หอคอยโลกาวินาศ ฉันมีระบบปรับแต่งซอมบี้

ตอนที่94 พิษในหม้อบะหมี่

ชัยชนะที่ได้กลับมาทำให้ลูก้ารู้สึกหยิ่งผยองอย่างมาก พวกเขาจับเชลยจากพันธมิตรได้หลายคนแต่ส่วนใหญ่โดนฆ่าตายเกลี้ยงและพวกที่จับมาได้ล้วนเป็นผู้หญิงทั้งนั้น

“กลับไป เอาไปแบ่งพี่น้องกันให้ถ้วนหน้าพวกเราควรจะผ่อนคลายกันบ้าง”

“ขอบคุณ...ขอบคุณหัวหน้าพวกเราติดตามหัวหน้าถือว่าคิดไม่ผิดจริงๆ มีแกงก็ได้กินน้ำ มีสาวๆก็ยังได้สนุกสนานด้วย ว่าแต่หัวหน้าอยากได้คนไหน”

ลูก้าสายตาเป็นดุร้ายขึ้นมาทันทีมองไปที่ลูกน้องทหารปากมากคนนี้ ทำเอาอีกฝ่ายหัวหด แต่แล้วลูก้าก็มีรอยยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย

“เอาที่สวยที่สุดมาสามคน”

ลูกน้องพอได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับลอบปาดเหงื่อก่อนจะกลับมายิ้มได้“ได้เลยหัวหน้ารอสักครู่”

“ยังไม่ต้องกลับไปที่ย่านการเงินก่อนพวกเราไปพักกันที่นั่นแล้วค่อยไปโจมตีค่ายมิดไนท์ต่อ ถึงจะผิดแผนไปบ้างแต่ก็ต้องทำงานให้เสร็จ”

“มอร์นั่นล่ะหัวหน้ามันทำท่าอวดฉลาดอยู่หลายครั้งแล้วให้...” ลูกน้องทหารคนสนิทยกมือขึ้นทำท่าปาดคอ

“ไว้ดูก่อนถ้ามันไม่ทำตัวรกหูรกตาก็ให้มันมีชีวิตไปอีกสักพัก ยังไงท่านลอร์ดก็ไว้ใจฉันแล้วอีกไม่นานหรอก...” แววตาของลูก้าเต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน

“ฮิๆๆ เข้าใจแล้วครับหัวหน้า” ลูกน้องทหารคนสนิทยิ้มตาหยีทันที

รถพวกเขามีหลายสิบคันขับกลับมาที่ย่านการเงินแต่ว่าสิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องขมวดคิ้วคือที่นี่มันเงียบเกินไป ศพทั้งหมดหายไปแล้ว

มีซากรถและปลอกกระสุนหลงเหลืออยู่ให้เห็นบ้าง

ตอนนั้นพอขับเข้าไปที่อาคารหลักของย่านการเงินที่เคยมีรถบรรทุกและกล่องปริศนาวางไว้อยู่ตอนนี้กล่องเหล่านั้นหายไป และแทนที่ด้วยทหารจากพันธมิตรซึ่งกำลังเดินตรวจตราและเฝ้ายามกันอยู่

“ทหาร มอร์มันไปไหนแล้วคนอื่นๆ ล่ะ”

“ท่านลูก้าท่านกลับมาแล้วคือว่ามันเป็นอย่างนี้...” ทหารเริ่มเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง

“หลังท่านจากไปท่านมอร์ก็เปิดกล่องของในกล่องเป็นของปลอมมันไม่มีค่าอะไรเลยท่านมอร์เลยรวบรวมทหารที่บาดเจ็บและเลือกจะกลับค่ายไปก่อนแล้วทิ้งพวกเราไม่กี่คนไว้ที่นี่เพื่อรอรายงานท่านตอนที่กลับมา”

“แล้วทำไมถึงไม่ติดต่อมาทางวิทยุ”

