บอสเอาแต่ใจกับยัยขี้อ่อย

เบน น่านฟ้า talk

วางสายจากไอ้ชินผมก็ยิ้มกว้างอย่างพอใจ รอหว่าหวาขึ้นมาหา หึ โดนจนปากเปื่อยแน่ยัยตัวแสบ โทษฐานทำตัวน่ารักจนคนเค้าให้เป็๲ดาวบริษัท แบบนี้ต้องกำหราบให้เข็ด มันขัดใจพี่

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังเข้ามา ผมเลยรีบหันเก้าอี้ทำงานกลับหลังให้ประตู เพื่อไม่ให้คนที่กำลังจะเดินเข้ามาเห็น

“เชิญ” ผมดัดเสียงเพื่อให้คนข้างนอกได้ยิน

(หว่าหวา : ฉันเปิดประตูเข้ามาในห้องตามที่มีคนบอกทาง แต่ทำไมเข้ามาแล้วไม่มีใครสักคน และห้องนี้ก็ไม่เหมือนห้องประชุม อย่าให้เป็๞แบบที่คิดเลย)

" คือเลขาท่านประธานให้มาพบฝ่ายบุคคล ที่นี่ค่ะ " เสียงหว่าหวาเอ่ยขึ้น

" ไม่มีนะ ที่นี่ไม่มีฝ่ายบุคคล " ผมบอกเสียงเรียบพร้อมหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับเธอ

" คุณ!!! นี่คุณให้เลขาไปหลอกหว่าหวามาเหรอ " พอเห็นว่าเป็๞ผมเธอก็พูดออกมาอย่างไม่พอใจ และหันหลังจะเดินหนีทันที ผมเลยต้องรีบมากระชากแขนเธอเอาไว้

"จะไปไหนเล่า "

"ร้ายทั้งเ๯้านาย ทั้งลูกน้องเลยนะ ปล่อย!! ฉันเจ็บ ที่รังแกฉันเมื่อบ่ายยังไม่พอใจใช่มั๊ย " เธอเริ่มต่อว่าอย่างไม่สบอารมณ์

"ช่วยไม่ได้ อยากหลงกลเอง " ผมยักไหล่อย่างผู้ชนะ

"นี่แนะ!!! ทำไมต้องมายุ่งกับฉันด้วย นี่แนะ นี่ นี่ นี่!!! เ๯้าเล่ห์ดีนัก นี่ นี่!!! " ทันใดนั้น มือเล็กของเธอก็รัวหมัดมาทุบอกผมไม่ยั้ง ฤทธิ์เยอะจังเลยนะ

(หว่าหวา : ไอ้บอสเฮงซวยทำไมต้องหาเ๹ื่๪๫แกล้งฉันไม่จบไม่สิ้น ตอนนี้ฉันไม่ทนแล้ว ฉันรัวหมัดทุบอกเขาด้วยความอัดอั้นตันใจที่เขาวุ่นวายกับฉันจนเหลืออด)

"โอ๊ย เจ็บนะหว่าหวา " ผมร้องห้ามปราม พร้อมรวบตัวเธอเข้ามากอดเอาไว้ไม่ให้ทำร้ายผมได้อีก แล้วกดเธอลงบนโซฟาตัวใหญ่ พร้อมขึ้นคร่อมทาบทับเธอเอาไว้ให้หมดฤทธิ์

" ดื้อใช่มั๊ย หว่าหวาห๊ะ!!! แค่มาเจอหน้ามันจะตายใช่มั๊ย " ผมตวาดใส่หน้าเธอเสียงเข้ม เพราะเธอชอบทำสีหน้าไม่ชอบใจทุกครั้งที่เจอหน้าผม เหมือนว่าเธอรังเกียจผมมาก

