ในตระกูลหวู่ตอนนี้คือ่เวลาที่ตระกูลมีอำนาจมากที่สุดแม้แต่เ้าเมืองก็ยังต้องเกรงใจและไม่กล้าลงมือกับตระกูลหวู่เมื่ออีกฝ่ายทำผิดภายในเรือนของคุณชายรองชายร่างอ้วนกำลังฟาดแส้ใส่หญิงสาวคนหนึ่งอย่างสนุกสนานเสียงกรีดร้องของหญิงสาวคือสิ่งที่ชายผู้นี้ชอบมากที่สุด
“ทำไมวันนี้เ้าพวกไร้ประโยชน์ถึงได้มาช้านักละ”หวู่อ้าวกล่าว
“นั่นสิปกติคนพวกนั้นไม่มีทางทำพลาดแถมเ้านั่นคือขอบเขตกลั่นปราณขั้นที่4 ถือเป็ขั้นกลางแล้วไม่น่าจะเสียเวลานานขนาดนี้” คนรับใช้กล่าว
“หากเ้าพวกนั้นยังไม่มาและมืดค่ำเสียก่อนก็จงส่งคนไปตามซะหากพวกมันทำงานไม่ได้เื่คราวหลังข้าคงต้องลงโทษเสียหน่อย”หวู่อ้าวกล่าวขณะออกแรงตีหญิงสาวที่เป็หนึ่งในอนุอย่างโเี้
“ตูม!!!!!!!!!!!”ขณะนั้นเองเสียงะเิก็ดังขึ้น
“เกิดอะไรขึ้น”หวู่อ้าวใหันไปมองยังทิศทางะเิพบว่าที่นั่นคือศาลบรรพชนของตระกูลหวู่
“อ๊ากกกกกกกกกก”เสียงกรีดร้องโหยหวนดังออกมายอดฝีมือขอบเขตสร้างรากฐานจำนวนมากในตระกูลหวู่ถูกเปลวเพลิงที่น่าหวาดกลัวแผดเผาจนกลายเป็เถ้าถ่านไม่เหลือแม้แต่ิญญา
“พวกเ้าเป็ใครเหตุใดถึงโจมตีตระกูลหวู่ของข้าไม่กลัวว่าสำนักอวี้ฮวาจะล้างแค้นหรือไง” ผู้นำตระกูลหวู่ร้องคำรามออกมาแม้จะไม่เห็นตัวผู้ลงมือก็ตาม
“สำนักอวี้ฮวาแค่สำนักเล็กๆไม่มีแม้แต่เซียนมันจะไปน่ากลัวอะไรวันนี้ที่ข้าลงมือเพราะตระกูลหวู่ได้ทำผิดกฎ์สร้างหายนะไปทั่ว ในเมื่อสำนักอวี้ฮวาไม่ดูแลคนของตัวเองพวกเราก็ทำได้แค่ลงมือแทน์เท่านั้นหากสำนักอวี้ฮวากล้ามาทวงความเป็ธรรมก็ให้พวกมันไปหาข้าที่เทือกเขาแห่งทวยเทพข้าจะรออยู่ที่นั่นแน่นอนว่าเมื่อถึงตอนนั้นสำนักอวี้ฮวาก็คงต้องถูกลบออกไปแล้ว”เสียงที่เ็าดังขึ้นพร้อมกับฝ่ามือสีทองกดทับลงมายังตระกูลหวู่สังหารยอดฝีมือทั้งหมดจนไม่เหลือแม้แต่คนเดียวผู้รอดชีวิตส่วนใหญ่เป็คนธรรมดาและเด็กทารกเท่านั้น
“นี่มัน”ในจวนเ้าเมืองเ้าเมืองมองภาพนี้ด้วยแววตาหวาดกลัวกลิ่นอายที่อีกฝ่ายแสดงออกมาน่าหวาดกลัวกว่าผู้าุโในสำนักอวี้ฮวาเสียอีกเปลวเพลิงและฝ่ามือนั่นเพียงพอจะสังหารยอดฝีมือขั้นหลอมแก่นปราณอย่างตนได้ง่ายๆเลย
“นี่เ้าพูดเช่นนั้นหากนายท่านไม่พอใจจะทำยังไง”เสี่ยวหวงกล่าว
“เอาน่าแค่ขู่ไปงั้นหากถึงตอนนั้นก็แค่สังหารพวกที่ลงมือสักคนสองคนพอขู่ไปอีกฝ่ายก็น่าจะเจียมตัวแล้ว”เสี่ยวไป๋กล่าว
“แล้วจะทำอย่างไรกับเ้าอ้วนนั่นถึงอย่างไรเ้านั่นก็เป็ตัวปัญหา”เสี่ยวหวงมองไปยังหวู่อ้าวที่ยังไม่ตายเพราะไม่มีพร์เลยไม่ได้ฝึกตนและเป็คนธรรมดา
