ตรงข้ามเขา คนของชายหนุ่มที่คุ้นหน้าเขาดีก็คือเลขาเฉียงและผู้หญิงอีกคน ทั้งคู่ยืนนิ่งเหมือนหุ่นยนต์ ป้าลู่นำน้ำชามาเสริ์ฟ แล้วไปยืนอยู่อีกมุมหนึ่งของบ้านไม่ยอมถอยกลับเข้าครัว
ถังเห่อหนัน มองหน้าเหวินหยูเหว่ย เขาไม่อยากให้เื่ราวใด ๆ ที่จะหลุดออกจากปากของไอ้หนุ่มนี่...
เหวินหยูเหว่ยเองก็พอจะเดาได้กับท่าทางของถังเห่อหนัน เขาจึงหยิบถ้วยชาขึ้นจิ๊บและพอเขาวางลง ถังเห่อหนันก็บอกกับทุกคนว่าอยากคุยธุระกับเหวินหยูเหว่ยตามลำพัง
ญาหลันมองบิดาอย่างตั้งคำถาม เหวินหยูเหว่ยยิ้มให้เธอก่อนจะก้าวตามบิดา เธอ ขึ้นชั้นบนอันเป็ห้องทำงานของบิดา ญาหลันมองตามแผ่นหลังของเหวินหยูเหว่ยไปจนลับตา เขากับพ่อรู้จักกัน และดูพ่อของเธอจะไม่ชอบเขาด้วย ญาหลันหันไปสบตามารดาที่มีสีหน้าหนักใจ แม่จูงมือเธอให้นั่งลงและเชิญเลขาเฉียงกับเลขาหลี่หยงให้นั่ง
หม่อมราชวงศ์สั่งป้าลู่ให้ยกชามาเสริ์ฟคนทั้งสอง และชวนคุยอย่างมีมารยาท
“มาจากเมืองไทยหรือคะ” เสียงแม่ถามออกไปโดยไม่เจาะจงว่าถามใครคนใดคนหนึ่ง
“ครับ” เลขาเฉียงตอบอย่างสุภาพ เขาพยายามที่จะพูดให้น้อยที่สุด แต่หม่อมราชวงศ์นิลญาก็ชวนคุยเื่ของสภาพดินฟ้าอากาส และบรรยากาศของเทศกาลปีใหม่ที่เพิ่งผ่านมา ซึ่งเลขาทั้งสองก็ให้ความร่วมมือในการสนทนาเป็อย่างดี แม่ของเธอนั้นเป็ลูกสาวอดีตท่านทูตประจำสหรัฐมาก่อนเื่การสนทนานั้นได้ทุกเื่ แม่เรียนด้านจิตวิทยามาและเคยทำงานอาสา ทำให้พบรักกับพ่อที่นิวยอร์ก ตอนนั้นพ่อทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย พ่อของเธอจบฮาวาดและทำงานตลาดหลักทรัพย์ก่อนที่จะก่อตั้งบริษัทของตัวเองขึ้น ใจของญาหลันนั้นไม่ได้อยู่กับการสนทนาตรงหน้าเลย เธออยากรู้ว่าพ่อกับเหวินหยูเหว่ยคุยเื่อะไรกัน
ถังเห่อหนันนั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะตัวใหญ่ และบอกให้เหวินหยูเหว่ยนั่งอีกตัวตรงข้ามเขาที่มีโต๊ะทำงานขั้นกลาง
“เชิญนั่ง คุณมีอะไรว่ามา” ถังเห่อหนันกล่าว
เหวินหยูเหว่ยก้มศรีษะคำนับเขาอย่างเป็พิธีการ
“ผมมาที่นี่ เพื่อสู่ขอญาหลันจากท่าน และภรรยา หวังว่าท่านจะอนุญาตให้เราแต่งงานกัน” เหวินหยูเหว่ยกล่าวอย่างไม่อ้อมค้อม เขาเป็นักธุรกิจและถังเห่อหนันก็ไม่ใช่คนโง่