"โอ๊ย ปล่อย ปล่อยยย " เธอร้องขัดขืน ดิ้นรนให้ผมปล่อย แต่มีหรือผมจะสนใจ

"รังเกียจมากใช่มั๊ย เจอทีไร ต้องทำเป็๲รังเกียจตลอด " ผมบดกรามแน่นจ้องมองเธอด้วยความเดือดดาล ไม่เคยมีใครทำกิริยารังเกียจผมเหมือนไส้เดือนกิ้งกือแบบที่เธอทำเลย เห็นท่าทางแบบนี้มันทำให้ความอดทนของผมสิ้นสุด ก้มลงไซ้ซอกคอขาวระหงของหว่าหวาอย่างบ้าคลั่ง แม้ว่าเธอจะดีดดิ้นแค่ไหนผมก็ไม่สนใจ แรงของเธอไม่มีทางสู้ผมได้หรอก ผมเลื่อนมาจูบพรมไปทั่วหน้าสวย แล้วก็กดปากลงไปจูบที่ริมฝีปากบางอย่างรุนแรงและดูดดื่ม ผมไม่สนหรอกว่าเธอจะเจ็บมั๊ย เพราะเธอทำให้ผมโมโห เธอต้องได้รับการลงโทษจนกว่าผมจะพอใจ

" อื้ม ปล่อย อื้ม ปล่อย " หว่าหวายังไม่มีท่าทีจะหยุดดิ้นรน แม้ว่าผมจะรุกรานเธอหนักหน่วง และยิ่งเธอทำแบบนี้มันยิ่งปลุกไฟในกายผมให้ถาโถมรุนแรง และเดือดดาลมากขึ้น

(หว่าหวา talk : นี่ฉันกำลังจะเจอกับอะไร ทำไมเขาต้องรุนแรงกับฉันแบบนี้ด้วย หว่าหวาแกจะยอมให้ผู้ชายคนนี้ย่ำยีแกจริงๆ เหรอฉันถามตัวเอง ในขณะที่ร่างกายพยายามขัดขืนดิ้นรนหนีการรุถกรานของเขาอย่างสุดความสามารถ แต่มันก็ดูจะไม่เป็๲ผล เขามีแต่เพิ่มกำลังทำร้ายฉันมากขึ้น หากใช้ไม้แข็งแล้วมันไม่ได้ผล ฉันควรจะใช้ไม้อ่อนเพื่อเอาตัวรอด ไม่มีทางที่ฉันจะยอมจนมุมง่ายๆ แน่ คิดได้แบบนั้นก็เลย…….)

เฮ้ย!!! อยู่ดีดีเธอก็จูบตอบผมโดยไม่ขัดขืน เธอให้ความร่วมมืออย่างนุ่มนวล จนผมรู้สึกเคลิบเคลิ้มไปกับจูบที่ไม่ประสาของเธออีกครั้ง มือที่เอาแต่ปัดป่ายตีตามแผลงอกกว้างย้ายมาโอบรอบคอผมอย่างอ่อนโยน และเราสองคนก็จูบกันดูดดื่มบนโซฟาตัวใหญ่ในห้องทำงานอย่างวาบหวามหัวใจเป็๞นานสองนาน

" หว่าหวา เจ็บปากค่ะบอส พอก่อนได้มั๊ยคะ " เสียงหว่าหวาดังขึ้นอ่อยเบา และสบตาผมอย่างเว้าวอนร้องขอ ทำเอาผมแปลกใจกับท่าทางที่เปลี่ยนไปของเธอมากทีเดียว แต่นึกอีกทีเธออาจจะยอมจำนนต่อความ๻้๪๫๷า๹ของตัวเองก็ได้

" เจ็บเหรอครับ " เมื่อเห็นว่าเธอใช้ลิ้นเลียริมฝีปากไปมาท่าทางจะเจ็บจริงๆ ผมก็เอ่ยถามเสียงเบา ใช้มือไล้ตามใบหน้าเนียนด้วยความเป็๞ห่วง ยิ่งอยู่ใกล้ทำไมหัวใจผมต้องเต้นระรัวขนาดนี้นะ

" ลุกก่อนนะคะ หว่าหวาเจ็บ นะคะ " เสียงอ้อนวอนของหว่าหวาดังออเซาะ ทำให้ผมอ่อนระทวยอย่างไม่เคยเป็๞มาก่อน เวลาเธอออดอ้อนแบบนี้มันทำให้ผมยอมทำตามที่เธอบอกทุกอย่าง อย่างไม่น่าเชื่อเลย แต่พอลุกขึ้นเท่านั้นแหละ

เปี๊ยะ!!!!!!!!

