาของตนเองเป็นอย่างมาก 

พวกเขาไม่ได้อยากจะสูญเสียบัลลังก์ของตนเองไป มันเลยทำให้พวกเขานั้นค่อนข้างจะระแวง

แต่ว่าพวกเขาเองก็ไม่สามารถทำอะไรได้ในช่วงเวลาที่ผ่านมา

เพราะแบบนั้นในตอนแรกที่เจียงเฟิงฟื้นตื่นขึ้นมา ได้ยินว่าบิดาของตนเองพลาดท่าแล้วก็โดนเนรเทศมาที่สถานที่แห่งนี้เขาจึงไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด 

บิดาของตนเองนั้นฉลาดเฉลียวขนาดไหน ต่อให้รวมความคิดของทั้งราชสำนักก็ไม่มีทางเล่นงานบิดาของเขาได้ 

ด้วยความฉลาดเฉลียวเช่นนี้แถมยังมีกองทัพอยู่ในมือ 

มีฮ่องเต้คนไหนบ้างที่จะไม่เกรงกลัวขุนนางที่มีคุณูปการมากมายเช่นนี้ 

เจียงเฟิงเลยสามารถพูดเกี่ยวกับเรื่องการกบฏ ออกมาได้ในทันทีหลังจากที่ได้ยินคำพูดของบิดา 

เจียงเฉินเองก็ไม่ได้แสดงท่าทางเกรงกลัวอันใด 

อันที่จริงแล้วเรื่องเกี่ยวกับการกบฏเช่นนี้ ถ้าเกิดว่าไปพูดให้ใครได้ยินคงจะมีโทษถึงการตัดหัวอย่างแน่นอน 

แต่ว่าพวกเขาสองพ่อลูกกลับไม่ได้เกรงกลัวเกี่ยวกับเรื่องนี้ สถานที่แห่งนี้เป็นสวนเล็กๆที่อยู่ด้านในจวนของแม่ทัพ 

คนที่อยู่บริเวณรอบๆสถานที่แห่งนี้ก็มีเพียงแค่สี่ คนทุกคนเป็นคนที่ไว้ใจได้ มีอันใดที่จำเป็นจะต้องเกรงกลัวเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วย 

และอีกอย่างนึงเจียงเฉินเองก็ไม่ได้คิดจะก่อกบฏอยู่แล้ว ในตอนนี้การที่อาณาเขตทางเหนือที่เป็นดินแดนรกร้างเป็นพื้นที่ศักดินาในการควบคุมของเขา เพียงแค่นี้มันเองก็ทำให้เขานั้นพึงพอใจแล้ว 

เขาไม่ได้อยากจะเป็นฮ่องเต้หรือจักรพรรดิที่ควบคุมราชวงศ์ 

วันๆเอาแต่นั่งอยู่บนบัลลังก์มังกร แล้วก็มานั่งฟังพวกขุนนางถกเถียงกันในทุกๆวันในท้องพระโรง

เรื่องแบบนั้นมันจะมีความสุขได้อย่างไรกัน สู้ในตอนนี้เขานั่งอยู่บนหลังม้าแล้วก็ควบคุมกองทัพดูแลกองทัพทั้งหมดดีกว่า 

เป็นเช่นนี้สบายใจกว่าเยอะไม่จำเป็นจะต้องรับภาระมากมายอันใดทั้งสิ้น 

มีแต่พวกราชวงศ์แล้วก็พวกขุนนางเท่านั้นแหละที่แตกตื่นไปเองเกรงกลัวว่าเจียงเฉินนั้นจะกบฏ 

เจียงเฉินเปลี่ยนเรื่องพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้ “เจ้าคิดจะออกเดินทางอย่างนั้นหรือ”

อันที่จริงแล้วเมื่อเห็นบุตรชายของตนเองตั้งแต่กลับมา มีท่าทีเปลี่ยนไปแถมยังกลายเป็นคนที่มีความคิดที่ลึกล้ำจนตัวเขาเองก็ไม่ค่อยจะเข้าใจ 

แต่ว่าในฐานะบิดาตัวของเขาพอจะคาดเดาความคิดคร่าวๆได้ 

ท่าทางของบุตรชายของเขาในตอนนี้เหมือนว่ากำลังจะตั้งใจที่จะออกเดินทาง 

ไม่ว่าจะเป็นการเตรียมตัวหลายอย่างในการทะลุขอบเขต หรือแม้กระทั่งการหลอมรวมอาวุธรากฐานแห่งชีวิต 

