เมื่อทุกคนเปลี่ยนอาชีพ: สัตว์อัญเชิญของข้าล้วนเป็นขนาดยักษ์!

        เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในดันเจี้ยนลับที่เขาเดินวนไปมาหน้าทางเข้าภูเขาศักดิ์สิทธิ์ทำให้จ้าวหมิงคงกับคนอื่นๆ ตาลุกเป็นไฟ 

        หวังเฉินก็อดรู้สึกแปลกๆกับคำประเมินของเฉินเสี่ยวหลินไม่ได้

        อาจารย์เฉินผู้นี้ช่างเป็นคนที่มีมุมมองแปลกใหม่ไม่เหมือนใครจริงๆ!

        ในใจหวังเฉินคิดอย่างนึกสนุกก่อนจะถามเฉินเสี่ยวหลินอย่างสุภาพว่า 

        “อาจารย์เฉิน หลังจากนี้ไม่มีกำหนดการอื่นแล้วใช่ไหมครับ?”

        “ไม่มีแล้ว”

        เมื่อได้ยินดังนั้นเฉินเสี่ยวหลินก็ส่ายหน้า “หลังจากนี้คือเวลาพักผ่อนนายมีอะไรอยากทำก็ไปเถอะ ขอแค่กลับมาให้ทันตอนกลางคืนก็พอ”

        “แต่เดี๋ยวก่อน!”

        ขณะพูดเฉินเสี่ยวหลินก็หยุดชะงัก แล้วดึงหวังเฉินที่กำลังจะเดินออกไปกลับมา

        “อย่าเพิ่งรีบร้อนไปสิ พรุ่งนี้การประลองบนเวทีนายคิดจะออกเป็นคนแรกหรือเปล่า?”

        เฉินเสี่ยวหลินมองหวังเฉินแล้วถามยิ้มๆ

        “อาจารย์ครับ มันมีความแตกต่างด้วยเหรอครับ?”

        ได้ยินคำถามของเขาหวังเฉินเกาหัว

        การประลองบนเวทีรอบคัดเลือกรอบจริงใช้ระบบสุ่มจับคู่ทีมโดยสมองกล ตัดสินแพ้ชนะด้วยระบบสามในห้า

        โดยทั่วไปแล้วมหาวิทยาลัยชั้นนำจะมีความได้เปรียบเหนือมหาวิทยาลัยทั่วไปอย่างมาก

        โดยพื้นฐานแล้วเพียงผู้เข้าแข่งขันคนแรกก็สามารถเอาชนะทีมของมหาวิทยาลัยทั่วไปได้แล้ว

        ดังนั้นหวังเฉินจึงไม่ได้ใส่ใจเลยว่าเขาจะออกเป็นคนแรกหรือไม่

        “แน่นอนว่ามีความแตกต่างสิ!”

        เห็นหวังเฉินทำท่าทางแบบนั้นเฉินเสี่ยวหลินก็ส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้ม แล้วกล่าวว่า

        “การประลองบนเวทีไม่ได้เพียงกำหนดอันดับสุดท้ายเท่านั้นแต่ยังเกี่ยวข้องกับตำแหน่งสุดยอดนักศึกษาใหม่อีกด้วย”

        “ถ้าอันดับต่ำ แต้มที่นายจะได้รับก็จะน้อยมากและถึงตอนนั้นนายก็จะไม่สามารถแย่งชิงตำแหน่งสุดยอดนักศึกษาใหม่กับคนอื่นได้”

        “โอ้!”

        ได้ยินดังนั้นหวังเฉินก็พยักหน้า

        เขาไม่คาดคิดเลยว่ามันจะมีความเชื่อมโยงกันแบบนี้

        “งั้นอาจารย์ช่วยจัดการให้ผมได้เลยครับ”

        หลังจากคิดไตร่ตรองดูแล้วหวังเฉินก็โยนปัญหานี้ให้เฉินเสี่ยวหลินโดยตรง

        เพราะเขาเพิ่งจะเข้าร่วมการแข่งขันประเภทนี้เป็นครั้งแรกดังนั้นความเข้าใจของเขาจึงสู้เฉินเสี่ยวหลินไม่ได้อย่างแน่นอน

        เรื่องที่เชี่ยวชาญควรให้คนที่เชี่ยวชาญจัดการ

        เมื่อได้ยินคำพูดของเขาเฉินเสี่ยวหลินก็พยักหน้า

        “งั้นแบบนี้ดีไหม ให้นายออกเป็นคนที่สามในทีม อยู่หลังโจวอู่และจ้าวลี่”

        “แบบนี้จะช่วยให้พวกเขามีโอกาสได้ต่อสู้ และไม่กระทบต่อแต้มที่นายจะได้รับ”

        “และที่สำคัญที่สุดคือ ถ้านายเป็นคนที่สามที่ออกไปก็สามารถพลิกสถานการณ์ที่ไม่เป็นใจให้กลับมาได้”