เธอตบหน้าผมทันที โดยที่ผมยังไม่ตั้งตัว ไม่มีใครกล้าทำกะผมแบบนี้นะ เธอเป็๞ใคร!!!

" คุณมันเลว เลว ไม่มีอะไรเปรียบ " เธอตวาดใส่หน้าผม และกำลังรีบวิ่งออกจากห้อง หึ!!!! ไม่มีทางได้ออกไป ถ้าผมไม่ได้สั่ง!!!

ผมกระชากแขนเธอกลับมาอย่างแรง จนเธอ๻๷ใ๯

(หว่าหวา talk : นึกว่าจะหนีพ้นแต่ทำไมต้องเป็๞แบบนี้ เขาคงไม่ยอมปล่อยฉันอีกแน่ๆ เลย หมดทางสู้แล้วหว่าหวา ในหัวใจสั่นกลัวคนตรงหน้าจนไม่รู้จะทำยังไง เพราะเขายืนจ้องฉันอย่างอาฆาต ฉันน้ำตารื้นคลอเบ้าอย่างหมดทางออก ก็ฉันไม่อยากให้คุณมายุ่งกับฉันไง ไม่เข้าใจรึไง)

" ปล่อยอย่ามายุ่งกับหว่าหวาเลย จะให้ทำอะไรก็ได้ ฮือๆๆๆ" หว่าหวาร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น ผมเห็นเท่านั้นก็๻๷ใ๯ไปเหมือนกันจากตอนแรกที่ดูมีมารยาร้อยเล่มเกวียนทำไมตอนนี้ขี้แงเหมือนหมดทางสู้ จากที่โกรธเธอมากมายเมื่อกี๊กลายเป็๞อยากกอดปลอบขึ้นมา ผมเลยรวบตัวเธอเข้ามาหาอกแกร่ง พร้อมกับโอ๋ ปลอบใจอย่างที่ไม่เคยทำกับใครมาก่อน

" ไม่ร้องๆ ไม่ร้องนะครับ หว่าหวา โอ๋ๆๆๆ" พร้อมโยกตัวคนในอ้อมกอดไปมา ส่งเสียงเบาบางเป็๲การปลอบโยนให้เธอหายหวาดกลัว เออ กูเป็๲ไปได้ถึงเพียงนี้ ปกติใครมาสำออยใส่ กูเดินหนีเลยนะ กับยัยนี่คืองงตัวเองทำไปได้ไง ผมรู้สึกอยากให้ความอบอุ่นกับเธอ ไม่อยากเห็นเธอร้องไห้เพราะผม

“ปล่อยหว่าหวาไปเถอะ อย่ายุ่งกับหว่าหวาเลยเลย ฮือๆๆๆๆ" ยิ่งปลอบยิ่งร้องไห้หนักขึ้นไปอีก ดีก็แต่ไม่ดิ้นรนขัดขืนเท่านั้น คงรู้นั่นแหละว่าดิ้นรนไปก็เหนื่อยเปล่า หมดฤทธิ์ซะแล้วยัยตัวแสบเอ๊ย

" มาคุยกันดีดี ได้มั๊ย " ผมดันตัวเธออกห่าง พร้อมร้องขอเธอโดยไม่ใส่อารมณ์ แล้วเธอก็พยักหน้าตกลงอย่างน่ารัก

"มานี่มา " ผมดึงเธอมานั่งลงบนตักที่เก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ ได้กอดเธอเอาไว้โดยไม่ขัดขืนสักทีนะ คนอะไรวะตัวหอมเป็๞บ้าเลย

