ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล]

แม้อาจารย์จะมีนิสัยขวานผ่าซากแต่เขาก็ยึดมั่นในหลักการของตัวเองเสมอ

        ไม่ใช่ว่าเห็นแก่เงินแล้วจะไร้จริยธรรม

        แม้เขาจะคิดค่าจ้างตามฐานะของลูกค้าแต่ผมก็ไม่เห็นว่านั่นจะเป็นปัญหาอะไร

        พวกเราก็เป็นมนุษย์เหมือนกัน แม้จะฝึกตน แต่ก็ต้องกินข้าวต้องนอนหลับเหมือนกัน

        ภายในขอบเขตความสามารถการเรียกค่าจ้างสูงจากคนรวยและลดราคาให้คนจนเป็นเรื่องที่ยุติธรรม

        พวกเราไม่ใช่เทพเจ้าไม่จำเป็นต้องเป็นนักบุญบริสุทธิ์ที่เสียสละทุกอย่าง

        ทำงานแลกเงิน อย่างน้อยก็ดีกว่าการปล่อยให้คนตายไปเฉยๆ

        ผมพยักหน้าเข้าใจ “ครับ”

        เพราะรถยังมาไม่ถึง ผมจึงถามอาจารย์เกี่ยวกับถุงมิติต่อ

        “อาจารย์ในถุงนี้นอกจากวิญญาณของหลี่เสี่ยวหมิ่นกับเพื่อนร่วมชั้นของผมที่เสียชีวิตแล้วยังมีวิญญาณแปลกหน้าหลายตนท่านคิดว่าพวกเขาจะมีชะตาเหมือนหลี่เสี่ยวหมิ่นหรือเปล่า หมายถึง ร่างกายยังไม่ตายเพียงแต่จิตวิญญาณถูกแยกออกมา ถ้าเป็นแบบนั้นเราควรช่วยส่งพวกเขากลับร่างไหม”

        อาจารย์ส่ายหน้า “เรื่องนี้ไม่ต้องกังวลไป มีเพียงเพื่อนผู้หญิงของนายที่มีชะตามหาโชคเท่านั้นวิญญาณของเธอออกจากร่างหลายวันแล้ว แต่ร่างกายยังไม่ตาย ส่วนวิญญาณอื่นๆ ล้วนเป็นคนที่ตายไปแล้ว ไม่มีร่างให้กลับอีกต่อไป เรามีหน้าที่เพียงส่งหลี่เสี่ยวหมิ่นกลับร่างแล้วหาทางปลดปล่อยวิญญาณที่เหลือ”

        เมื่อได้ยินแบบนี้ ผมพยักหน้าเล็กน้อย แสดงออกว่าเข้าใจ

        แต่สิ่งที่อาจารย์พูด ทำให้ผมสนใจคำว่า ‘ชะตามหาโชค’

        ผมจึงถามขึ้น “อาจารย์ ชะตามหาโชคที่พูดถึงหมายถึงอะไรเหรอ ชะตาแบบนี้มีกันเยอะหรือเปล่า”

        อาจารย์สูดควันบุหรี่เข้าลึก ก่อนจะตอบว่า “คนอย่างเพื่อนของนายมีแค่หนึ่งในล้านเท่านั้น พูดง่ายๆก็คือ เธอเกิดมาพร้อมกับโชควาสนา เป็นคนที่มีดวงชะตาดีเป็นพิเศษต่อให้เจอเรื่องร้ายแรงแค่ไหนก็จะพลิกกลับมาเป็นดีได้เสมอ ตลอดชีวิตของเธอจะมีแต่ความมั่งคั่งและโชคดีอย่างไม่สิ้นสุด”

        “หนึ่งในล้านงั้นเหรอ…”

        ผมอดไม่ได้ที่จะอุทานด้วยความประหลาดใจ

        อาจารย์หัวเราะเบาๆ ก่อนพูดขึ้น “เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว!เธอได้เกิดในตระกูลหลี่ แถมยังเป็นลูกสาวคนเดียวนี่ก็เป็นข้อพิสูจน์ว่าโชคชะตาของเธอไม่ธรรมดา คนแบบนี้ที่เกิดมาพร้อมโชควาสนาอันยิ่งใหญ่ คงเพราะชาติก่อนเธอสั่งสมบุญกุศลไว้ไม่น้อย 

        “ไม่อย่างนั้น นายคิดว่าทำไมอวี๋หลงถึงไม่สนใจหาเงินแต่กลับไปขายหมึกย่างแทนล่ะ แถมยังส่งอาหารไปให้วิญญาณร้ายทุกเดือนอีก เขาก็ทำเพื่อสั่งสมบุญกุศลนั่นแหละ

        “บุญกุศลเป็นสิ่งที่มองไม่เห็นและจับต้องไม่ได้ แต่มันสามารถส่งผลต่อโชคชะตาของคนคนหนึ่งได้อย่างลึกซึ้ง หากไม่ทำความดีในชาตินี้ ชาติหน้าก็ต้องชดใช้ โดยเฉพาะพวกเราที่มีพลังพิเศษยิ่งต้องระวังให้มาก หากทำผิดสิ่งที่เราต้องชดใช้ก็จะหนักขึ้นเป็นสองเท่า...”

