ตอนที่ 4 (4)
หลังจากกดเข้ากลุ่มไปแล้ว มือข้างหนึ่งของหงเซี่ยนกำลังอุ้มเจี่ยนอินที่สลบไสลอยู่ จึงไม่สามารถพิมพ์ด้วยมือทั้งสองข้างได้ เลยทำได้เพียงส่งข้อความเสียงเท่านั้น “มีใครว่างบ้าง”
กลุ่ม ‘โรงเรียนอนุบาลสุขาวดี’ ะเิทันที
‘พี่หงสวัสดี พี่หงตื่นเช้าจังเลย!’
‘โดยพื้นฐานแล้วตอนนี้ไม่มีใครว่าง! เดือนเจ็ดเพิ่งผ่านมาแปดวันเอง ทั้งประเทศกำลังจะถูกถล่มแล้ว!’
‘พี่หง คุณช่วยอย่าส่งข้อความเสียงได้ไหม’
หงเซี่ยนกดพิมพ์ด้วยมือเดียว ‘?’
‘ไพเราะจนหูจะท้องได้อยู่แล้ว!!!’
‘พ่อแม่ของผมยังรอให้ผมแต่งเมียอยู่ พี่หงคุณจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ!’
หงเซี่ยนยังคงพิมพ์ ‘?’ ต่อไป ไม่เข้าใจสำนวนที่กลุ่มดาวตื่นเช้าก่อนเวลาเหล่านี้ใช้เลยอย่างแท้จริง
‘เสียงของคุณทำให้คนอยากมีแฟน!!!’ นี่ไม่รู้ว่าใครเป็คนพิมพ์ แต่หลังจากที่พิมพ์เสร็จก็ยกเลิกข้อความทันที
จากนั้นก็มีข้อความอีกหลายข้อความผุดขึ้นมา แล้วก็ถูกยกเลิกไป
“...” หงเซี่ยนพูดกับเหล่าเด็กอนุบาลน้อยในกลุ่มว่า “ถ้ามีเวลาก็มาที่ตลาดนัดปีศาจ”
หงเซี่ยนเงยหน้าขึ้นมองชิวาวาตัวนั้น “เ้าตัวเล็กจับผู้หลบหนีจากชั้นหกได้ตัวหนึ่ง”
จากนั้นหงเซี่ยนก็มองดวงตาของชิวาวาตัวนั้นที่เปลี่ยนจากตกตะลึงเป็ดุร้าย พร้อมชิงพูดว่า “แกรู้ไหมว่าฉันเป็ใคร! จะฆ่าแกทั้งโคตรเลย!”
หงเซี่ยนก็ตอบเรียบๆ ว่า “อ้อ...” จากนั้นเสียง ‘เป๊าะ เป๊าะ เป๊าะ’ ก็ดังขึ้นติดต่อกัน
เมื่ออากาศที่หยุดชะงักเริ่มไหลเวียน เวลาก็ไม่หยุดนิ่งอีกต่อไป เสียงร้องโหยหวนของปีศาจชิวาวาดังไปทั่วทั้งสองฝั่งของแม่น้ำ
กระดูกในร่างของปีศาจชิวาวาหักทีละนิดๆ ร่างของสุนัขแขวนห้อยอยู่กลางอากาศ หมอกสีดำกลับเข้าไปในร่างของมัน และเช่นเดียวกับที่มันทำกับมนุษย์เ่าั้ที่ถูกมันฉีกกระชากเป็ชิ้นๆ แขนขาทั้งสี่ถูกฉีกแยกออกจากกัน แล้วจากนั้นร่างกายก็ถูกหมอกสีดำกัดกร่อน
หงเซี่ยนเก็บโทรศัพท์มือถือ อุ้มเจี่ยนอิน หันตัวกลับแล้วเดินจากไป
จังหวะก้าวเดินเชื่องช้า ขณะที่รู้สึกถึงความอ่อนนุ่มของเ้าตัวเล็กที่สูงไม่ถึงหนึ่งร้อยหกสิบเิเในอ้อมแขนนี้ ส่วนลึกของหัวใจก็มีที่หนึ่งถูกสะกิดเช่นกัน
“เชื่อฟังมาก…” หงเซี่ยนพึมพำ
“แล้วก็เป็เด็กดีมากด้วย...” ทว่าหงเซี่ยนก็เริ่มรู้สึกฉงน
“ทั้งๆ ที่กลัวมากแท้ๆ...”
แต่ทำไมถึงยังเชื่อฉันล่ะ
“เป็เด็กดีมากจริงๆ...”