        เฉินเสี่ยวหลินดูเหมือนจะเตรียมตัวมาล่วงหน้าแล้วและได้วิเคราะห์ให้หวังเฉินฟังโดยตรง

        “ได้ครับ ผมจะทำตามที่อาจารย์บอก”

        ได้ยินดังนั้นหวังเฉินก็พยักหน้าเห็นด้วยกับการจัดสรรของเฉินเสี่ยวหลิน

        “งั้นก็ตกลงตามนี้”

        เมื่อเห็นดังนั้นเฉินเสี่ยวหลินก็ปล่อยมือ “ไปเที่ยวเถอะแล้วกลับมาให้เร็วหน่อยนะ”

        …

        เมืองหลวง

        ในฐานะเมืองหลวงของหลงกั๋วเป็นมหานครระดับสุดยอดที่โดดเด่นบนดาวเคราะห์สีน้ำเงินในปัจจุบัน

        ความรุ่งเรืองน่าตื่นตาตื่นใจ

        เฉพาะตลาดการค้าในเมืองหลวงก็มีมากถึงสี่แห่ง

        หวังเฉินออกมาจากสนามกีฬาขนาดใหญ่แล้วเรียกแท็กซี่ลอยฟ้าตรงไปยังตลาดการค้าทางตะวันออกที่ใกล้ที่สุด

        ตอนนี้...

        หลังจากมาถึงตลาดการค้าทางตะวันออกทันทีที่ลงจากรถ บรรยากาศที่พลุกพล่านก็ทำให้หวังเฉิน‘คนบ้านนอก’  คนนี้ถึงกับอ้าปากค้าง

        ผู้คนไหลเวียนไปมาไม่ขาดสายมองไปทางไหนก็เห็นแต่หัวคนเต็มไปหมด

        และที่สำคัญกว่านั้นผู้คนเหล่านี้กว่า 90% ล้วนเป็นผู้เปลี่ยนอาชีพ

        หลังจากลอบกวาดสายตาดูสองสามครั้งหวังเฉินยังพบว่าผู้เปลี่ยนอาชีพเหล่านี้มีพลังอย่างน้อยระดับเปลี่ยนอาชีพขั้นสาม

        “สุดยอด!”

        “สมกับเป็นเมืองหลวง เมืองที่ทุกคนใฝ่ฝันถึงจริงๆ!”

        หวังเฉินรำพึงอยู่ในใจขณะที่เดินเข้าไปในตลาดการค้าเขามองซ้ายมองขวาอย่างอยากรู้อยากเห็น ราวกับไม่เคยเห็นโลกมาก่อน

        แต่ก็ไม่น่าแปลกใจที่เขาเป็นเช่นนั้น

        ในตลาดการค้ามีสินค้าทุกประเภทไม่ว่าจะเป็นอุปกรณ์ ไอเท็ม ยาวิญญาณ สัตว์อสูร คัมภีร์ทักษะ และอื่นๆ อีกมากมาย

        แม้กระทั่งร้านค้าเล็กๆที่ดูเป็นมิตรกับผู้คนทั่วไป ก็ยังมีสินค้าที่มีระดับน่าประทับใจ

        เดินไปได้ไม่ถึงร้อยเมตรหวังเฉินก็เห็นแผงลอยหลายแผงที่ขายคัมภีร์ทักษะ วัสดุ และไอเท็มระดับ B

        หากเป็นที่เมืองตงหลิงละก็สินค้าที่ได้รับการจัดอันดับ B ขึ้นไปก็ถือได้ว่าเป็นของล้ำค่าของร้านนั้นๆ ได้แล้ว

        แต่ที่นี่มีให้เห็นอยู่ทั่วไป

        “หวังว่าวันนี้จะหาสัตว์อสูรที่ถูกใจเจอนะ”

        ภาพความรุ่งเรืองนี้ทำให้หวังเฉินอดไม่ได้ที่จะคาดหวังอยู่ในใจ

        จากนั้นเขาก็เดินตามป้ายบอกทางบนถนนไปยังส่วนที่ขายสัตว์อสูร

        “ภูตแมวลายเสือดาว เพียง 2 ล้านเหรียญทองคุณก็จะได้สัตว์อสูรที่น่ารัก อ่อนโยน และมีพลังต่อสู้ที่ยอดเยี่ยม!”

        “เชิญมาดูกันเลย สัตว์อสูรต้นกำเนิด หมาป่ามารรัตติกาล ซื่อสัตย์พลังต่อสู้แข็งแกร่ง ไม่ว่าจะฝึกฝนหรือเดินทางก็เป็นตัวเลือกอันดับแรก! เพียง 20ล้านเหรียญทอง!”