“ไม่ต้องกังวลข้าเตรียมบทลงโทษเอาไว้ให้เ้านั่นแล้ว”เสี่ยวไป๋กล่าว
หวู่อ้าวที่ได้สติมองขี้เถ้าที่เกิดจากร่างของบิดาและเหล่าบรรพชนของตระกูลด้วยแววตาหวาดกลัวเพียงแค่ฝ่ามือเดียวก็สังหารยอดฝีมือขั้นสร้างรากฐานจำนวนมากได้ในพริบตาต่อให้เป็เ้าเมืองที่อยู่ขอบเขตหลอมแก่นปราณก็ทำไม่ได้
“ใครก็ได้ใครก็ได้รีบติดต่อท่านพี่ของข้าเร็ว ใครก็ได้” หวู่อ้าวส่งเสียงคำรามออกมาแต่เมื่อมองรอบๆยอดฝีมือที่คอยคุ้มกันตนต่างตายไปจนหมด
“เ้าสารเลวข้าไม่คิดเลยว่าเ้าจะมีวันนี้ด้วย” ทันใดนั้นเองเสียงของหญิงสาวก็ดังขึ้น
หวู่อ้าวหันหลังไปก็พบว่าเหล่าอนุที่ตนไปบีบบังคับจับตัวมาไม่เป็อะไรเลยแม้แต่น้อยพวกนางพากันถือมีดสั้นคนละเล่มแล้วจ้องมองหวู่อ้าวด้วยแววตาโกรธแค้น
“นี่พวกเ้าคิดจะทำอะไรข้าเป็สามีของเ้าหากยังไม่อยากถูกลงโทษก็เก็บมีดไปเดี๋ยวนี้” หวู่อ้าวถอยหลังด้วยความหวาดกลัว
“ตอนนี้เ้ายังมีหน้ามาข่มขู่พวกข้างั้นเหรอตระกูลหวู่ของเ้าจบสิ้นแล้วและเ้าเองก็จบสิ้นเช่นกัน” เหล่าหญิงสาวพากันแทงมีดที่ร่างอ้วนๆของหวู่อ้าวทันที
“อ๊ากกกกเจ็บ เจ็บ ช่วยด้วยใครก็ได้” หวู่อ้าวกรีดร้องออกมาขณะที่โลหิตไหลออกมาจากร่างอย่างต่อเนื่องไม่นานร่างของหวู่อ้าวก็ถูกแทงจนไม่เหลือชิ้นดีศพนอนตาค้างใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเ็ป
เหล่าหญิงสาวที่สังหารหวู่อ้าวเสร็จก็จากไปหลังจากนี้พวกนางจะได้เป็อิสระแล้วไม่นานเ้าเมืองก็ตัดสินใจมาตรวจสอบและต้องหวาดผวาเมื่อเห็นว่าเปลวเพลิงยังไม่ดับแถมเมื่อตนพยายามจะเข้าใกล้ก็ััได้ถึงอันตรายถึงชีวิต
“ท่านเ้าเมืองจะจัดการอย่างไรดี”
“ติดต่อสำนักอวี้ฮวาเดี๋ยวนี้พวกเราไม่อาจทำอะไรได้แล้วเื่นี้เกินมือพวกเรา”เ้าเมืองกล่าว
ขณะเดียวกันพวกหลิงหยวนก็กลับถึงสำนักอวี้ฮวาเมื่อมาถึงหลิงหยวนก็ได้รีบขึ้นไปบนยอดเขาเมฆาแต่เมื่อมาถึงก็เห็นว่านอกจากอาจารย์มีหญิงสาวที่พกกระบี่ติดตัวคนหนึ่งกำลังเดินมองดูภาพในห้องของตน
‘ท่านอาจารย์”หลิงหยวนกล่าวขณะมองไปยังหญิงสาวคนนั้นเพื่อสอบถาม
“หยวนหยวนของข้ามาแล้วงั้นเหรอเป็ไงบ้างลงเขาครั้งแรกในรอบหลายเดือน” ฉินอวี้ซียิ้มขณะกระโจนเข้าไปกอดหลิงหยวนเอาไว้แน่น
“นี่รักษามารยาทหน่อย”เ้ายอดเขากระบี่เห็นภาพนี้ก็อดที่จะคำรามออกมาไม่ได้
“เกี่ยวอะไรกับเ้านี่คือสิ่งที่อาจารย์และศิษย์ต้องทำเป็ประจำ” ฉินอวี้ซีกล่าว
“ท่านอาจารย์ข้าหายใจไม่ออก”หลิงหยวนที่ถูกูเาสองลูกกดทับเอาไว้ก็เริ่มหายใจไม่ออก