ในตอนที่ตัวเขาเองไม่รู้ตัว ริมฝีปากของหงเซี่ยนค่อยๆ ยกขึ้น
แล้วจู่ๆ อารมณ์ก็เปลี่ยนมาเป็...ดีขึ้นแล้ว...
...
เจี่ยนอินตื่นขึ้นจากห้วงฝันสีแดงเื เมื่อเขาตื่นขึ้นมา ก็รู้สึกแค่ว่าหัวใจเต้นแรงราวกับกำลังจะกระดอนออกมา แววตาของความหวาดผวาปรากฏอยู่ในดวงตาของเขา
เขาผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียง เหงื่อเย็นๆ ทั้งตัวเปียกโชกเสื้อผ้า ตอนที่เขาหันไปเห็นหงเซี่ยนกำลังนั่งกอดอกไขว่ห้างกอดอกมองมาที่เขาบนโซฟาข้างๆ ฉับพลันไฟโทสะที่ใหญ่มากๆ ก็พุ่งสูงขึ้นในใจ มือคลำไปหยิบนาฬิกาปลุกบนตู้หัวเตียง แล้วออกแรงโยนไปทางหงเซี่ยน
นึกไม่ถึงเลยว่าหงเซี่ยน ลูกพี่แห่งโลกปีศาจก็จะเจอกับสถานการณ์แบบนี้ นาฬิกาปลุกฟาดเข้าที่หน้าผากของเขาเต็มเปา จากนั้นบนหน้าผากของเขาก็ค่อยๆ ปรากฏรอยสีแดง
หงเซี่ยน “?!”
เจี่ยนอิน “!!!” ปาโดนแล้ว!
เจี่ยนอินกลัวจะตายอยู่แล้ว น่ากลัวยิ่งกว่าสิ่งเ่าั้ที่เห็นมาก่อนหน้านี้เสียอีก ไม่คิดว่าเขาจะหยิบนาฬิกาปลุกมาปาใส่ปีศาจระดับสูง และปีศาจระดับสูงยังถูกเขาปาจนเป็รอยจ้ำอีกด้วย
หงเซี่ยน “...”
เจี่ยนอินรีบเอาผ้านวมคลุมหัว แล้วพูดด้วยความใระคนหวาดกลัวว่า “ผมไม่ได้ตั้งใจจะปาใส่คุณนะครับ!”
แต่อาจเป็เพราะคลุมหัวไว้ ทั้งผ้านวมสีดำก็บดบังสายตาของหงเซี่ยน เจี่ยนอินจึงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วรวบรวมความกล้าพูดอีกครั้งว่า “ไม่สิ ผมจงใจปาใส่คุณ! ทำไมคุณถึงให้ผมไปััปีศาจตัวนั้นกัน มันน่ากลัวมากนะ!”
หงเซี่ยนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถึงค่อยใช้น้ำเสียงอันไพเราะนั้นของเขาพูดช้าๆ ว่า “แม้ว่าจะเป็ฉันที่ให้นายไป แต่นายเองก็ไปด้วยความเต็มใจนี่ ถ้าไม่อยาก วันหลังก็สามารถปฏิเสธได้”
เจี่ยนอินตะลึงงัน ไม่คิดมาก่อนเลยว่าปีศาจระดับสูงอย่างหงเซี่ยนจะพูดคำที่มีน้ำใจเช่นนี้ออกมา ปกติแล้วถ้าไม่เชื่อฟังก็จะถูกจับฉีกเป็ชิ้นๆ ทันทีเลยไม่ใช่เหรอ
เมื่อนึกถึงฉากที่เขาเห็นก่อนหน้านี้ เจี่ยนอินก็ตัวสั่นสะท้านอีกครั้ง คราวนี้เสียงเปลี่ยนเป็เล็กลง เล็กมากจริงๆ และก็พูดอย่างขลาดกลัวว่า “มันน่ากลัวจริงๆ นะ...วันหลังคุณอย่าให้ผมไปดูสมองของปีศาจอีกเลย...”
หงเซี่ยนรู้สึกว่าเจี่ยนอินที่คลุมทั้งหัวทั้งตัวเหมือนกับนกกระจอกเทศที่เอาหัวซุกลงไปในทรายเพื่อหลบภัยยามรู้สึกกลัวนั้นน่ารักอยู่นิดหน่อย เขาได้ยินเสียงหัวใจของเจี่ยนอินเต้นตึกตักเร็วมาก และในเวลาเดียวกัน หัวใจที่ยังคงเป็ของมนุษย์ของตนก็เต้นตึกตักๆ ตามความเร็วของเจี่ยนอิน เป็จังหวะเดียวกันกับเจี่ยนอิน
12K
