บทที่ 23 รอยยิ้มพิมพ์ใจ
อวี้เซวียนหรี่ตาลงเล็กน้อย สีหน้าเ็า ไม่คิดเหลือบแลชายหนุ่มที่อยู่บนเวทีเลยแม้แต่น้อย เพราะในใจกำลังหวนนึกถึงรอยยิ้มพิมพ์ใจอันแสนอบอุ่นของสหายผู้นั้นต่างหาก
ผ่านไปครึ่งถ้วยชา
ทำไมนางถึงไม่มองข้าเลยล่ะ? หรือท่วงท่าการยืนยังสง่างามไม่พอ? เฉาเส้าเป่าได้แต่ขมวดคิ้วครุ่นคิดกับตนเอง ก่อนจะเก็บพัดจีบในมือ พลันหมุนตัวอย่างสง่างาม หันหลังให้แก่องค์หญิงแห่งไป๋เยว่
บรรดาผู้คนในโถงใหญ่ล้วนตกตะลึง
เซวียนหยวนจิ้งกับหลี่เฉินซวีตกตะลึงเช่นกัน
"อะแฮ่ม!"
เซวียนหยวนจิ้งส่งเสียงกระแอมขึ้นมาเบา ๆ หลี่เฉินซวีกลับมาได้สติอีกครั้ง รีบยกมือโบกสะบัด
"คนต่อไป!"
"ช้าก่อนขอรับ ท่านลุงหลี่"
เฉาเส้าเป่ากำลังจะถูกเ้าหน้าที่ชั้นผู้น้อยของกรมพิธีการลากตัวลงไปจากเวที จึงะโออกมาด้วยความร้อนรน
ช้าก่อนมารดาเ้าเถอะ ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่หน้าบิดาเ้า ข้าคงลากตัวเ้าลงมานานแล้ว และทุกคนก็คงไม่ต้องเสียเวลาเช่นนี้
"คนต่อไป จางมู่โจว บุตรชายของเสนาบดีกรมการศึกษา!"
จางมู่โจวแต่งกายด้วยชุดเสื้อคลุมหรูหรา ก้าวเดินขึ้นมาบนเวทีอย่างแช่มช้า โค้งคำนับทุกคนด้วยความนอบน้อมเป็อย่างยิ่ง
"กระหม่อมมีนามว่าจางมู่โจว ขอสอบถามนามอันสูงส่งขององค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ"
"อวี้เซวียน"
องค์หญิงอวี้เซวียนตอบกลับไปด้วยความสุภาพ
นางพูดออกมาแล้ว นับเป็เื่น่ายินดีอย่างยิ่ง!
บรรดาขุนนางในโถงใหญ่ต่างก็ร้องะโออกมาด้วยความฮือฮา
เฉาเส้าเป่าที่ยืนอยู่ทางด้านหลังส่งเสียงหัวเราะออกมาด้วยความเหยียดหยาม
"องค์หญิงอวี้เซวียน เมื่อผู้ต่ำต้อยพบเห็นพระองค์ ความงดงามของพระองค์ก็ประทับอยู่ในจิตใจของกระหม่อม นั่นทำให้กระหม่อมอยากจะร่ายกวีออกมาพ่ะย่ะค่ะ!"
จางมู่โจวผู้เป็บุตรชายของเสนาบดีกรมการศึกษายิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน และเริ่มต้นร่ายบทกวี
เื่ราวขององค์หญิงผู้เลอโฉมหลบหนีจากดินแดนของตน ถูกถ่ายทอดออกมาเป็บทกวีไพเราะเสนาะหู องค์หญิงอวี้เซวียนเบิกตาโต จ้องมองบัณฑิตหนุ่มบนเวที แต่เสียงที่พูดออกมาจากปากของเขากลับกลายเป็นิทานของจ้าวอู่เจียงที่ดังก้องอยู่ในจิตใจของนาง
"องค์หญิงสโนว์ไวท์หลบหนีการตามล่าและได้มาพบกับชายหนุ่มที่ชื่อว่าพินอคคิโอ ซึ่งเขามีอาวุธพิเศษเป็ไม้เท้า ที่สามารถขยายขนาดให้ใหญ่ขึ้นและหนาขึ้นได้เรื่อย ๆ"
"คนแคระทั้งเจ็ดผู้กล้าหาญลุกขึ้นสู้กับหมาป่าใจร้าย"
ในจิตใจของอวี้เซวียน นางกำลังนึกถึงการเล่านิทานของจ้าวอู่เจียงที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะแห่งความสุข นั่นนับเป็ความทรงจำที่ช่างงดงามเหลือเกิน!
น่าเสียดาย ในนครหลวงอันกว้างใหญ่แห่งนี้ ไม่รู้เลยว่านางจะได้พบเขาอีกหรือไม่
อวี้เซวียนขมวดคิ้วด้วยความไม่สบอารมณ์ ไม่ว่าผู้ใดต่างก็มองออกว่านางไม่มีความสุขแล้ว
"หยุดร่ายกวี!"
หลี่เฉินซวีเสนาบดีกรมพิธีการร้องห้ามจางมู่โจวด้วยสีหน้าขึงขัง ยุติการร่ายบทกวีของเขาลงแต่เพียงเท่านี้
จางมู่โจวรู้สึกฉุนเฉียวเป็อย่างยิ่ง เขาไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย แต่ก็ยังต้องก้มศีรษะให้แก่ทุกคน และเดินลงมาจากเวทีด้วยตนเอง
"ประเสริฐยิ่ง"
กลุ่มผู้ร่วมงานต่างก็ถอนหายใจออกมา เมื่อสักครู่นี้ดูเหมือนจางมู่โจวจะเริ่มต้นได้ดีมาก แล้วเหตุใดจึงมีจุดจบเช่นนี้ได้?