และยังมีการศึกษาข้อมูลและก็ถามเกี่ยวกับเรื่องต่างๆจากตัวของสาวใช้ทั้งสองอีก 

มันเหมือนกับว่าบุตรชายของเขากำลังรวบรวมข้อมูลเพื่อเดินทาง 

เพราะแบบนั้นเจียงเฉินจึงรู้ได้ในทันทีว่าบุตรชายของเขากำลังจะออกเดินทาง 

เจียงเฟิงไม่ได้ปิดบังเกี่ยวกับเรื่องนี้ตัวของเขาพยักหน้าพร้อมกับแสดงรอยยิ้ม 

“ข้าจำเป็นจะต้องออกเดินทาง”

“แน่นอนว่ามันเป็นเพราะว่า มีสิ่งที่จำเป็นจะต้องทำอยู่ในการเดินทางครั้งนี้”

เจียงเฟิงวางแผนของตนเองเอาไว้แล้ว ตัวของเขามีสิ่งที่เขานั้นจำเป็นจะต้องทำจริงๆ ไม่ใช่ว่าตัวของเขาอยากจะออกไปเที่ยวเล่นเพื่อหาประสบการณ์เพียงอย่างเดียวเท่านั้น

ตั้งแต่ตัวของเขาเดินทางกลับมาที่โลกใบนี้ แล้วก็กลับมาที่ร่างของตนเอง

เมื่อเขารู้ว่าร่างของตนเองโดนแย่งชิงปราณชะตา และก็โดนสูบเอาปราณวิญญาณภายในร่างกายออกไปจนเขาเกือบตาย 

ตั้งแต่ในตอนนั้นเขาเองก็มีความคิดที่จะแก้แค้นเจ้าคนพวกนั้นอยู่แล้ว 

เพียงแต่ว่าขอบเขตของเขาในตอนนี้ยังคงต่ำเกินไป  ถ้าเกิดว่าเขามีขอบเขตสูงส่งคงจะบุกไปหาพวกมันแล้วก็ไล่ทุบหน้าพวกมันทีละตัวไปแล้ว 

เพราะแบบนั้นเขาเลยจำเป็นจะต้องใช้วิธีอื่น 

แน่นอนว่าการเดินทางในครั้งนี้ก็เป็นแผนการที่เขาเตรียมการเอาไว้ด้วยเช่นเดียวกัน 

เพราะว่าต้องการที่จะใช้โอกาสนี้ในการทำความเข้าใจกับโลกใบนี้ให้ได้มากขึ้น แล้วก็ยังถือโอกาสนี้ในการเตรียมแผนการเล่นงานพวกคนเหล่านั้น 

เจียงเฟิงแม้ว่าเมื่อก่อนจะได้ชื่อว่าเป็นคุณชายเจ้าสำราญแห่งเมืองหลวง 

แต่ว่าตัวของเขาเองก็แทบจะไม่เคยออกเดินทางไปที่ใดเลย 

ตั้งแต่บิดาออกรบอยู่ที่ชายแดน เขาที่อยู่ภายในเมืองหลวงก็เป็นเหมือนกับเป็นตัวประกันคนนึงเท่านั้น เลยได้แต่เที่ยวเล่นอยู่ภายในเมืองหลวงเพียงอย่างเดียว 

ในครั้งนี้ถือโอกาสออกเดินทางหาประสบการณ์แล้วก็ยังมีเรื่องที่ตนเองจำเป็นจะต้องทำอีก

“พ่อจะส่งผู้ติดตามติดตามเจ้าไปด้วย” เจียงเฉินพูดออกมา

เจียงเฟิงที่ได้ยินแบบนั้นก็ส่ายหน้า “ไม่จำเป็น” 

“ในครั้งนี้ตัวของข้าตั้งใจจะเดินทางไปด้วยตัวคนเดียว”

เจียงเฉินก็ขมวดคิ้ว 

แน่นอนว่าเขาเองไม่ได้คิดเกี่ยวกับเรื่องคำตอบนี้ของบุตรชายของตน 

การเดินทางอยู่ที่โลกภายนอกด้วยตัวคนเดียวมันเป็นเรื่องที่อันตรายขนาดไหน 

แม้แต่ตัวของเขาที่เป็นแม่ทัพใหญ่ยังต้องมียอดฝีมือขอบเขตสูงกว่าตนเองคอยคุ้มกันอยู่ด้านนอก 

