อวี้ฮวามาถึงตำหนักทรงงาน แต่ทันทีที่นางมาถึงปรากฏว่าประตูตำหนักปิดลงกลอนอย่างแ่า
นางพยายามตะกายประตูอยู่นานสองนาน แต่สุดท้ายท่านพี่ของนางก็ไม่ยอมเปิด
ลู่เหรินจวินพี่ชายของนางเป็คนที่แย่ที่สุด นางกล่าวได้เต็มปากว่าเขาสำหรับนางเป็คนที่ทั้งเกลียดที่สุด ทั้งรักที่สุด รักนั้นรักอยู่เพราะเป็พี่ชายที่เติบโตด้วยกันมา แต่นิสัยของเขาก็ทำเอานางเกลียดจริงๆ
พี่ชายของนางเป็คนที่ค่อนข้างจะหวงของ บางสิ่งบางอย่างที่เขามองว่าเป็ของเขา และมันต้องเป็ของเขาผู้เดียว เขาก็มักจะพยายามไม่ให้ใครแตะต้อง เื่พี่สะใภ้ผู้นี้เองก็เช่นกัน เขาไม่เคยยอมรับแต่นางรู้สึกได้ว่าเขาพยายามแสดงตัวเป็เ้าข้าวเ้าของอย่างเห็นได้ชัด แม้แต่นางเองเขาก็ไม่ยอมให้เล่นด้วย
ก่อนนี้ก็เคยเกิดเหตุการณ์คล้ายกันนี้ ที่นางมาหาพี่สะใภ้และเขาก็ดีดนางออกมา เขาให้เหตุผลว่าหากปล่อยให้นางอยู่กับพี่สะใภ้ความหายนะจะบังเกิด
อวี้ฮวาไม่เข้าใจแม้แต่น้อย ว่าความหายนะจะบังเกิดได้อย่างไร
ก็แค่เพียงเล่นกันตามประสาสตรีผู้สดใสร่าเริงเท่านั้น และการเล่นทุกอย่างก็ย่อมจะเกิดอุบัติเหตุได้ครั้งล่าสุด ที่พวกนางเล่นเตะจูจู พวกนางบังเอิญเตะลูกหินแรงไปเล็กน้อย จนทำให้หินกระแทกเข้ากับอ๋องจนได้แผลที่ศีรษะเล็กน้อย แต่อวี้ฮวาก็ไม่ได้มองว่าเป็เื่ใหญ่ แค่เพียงนางเตะลูกหินกระเด็นถูกลูกพี่ลูกน้องต่างมารดามันจะกระไรนักหนา
ยังมีอีกครั้ง ครั้งนั้นดูว่าเขาจะโกรธมากที่สุด นางเห็นว่าพี่สะใภ้ของนางค่อนข้างจะชอบเดินเล่นในสวน ชื่นชมพฤกษาและบุปผชาติ นางไปได้ต้นไม้หายากมานางจึงนำไปให้พี่สะใภ้ และมันคือพืชกินแมลงที่ ดูแล้วพี่สะใภ้ของนางจะไม่เคยเห็น เมื่อนางจับที่กลีบดอกมันจึงหนีบนิ้วพี่สะใภ้นางเืไหล และหลังจากนั้นทั้งนางทั้งพืชกินแมลงของนางก็กระเด็นออกมาจากตำหนัก
นางชอบพี่สะใภ้คนนี้มาก แต่ไม่รู้ว่าตนเองจะเข้าไปเล่นกับพี่สะใภ้อย่างไร สุดท้ายนางจึงทำอะไรไม่ได้ ได้แต่เดินมาระบายให้กับสหายสนิทอีกผู้หนึ่งฟัง
อวี้ฮวาเดินมากระแทกตัวนั่งด้านหลังเขา นางรู้สึกได้ว่าแผ่นหลังของเขาเกร็งแข็งขึ้น และบรรดาแพทย์ในเรือนพักแพทย์ที่เห็นนาง ก็รีบก้มหน้าก้มตาก่อนจะถอยออกไป