"คนต่อไป เฉินจื่อกั๋ว บุตรชายเสนาบดีกรมกลาโหม!"
ตึง! ตึง! ตึง!
เฉินจื่อกั๋วก้าวเดินขึ้นไปบนเวทียกพื้นสูงด้วยฝีเท้าอันหนักแน่น เขาเป็ชายฉกรรจ์ร่างใหญ่ บนร่างกายเต็มไปด้วยมัดกล้ามกำยำ
บริเวณชายแดนตะวันตกเฉียงเหนือเต็มไปด้วยลมฝนร้ายกาจ แล้วเขาจะอ่อนแอเป็บุรุษดั่งเส้นบะหมี่ในสายตาองค์หญิงได้อย่างไร?
เฉินจื่อกั๋วชำเลืองมองคู่แข่งคนอื่น ๆ ด้วยความเย้ยหยันเล็กน้อย ก่อนจะประสานมือคำนับอวี้เซวียนองค์หญิงแห่งไป๋เยว่ และพูดออกมาเสียงดัง
“กระหม่อม เฉินจื่อกั๋ว มีความชำนาญเื่การต่อสู้ และวันนี้ กระหม่อมจะแสดงวิทยายุทธให้องค์หญิงได้รับชมพ่ะย่ะค่ะ!"
แสดงวิทยายุทธ?
ทุกสายตาต่างจ้องมองมาที่เฉินจื่อกั๋วเป็ตาเดียว
ฮ่องเต้หรี่ตา รู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์อัปมงคลในใจ
"ย่ะห์!"
เฉินจื่อกั๋วแผดเสียงคำรามออกมาด้วยความเกรี้ยวกราด ก่อนจะแสดงเพลงหมัดพยัคฆ์คำราม และหมัดกระเรียนคู่ จากนั้นจึงย่อตัวลง พุ่งตัวไปข้างหน้าพร้อมกับกางมือเป็กรงเล็บ
"ย่ะห์!"
แคว่ก
เสื้อที่เขาสวมใส่ฉีกกระชากขาดออก กลายเป็เศษเล็กเศษน้อยปลิวว่อนในอากาศ เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้ออันใหญ่โต หลังจากนั้น เฉินจื่อกั๋วก็กวาดสายตามองทุกคนด้วยความมั่นใจเป็อย่างยิ่ง
ทุกคนก็จ้องมองด้วยความมึนงงเป็อย่างยิ่งเช่นกัน
หลี่เฉินซวีได้แต่นั่งถามตนเองอยู่ตรงนั้นว่า ข้าเป็ใคร? ข้าอยู่ที่ไหน? ข้ามาทำอะไรที่นี่?
เซวียนหยวนจิ้งยกมือกุมหน้าผาก ะเิเสียงคำรามออกมาด้วยความเดือดดาล
"ลากตัวลงไปเดี๋ยวนี้! คนต่อไป!"
"คนต่อไป ฝูเป่าหลางและหลี่เสินตง!"
เสียงคำรามด้วยความเดือดดาลของฮ่องเต้ ทำให้หลี่เฉินซวีต้องรีบประกาศออกมาด้วยความร้อนรน
หนึ่งชั่วยามผ่านไป
ผู้เข้ารับการคัดเลือกทุกคนต่างทยอยเดินขึ้นไปบนเวที พวกเขาต่างก็แสดงความสามารถของตนเองออกมาอย่างเต็มที่ แต่องค์หญิงแห่งไป๋เยว่ก็ยังนั่งชมด้วยสีหน้าเ็าไม่เสื่อมคลาย ไม่แย้มยิ้มออกมาเลยแม้แต่ครั้งเดียว ราวกับในโลกนี้ไม่มีสิ่งใดควรค่าให้นางสนใจอีกแล้ว
ไม่มีผู้ใดจะทำให้องค์หญิงทรงยิ้มได้อีกแล้วหรือ? บรรดาขุนนางน้อยใหญ่ต่างก็ถอนหายใจออกมาด้วยความหมดหวัง
บรรยากาศในหอผิงคังเต็มไปด้วยความสลดหดหู่มากขึ้นเรื่อย ๆ
เซวียนหยวนจิ้งก็ขมวดคิ้วมากขึ้นเรื่อย ๆ เช่นกัน หากเป็เช่นนี้ต่อไป คงไม่ใช่เื่ดีสำหรับแคว้นต้าเซี่ยอย่างแน่นอน
"ใช้การไม่ได้กันเลยสักคน"
เมื่อเห็นผู้เข้ารับการคัดเลือกคนล่าสุดปรากฏตัวบนเวทีอย่างน่าเศร้า นางก็ยิ่งร้อนใจมากกว่าเดิม ความกังวลใจยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น
คงจะดีถ้าจ้าวอู่เจียงอยู่ที่นี่ด้วย เ้านั่นคงคิดหาวิธีแก้ปัญหาได้อย่างแน่นอน
หืม?
จ้าวอู่เจียง?
จริงด้วยสิ เ้านั่นมีความสนิทสนมกับตู๋กูิเยว่และหลิวเหม่ยเอ๋อร์ เขาย่อมมีความเข้าใจสตรีเป็อย่างดี
ดวงตาอันงดงามของเซวียนหยวนจิ้งเต็มไปด้วยประกายแห่งความหวัง นางหันศีรษะกลับมาเล็กน้อย และกระซิบบอกขันทีน้อยที่คอยรับใช้อยู่ข้างกาย "ไปตามตัวจ้าวอู่เจียงมาเดี๋ยวนี้"
67