ถังเห่อหนันดูออกแต่แรกถึงการมาของเหวินหยูเหว่ย ชายหนุ่มจ้องตอบสายตาดุดัน ฉลาดทันคนของชายสูงวัยกว่าไม่ลดละ
ถังเห่อหนันหลี่ตามองชายหนุ่มตรงหน้าที่ถอดแบบมาจากใครบางคนที่เขารู้จัก ถึงตอนนี้จะเกือบยี่สิบปีมาแล้วก็ตาม
“คุณเคยพบเธอมาก่อนหรือเปล่า” ถังเห่อหนันถาม เขาปล่อยลูกสาวก็จริงแต่เขาให้คนคอยดู และรายงานชีวิตลูกสาวให้เขารับรู้ตลอด ไม่ว่าสถานที่ที่จะไป เพื่อนที่คบหา เื่เรียน ทำงาน แต่ไม่เคยมีรายงานเื่ของเหวินหยูเหว่ยมาก่อน
“เปล่าครับ” เหวินหยูเหว่ยตอบ
“ เราเพิ่งเจอกันที่เมืองไทย”
ถังเห่อหนันเงียบไปสักครู่ก่อนจะตอบว่า
“ฉันไม่ตกลง” ถังเห่อหนัน ลุกขึ้นยืน
“และขอห้ามไม่ให้คุณยุ่งเกี่ยวกับลูกสาวฉันอีก”
“คุณทำอย่างนั้นไม่ได้” ร่างสูงของเหวินหยูเหว่ยค่อยๆลุกขึ้น จ้องตอบสายตาดุดันของถังเห่อหนัน
”หมายความว่ายังไง” ถังเห่อหนันถามเสียงหนัก จ้องหน้าหนุ่มรุ่นลูก
เหวินหยูเหว่ยไม่ตอบ ทั้งคู่จึงประสานสายตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร และแห่งความนัยนั้นมันชัดเจนสียยิ่งกว่าคำพูด ถังเห่อหนันจะคำรามออกมาจากลำคอเืขึ้นหน้า มันหยามเกียรติกันชัดๆ
"มันเป็แผนของแกใช่ไหม” เขาตะคอก กระชากคอเสื้อเหวินหยูเหว่ย ถังเห่อหนันนั้นมีรูปร่างล่ำสันและท้วมอย่างคนมีอายุ เขาต่ำกว่าเหวินหยูเหว่ยที่ยังคงนิ่งไม่คิดตอบโต้ ชายสูงวัยผลักชายหนุ่มออกและหากเป็ไปได้เขาก็อยากตะบันหน้าของมันให้หายแค้น
“แกมันไม่ใช่ลูกผู้ชาย” ชายสูงวัยสบถ
” ผมยอมรับผิดและตั้งใจจะแต่งงานกับเธอ” เหวินหยูเหว่ยกล่าวกัดกรามแน่นที่ถูกตราหน้า
“นึกว่าฉันจะเชื่อแกเรอะ” ถังเห่อหนันตะคอก
“แกมันไอ้ลูกเสือลูกตะเข้ ฉันไม่มีวันยอม ไม่ยอมเด็ดขาด” เขากัดฟันพูดหน้าตาแดงก่ำด้วยโทสะ
“ท่านจะคิดว่ามันเป็แผนก็ได้ แต่ผมยืนยันจะแต่งงานกับเธอ” ชายหนุ่มเสียงดังไม่แพ้กัน
“ฉันไม่เชื่อเด็ดขาดคนอย่างแกรึ จะมาแต่งกับลูกสาวฉัน แก แก้าจะทำลายฉันต่างหาก ทำลายธุรกิจของฉัน” ถังเห่อหนันชี้หน้า เหวินหยูเหว่ยขมวดคิ้วโทสะทำให้ถังเห่อหนันหลุดแสดงความโกรธแค้นออกมาอย่างโจ่งแจ้ง เขากับพ่อต้องเคยบาดหมางกันมาก่อนอย่างแน่นอน เหวินหยูเหว่ยคิด
“แกกับพ่อแกคิดจะฆ่าฉันหลายครั้งทั้งที่วอชิงตัน ที่มาเก๊าและเมื่อห้าวันก่อนที่เกาะเรียว แกคิดว่าฉันไม่รู้รึไง “ ถังเห่อหนันตวาด