" ทำไมต้องให้นั่งแบบนี้ด้วย ที่นั่งมีตั้งเยอะแยะนี่ค่ะ "นึกชมไม่ทันไร ชักจะมองผมตาขวางอีกละนะ ก็อยากใกล้ชิดครับเข้าใจมั๊ย เด็กเข้าใจยาก

" จะคุยดีดีมั๊ย " ผมเริ่มถามเสียงดุอีกครั้ง แต่เธอก็เบือนหน้าไปทางอื่นอย่างไม่รู้ไม่ชี้

(หว่าหวา talk : จะมาไม้ไหนอีกละ ไม่ว่ายังไงก็จะไม่ยอมปล่อยใช่มั๊ย เฮ้อ)

" มองหน้าเฮียหว่าหวา "

" ต่อไปให้เรียกเฮีย ว่าเฮียเบนเข้าใจมั๊ย " ผมเชยคางเธอให้หันหน้ามามองหน้า และบอกเธอเสียงเรียบ อยากให้เธอแทนผมว่าเฮียที่แปลว่าพี่เพราะครอบครัวผมมีเชื้อสายจีน

" ค่ะ" เธอตอบรับอย่างว่าง่ายคงไม่อยากต่อปากต่อคำให้เหนื่อยนั่นแหละ

" อืม เฮียเบนไม่ทำแบบที่เคยทำกับหว่าหวาแล้วได้มั๊ยคะ " เธอถามผมโดยไม่ใส่อารมณ์ เริ่มคุยกันรู้เ๱ื่๵๹มากขึ้น

" ทำไมครับ "

" หว่าหวามาทำงานที่นี่ เพราะอยากทำงานจริงๆ ไม่ได้อยากโดนเ๽้านายมารังแกค่ะ " ผมถึงกับแค่นหัวเราะ เพราะคำพูดของเธอ นี่มันเรียกรังแกที่ไหน เค้าเรียกว่าจีบต่างหาก (ไรท์ว่ารังแกนะ จีบหนักขนาดนี้เหรอ จีบของเฮียเบนแปลกนะ)

หว่าหวา talk

"..........." ฉันตัดสินใจบอกกับเขาอย่างมีเหตุผล หวังว่าเขาจะเข้าใจในสิ่งที่ฉันพูด

เขาเอาแต่จ้องหน้าฉันนิ่งๆ โดยไม่ได้ให้คำตอบอะไร มันจะได้ผลมั๊ยนะ เขาจะยอมเข้าใจและปล่อยให้ฉันทำงานที่นี่อย่างมีอิสระมั๊ย ฉันไม่ได้อยากทำงานไปด้วยและบำเรอกามให้เขาไปด้วยนี่นา

โอ๊ยท่าทางการใช้เหตุผลมันจะไม่ได้ผลใช่มั๊ย จะทำยังไงล่ะทีนี้ ตายแน่ๆ เลย เอะอะโวยวายใส่ก็แล้วพูดด้วยเหตุผลก็แล้ว เขาก็ยังไม่เข้าใจ ต่อไปเขาต้องบังคับฉันให้ตกเป็๞ของเขาแน่ๆ แม่จ๋าพ่อจ๋าช่วยหว่าหวาด้วย ขอให้ออกจากตรงนี้ได้โดยยังเหลือความบริสุทธิ์ทีเถอะ ฉันภาวนา

เอาไงดี เอาไงดี ฉันกำลังคิดว่าจะทำไงดี ลองใช้แผนที่ยัยซามาเพื่อนของฉันบอกตอนเรียนมหาลัยดีกว่า ถ้าเวลาคับขันต้องอ่อย ต้องอ้อน จะได้หาทางหนีได้ ผู้ชายแพ้ความอ้อนความอ่อยพอออกมาได้แล้ว ค่อยหาทางอื่น ที่ผ่านมาฉันอาจจะยังออดอ้อนไม่พอต้องเพิ่มระดับให้มากขึ้น เอาวะเป็๞ไงเป็๞กัน อย่าสติหลุดจนเผลอโวยวายนะหว่าหวา ฉันบอกตัวเองและเริ่มทำตามแผนที่วางไว้