“แค่นี้ข้าก็ชื่นใจแล้วจริงสินั่นคือเ้ายอดเขากระบี่เป็อาจารย์ของนางหนูไป๋ซวี” ฉินอวี้ซีกล่าว
“เอ่อคารวะท่านเ้ายอดเขากระบี่” หลิงหยวนกุมมือคารวะ
“แปลกเหตุใดเ้าถึงยังไม่เริ่มกลั่นปราณ” เ้ายอดเขากระบี่มองหลิงหยวนแล้วรู้สึกสบายตาอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อนแต่เมื่อพบว่าหลิงหยวนยังไม่เริ่มบ่มเพาะก็ทำให้นางไม่เข้าใจ
“เอ่อเื่นี้”หลิงหยวนมองไปยังฉินอวี้ซี
“ศิษย์ของข้าบ่มเพาะด้วยวิธีพิเศษเพราะร่างกายไม่เหมือนใครดังนั้นเ้าจึงไม่รู้หรอกว่าศิษย์ข้ามีขอบเขตอะไร”ฉินอวี้ซีกล่าว
“อย่ามาไร้สาระต่อให้ใช้วิธีพิเศษบนร่างก็ต้องมีพลังปราณแต่เขากลับไม่มีหากแค่เส้นชีพจรอุดตันด้วยพลังของเ้าน่าจะช่วยเขาทะลวงได้ง่ายๆหรือมีเหตุผลอื่น”เ้ายอดเขากระบี่กล่าว
“ดูเอาเองสิ”ฉินอวี้ซีี้เีอธิบายเลยให้นางตรวจสอบด้วยตัวเอง
เ้ายอดเขากระบี่ขมวดคิ้วก่อนจะเดินไปจับข้อมือของหลิงหยวนแล้วใเพราะผิวของหลิงหยวนนุ่มเหมือนหญิงสาวแถมผิวขาวนวลเหมือนหยกหากบอกว่าอีกฝ่ายคือสตรีแต่งเป็ชายนางก็ยังเชื่อเลย
“นี่อย่าได้ฉวยโอกาสกับศิษย์ของข้า” ฉินอวี้ซีเห็นอีกฝ่ายสติหลุดก็รีบกล่าวทันที
“เ้าช่วยหยุดพูดไร้สาระได้หรือไม่”เ้ายอดเขากระบี่กล่าวด้วยความอับอายก่อนจะส่งพลังปราณเข้าสู่ร่างเพื่อตรวจสอบแต่พริบตาพลังปราณก็ถูกตีกลับออกมา
“เอ๋....”เ้ายอดเขากระบี่ใ
“ก็เป็อย่างงั้นแหละเส้นลมปราณทั่วร่างเปิดออกทั้งหมดอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อนแต่กลับไม่ยอมรับพลังปราณมันถึงกับปฏิเสธด้วยซ้ำ”ฉินอวี้ซีกล่าว
“แปลกมากข้าไม่เคยได้ยินเื่เช่นนี้มาก่อนแม้แต่ในตำนานก็ไม่เคยพูดถึงเื่เช่นนี้”เ้ายอดเขากระบี่กล่าว
“เพราะงั้นข้าถึงได้ยังไม่ให้หยวนหยวนของข้าฝึกตนยังไงละแต่ให้เขาฝึกเขียนยันต์แทน”ฉินอวี้ซีกล่าว
“เขียนยันต์หรือจะหมายถึงใช้โลหิตสัตว์อสูรเป็สื่อแต่ถึงแบบนั้นกว่าเขาจะฝึกเขียนได้ก็คงเสียเวลาอีกหลายปี”เ้ายอดเขากระบี่กล่าว
“ศิษย์รักแสดงให้กบในกะลาดูสักหน่อยว่าอะไรที่เรียกว่าพร์”ฉินอวี้ซียิ้มเย้ยหยัน
หลิงหยวนได้แต่ทำตามและคีบยันต์ออกมาเมื่อปลดปล่อยพลังของยันต์แล้วสีหน้าของเ้ายอดเขากระบี่ก็แข็งค้าง
“ยันต์ระดับสร้างรากฐานนี่มันเป็ไปไม่ได้” เ้ายอดเขากระบี่กล่าว
“เห็นหรือยังนี่แหละศิษย์รักของข้า”ฉินอวี้ซีกล่าว
“นี่มันเ้าวาดยันต์เองจริงๆงั้นเหรอ”เ้ายอดเขากระบี่ยังคงไม่เชื่อ