เหวินหยูเหว่ยกัดฟันอย่างสะกดกลั้นอารมณ์ คำนับชายสูงวัยกว่าอีกครั้งก่อนจะยืดตัวตรงและกล่าวทิ้งท้าย
"ขอให้ท่านทบทวนด้วย การแต่งงานของผมและญาหลันจะช่วยให้ทุกอย่างดีขึ้น ผมจะรอคำตอบจากท่านที่โรงแรม...” เขาบอกชื่อโรงแรมที่เป็ธุรกิจของครอบครัว บริเวณปากแม่น้ำสิงคโปร์ใกล้กับเมอร์ไลออน เหวินหยูเหว่ยกลับออกจากห้องนั้น เดินลงมายังชั้นล่างที่เป็ห้องรับรองแขก เขาเห็นแม่ของญาหลัน นั่งสนทนาอยู่กับเลขาเฉียง และเลขาหลี่หยง ญาหลันผุดลุกขึ้นเมื่อเห็นเขา และพลอยทำให้แม่ของเธอและคนอื่นลุกขึ้นตาม
เหวินหยูเหว่ยโค้งคำนับมารดาของญาหลัน
“ผมคุยกับท่านแล้วและจะรอคำตอบจากท่านหวังว่าจะได้รับฟังข่าวดี “ เขาพูดกับมารดาของญาหลันยิ้ม ๆ นางจึงยิ้มให้เขา ญาหลันสวยเหมือนแม่นี่เอง เขาก้มศีรษะให้นางอีกครั้งเหลียวมองญาหลัน
“ไปส่งหน่อยได้ไหม” เขาพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน หากสายตาบังคับอยู่ในทีท่านั้น ญาหลันอึกอัก เขาหันไปทางมารดา เธอ หม่อมราชวงศ์นิลญาพยักหน้า ญาหลันจึงเดินออกมาส่งเขาที่รถ
“ฉันพักที่โรงแรม.. ใกล้เมอร์ไลออน จะยังไม่กลับจนกว่าพ่อของเธอจะยอมอนุญาติให้เราแต่งงานกัน”
เหวินหยูเหว่ยบอกชื่อโรงแรม จ้องใบหน้างามของญาหลัน เขาโน้มหน้าและใช้จมูกหอมแก้มเธอใช้ริมฝีปากเขาแตะลงบนริมฝีปากเธอ โดยที่เ้าตัวไม่ทันได้ระวัง
“ไม่ว่าจะยังไงขอให้เธอรู้ไว้ว่าฉันรักเธอ และ้าจะแต่งงานกับเธอ เข้าใจไหมญาหลัน” เขากระซิบ
หญิงสาวกะพริบตาอ้ำอึ้ง เขามองเธอเขม็งเหวินหยูเหว่ยแทบถอนใจเพราะถึงแม้เขาคิดว่าได้เปรียบหญิงสาวแต่ญาหลันก็ไม่ใช่เด็กหัวอ่อนอย่างที่คิดเพราะถึงตอนนี้เธอยังมีสายตาหวาดระแวงเขา และยิ่งยากเข้าไปอีกเมื่อเขาพบถังเห่อหนัน ดูเหมือนความไม่ไว้วางใจเขาจะสืบถึงกันทั้งพ่อทั้งลูก ชายหนุ่มก้าวขึ้นรถคาดิแลคของตน อาเฉียง ปิดประตูให้ แล้วทั้งหมดก็เข้าไปนั่งประจำที่ของตนก่อนที่ ลีมูซีนสีดำ คันนั้นจะแล่นออกไปพร้อมกับรถบอดี้การ์ดอีกสองคน ญาหลันมองจนลับตาก่อนจะกลับเข้าบ้าน
**โธ่คุณพ่อ ข้าวสารกลายเป็ข้าวสุกไปแล้วจ้า ^_^!ยกให้เค้าไปเถอะ รบกวนฝากกดเลิฟให้เค้าด้วยน้าาาา
2K
![ฝากฝัน BE ME MY STAR [YAOI]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1668354744_44543928.webp)