“เอ่อ...” ทหารนายนั้นก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน

“หัวหน้าลูก้าไอ้เวรนั่นมันคงไม่อยากให้เราเดินทางกลับไปด้วยหรือว่ามันคิดจะฮุบชัยชนะไว้คนเดียว” ลูกน้องทหารที่คิดในแง่ร้ายรีบกล่าวความคิดของตัวเอง

“คงงั้น ไอ้ไก่อ่อนมอร์มันมีคดีติดตัวเยอะคงคิดว่าชนะแค่พวกทหารพันธมิตรพันคนได้แล้วจะเอาหัวกลับไปขอความชอบกับนายท่านล่ะสิ”

“เราจะเอายังไงกันดี ตามไปไหม”

“ตามไปจะทันที่ไหนมันผ่านมาหลายชั่วโมงแล้ว ช่างเถอะยังไงซะรางวัลนั้นก็ไม่ได้มีค่าอะไรเมื่อเทียบกับโต๊ะสิ่งประดิษฐ์”

“ท่านครับพวกเราเตรียมน้ำและอาหารไว้ให้ด้วย รอท่านกลับมา”

“รู้งานดีนี่” ลูก้ากล่าวชมเล็กน้อยแต่แทบจะไม่สนใจมองหน้าอีกฝ่ายด้วยซ้ำ

สำหรับลูก้าแล้วทหารพวกนี้ก็แค่พวกอาหารกระสุนเท่านั้น ตายไปเดี๋ยวก็มีคนมาแทนแล้วจะเสียเวลาไปทำความรู้จักทำไม

“บอกพี่น้องเราพักกินอะไรกันก่อนพอบ่ายสามโมงค่อยเริ่มออกเดินทาง” ลูก้าวางแผนไว้ว่าไปถึงค่ายมิดไนท์น่าจะมืดพอดีเขาเตรียมจะใช้กำลังทหารบุกในตอนมืด

การโจมตีตอนที่ศัตรูไม่ระวังตัวและมีความมืดเป็นม่านบังตาให้คือวิธีการที่ลูก้าถนัดมากที่สุดทหารที่ยืนอยู่พอเห็นว่าลูก้าและพวกทหารค่ายแกนนอนเดินเข้าไปในด้านในอาคารซึ่งมีหม้อต้มอาหารร้อนๆ และน้ำอีกหลายขวดวางไว้แววตาก็กลับมาเป็นเยือกเย็นเหมือนเดิม

เสบียงพวกนั้นหาได้จากทหารทั้งสองฝ่ายที่เอาติดตัวมาด้วยจึงไม่ใช่เรื่องยากที่จะมีอาหารเตรียมไว้แต่ว่าสิ่งที่เตรียมไว้และคนที่เตรียมกลับไม่ใช่อย่างที่ลูก้าคิดทหารคนนั้นที่พูดกับลูก้าก็คือโฮมนั้นเอง

โฮมพลังอ่อนแอที่สุดในขั้นกลางแล้วและยังไม่มีกลิ่นอายของทหารมากนักซึ่งเหมาะในการปลอมตัวเข้ามาเป็นทหารปลายแถวของพวกพันธมิตร

ส่วนออสก้าไม่ได้อีกฝ่ายมีค่าความแข็งแกร่งโดดเด่นเกินไปพริบตาเดียวก็ถูกลูก้าจับได้อย่างแน่นอนว่ามีพลังขั้นสูงส่วนทหารมืดคนอื่นไม่ฉลาดพอ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพวกทหารมืดขั้นเริ่มต้นเลยพวกนั้นยังมีกลิ่นเน่าและบาดแผลแบบซอมบี้อยู่

เชลยเองก็ไม่ควร โฮมไม่ไว้วางใจเพราะผู้รอดชีวิตพอเข้าร่วมค่ายแล้วก็มักจะภักดีกับค่ายนั้นๆแม้ว่าค่ายแกนนอนจะเป็นค่ายโจรก็ไม่ควรไว้วางใจ