“องค์หญิงท่านไม่ควรมาถึงเรือนพักของแพทย์”
“เยี่ยหลิงข้าเบื่อเล่นกับข้าได้หรือไม่”
ความจริงแล้วั้แ่ยังเยาว์ องค์หญิงสมควรจะเรียนสิ่งที่อิสตรีสมควรจะมีทั้งการเขียนอักษร ปักผ้า วิธีปรนนิบัติสามี แต่สิ่งเหล่านี้สำหรับนาง นางล้วนไม่ชอบ ั้แ่ยังเยาว์นางจึงเข้าเรียนราชสำนักดังเช่นบัณฑิต
และสหายผู้นี้ของนางก็ได้เจอเมื่อครั้งนั้น
เยี่ยหลิงเป็บุตรบุญธรรมของราชครูที่สอนนาง เขาดูเป็คุณชายสำอางโดยแท้ ตัวจริงของเขาก็เป็เช่นนั้น ตัวเขาปราดเปรื่องมากสอบเข้าเป็แพทย์ในวังหลวงได้ั้แ่ยังเยาว์
“องค์หญิงข้าเป็บุรุษ ท่านเป็สตรีเื่นี้ไม่สมควร”
อวี้ฮวาทำเป็ไม่ได้ยินคำกล่าวเขา “ข้ามีพี่ชายนิสัยไม่ดีหนึ่งคน ข้าอยากเล่นกับพี่สะใภ้ แต่เขาไม่ให้ข้าเล่น”
“ฝ่าามีพระปรีชาสามารถ คงเล็งเห็นถึงสิ่งที่ไม่สมควรพ่ะย่ะค่ะ”
“เ้าเป็สหายของข้าหรือเ้าเป็สหายของเขากันแน่ เหตุใดจึงออกรับแทนกันตลอด”
“ข้าไม่บังอาจเป็สหายของพวกท่านพ่ะย่ะค่ะ”
อวี้ฮวาหันหน้ากลับไปหาเขา ซึ่งตอนนี้กำลังก้มหน้าสายตาจ้องนิ่งอยู่ที่ตำรา ก่อนนางจะกุมมือเขาข้างหนึ่งด้วยมือทั้งสองข้าง ก่อนจะแนบแก้มลงที่ฝ่ามือเขา
“เ้าเป็สหายของข้า ดังนั้นอย่ากล่าวถ้อยคำเช่นนี้อีก”
“พ่ะย่ะค่ะองค์หญิง”
ถึงการใช้คำพูดเหล่านี้ และเรียกตำแหน่งของนางจะไม่ทำให้นางรื่นหูมากนัก แต่ด้วยนิสัยของเขาที่เหมือนกับยายแก่ นางจึงทำเป็ไม่ได้ยินและขยับตัวตรง
“ในการล่าสัตว์ที่จะมาถึง เ้าร่วมเป็แพทย์หลวงในขบวนเสด็จหรือไม่
“พ่ะย่ะค่ะ”
หลังจากที่ได้ฟังคำกล่าวนี้ หัวใจของนางที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเบื่อหน่ายก็รู้สึกสนใจขึ้นมาเล็กน้อย
“เ้าไปกับขบวนเสด็จใดหรือ เตียเตียหรือเกอเกอ”
“ขบวนเสด็จของฮ่องเต้พ่ะย่ะค่ะ”
อวี้ฮวาตบเข่าดังฉาก
“หากเ้าถวายงานรับใช้เกอเกอ ในการเสด็จประพาสครั้งนี้ เ้ามียาสนุกๆ หรือไม่”
เยี่ยหลิงได้ฟังก็ถึงกับยกคิ้วข้างหนึ่ง เขารู้สึกว่านางกำลังจะก่อเื่อีกแล้ว คำว่ายากับคำว่าสนุกมันไม่ได้อยู่ในประเภทเดียวกันเลยแม้แต่น้อย
“ยาสนุกหรือพ่ะย่ะค่ะ”
