บทที่ 17 ดูซิว่าเขายังจะหยิ่งยโสได้ยังไง
เมื่อได้ยินคำพูดข่มขู่ของเซี่ยจวิน เย่เทียนก็มีสีหน้ามืดมนทันที เขาลุกขึ้นยืนเดินไปที่ประตู
"ไอ้หนูเหม็น แกจะไปไหน?"
"หึ แกไม่มีสิทธิ์รู้!" เย่เทียนพูดจบก็เปิดประตูห้องเดินออกไปที่ลานบ้าน
"ไอ้หนูเหม็น แกหยุดเดี๋ยวนี้นะ ถ้าแกกล้าหนี ฉันรับรองว่าจะจับแกกลับมาให้ได้"
"เหรอ งั้นฉันอยากจะดูว่าแกจะจับฉันได้หรือเปล่า!" เย่เทียนพูดเสียงเย็นแล้วเดินต่อไป
"หึ ไอ้หนูเหม็น ในเมื่อแกไม่ยอมจำนนแต่โดยดี งั้นฉันก็ต้องใช้กำลังแล้ว หวังว่าแกจะไม่ทำให้ฉันผิดหวัง!" เซี่ยจวินมองเย่เทียนที่เดินห่างออกไปแล้ว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและเจตนาฆ่า เขากวักมือ บอดี้การ์ดชุดดำสองสามคนที่อยู่ข้างๆ เขาก็รีบตามเย่เทียนไป
"ท่านครับ ทำแบบนี้ไม่เหมาะมั้งครับ ในเมื่อพลังของเขาแข็งแกร่งมาก ถ้าพวกเราบุกเข้าไปแบบนี้ พวกเราต้องเสียเปรียบแน่ๆ!"
"ไม่ได้ พลังของเขาแข็งแกร่งเกินไป ถ้าพวกเราไม่ใช้กำลัง พวกเราอาจจะจัดการเขาไม่ได้ พวกเราต้องใช้กำลัง ไม่งั้นพวกเราจะพลาดท่า หรืออาจจะถึงแก่ชีวิต!"
"ครับ ท่านพูดถูก แล้วพวกเราจะใช้กำลังยังไงดีครับ?"
"เื่นี้ง่ายมาก รอให้เขาออกมานอกลานบ้านแล้วค่อยลงมือ ตอนนั้นพวกเราจะใช้ประโยชน์จากภูมิประเทศ รุมเขาแบบไม่ให้ตั้งตัว แบบนี้โอกาสชนะจะเยอะกว่า!"
"ครับ แผนของท่านก็ดีครับ แต่ผมกลัวว่าเขาจะไม่หลงกลง่ายๆ!"
"ฮิฮิ แกวางใจได้ เขาไม่หลงกลก็โง่แล้ว เขาต้องทำตามที่พวกเราพูดแน่ๆ แถมครั้งนี้ฉันยังเตรียมของขวัญชิ้นใหญ่ให้เขาด้วย ถึงตอนนั้นฉันไม่เชื่อว่าเขาจะไม่ติดกับ!"
ใบหน้าของเซี่ยจวินเผยรอยยิ้มเ็า ในใจก็แอบภูมิใจ เพราะเขารู้ล่วงหน้าแล้วว่าเย่เทียนจะต้องทำตามวิธีที่เขาบอก ดังนั้นเขาจึงให้คนซุ่มรอเย่เทียนปรากฏตัวอยู่ข้างนอก
"ท่านครับ แล้วพวกเราจะลงมือยังไงดีครับ?"