ส่วนแผนที่หลอกลูก้าได้สำเร็จต้องขอบคุณนิสัยที่หยิ่งผยองและไม่เห็นใครในสายตาของลูก้าด้วยจึงไม่ได้ตรวจสอบให้ดีว่าพลังของโฮมคือขั้นกลางแน่นอนว่าแม้แต่หน้ายังไม่อยากจะมองเลย ด้วยข้อมูลและนิสัยของลูก้าที่โฮมเลือกมาเขาจึงกล้าใช้แผนการนี้

ลูก้าและพรรคพวกทหารไม่สงสัยเลยต่างก็พากันไปนั่งกินอาหารที่มีเตรียมไว้ให้แล้วมันคือหม้อบะหมี่ต้มใส่เนื้อที่กำลังเดือดส่งกลิ่นหอม

คนพวกนี้ออกไปล่าพวกทหารพันธมิตรที่หนีออกไปจากย่านการเงินสู้ตั้งแต่เช้าและยังต้องไล่ล่าอีกหลายกิโลเมตร ย่อมใช้พลังงานเป็นจำนวนมากจึงหิวโซกันมา

พอได้กลิ่นหอมก็ไม่รอช้าลงมือกันก่อนเป็นอันดับแรกแต่ก็ใช้ทุกคนจะลงมือกินกัน เพราะยังมีบางส่วนหันไปสนใจเชลยสาวที่จับมาได้เตรียมเอาออกมาเล่นสนุกด้วย

ทหารพันธมิตรผู้แก้แค้นมาจากค่ายของลอร์ดในพันธมิตรซึ่งทั้งหมดก็เป็นทหารชาวบ้านทั้งนั้น มีปะปนทั้งหญิงและชายโดยเฉพาะยิ่งกำลังพลของพันธมิตรผู้แก้แค้นน้อยลงเรื่อยๆจึงมีการเกณฑ์เอาหญิงสาวมาเข้ากองกำลังจำนวนมาก ก็เลยไม่แปลกที่จะมีเชลยหญิงมากขนาดนี้

“ยี่สิบกว่าคน แบ่งให้ท่านหัวหน้าสามด้วยที่เหลือพวกแกผัดกันได้เลย”

“ฮ่าๆ รีบกินเร็ว ส่วนกูไปก่อนนะ”

“ไอ้เวรนั้นเห็น...ดีกว่าอาหาร”

“ปล่อยมันหิวไปเรากินให้หมดพอมีแรงแล้วค่อยไปสนุกก็ได้”

“ฮ่าๆ ฮ่าๆ” ทหารพากันกินและหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน

“หัวหน้านี่ครับ พวกนั้นใส่เนื้อไปเยอะมากผมตั้งใจตักมาให้เยอะเลย” ลูกน้องทหารคนสนิทตักอาหารมาให้กับลูก้ากิน

ลูก้าในตอนนี้กำลังเล่นปืนในมือก่อนจะวางลงและรับชามที่เต็มไปด้วยบะหมี่และเนื้อมา ก่อนจะลงมือกินแต่กินไปได้แค่สองคำ ตอนนั้นอยู่ๆ ก็มีเสียงชามในมือตกลงพื้นเสียงดัง

เคร้ง!ลูก้าและทหารคนสนิทหันไปมองด้วยความตกใจ

แต่พอเห็นว่าทหารนายหนึ่งอยู่ๆก็ล้มลงและนิ่งไป ก่อนจะมีทหารคนที่สองและสาม อาการแตกต่างกันไปแต่โดยรวมคืออ่อนแรงหมดสติไป ลูก้าคาดเดาได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นจึงรีบเขวี้ยงชามในมือทิ้งพร้อมกับตะโกนเตือนทหารทุกคน

“มียาพิษ”

“ในอาหารมียาพิษ” ใบหน้าแต่ละคนตกตะลึงรีบคายและพยายามล้วงคออ้วกเอาสิ่งที่กินเข้าไปออกมามีทหารเริ่มล้มไปมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ส่วนใหญ่แล้วก็เป็นทหารคนธรรมดาไม่ใช่ผู้มีพลัง แถมยังเป็นพวกที่กินเข้าไปเป็นกลุ่มแรกๆ