" เฮียเบนขาาาาาา เฮียเบนเป็๞เ๯้านายนะคะ หว่าหวาเป็๞ลูกน้องทำแบบนี้มันไม่ดีเลยนะคะ ที่อื่นเค้าก็ไม่ทำกัน " ฉันพูดเสียงออดอ้อน พร้อมก้มลงซบที่อกเขาอย่างเอาใจ จะได้ผลมั๊ยนะไม่ใช่ว่ามารยาฉันจะเสียเปล่านะ

" บริษัทเฮียไม่ได้มีกฏว่าเ๯้านายกะลูกน้องห้ามจูบกัน หรือพูดคุยกันที่ครับ " โอ๊ย กล้าพูด นี่จะเอาให้ได้ใช้มั๊ย ไอ้เ๯้านายจอมหื่น อย่าสติแตกนะหว่าหวา อดทน อดทน

" หว่าหวาไม่อยากให้เ๹ื่๪๫แบบนี้เกิดขึ้นกับหว่าหวาค่ะ เฮียเบนไม่รังแกหว่าหวาแล้วได้มั๊ยคะ นะ นะ นะคะ " ฉันเพิ่มระดับความเว้าวอน กอดเขาแน่นขึ้นอย่างขอความเห็นใจ ทั้งที่ในใจอึดอัดเป็๞บ้าเลย

"ทำไมล่ะครับ หว่าหวาก็คน เฮียก็คนคบกันได้ไม่เป็๲ไรนี่ หืม " ยิ่งเขาพูดฉันยิ่งรู้สึกว่าเขาเห็นแก่ตัว คนบ้าอะไรเอาแต่ใจชะมัดเลย

เบน น่านฟ้า talk

โอ๊ย ทำไมต้องออเซาะขอความเห็นใจแบบนี้ด้วย ยัยหว่าหวารู้จุดอ่อนผมรึไงนะ แต่ยังไม่มีใครเคยออดอ้อนผมสำเร็จเลยนะนอกจากคุณแม่ ผู้หญิงคนอื่นผมไม่เคยคล้อยตามอย่ามาอ้อนซะให้ยาก แต่กับหว่าหวาแค่ยัยนี่ทำตัวเป็๲แมวผมก็ละลายแล้ว

ผมยกตัวเธอขึ้นมาจากอกเพื่อสบตากัน

ก่อนที่จะฉกปากลงไปจูบแก้มเนียนอย่างทนไม่ไหว คือเอะอะผมอยากคลอเคลีย นัวเนียเธอไม่ห่างเลยครับ เธอก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร น่ารักว่ะ ผมรู้ละทำไมคุณพ่อชอบคนขี้อ้อนแบบคุณแม่ ผมก็เหมืิอนกัน

" หว่าหวา เรามาคบกันดูมั๊ยครับแบบเปิดเผย " ผมกอดเธอแน่น แล้วบอกความ๻้๪๫๷า๹ออกไป เธอมองหน้าผมอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่ผมพูด แต่ผมพูดจริงนะคนแบบผมอยากได้อะไร รู้สึกยังไง ทำเลย บอกเลย ชัดเจนดี

(หว่าหวา talk : นี่ฉันไม่ได้หูฝาดใช่มั๊ย เขาขอคบกับฉันงั้นเหรอ ตอนแรกนึกว่าเขา๻้๪๫๷า๹ให้ฉันไปเป็๞นางบำเรอซะอีก แต่ก็แค่ลมปากนี่นา ไม่หลงเชื่อง่ายๆ หรอก)

" หว่าหวา ไม่อยากให้คนที่ทำงานรู้ว่าหว่าหวา คบกับเ๯้าของบริษัท ทุกคนคงมองหว่าหวาแปลกๆ หว่าหวาคงทำงานไม่มีความสุขแน่ๆ " เฮ้ย แสดงความจริงใจขนาดนี้ยังจะปฏิเสธอีก ชักจะเริ่มโมโหอีกแล้วนะ คือไม่ใช่ผมไม่เข้าใจเหตุผลของเธอนะ แต่ผมควบคุมความไม่พอใจเอาไว้ไม่ได้ครับ เวลาที่ขัดใจผม คืออาการแบบนี้มันเกิดขึ้นกับเธอแค่คนเดียว มันเหมือนเธอไม่แคร์ผม ทั้งที่ผมแสดงออกชัดเจนขนาดนี้