"ง่ายมาก พวกเราจะแกล้งทำเป็เพิ่งเห็นเขา แล้วค่อยๆ ออกไป เื่นี้ก็ถือว่าจบ" เซี่ยเหวินเฟิงพูด
"ครับ ผมจะสั่งให้คนเอารถออกมาเดี๋ยวนี้ครับ!" บอดี้การ์ดชุดดำคนหนึ่งตอบรับ แล้วหันหลังออกจากห้องนั่งเล่น เซี่ยเหวินเฟิงไม่ได้พูดอะไรอีก เขาก็เดินตามออกไป ทั้งสองคนมาถึงลานจอดรถในลานบ้านอย่างรวดเร็ว
เซี่ยเหวินเฟิงให้บอดี้การ์ดคนนั้นออกไปก่อน เขาขับรถออกมาเอง มาจอดอยู่ที่หน้าลานบ้านที่เย่เทียนอยู่ แล้วจอดรถ
เขายื่นหัวออกมาจากหน้าต่างรถ มองเงาร่างสีดำที่หายลับไปจากประตูรั้วแล้วหัวเราะเยาะ จากนั้นก็ค่อยๆ เลื่อนกระจกขึ้น แล้วนั่งรอเย่เทียนปรากฏตัวอยู่ในรถอย่างเงียบๆ
ในขณะนี้ เย่เทียนกำลังยืนอยู่บนหลังคาของอาคารแห่งหนึ่ง
"เซี่ยเหวินเฟิงคนสารเลวนี่มันช่างต่ำช้าไร้ยางอายจริงๆ คิดจะใช้เล่ห์เหลี่ยมชั้นต่ำแบบนี้มาจัดการฉัน ดูเหมือนว่าวันนี้ฉันจะไม่สั่งสอนเขาไม่ได้แล้ว ฉันคงไม่คู่ควรที่จะถูกเรียกว่าเย่เทียน"
"เสี่ยวไป๋ เปิดประตูให้ฉัน!" เย่เทียนพูด
เมื่อได้ยินดังนั้น เสี่ยวไป๋ก็รีบวิ่งไปที่ประตู เปิดประตูรั้ว
จากนั้นเย่เทียนก็ะโเข้าไปในลานบ้าน แล้วรีบวิ่งไปข้างหน้า ไม่นานก็มาถึงประตูรั้ว
"ฮ่าๆๆ เย่เทียน ในที่สุดแกก็มาจนได้ ดูเหมือนลางสังหรณ์ของฉันจะไม่ผิด!" เมื่อเห็นเย่เทียน เซี่ยเหวินเฟิงก็หัวเราะออกมาทันที
เมื่อได้ยินคำพูดของเซี่ยเหวินเฟิง เย่เทียนก็หัวเราะเยาะ "หึ เซี่ยเหวินเฟิง สิ่งที่ไร้ยางอายที่สุดในโลกนี้ก็คือคนไร้ยางอายอย่างแก แกคิดจะใช้วิธีแบบนี้มาจัดการคนแมนๆ อย่างฉัน แกมันน่ารังเกียจจริงๆ ฉันบอกแกเลยนะ วันนี้แกก็แค่รอวันตาย!"
"ฮ่าๆๆๆ แกก็พูดไปสิ! ฉันอยากจะดูว่าวันนี้ใครจะตาย" เซี่ยเหวินเฟิงหัวเราะเสียงดัง ดวงตาเต็มไปด้วยความเ็า "ทุกคน ปิดประตู จับขามือเขาให้หัก ดูซิว่าเขายังจะหยิ่งยโสได้ยังไง"
"พวกแกกล้าเหรอ!" เย่เทียนมองบอดี้การ์ดชุดดำที่กำลังล้อมเขาเข้ามา พูดเสียงเย็น
เมื่อได้ยินดังนั้น เซี่ยเหวินเฟิงก็หัวเราะเสียงเย็น พูดว่า "ไอ้หนู ฉันว่าแกฟังคำแนะนำของฉันจะดีกว่า ไม่งั้นฉันไม่รับประกันว่าแกจะยังมีชีวิตอยู่!"
เมื่อได้ยินคำพูดหยิ่งยโสของเซี่ยเหวินเฟิง เย่เทียนก็โกรธจัด ะโ "ไอ้แซ่เซี่ย ฉันว่าแกมันบ้าไปแล้ว แกมันหาที่ตาย ในเมื่อเป็แบบนั้น ฉันก็ไม่เกรงใจแล้ว ฉันอยากจะดูว่าแกจะหยิ่งยโสได้ถึงเมื่อไหร่"
หลังจากพูดจบ เย่เทียนก็กระทืบเท้าลงบนพื้น ร่างกายของเขาก็พุ่งขึ้นไปในอากาศทันที พุ่งไปทางเซี่ยเหวินเฟิง ตบฝ่ามือออกไปพร้อมกัน พลังลมฝ่ามือที่เฉียบคมสองสายพุ่งเข้าหาเซี่ยเหวินเฟิงพร้อมกับเสียงลมแหวกอากาศ
เย่เทียนใช้พลังทั้งหมดในท่าเดียว นับว่าน่ากลัวมาก เมื่อเซี่ยเหวินเฟิงเห็นฉากนี้ เขาก็ใมาก แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกกลัวเลย ตรงกันข้าม ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เขาคิดในใจว่า พลังของไอ้หนูเหม็นคนนี้ก็ไม่เบาจริงๆ หากไม่ใช้พลังทั้งหมด ก็คงยากที่จะจัดการเขา
แต่เซี่ยเหวินเฟิงไม่ได้กังวลเื่นี้ เขาเชื่อว่าเื่ทั้งหมดนี้ไม่เพียงพอที่จะสั่นคลอนรากฐานของเขา ดังนั้นเขาจึงยังคงใจเย็น กำหมัดทั้งสองข้างแน่น พุ่งเข้าหาการโจมตีของเย่เทียน
ปัง!
