ตอนที่สามสิบหก ดยุกหมูอ้วนกับ E-Sport
เม่ยกั๋ว เอ๊ย อเมริกาเน้นในด้านวิทยาศาสตร์การกีฬา ทำให้เขาเตรียมการหลายๆอย่าง แม้แต่นักกีฬา E-Sport ก็ต้องมีการฝึกกล้ามเนื้อเพ่อให้ร่างกายแข็งแรง
เป้าหมายของผมที่ได้จากแนวคิด E-Sport และวิทยาศาสตร์การกีฬาคือ
ผมจะเล็งไปที่เป้าหมายสามอย่าง
คือ
การฝึกซ้อมร่างกาย Body
การฝึกซ้อมกลยุทธ Tactic
การฝึกซ้อมปฏิกิริยาตอบสนอง Reflex
แม้หลายๆเกมส์จะต่างกันแต่พื้นฐานก็ไม่ทิ้งกันเกินนี้
เมื่อผมไม่เก่งเท่าพวกเขาที่ผมทำได้ก็คือสร้างสถานที่ องค์กรและหน่วยสนับสนุนกองหลังที่แข็งแกร่งให้สมาชิกเติบโตได้อย่างเต็มที่เมื่ออยู่ในแฟมิเลีย
สถานที่ฝึกซ้อม อาหาร แพทย์ผู้ดูแล
เตรียมกองหลังให้พร้อม
คนอย่างเจอร์เก้น คล็อปป์เตรียมแม้กระทั่งโค้ชทุ่มเข้าสนาม
การลงทุนจำนวนมากกับเรื่องที่ดูเล็กน้อยหลายคนอาจจะมองว่าสูญเปล่าแต่มันไม่สูญเปล่าหรอก หากเรื่องเล็กๆน้อยๆเหล่านี้ค่อยๆรวมกันจนสร้างข้อได้เปรียบที่มากขึ้นทีละนิดทีละนิด
ผมแค่เลียนแบบแนวคิดพวกนี้และสร้างสิ่งพื้นฐานเหล่านี้ให้กับเหล่านักผจญภัยนั่นเอง
เมื่อพระเจ้าทอยเต๋าให้ได้หนึ่งจนเกิดความโชคร้ายต่อนักผจญภัยเราก็ทำได้เพียงแค่บริหารความเสี่ยงในฐานะ ซีอีโอ เอ๊ย ดยุกเท่านั้น
เฉพาะเราเองอาจจะหยุดไม่ให้เทพเจ้าทอยเต๋าได้แต่เราจะหยุดคนอื่นไม่ให้โดนเทพเจ้าทอยเต๋าได้อย่างไรกัน?
ก็ด้วยการบริหารความเสี่ยง risk management นั่นเอง
อันที่จริงตอนแรกผมคิดว่าไม่ควรใช้ความคิดของเกมส์แต่คิดอีกที ต่อให้เป็นโลกความจริง ทฤษฎีเกมส์ก็สามารถใช้ได้
เรามีทางเลือกสองทางคร่าวๆคือการใช้งานคนแล้วทิ้งกับอีกทางหนึ่งพยายามลงทุนกับคนให้ได้มากที่สุดเพื่อให้ได้คนที่มีคุณภาพสูงสุดจากการลงทุนของเรา
คำนวณความเสี่ยงที่พวกเขาจะได้รับแลกกับผลประโยชน์
แต่แน่นอนผมคำนึงถึงความปลอดภัยของผมสูงสุดแปลว่าผมจะสร้างกองทัพที่เก่งที่สุดมาเพื่อปกป้องตัวผมนั่นเอง
เงินไม่ใช่ปัญหาจ่ายไปก็เพื่อได้ของมา
ดยุกหมูอ้วนที่มีเงินเหลือเฟือการสร้างสิ่งก่อสร้าง สถานที่ฝึกซ้อม โรงงานผลิตโพชั่นและสถานรักษาพยาบาลไม่ใช่เรื่องที่กระทบต่อเงินของดยุกหมูอ้วนแต่ประการใด
การเรียกทหารมาใช้งานก็ทำให้ผมเข้าใจจุดอ่อนจุดแข็งของกองทัพดยุกหมูอ้วนดีด้วย
ว่ามีจุดอ่อนคือประมาทศัตรูเอามากๆเพราะจำนวนที่มีเหนือกว่าและอุปกรณ์เครื่องอาวุธต่างๆนั้นมีพร้อมเสมอ