        อาจารย์พูดถึงเรื่องบุญกุศลและหลักการของสายอาชีพนี้มากมาย

        ผมนั่งฟังเงียบๆ ค่อยๆ ซึมซับเนื้อหาที่เขาพูด

        ทุกอาชีพย่อมมีข้อห้ามและหน้าที่ของมัน และอาชีพที่ผมกำลังทำอยู่ก็ไม่ต่างกัน

        การปราบภูตผีปีศาจเพื่อรักษาความสงบสุขของผู้คนเป็นสิ่งที่ผมต้องทำ

        แม้ฟังดูยิ่งใหญ่ แต่ความจริงก็คือแบบนั้น

        เมื่อยามค่ำคืนมาถึง วิญญาณอาฆาตจะออกมาเพ่นพ่าน พวกเราที่มีพลังพิเศษก็ต้องรับหน้าที่ดูแลความสงบ

        อาจารย์พูดมากมาย แต่มีเรื่องหนึ่งที่เขาเน้นย้ำเป็นพิเศษ

        เขาบอกว่า ในเมื่อผมได้เรียนรู้พลังพิเศษแล้วห้ามนำไปใช้ในทางที่ผิดโดยเด็ดขาด

        ผมเลือกไม่ช่วยคนได้ แต่ต้องไม่เป็นฝ่ายทำร้ายใครเด็ดขาด

        เขาย้ำคำว่า ‘เด็ดขาด’ ถึงสองครั้ง...

        ขณะที่ผมกำลังคิดตามคำพูดของอาจารย์ ไฟหน้ารถคันหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนถนนไกลๆ

        เสียงเครื่องยนต์คำรามดังขึ้น ขณะที่รถออฟโร้ดสามคันแล่นเข้ามาอย่างรวดเร็ว

        ดูเหมือนว่าพวกเขาจะมารับเรา

        ผมกับอาจารย์ลุกขึ้นยืน รถหยุดลงตรงหน้าเราอย่างรวดเร็ว

        ทันใดนั้น ชายชุดดำหลายคนก้าวลงจากรถพร้อมกับชายวัยกลางคนที่มีผมบาง

        ทันทีที่ลงจากรถ เขาก็รีบเดินตรงมาหาเรา “ทั้งสองท่านคือปรมาจารย์ซ่งเต๋อไฉและเจียงหนิงใช่ไหมครับ”

        “ใช่ เราเอง!” อาจารย์ตอบกลับ

        ใบหน้าของชายวัยกลางคนเต็มไปด้วยความยินดี ก่อนที่เขาจะรีบพูดขึ้น “ผมคือเหอฮุ่ย ผู้จัดการฝ่ายตะวันตกของหมิงไท่ ไบโอเทคได้รับคำสั่งจากท่านประธานให้มารับพวกท่าน”

        ผมกับอาจารย์ไม่ได้สนใจว่าเขามาจากไหน ในเมื่อเขามารับพวกเราเราก็ขึ้นรถทันที

        ชายวัยกลางคนชายวัยกลางคนผมบางปฏิบัติกับเราดีมาก

        หลังจากขึ้นรถ เขาก็สั่งให้คนขับมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลโดยเร็ว

        ผมเหนื่อยเกินไป แถมยังบาดเจ็บอีก ถูกวิญญาณอาฆาตดูดปราณต้นกำเนิดไปหลายครั้ง ไม่นานหลังจากขึ้นรถผมจึงผล็อยหลับไป

        พอลืมตา ก็ถึงโรงพยาบาลแล้ว

        ขณะนั้นหลี่เชาไห่บิดาของหลี่เสี่ยวหมิ่นกำลังรอเราอยู่ที่หน้าโรงพยาบาล

        เหลือเวลาอีกสามชั่วโมงก่อนพระอาทิตย์จะขึ้น

        เวลาเท่านี้เพียงพออย่างแน่นอน

        ทันทีที่เราลงจากรถ หลี่เชาไห่ก็รีบเดินเข้ามาด้วยความตื่นเต้น “ปรมาจารย์ซ่ง! ลูก ลูกสาวของผม...กลับมาแล้วหรือยัง!”