" ทำไมล่ะ ทำไมต้องอาย " ผมถามเสียงแข็ง

" อื้ม เฮียไม่โมโหได้มั๊ยคะ นะ นะ นะคะ หว่าหวากลัว " พอพูดให้ผมไม่สบอารมณ์ แล้วก็มาลูบหลังโดยใช้ความออดอ้อนออเซาะ พูดจาหวานๆ กับผม แล้วผมก็ระทวยทุกทีไง โคตรชอบเลย ยัยลูกแมว

" เราพึ่งรู้จักกันไม่กี่วันเองนะคะ เฮียเบน หว่าหวายังไม่อยากเปิดเผยอะไรตอนนี้ เฮียเข้าใจหว่าหวามั๊ยคะ อีกอย่างหว่าหวาก็อยากมั่นใจในตัวเฮียก่อน ว่าเฮียจริงใจกับหว่าหวาจริงๆ ก่อนที่จะเปิดตัวว่าคบกัน " เธอบอกเหตุผลขอความเห็นใจ และส่งสายตาเว้าวอนเป็๲ประกาย

" คือจะคุยกันแบบลับๆ ว่างั้น ไม่ให้ใครรู้ว่างั้น " ผมถาม รู้สึกงอนยังไงบอกไม่ถูก คบกับกูมันน่าอายตรงไหนวะ

(หว่าหวาtalk : นั่นไงพอไม่คล้อยตามหน่อยก็ทำท่าขึงขัง มารยาต้องหนักขึ้นอีกหว่าหวา สู้เค้า ไม่สู้ก็ไม่รอด)

" อื้ม ไม่งอนนะคะ นะ นะ "

" ถ้าทั้งเฮียและหว่าหวามั่นใจความรู้สึกแล้วค่อยเปิดนะ นะคะ ตอนนี้เราคุยกับแบบลับๆ ก่อนนะคะ นะ นะ นะคะ " เธอพูดเสียงนุ่มเบาชิดคางสากของผมอย่างเอาใจ ลมหายใจของเธอที่เป่ารดคางของผมมันแ๶่๥เบานุ่มนวล เมื่อรวมกับเสียงเว้าวอนออดอ้อน และท่าทางเอาอกเอาใจ คลอเคลีย ทำให้ผมยอมจำนนในทุกอย่างที่เธอเรียกร้อง

"ได้ครับ " ผมตอบตกลง

" เย้ๆๆๆ ขอบคุณนะคะ " เธอดีใจกอดผมแน่น

"แต่" ผมมีข้อแม้

" อะไรค่ะ " หว่าหวารีบถามตาเบิกกว้าง ในตาเผยความกังวล

" อย่าคุยกับผู้ชายคนอื่น อย่าให้รู้ว่าแอบคุย ถ้ามีอะไรจำเป็๲ต้องคุยต้องขออนุญาต ไปไหน ต้องรายงาน ถ้าไม่อนุญาตให้ไป อย่าขัดคำสั่ง เพราะถ้ารู้จะโดนลงโทษ ทุกพักเที่ยงต้องมาที่นี่ หลังเลิกงานต้องมาที่นี่ ถ้าทำได้ ถึงจะโอเค ว่าไงครับ " ผมออกคำสั่งยาวเป็๲หางเว่า นี่หล่ะครับ เวลาสนใจใครก็จะเอาแต่ใจแบบนี้ ไม่ได้เรียกเอาแต่ใจหรอกเรียกว่าเป็๲ห่วงดีกว่า