ส่วนพวกที่กินเข้าไปทีหลังก็อ่อนแรงลงเท่านั้นไม่ถึงกับสลบหมดสติ แต่ว่านั่นไม่ใช่ความโชคดี เพราะว่ามีเสียงดังขึ้นมาจากชั้นสองก่อนที่หัวหนึ่งจะกลิ้งลงไป เป็นหัวของทหารที่รีบขึ้นไปทำธุระกับเชลยสาวๆแต่ตอนนี้ดวงตาของอีกฝ่ายกลับเบิกกว้างด้วยความสิ้นหวังและหวาดกลัว

“ฆ่า” พริบตาต่อมาทหารสวมใส่ชุดเกราะเต็มยศก็พุ่งเข้ามาจากทุกทิศทางทหารส่วนใหญ่อาวุธไม่ห่างตัว เพราะสำหรับพวกที่รอดชีวิตในโลกาวินาศแบบนี้อาวุธคือสิ่งที่ยึดเหนี่ยวจิตใจและให้ความรู้สึกปลอดภัย

พอเห็นว่าโดนลอบโจมตีก็หยิบจับอาวุธในมือขึ้นมายิงต่อสู้ทันที

แต่แล้วพวกเขาก็พบว่าร่างกายอ่อนแอกว่าเดิมแตกต่างกันไปในแต่ละคนพอเกิดการปะทะก็กลายเป็นความวุ่นวาย

“มอร์ไอ้ชั่วนั่น ไม่ใช่สัตว์เอ๊ยพวกนี้มันทหารจากค่ายมิดไนท์เหรอวะ”

ลูก้าแม้จะหยิ่งผยองแต่พอได้รับมอบหมายให้โจมตีค่ายมิดไนท์ก็พอจะศึกษาลักษณะทหารของค่ายมาบ้าง จึงเห็นว่าชุดแบบนี้คงไม่พ้นพวกค่ายมิดไนท์แต่ไม่คิดว่าจะมาโผล่ที่นี่

“มาได้ยังไง มอร์มันตายห่าไปแล้วแน่ๆ”ลูก้าใบหน้าบิดเบี้ยวและสาปแช่งก่อนจะหันกลับไปเตะหนึ่งในทหารมืดที่พุ่งเข้ามา

ปัง!ทหารมืดคนหนึ่งปลิวลอยออกไปทั้งตัวราวกับถูกค้อนยักษ์ซัด ร่างที่ยังสวมชุดเกราะพุ่งกระแทกเข้ากับซากรถด้านข้างจนเหล็กยุบเข้าไปเป็นแอ่งเสียงดังสนั่นทำให้ทหารของลูก้าหลายคนสะดุ้งเฮือก

แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือทหารมืดที่เหลือกลับไม่สนใจสหายของตัวเองเลยแม้แต่น้อย พวกมันไม่หันไปดู ไม่ชะงักไม่ลังเล

กลับกัน พวกมันเร่งฝีเท้าแล้วพุ่งเข้าใส่ลูก้าพร้อมกันราวกับฝูงหมาป่าที่เห็นหัวใจของเหยื่ออยู่ตรงหน้า

“หัวหน้า เอายังไงดี!” ลูกน้องคนสนิทรีบถอยเข้ามาอยู่ข้างลูก้า สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างชัดเจนลูก้ากัดฟันแน่น ดวงตาแดงก่ำไปด้วยทั้งโทสะและความตึงเครียดเขามองฝูงทหารมืดที่กำลังบุกเข้ามาเหมือนคลื่นเหล็ก ก่อนจะตวาดกลับเสียงดัง

“ฆ่าแม่งสิวะ!” พูดจบเขากระชากระเบิดจากเสื้อเกราะของลูกน้องคนสนิทมาโดยตรงแล้วดึงสลักออกในจังหวะเดียวกัน

“เฮ้ย หัวหน้า...”

ฟึ่บ! ระเบิดถูกขว้างออกไปเป็นเส้นโค้งก่อนจะตกลงกลางกลุ่มทหารมืดที่พุ่งเข้ามา

วินาทีถัดมา

ตูม!