เคล็ดคชสารวิญญาณมังกร

        วิญญาณยุทธ์ของหลินเนี่ยนบาดเจ็บสาหัส และหลับใหลอยู่ในจุดตันเถียน แต่ทันทีที่ของเหลวสีทองสายหนึ่งไหลเข้าไปในร่าง ก็ราวกับมันได้รับการชี้นำอย่างไรอย่างนั้น มันวิ่งตรงไปยังจุดตันเถียนของหลินเนี่ยน

        ไม่กี่อึดใจต่อมา หลินเนี่ยนก็รู้สึกได้ว่าวิญญาณยุทธ์ของตัวเองกำลังสั่นไหว

        จิตใจของหลินเนี่ยนพลันสั่นไหวตาม นางจึงตรวจสอบจุดตันเถียนของตัวเอง

        และพบว่าปีกที่หักของเสี่ยวหลานถูกของเหลวสีทองปกคลุมเอาไว้ ก่อนที่ของเหลวทั้งหมดล้วนถูกดูดซับเข้าไปตรงจุดที่ปีกหัก แล้วค่อยๆ กลายเป็นโครงร่างสีเหลืองทอง

        จนท้ายที่สุดปีกสีเหลืองทองก็โอบล้อมเสี่ยวหลานเอาไว้คล้ายกับรูปร่างไข่ใบหนึ่ง

        แม้จะไม่เห็นสถานการณ์ในนั้นชัดเจน แต่เพียงอาศัยความสัมพันธ์ใกล้ชิดระหว่างตัวหลินเนี่ยนกับวิญญาณยุทธ์ นางก็สัมผัสได้ว่า วิญญาณยุทธ์ที่บาดเจ็บสาหัสในร่างกายของตัวเองกำลังรักษาตัวเองด้วยความเร็วอันน่าตกใจ ไม่สิ ไม่ใช่เพียงแค่รักษาตัว เหมือนจะเกิดการเปลี่ยนแปลงอื่นด้วย สำหรับการเปลี่ยนแปลงอะไรนั้น ยามนี้นางยังไม่เข้าใจนัก

        นอกจากวิญญาณยุทธ์ที่กำลังรักษาตัวอย่างรวดเร็วแล้ว พลังวิญญาณฟ้าดินบริสุทธิ์ในแก่นอสูรระดับสองก็เติมเต็มปราณแท้วิญญาณยุทธ์ของนางอย่างรวดเร็ว พลังกายจึงค่อยๆ ฟื้นฟูกลับมาช้าๆ เช่นกัน

         “เจ้าสิ่งนี้คืออะไรกันแน่? ไยถึงทำให้วิญญาณยุทธ์ที่ได้รับบาดเจ็บฟื้นฟูรวดเร็วเช่นนี้!?”

        หลินเนี่ยนทำใจเชื่อไม่ลง วิญญาณยุทธ์คือสิ่งสำคัญที่สุดของผู้ฝึกตน ดังนั้นสมบัติที่เกี่ยวข้องกับวิญญาณยุทธ์เหล่านั้นล้วนล้ำค่ามาก

        อีกทั้งวิญญาณยุทธ์ของนางเป็นถึงวิญญาณยุทธ์ระดับปฐพีขั้นสูง เมื่อดูจากความเร็วการรักษาวิญญาณยุทธ์ของของเหลวสีทองนี้แล้ว อีกไม่ถึงครึ่งถ้วยชา ไม่สิ อีกเพียงหนึ่งในสี่ถ้วยชาก็จะฟื้นฟูกลับมาเป็นเหมือนเดิม สมบัติเช่นนี้ต้องมีค่าควรเมืองแน่

         “รักษาหายก็ดี ข้าจะได้เลิกกังวลเสียที”

        ถังเหล่ยยังรู้สึกปวดใจ นั่นเป็นถึงของเหลวเลี้ยงวิญญาณ สมบัติที่แม้แต่ราชันตงล้วนให้ความสำคัญ

        “ขอบคุณเจ้ามาก แต่ข้าไม่อาจเคลื่อนไหวได้ชั่วคราว”

        หลินเนี่ยนกล่าวเสียงทุ้มต่ำ

        “พักผ่อนให้ดีเถอะ เยียนหลิงซานไม่ยอมรามือแน่ เขาคงค้นหาร่องรอยของพวกเราในเทือกเขาจนทั่ว”

        ถังเหล่ยจับตามองการเคลื่อนไหวด้านนอกอย่างใกล้ชิด

        หากถูกเยียนหลิงซานพบตัวเข้าตอนนี้ ถังเหล่ยคงทำได้เพียงทุ่มสุดตัว

        จากนั้นหลินเนี่ยนก็ยื่นกล่องไม้กล่องหนึ่งให้ถังเหล่ย มันคือรางวัลงานแข่งขันหวู่เต้าที่เยียนหลิงซานมอบให้เขา ยารวมวิญญาณสองเม็ด

        แกนชั้นในของยารวมวิญญาณปรุงจากแก่นอสูรระดับสอง แต่วัตถุดิบที่ใช้ปรุงยารวมวิญญาณหายากมาก ทำให้สามารถปล่อยพลังงานในแก่นอสูรออกมาได้เท่าตัว

         “พวกเราใช้คนละเม็ด เจ้าก็รีบฟื้นฟูพลังกายซะ”

        ถังเหล่ยเอายารวมวิญญาณยัดใส่มือหลินเนี่ยนในความมืด จากนั้นเขาก็กินมันเข้าไปเม็ดหนึ่ง แล้วหลับตาลง เริ่มดูดซับฤทธิ์ยา