“อย่างเช่นยาที่ทำให้ผายลมไม่หยุด ยาที่ทำให้ท้องร่วงไม่หยุด ยาที่ทำให้อาเจียนไม่หยุดประเภทนั้น...แต่หากเ้ามียาที่สนุกกว่านี้ข้าจะยินดีมาก”
นี่องค์หญิงน้อยตรงหน้าของเขากำลังคิดจะวางยาฮ่องเต้หรือ
อวี้ฮวาเห็นท่าทางดังกล่าวก็ลูบหัวปลอบขวัญเขา ปานว่าตัวนางเป็มารดาที่ปลอบขวัญบุตรชาย “เ้าอย่าได้กลัวข้าเป็ถึงองค์หญิงใหญ่ ข้าเป็น้องสาวร่วมมารดาบิดาอีก ทำผิดมหาศาลเพียงใดเขาก็ไม่ลงโทษข้าหนักหนาดอก”
“…” เยี่ยหลิงมองสตรีตรงหน้าอย่างเหนื่อยใจ
อวี้ฮวาที่เห็นว่าอีกฝ่ายจะไม่เล่นด้วย นางจึงก้มหน้าพร้อมกับยกแขนเสื้อขึ้นกัด ราวกับนางข่มกลั้นอารมณ์อย่างเต็มที่ “เ้าคิดดูข้าเป็น้องสาวของเขา แต่เขากลับทรมานข้า รังแกข้า ข้าแค่เพียงอยากจะเล่นสนุกอยากจะมีเวลาเพลิดเพลินกับพี่สะใภ้ของข้าคนเดียว เขากลับกีดกันความรักระหว่างน้องสามีละพี่สะใภ้ ชีวิตนี้ของข้า ข้าไม่ได้หวังสิ่งใด ขอเพียงได้เล่นสนุกกับพี่สะใภ้สักเล็กน้อยเท่านั้น แต่เขากลับโยนข้าออกจากตำหนัก เ้าไม่คิดว่าความแค้นของข้าสมควรเอาคืนบ้างหรือ”
เยี่ยหลิงอมยิ้มกับการแสดง และคำพูดเพ้อเจ้อไร้สาระของนาง
“องค์หญิงข้าคิดว่าจะแเีกว่านี้ หากท่านยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริงของท่านด้วย”
อวี้ฮวาที่ได้ยินดังนั้นก็ชะงัก ก่อนนางจะแสร้งหน้าด้านหน้าทนทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้ “ทักษะด้านการเสแสร้งของเ้าดีทีเดียว ข้าจะจำไว้” จากนั้นนางจึงสะบัดหน้าเชิดจนคอแข็ง “ข้าจะไปดูยาเอง” กล่าวจบนางก็รีบลุกขึ้นเข้าเรือนพักของแพทย์
แต่ไหนแต่ไรเขาก็ไม่เคยขัดใจนางได้แม้แต่ครั้งเดียว อัสนีทัณฑ์์เขายังเคยรับแทนนางมาแล้ว ในการครั้งนี้หากนางจะก่อความเดือดร้อนให้มนุษย์บ้าง ก็ถือว่าเป็ทัณฑ์์จากเทพธิดาก็แล้วกัน
เอาเป็ว่าเขาจะตั้งใจอ่านตำราในมือเล่มนี้ ตั้งใจมากจนไม่ทันได้สังเกตว่านางเข้าไปวุ่นวายในห้องเก็บยา
เทพเซียนบุรุษของจักรวาลอื่นเขาจะเป็ยังไงไม่รู้นะ แต่บอกเลยเทพเซียนบุรุษจักรวาลนี้ครั่งรักทุกคน
ว่าแต่เยี่ยหลิงคนนี้คือเยี่ยหลิงของอ้ายมาวรึเปล่า อวี้ฮวากับเยี่ยหลิงก็เป็เทพเซียนหรอ ถ้าอยากรู้ to be continued...
1K