ฝ่ามือของทั้งสองคนปะทะกัน เกิดเสียงดังสนั่น ร่างกายของเย่เทียนและเซี่ยเหวินเฟิงถอยหลังไปทั้งคู่
อย่างไรก็ตาม เย่เทียนถอยไปสองก้าวก็ยืนหยัดได้มั่นคง เพราะเขาเห็นว่าบอดี้การ์ดชุดดำที่เข้ามาล้อมถูกเสี่ยวไป๋จัดการหมดแล้ว เขารู้สึกดีใจในใจ รู้ว่าครั้งนี้เขาได้รับการช่วยเหลือแล้ว
แต่ความดีใจของเย่เทียนอยู่ได้ไม่นาน เพราะเมื่อเขาเงยหน้าขึ้น เขาก็ใจนหน้าซีด เขาเห็นว่าบอดี้การ์ดเ่าั้สลบไปหมดแล้ว
"นี่ นี่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"
เย่เทียนพูดอย่างใ
"ฮ่าๆๆ ไอ้หนู ในที่สุดแกก็รู้กลัวแล้วใช่ไหม!" เซี่ยเหวินเฟิงหัวเราะเสียงดัง
"แก แกทำให้พวกเขาสลบไปได้ยังไง"
"ใช่ ฉันทำให้พวกเขาสลบไป ภารกิจของพวกเขาถือว่าสำเร็จแล้ว"
"ไอ้สารเลว!"
เย่เทียนด่าออกมา แล้วพุ่งเข้าหาเซี่ยเหวินเฟิงอีกครั้ง
"ไอ้หนู ความเร็วแกยังไม่พอเลย ดูเหมือนแกต้องฝึกอีกเยอะ!"
"ให้ตายสิ ฉันจะฆ่าแก ไอ้เต่าเวร!"
เย่เทียนโกรธจัด ดวงตาเป็ไฟ ร่างกายของเขาพุ่งเข้าหาเซี่ยเหวินเฟิงเหมือนสายฟ้า ฟาดหมัดออกไปอย่างแรง
หมัดนี้เย่เทียนใช้หมัดที่แข็งแกร่งที่สุดของเขา เพราะเขารู้ว่าเขาไม่สามารถยืดเยื้อได้ ยิ่งนาน สถานการณ์ของเขาก็ยิ่งแย่ เขาต้องใช้ประโยชน์จากพลังของหมัดนี้ก่อนที่มันจะหายไป จัดการไอ้สารเลวนี่ให้ได้
เมื่อเห็นหมัดของเย่เทียนพุ่งเข้ามา เซี่ยเหวินเฟิงก็มีแววตื่นเต้น
"ฮ่าๆๆ ไอ้หนู แกคิดว่าพลังของแกเพิ่มขึ้นแล้วจะจัดการฉันได้เหรอ น่าขันสิ้นดี พลังของแกยังห่างชั้นนัก!" เซี่ยเหวินเฟิงหัวเราะเยาะอย่างดูถูก กระทืบเท้า ร่างกายของเขาะโขึ้นไปบนหัวของเย่เทียน
ยกขาทั้งสองข้างขึ้นสูง เตะหนักๆ ไปที่คอของเย่เทียน
"ให้ตายสิ ไอ้แก่ แกยังกล้าเล่นตุกติกกับฉัน แกมันหาที่ตาย!"
เมื่อเห็นเซี่ยเหวินเฟิงเตะหนักๆ มาที่หัวของเขา เย่เทียนก็โกรธจัด เอื้อมมือออกไปอย่างรวดเร็ว จับขาทั้งสองข้างของเขา
"แกกล้าดียังไง!"
"แกกล้าดียังไง!"
เย่เทียนคำราม มือขวาบีบ ะเิพลังทำลายล้างอันทรงพลังออกมาในทันที กร๊อบ เสียงดังสนั่น เซี่ยเหวินเฟิงร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา เขานึกไม่ถึงว่าพลังของเย่เทียนจะแข็งแกร่งขึ้นมากขนาดนี้
"อ๊า... ขาฉัน ขาฉัน ขาฉันหักแล้ว..."