สร้างสิ่งก่อสร้างพื้นฐานให้มากขึ้นก่อนและมูลค่าของทีมฟุตบอล เอ๊ยแฟมิเลียเพนดราก้อนจะดีดขึ้นทันตาเห็น
ผม”เดิน”ออกมาพบปะกับพวกสมาชิคที่ตกลงเข้าแฟมิเลยของผมผสมกับทหารที่มารวมตัวกันเพิ่มมากขึ้น จากเมื่อวานพันกว่าคนวันนี้มาเพิ่มอีกพันกว่าคน
แต่ละคนยืนเป็นแถวเป็นแนวใน”ค่าย”ที่พึ่งสร้างมาใหม่
ความที่มีทหารสวมชุดเกราะครบกดดันนักผจญภัยมือใหม่อย่างเด็กหนุ่มนักดาบพอสมควร
ผมชกมือขึ้นฟ้า
“เพนดราก้อน”
เสียงของผมตะโกนขึ้นไปด้วยการขยายเสียงจากทักษะCommand
“ยิ่งใหญ่เกรียงไกร”
แปร๋น แปร๋น แปร๋น
เสียงจากทหารทั้งที่มาเก่ามาใหม่และของมูมักไพร์มตอบรับพร้อมกัน
มูมักไพร์มยกเท้ากับพื้นและกระทืบพร้อมกับส่งเสียงจนพื้นรอบข้างสะเทือน
“เพนดราก้อนคืออาณาจักรงดงามที่สุดร่ำรวยที่สุด ประชากรมากที่สุดของอาณาจักรแห่งนี้ แต่ว่า..”
ผมหยุดสูดลมหายใจและลองทุ่มพลังไปที่ทักษะCommand
“ข้าต้องการมากกว่านี้”
เสียงของผมสะท้านดังทั่วเมืองจากทักษะCommand ที่พัฒนามากขึ้นทั้งจากการล่านักล่าเด็กใหม่เมื่อวานและการเพิ่มทักษะสูตจรโกงของสกิลlearningกับพวกเสมียน
เสียงของผมสะท้านไปทั่วจนกระทั่งมูมักไพร์มถึงกับสะท้านหยุดนิ่งไม่ไหวติง
ไม่ต้องพูดถึงเด็กหนุ่มที่เข้าร่วมแม้จะผ่านประสบการณ์ต่อสู้แต่โดนบรรยากาศของกองทัพกดดัน
“ข้าต้องการดินแดนมากกว่านี้ เงินทองมากกว่านี้ทรัพย์สมบัติมากกว่านี้ พวกเจ้าจะไปเอามันมาให้ข้าได้หรือไม่?”
ผมคงจะเขินๆเหมือนกันที่แต่ละคนอึ้งไปพักหนึ่งแต่พี่กล้ามก็เป็นตัวช่วยผมเสมอมา
“ชิงดินแดนให้ท่านดยุก ชิงทรัพย์สินเงินทองให้ท่านดยุกชิงสมบัติให้ท่านดยุก”
เหล่าพี่กล้ามยกขวานยกค้อนเหล็กยักษ์ยกดาบใหญ่ขึ้นบนท้องฟ้าและร้องตะโกนด้วย
war cry
การตะโกนปลุกใจของสงคราม
บรรยากาศเกิดการตะโกนปลุกใจขึ้นมาทันทีแต่ละคนยกดาบธนูมีดสั้นไม่คทามาชูขึ้นฟ้า
ผมต้องขอบคุณที่พี่กล้ามแนะนำให้ผมผมใช้ทักษะ
Inspiration ทันทีในการปลุกใจคน
“ข้าจะนำพาพวกเจ้าทั้งหมดไปครอบครองดินแดน ครอบครองเงินทอง ครอบครองสมบัติกับข้าเอง”
แปร๋น
ตึง
มูมักไพร์มและทุกคนเคาะดาบและกระทืบเท้า
อืมการพูดจาปลุกใจแบบซีอีโอของผมตอนเช้า(เกือบเที่ยงเพราะมาเรียมากวน)ก็ประสบความสำเร็จ
“ต่อไปนี้แฟมิเลียเพนดราก้อนของข้าต้องเป็นแฟมิเลียที่แข็งแกร่งที่สุด”
ผมนึกถึงการเริ่มการฝึกแบบ E-Sport ในการฝึกซ้อมกองทัพนักผจญภัยเหล่านี้