        “ลดกระหน่ำ! ลดกระหน่ำ! นางฟ้าตัวจิ๋วสัตว์อสูรหายากมาใหม่ เพียง 1 ล้านเหรียญทอง คุณก็สามารถมอบเพื่อนเล่นที่สมบูรณ์แบบให้กับลูกของคุณได้!”

        “…”

        เมื่อมาถึงโซนขายสัตว์อสูรพนักงานขายแต่ละร้านต่างตะโกนเรียกแขกเสียงดังลั่น

        พร้อมกันนั้นพวกเขาก็แนะนำสิ่งมีชีวิตในกรงสัตว์อสูรที่อยู่ข้างๆให้กับผู้คนที่เดินผ่านไปมาอย่างต่อเนื่อง

        หวังเฉินมองปราดเดียวก็หันกลับจากนั้นก็สุ่มเข้าร้านค้าแห่งหนึ่ง

        ภูตแมวลายเสือดาวและสัตว์อสูรต้นกำเนิดอย่างหมาป่ามารรัตติกาลนั้นแสนจะธรรมดามากมีศักยภาพต่ำสุดขีด

        ส่วนกรงของนางฟ้าตัวจิ๋วกลับมีศักยภาพที่ค่อนข้างดี

        เดิมทีเป็นสัตว์อสูรปีศาจแต่ศักยภาพในการเติบโตกลับไปถึงระดับสัตว์อสูรต้นกำเนิดและรูปร่างหน้าตาน่ารักน่าชัง จนเด็กๆ หลายคนไม่ยอมเดินไปไหน

        แต่ว่า…

        ศักยภาพยังต่ำเกินไป

        หวังเฉินมองไปสองสามครั้งแล้วก็ละสายตาก่อนจะเลือกเข้าร้านร้านหนึ่ง

        ของดีจริงๆต้องเข้าไปดูในร้าน

        “ยินดีต้อนรับครับ!”

        “ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าต้องการสัตว์อสูรประเภทไหนครับ?”

        ทันทีที่เข้าร้านพนักงานขายก็รีบเข้ามาต้อนรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

        “ฉันขอดูเองก่อนก็แล้วกัน”

        หวังเฉินพยักหน้าอย่างสุภาพจากนั้นก็กวาดสายตาสำรวจชั้นวางสินค้า

        เสือดาววายุ(สัตว์อสูรวิญญาณ) ร่างสุดยอดวิวัฒนาการ: เสือดาวพิชิตวายุ (สัตว์อสูรต้นกำเนิด) 

        อินทรีย์อัคคี(สัตว์อสูรวิญญาณ) ร่างสุดยอดวิวัฒนาการ: อินทรีย์อัคคีสวรรค์(สัตว์อสูรต้นกำเนิด) 

        พยัคฆ์สายฟ้า(สัตว์อสูรวิญญาณ) ร่างสุดยอดวิวัฒนาการ: ราชันย์พยัคฆ์สายฟ้า(สัตว์อสูรต้นกำเนิด) 

        …

        หลังจากสำรวจรอบหนึ่งหวังเฉินก็ออกจากร้านไปด้วยสายตาที่ผิดหวังของพนักงานขาย

        ร้านสัตว์อสูรในเมืองหลวงเหล่านี้คุณภาพของสัตว์อสูรแต่ละตัวสูงมากเทียบได้กับตลาดการค้ามหาวิทยาลัยเหยียนหลงเลยทีเดียว

        แต่กระนั้นก็ยังไม่มีสัตว์อสูรตัวไหนที่หวังเฉินพึงพอใจ

        เขาเดินไปเรื่อยๆ

        ไม่นานหวังเฉินก็เดินดูจนทั่วทั้งถนนสายสัตว์อสูร

        ภายใต้ศาสตร์วิเคราะห์สายเลือดเขาพบว่าสัตว์อสูรที่มีศักยภาพสูงสุดนั้นมีขีดจำกัดเพียงระดับสัตว์อสูรศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น

        อีกาเพลิง(สัตว์อสูรวิญญาณ) ร่างสุดยอดวิวัฒนาการ: อีกาเทพสุริยัน (สัตว์อสูรศักดิ์สิทธิ์) 

        แม้ว่าสำหรับคนอื่นๆแล้ว พวกมันจะน่าเกรงขามมาก แต่เมื่อเทียบกับปิงชิงและซูซูแล้วกลับต่างกันราวฟ้ากับเหว

        “ช่างเถอะ!”

        “ดูเหมือนว่าที่ตลาดการค้าทางตะวันออกฉันคงหาไม่เจอพรุ่งนี้แข่งเสร็จแล้วค่อยไปดูที่ตลาดการค้าอีกสามแห่งที่เหลือก็แล้วกัน”

        เมื่อเห็นท้องฟ้าเริ่มมืดลงหวังเฉินก็ขึ้นรถลอยฟ้ากลับหอพักด้วยความจำใจ