เซี่ยเหวินเฟิงเ็ปอย่างมาก กลิ้งลงมาจากหัวของเย่เทียน
เซี่ยเหวินเฟิงในขณะนี้ นอนอยู่บนพื้นเหมือนหมา เืไหลอาบทั้งตัว
เมื่อเห็นฉากนี้ เซี่ยอู่เฟิงก็ใมาก พูดด้วยความประหลาดใจว่า "คุณชาย นี่มันเกิดอะไรขึ้น? พวกแกสองคนเกิดอะไรขึ้น ทำไมคุณชายถึงโดนแกทำร้ายจนสภาพนี้?"
เย่เทียนไม่ตอบคำพูดของเซี่ยอู่เฟิง เพียงแต่มองเซี่ยเหวินเฟิงที่นอนร้องครวญครางอย่างเ็ปบนพื้นอย่างเ็า
"หึ เซี่ยเหวินเฟิง ฉันว่าขาแกใช้การไม่ได้แล้ว หลังจากนี้คงลุกขึ้นยืนไม่ได้อีกแล้ว ดูเหมือนว่าวันนี้แกจะหนีไปไม่ได้แล้ว ฮ่าๆๆ..." เย่เทียนพูดด้วยรอยยิ้มเ็า
เมื่อได้ยินเสียงเยาะเย้ยของเย่เทียน เซี่ยเหวินเฟิงก็คันเขี้ยวด้วยความโกรธ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ใครใช้ให้ขาของเขาหักล่ะ ไม่ว่ายังไง ตอนนี้เขาไม่สามารถสู้ต่อได้จริงๆ
"แก แกคอยดูนะ ฉันต้องฆ่าแกให้ได้ แกจะต้องตายอย่างน่าอนาถ ฮ่าๆๆ..." เซี่ยเหวินเฟิงคำรามอย่างโกรธจัด ใบหน้าเต็มไปด้วยความอาฆาต
"เซี่ยเหวินเฟิง ฉันเตือนแก อย่าทำอะไรบุ่มบ่าม ไม่งั้นฉันจะฆ่าแก ฆ่าทั้งตระกูลแก ฆ่าผู้หญิงของแก แล้วก็ลูกของแก แกเชื่อไหมว่าฉันทำได้?" เย่เทียนพูดอย่างโเี้
เมื่อได้ยินคำพูดของเย่เทียน ร่างกายของเซี่ยเหวินเฟิงก็สั่นเทา จากนั้นก็นึกถึงอะไรบางอย่าง สีหน้าของเขาก็กลับมาสงบในทันที เขาพูดอย่างเ็าว่า "ไอ้หนู ฉันเตือนแกอย่ามายั่วยุฉันอีก ไม่งั้นฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่"
"เซี่ยเหวินเฟิง ฉันเตือนแกอีกครั้ง แกอย่าทำอะไรบุ่มบ่าม ไม่งั้นฉันจะล้างตระกูลแก" หลังจากพูดจบ เย่เทียนก็ขับรถออกไป
เย่เทียนขับรถไปพลางคิดพลาง ถึงเวลาไปที่คฤหาสน์วิลล่าเพื่อพบคุณปู่ตระกูลเซี่ย บอกจุดประสงค์ที่แท้จริงของเขาให้คุณปู่รู้ บางทีอาจจะไขปริศนาที่ค้างคาใจเขามานานหลายปีได้
ใช้เวลาไม่ถึงสี่สิบนาทีก็มาถึงวิลล่าของคุณปู่ตระกูลเซี่ย การที่คุณปู่สามารถมีที่ดินแปลงนี้สร้างวิลล่าได้ แสดงให้เห็นถึงคุณูปการที่คุณปู่ทำเพื่อจีนตลอดชีวิตการเป็ทหาร
ทันทีที่รถจอดที่หน้าประตูวิลล่า ประตูก็เปิดออกรออยู่แล้ว เย่เทียนยิ้มจางๆ เขารู้จักวิธีการของคุณปู่ดี ดังนั้นเขาจึงขับรถเข้าไปในวิลล่าโดยตรง
ลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นโดยตรง คนเฝ้าประตูเปิดประตูรออยู่แล้ว
"เย่เทียน แกมาแล้ว!" ทันทีที่เย่เทียนเข้าไปในห้องนั่งเล่น เขาก็ได้ยินคุณปู่ถาม
"คุณปู่ สบายดีนะครับ! เย่เทียนมารบกวนท่านแล้ว" เย่เทียนพูดด้วยรอยยิ้ม
………………………
881
![[จบ] ระบบกลืนกินพรสวรรค์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1667199691_86625281.webp)