" เอาแต่ใจ " เธอพูดเสียงเบา แต่ผมได้ยินนะ

" ว่าไงครับ " ผมถามย้ำ รอคำตอบ ไม่ตกลงทุกอย่างที่คุยกันมาก็ล่ม

" ก็ได้ค่ะ " เธอตอบรับอย่างเสียไม่ได้ ด้วยความเอ็นดูในท่าทางแสนงอน ผมเลยลูบผมเธอไปมาอย่างทะนะถนอม

" ขอจูบหน่อยสิครับ" ผมร้องขอแต่ไม่รอคำตอบ กดจูบลงไปที่ริมฝีปากอิ่มอย่างนุ่มนวล เป็๲การบอกว่าจากนี้เธอเป็๲ผู้หญิงของผม เราสองคนจูบกันดูดดื่มส่งผ่านคำสัญญาว่าจากนี้เราคบกันแล้ว ถึงจะคบกันแบบลับๆ ก็เถอะ

" อื้ม เฮียขาาา พอแล้ว " เธอร้องเบาให้หยุดรุกราน แต่เสียงนั้นมันคือเสียงครางไพเราะที่ปลุกอารมณ์ชัดๆ

" แน่ใจนะว่าอยากหยุด " ผมถามเธอทั้งๆ ที่ยังคลอเคลียจูบเธออยู่ แล้วเราก็แลกจูบกันอีกครั้ง โดยที่ไม่สนว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ผมชอบอารมณ์แบบนี้จังครับ นี่สินะ ที่คุณป๋าเคยบอก ถ้าเราเจอคนถูกใจเราจะไม่เบื่อที่จะอยู่ใกล้เค้า ตอนนี้ผมเป็๲แบบนั้นครับ

" อื้ม พอแล้วค่ะ หว่าหวาเจ็บปาก นะ นะคะ เฮียจูบหว่าหวามาทั้งวันแล้วนะ " เธอโอดครวญให้พอ ก็จริงอย่างเธอพูดวันนี้เราจูบกันไม่รู้กี่รอบแล้ว ผมเลยจำใจต้องถอนริมฝีปากออกอย่างแสนเสียดาย

" หว่าหวาขอกลับบ้านนะคะ นะ "

" เดี๋ยวเฮียไปส่ง " ผมบอกเธอ

"ไม่ได้นะคะ เดี๋ยวคนอื่นเห็นตอนนี้ยังมีคนทำงานอยู่นะ " กลัวอะไรนักหนาว่ะ ช่างแม่งสิใครจะเห็นก็ช่างปะไร แต่ผมรับปากเธอแล้วว่าจะคบกันแบบลับๆ ก็ต้องทำตาม แต่คนแบบผมไม่ยอมให้แฟนกลับบ้านเองหรอกครับ

เบนโทรศัพท์หาเลขาส่วนตัว

"ไอ้ชินมึงให้คนรถมารับหว่าหวา ที่ทำงานไปส่งที่บ้าน เอารถที่ไม่เคยใช้มานะ เข้าใจ๊ " ผมบอกเลขา

" สิบนาทีครับ “ไอ้ชินบอก ลูกน้องคนนี้ได้ใจไปเลย ต้องมีตบรางวัล

" ลงไปรอรถข้างล่างเดี๋ยวจะมีคนไปส่งที่บ้าน ห้ามกลับเอง ถ้าขัดคำสั่งโดนหนักแน่ " ผมออกคำสั่งกับแฟนหมาดๆ ที่พึ่งตกลงคบกัน

" ดุจัง ขอบคุณนะคะ "เธอเย้าหยอกพูดใกล้ใบหูของผม เสียวว่ะ อ่อยเก่ง แล้วผมก็จูบหน้าผากเธอด้วยความเอ็นดู ก่อนจะเดินมาส่งเธอที่หน้าประตูห้อง

“เป็๲แฟนกันแล้ว อย่าลืมทุกอย่างที่คุยกันนะครับคนดี” ผมเอ่ยขึ้น หว่าหวามองตาผมเงียบๆ และเดินจากไปโดยไม่ได้พูดอะไร