“ขอรับ”หลิงหยวนนำยันต์จำนวนมากออกมาจากเสื้อทำให้เ้ายอดเขากระบี่ถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก
“เอาละทีนี้ก็กลับไปได้แล้วอย่าได้มารบกวนเวลาของข้าและหยวนหยวน”ฉินอวี้ซีกล่าว
“ฉินอวี้ซีข้าเริ่มคิดแล้วว่าเ้าไม่ได้้าศิษย์แต่้าอย่างอื่น” เ้ายอดเขากระบี่กล่าว
“แล้วมันจะทำไมอิจฉาข้าหรือไง ยัยแก่ขึ้นคานอย่างเ้าก็ไปนอนกอดกระบี่ของเ้าเสียเถอะอย่าได้มายุ่งเื่ของข้า”ฉินอวี้ซีกล่าวขับไล่
“ข้ามาในครั้งนี้แต่แรกก็ไม่ได้มาหาเ้าเ้าชื่อว่าหลิงหยวนใช่หรือไม่ ข้าอยากได้ภาพกระบี่เหมือนกับไป๋ซวีแน่นอนว่าข้าไม่คิดจะให้เ้าวาดฟรีๆเ้าอยากได้อะไรบอกมาได้เลยข้าจะหามาให้”เ้ายอดเขากระบี่กล่าว
“เอ่อเื่นี้” หลิงหยวนลังเลก่อนจะหันไปมองฉินอวี้ซี
“อืมหยวนหยวนไม่้าทรัพยากรบ่มเพาะแต่หากเป็สมบัติที่ไว้ใช้ปกป้องร่างกายโดยไม่ต้องใช้พลังปราณก็น่าจะรับได้”ฉินอวี้ซีกล่าว
“ไม่มีปัญหาข้ามีเสื้อวิเศษที่สร้างจากไหมห้าสีเป็ของวิเศษปกป้องร่างกายไม่จำเป็ต้องใช้พลังปราณของเด็กคนนี้ในการใช้งานเพราะในเวลาปกติเสื่อตัวนี้จะดูดซับพลังปราณฟ้าดินมาเก็บไว้ตลอดเวลา”เ้ายอดเขากระบี่โบกมือก่อนจะมีเสื้อสีขาวบริสุทธิ์ลอยออกมา
“เ้าถึงกับมีชุดผู้ชายงั้นเหรอ”ฉินอวี้ซีใ
“ข้าบังเอิญได้รับมาจากการสังหารเผ่ามารเมื่อครั้งก่อนตอนแรกคิดว่าจะเก็บไว้ให้ศิษย์ของยอดเขากระบี่แต่ตอนนี้ข้าจะนำมาแลกเปลี่ยนกับภาพของเด็กคนนี้”เ้ายอดเขากระบี่กล่าว
“เช่นนั้นข้าขอเพิ่มกระบี่เล่มหนึ่งไม่ต้องเป็กระบี่ที่วิเศษอะไรขอแค่ทนทานสักหน่อยก็พอ”ฉินอวี้ซีกล่าว
สีหน้าของเ้ายอดเขากระบี่เริ่มเ็าเมื่อเห็นว่าฉินอวี้ซีเริ่มขอมากเกินไปแต่นางก็นำกระบี่เล่มหนึ่งที่ดูธรรมดาออกมามอบให้กับหลิงหยวน
“หยวนหยวนก่อนจะวาดภาพเ้าลองทดสอบกระบี่นี้ดูก่อนร่ายวิชากระบี่พื้นฐานทั้งหมดสักรอบแล้วค่อยวาด”ฉินอวี้ซีกล่าว
หลิงหยวนไม่เข้าใจแต่ก็ลองถือกระบี่เล่มค่อยๆออกกระบวนท่ากระบี่พื้นฐานออกมาทุกท่วงท่าล้วนแต่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติทำให้เ้ายอดเขากระบี่ยืนอึ้งอยู่นาน ต่อให้เป็นางตอนฝึกกระบี่พื้นฐานก็ไม่มีทางทำได้เช่นนี้
“พร์ด้านวิถีกระบี่เช่นนี้ฉินอวี้ซีเ้าว่ามาเถอะว่า้าอะไรถึงจะยอมยกเด็กคนนี้ให้ข้า” เ้ายอดเขากระบี่กล่าว
“อย่ามาไร้สาระนี่คือศิษย์รักของข้า ข้าไม่มีทางมอบให้ใครเด็ดขาด” ฉินอวี้ซีกล่าว
“พวกเ้าต่างหากที่ไร้สาระข้าไม่มีวันมอบนายท่านให้พวกเ้าหรอก” พวกเสี่ยวไป๋ที่จ้องมองอยู่จากต้นไม้ก็แยกเขี้ยวส่งสายตาไม่พอใจออกมา
1K