เพราะว่ามันอาจจะเกิดเหตุการณ์ลอบสังหาร ของผู้ที่มีขอบเขตสูงส่งกว่าตนได้ทุกเมื่อ 

ในโลกภายนอกนั้นอันตรายเป็นอย่างมากไม่เหมือนดินแดนรกร้างทางเหนือที่ไม่มีผู้คนที่เก่งกาจ 

ในดินแดนด้านนอกมีสำนักเทพเซียนผู้ฝึกตนมากมาย แถมยังมีพวกยอดฝีมือที่เหมือนกับมังกรเร้นกาย แฝงตัวอยู่ตามสถานทีต่างๆมากมาย  

แม้แต่ในดินแดนของต้าเฉิน มันเองก็ยังมีพวกหงส์และมังกรปะปนกันไม่น้อย 

การเดินทางมันเป็นเรื่องที่อันตรายเป็นอย่างยิ่ง เมื่อได้ยินว่าบุตรชายของตนเองจะเดินทางไปด้วยตัวคนเดียวเขาเองย่อมรู้สึกกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ 

เจียงเฟิงยังคงยิ้ม “ท่านพ่อไม่ต้องกังวล”

“เห็นเช่นนี้แต่ว่าสิ่งที่อาจารย์ของข้าสอนมา”

“วิชาที่มากที่สุดที่ข้าได้รับการถ่ายทอดเป็นวิชาหลบหนี”

“ข้ามีวิธีการมากมายในการหลบหนีเพราะแบบนั้นการรักษาชีวิตของตนเองเป็นเรื่องง่ายๆ”

เมื่อได้ยินคำว่าอาจารย์แน่นอนว่าเจียงเฉินย่อมสงบสติอารมณ์ของตนเอง 

ด้วยฐานะของท่านผู้นั้นคงไม่ปล่อยให้ลูกศิษย์ของตนเองต้องตายอย่างแน่นอน 

เพราะแบบนั้นเรื่องนี้จึงสามารถวางใจได้ 

เจียงเฉินหันไปมองที่ซินอวี้และเฉินอวี้ “แล้วพวกนางล่ะ”

เจียงเฟิงหันไปมองที่สาวใช้ทั้งสองของตนเอง พวกนางเองก็แสดงท่าทางกังวลที่คุณชายจะออกเดินทางคนเดียว 

โดยทั่วไปแล้วพวกนางนั้นมักจะติดตามคุณชายของตัวเองอยู่ตลอดเวลา 

แม้กระทั่งในช่วงตลอดหลายปีที่ผ่านมาที่คุณชายนอนนิ่งอยู่บนเตียงพวกนางก็เฝ้าอยู่บริเวณรอบห้องโดยที่ไม่ห่าง 

อยู่ๆคุณชายบอกว่าตนเองจะออกเดินทางไปด้วยตัวคนเดียวพวกนางย่อมรู้สึกแปลกประหลาด

เจียงเฟิงพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม “พวกเจ้าสองคนถึงคอขวดของขอบเขตห้าแล้ว”

“เพราะแบบนั้นใช้เวลาช่วงนี้ในการทะลุขอบเขตไปซะ”

“หลังจากนั้นค่อยติดตามค่าไปก็ได้”

“เมื่อพวกเจ้าถึงขอบเขตหกการไล่ตามข้า ไปก็คงจะไม่เป็นเรื่องที่ยากเย็นนัก”

“เอาเป็นว่าในช่วงนี้ข้าจะออกเดินทางล่วงหน้าไปก่อน”

เจียงเฉินมองด้วยสายตาก็รู้ได้ในทันทีว่าขอบเขตของพวกนางในตอนนี้คลายตัวออกแล้ว 

เรียกว่าพวกนางกำลังจะสามารถสร้างเมล็ดบ่มเพาะขอบเขตที่ห้าได้สำเร็จแล้ว 

เพราะแบบนั้นช่วงเวลานี้ถือว่าเป็นช่วงเวลาที่สำคัญเป็นอย่างยิ่ง พวกนางสองคนจำเป็นจะต้องปิดด่านเพื่อฝ่าทะลุขอบเขต 

การฝ่าทะลุขอบเขตที่ห้า ไปสู่ขอบเขตที่หกเป็นเรื่องที่สำคัญเป็นอย่างมาก