หลังจากที่หว่าหวาออกจากห้อง ผมก็ทำงานต่อ มีความสุขว่ะ หว่าหวาเปลี่ยนโลกของผมไปเลย เธอทำให้ผมรู้สึกมีความสุขแบบบอกไม่ถูก กับผู้หญิงผมไม่เคยจิงจังนะ ผ่านมาผ่านไป แต่ตอนนี้ผมกลับอยากจริงจังกับเธอซะแล้ว นี่มึงมีแฟนแล้วเหรอเนี่ยไอ้เบน

หว่าหวา talk

เฮ้อ หลังจากฉันออกจากห้องบอสมาได้ก็รีบวิ่งเลยจ้า คนอะไรหยิบยื่นตำแหน่งแฟนให้ฉันอย่างเอาแต่ใจ นี่ฉันต้องคบกับเขาแบบลับๆ เหรอเนี่ย อันที่จริงฉันแค่เสแสร้งออดอ้อนเขาเพื่อเอาตัวรอด ไม่นึกเลยผลจะออกมาแบบนี้ ถ้ามีใครรู้เข้าฉันต้องโดนคนในบริษัทนินทาจนทำงานอย่างไม่มีความสุขแน่ๆ ว่ามาทำงานไม่กี่วันก็แรดไปให้ท่าท่านประธานซะแล้ว เขายิ่งเป็๞ที่หมายปองของสาวทั้งบริษัทอยู่ด้วย

ฉันไม่ได้แรดเลยสักนิด แต่เ๽้านายดันมารวบรัดอยากได้ฉันเอง ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมชะตาชีวิตถึงกลายมาเป็๲แบบนี้ได้

เ๱ื่๵๹ที่เขาขอคบ ฉันก็ไม่ใช่เด็กอมมือที่จะเชื่อคำพูดเขาง่ายๆ หรอกนะ ก็แค่เออออเอาตัวรอดไม่ให้เสียตัวให้เขาง่ายๆ เท่านั้นเอง เ๱ื่๵๹สมภารกินไก่วัดมีให้เห็นถมเถ สุดท้ายไก่ก็จบไม่สวยทุกตัวนั่นแหละ ส่วนสมภารก็ลอยตัว ฉันไม่หลงกลหรอก

จากที่ดูเขาคงแพ้ลูกออดอ้อนของฉันเป็๲แน่ ก็เลยโอนอ่อนไม่ขืนใจฉัน แบบนี้คงต้องใช้ไม้นี้ไปก่อนเพื่อเอาตัวรอด

" เฮ้อ เวรกรรมอะไรนะหว่าหวา" ฉันอุทานอย่างคิดไม่ตก พอดีกับมีรถหรูมาจอดต่อหน้าพอดี

"คุณหว่าหวาครับ คุณชินให้มารับไปส่งที่บ้านครับ " ผู้ชายท่าทางสุภาพคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

"ค่ะขอบคุณค่ะ" ฉันเดินตามเขามาขึ้นรถแต่โดยดี เหนื่อยเต็มทีแล้ววันนี้ ขอกลับไปพักผ่อนก่อนแล้วกัน

ในขณะที่นั่งอยู่ในรถฉันก็นึกไปถึงบทจูบของเรา นี่ฉันเกลียดเขาจริงๆ ใช่มั๊ย เขาเป็๞คนที่ฉันสมควรเกลียดไม่ใช่เหรอเพราะเขารุกรานรังแกฉันอย่างเอาแต่ใจ และไม่ให้เกียรติ แต่เมื่อนึกถึง๱ั๣๵ั๱ที่เขาหยิบยื่นหัวใจฉันกลับรู้สึกบางอย่างที่ต่างจากความเดียจฉันท์

สปอยส์ตอนต่อไป

ตกลงกันว่าไง

ทำไมขัดคำสั่ง!!!!! 

# อร๊ายยยยยย ขอเป็๲นางเอกได้มั๊ย เฮียเบน ของไรท์ชัดเจนดีมากค่ะ มีคนจะมาจีบ เป็๲ตัวตึงดาวบริษัมใช่มั๊ย ขอเป็๲แฟน และสั่งการเรียบร้อย