        อาจารย์พยักหน้า “กลับมาแล้ว!”

        พูดจบ เขาชูถุงมิติขึ้นเล็กน้อย

        “ดี! ดีมาก! รีบขึ้นไปข้างบนเร็วเข้า!”หลี่เชาไห่พูดด้วยความดีใจ

        อาจารย์หันมามองผมก่อนกล่าวขึ้น “เสี่ยวเจียงนายไปทำแผลซะ ตรวจร่างกายดูว่ามีอาการบาดเจ็บภายในไหม”

        ผมส่ายหัวเล็กน้อย

        “อาจารย์ ผมไม่ได้เป็นอะไรมาก ผมอยากไปดูด้วยเรื่องของผมไว้จัดการทีหลังได้”

        ผมเรียนแพทย์มา จึงพอรู้สภาพร่างกายตัวเองอยู่

        แม้จะเจ็บ แต่ส่วนใหญ่เป็นแผลภายนอก อาจมีอาการเลือดออกภายในเล็กน้อยแต่ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ในตอนนี้

        อาจารย์เห็นว่าผมยืนกราน จึงพยักหน้ารับ

        จากนั้นเขาพาผมและหลี่เชาไห่พร้อมกับคนอื่นๆ ตรงไปยังห้องไอซียูทันที

        เมื่อไปถึง ด้านนอกห้องยังคงมีพยาบาลและแพทย์จำนวนมากเฝ้าอยู่

        หนึ่งในนั้นคือหมอเจ้าของไข้

        เมื่อพวกเขาเห็นเรากลับมา สายตาทุกคู่ต่างจับจ้องมาที่เราอย่างแปลกใจ

        โดยเฉพาะตอนที่พวกเขาเห็นสภาพของผมที่เต็มไปด้วยเลือดและดูอ่อนล้าอย่างมากสีหน้าก็ยิ่งเต็มไปด้วยความสงสัย

        แต่ผมไม่สนใจสายตาเหล่านั้น

        อาจารย์เองก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรเขาเดินเข้าไปในห้องพักของหลี่เสี่ยวหมิ่นทันที

        ผมอยากเห็นว่าการเรียกวิญญาณกลับร่างเป็นอย่างไรจึงเบิกเนตรขึ้นมาอีกครั้ง

        มันไม่ค่อยสบายตัวเท่าไร แต่หลังจากเบิกเนตรแล้ว ผมก็สังเกตเห็นว่าที่หน้าต่างกระจกมีเงาร่างของคนชราสวมชุดผู้ป่วยหลายคนยืนอยู่

        ทุกคนมีใบหน้าซีดเซียว ไร้สีเลือด

        แต่พวกเขาไม่ได้มีอันตรายใดๆคงเป็นเพียงดวงวิญญาณของผู้ป่วยสูงวัยที่เพิ่งเสียชีวิตในโรงพยาบาลนี้

        อาจารย์ยืนอยู่ข้างเตียงของหลี่เสี่ยวหมิ่น ท่องคาถาเบาๆ สองสามประโยค ก่อนเปิดถุงมิติออก

        มือข้างหนึ่งของเขาสอดเข้าไปในถุง แล้วคว้าอะไรบางอย่างขึ้นมา

        ทันใดนั้นหมอกสีขาวกลุ่มหนึ่งถูกดึงออกมา

        กลุ่มหมอกนั้นลอยลงบนพื้น แล้วค่อยๆ ก่อตัวขึ้นเป็นร่างมนุษย์

        มันคือวิญญาณของหลี่เสี่ยวหมิ่น

        แต่เธอกลับยืนนิ่ง สีหน้าเลื่อนลอย ดวงตาไร้แวว

        แม้คนอื่นมองไม่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ทุกคนต่างเงียบกริบ จ้องมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยดวงตาเบิกกว้าง

        ผมหันไปถามอาจารย์ “อาจารย์หลังจากที่หลี่เสี่ยวหมิ่นกลับเข้าร่าง เธอจะจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้หรือเปล่า”

        อาจารย์ผสานมุทราก่อนตอบ “นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันยังไม่ปลุกเธอแต่เมื่อเธอฟื้นขึ้นก็น่าจะจำอะไรได้บ้าง”

        พูดจบอาจารย์ใช้นิ้วชี้แตะไปที่หน้าผากของวิญญาณหลี่เสี่ยวหมิ่นแล้วเปล่งเสียงสั่งก้องกังวาน “หลี่เสี่ยวหมิ่น กลับเข้าร่าง!”

        จากนั้นปลายนิ้วของเขาที่แตะวิญญาณของเธอก็ค่อยๆเคลื่อนลงไปสัมผัสร่างของเธอที่นอนอยู่บนเตียง...