        หลินเนี่ยนพึมพำออกมา ก่อนจะกินยารวมวิญญาณเข้าไปเช่นกัน

        สถานการณ์ด้านนอก เยียนหลิงซานไล่ตามมาแล้ว

        ความจริงแล้วตอนที่ถังเหล่ยกับหลินเนี่ยนหาที่ซ่อนตัวเสร็จ เยียนหลิงซานก็เพิ่งไล่ตามมาถึง

        เขาคิดไม่ถึงว่าถังเหล่ยจะหนีมาทางเทือกเขาสัตว์อสูร เดิมทียังคิดว่าเขาจะไปที่จวนตระกูลถัง

        เยียนหลิงซานไล่ตามไปตลอดทาง ทว่าหลังจากไล่มาถึงเทือกเขาสัตว์อสูรแล้ว ร่องรอยทั้งสองก็หายไปเสียอย่างนั้น

        เยียนหลิงซานสัมผัสถึงกลิ่นอายของถังเหล่ยในบริเวณรอบๆ ไม่ได้เลย เพราะรอบด้านมีสัตว์อสูรปรากฏตัวออกมาเป็นบางครั้ง กลิ่นอายของถังเหล่ยกับสัตว์อสูรผสมปนเปกันไปหมด

         “วิญญาณยุทธ์ของเด็กสาวคนนั้นบาดเจ็บสาหัส ส่วนถังเหล่ยก็เป็นเพียงผู้ชำนาญยุทธ์ผู้หนึ่ง ต้องไม่กล้าเข้าไปในเทือกเขาสัตว์อสูรลึกเกินไปแน่ พวกเขาจะต้องอยู่บริเวณนี้แหละ!”

        เยียนหลิงซานเดินเข้าไปส่วนลึกของเทือกเขาสัตว์อสูรหนึ่งร้อยลี้ รอบด้านเริ่มมีสัตว์อสูรระดับสี่ปรากฏตัว พวกมันมีพลังเทียบเท่ายอดฝีมือระดับยอดยุทธ์

        จากพลังของถังเหล่ยแล้ว หากเจอกับสัตว์อสูรระดับสี่ต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย ดังนั้นเยียนหลิงซานมั่นใจว่าถังเหล่ยน่าจะซ่อนตัวอยู่สักแห่งในเทือกเขาสัตว์อสูร

        ทว่าในระยะร้อยลี้กว้างใหญ่เกินไป โดยเฉพาะในเทือกเขาสัตว์อสูรที่ดูไร้ขอบเขต ถ้าถังเหล่ยวิ่งหนีไปอีกฝั่ง อาจจะไล่ตามไม่ทันแล้วจริงๆ

        เยียนหลิงซานเอากระบอกสีดำอันหนึ่งออกมาจากแหวนมิติ กระบอกมีขนาดประมาณเท่าฝ่ามือ บนนั้นมีรูหลายรู

        จากนั้นในเยียนหลิงซานก็บริกรรมคาถาแล้วเปิดกระบอกออกมา มีผึ้งมากมายบินออกมาจากในนั้น

        ผึ้งเหล่านี้ต่างจากผึ้งปกติ ขนาดของพวกมันเล็กมาก และหางล้วนมีรูปภาพอสรพิษ

        นี่คือผึ้งที่เยียนหลิงซานใช้ทักษะลับฝึกฝนออกมา ซึ่งเอาไว้ใช้ในการสำรวจขุมทรัพย์ที่อันตราย

        เยียนหลิงซานสามารถใช้วิญญาณยุทธ์พูดคุยกับผึ้งเหล่านี้ได้ ถ้าพบร่องรอยของพวกถังเหล่ย เขาจะรู้ตัวอย่างรวดเร็ว

        ในเวลาเดียวกันเยียนหลิงซานก็ไม่ได้นิ่งเฉย เขายังคงค้นหาร่องรอยของถังเหล่ยในเทือกเขาต่อไป

        ในป่าที่แน่นทึบ ร่างของเฮยเซียจื่อก็ปรากฏออกมา เขาไล่ตามเยียนหลิงซานมาถึงที่นี่

        เฮยเซียจื่อรับรู้ถึงความลำบากที่เยียนหลิงซานกำลังเผชิญอยู่ ถังเหล่ยต้องซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่งแน่

        ถ้าพูดถึงเรื่องหาคน เฮยเซียจื่อเชี่ยวชาญกว่าเยียนหลิงซานมาก เขาติดตามเฮยฉานฉู่มานานหลายปี พิษที่เพาะเลี้ยงมามีหลายชนิด หนึ่งในนั้นยังมีพิษที่ใช้ค้นหากลิ่นอายของมนุษย์ด้วย

        เฮยเซียจื่อกระโดดไปมาบนต้นไม้ ในมือพลันปรากฏธงยาวคันหนึ่งขึ้น

        จากนั้นเขาก็โบกธงเบาๆ วิญญาณยุทธ์หลายร่างโผล่ออกมาธงคันนั้น วิญญาณยุทธ์เหล่านี้มีหลากหลาย ทั้งอสรพิษ ทั้งแมลงบิน หรือสัตว์แปลกประหลาดอีกมากมาย

        นี่คือทักษะหุ่นเชิดวิญญาณยุทธ์ของเฮยฉานฉู่ ซึ่งต้องดึงวิญญาณยุทธ์ออกมาจากร่างของผู้ฝึกตนโดยตรง ก่อนจะสร้างเป็นหุ่นเชิดเก็บไว้ใช้เอง

        แต่ผู้ฝึกตนที่ถูกดึงวิญญาณยุทธ์ออกไปจะตายทันที

        วิญญาณยุทธ์บนธงของเฮยเซียจื่อล้วนเป็นวิญญาณยุทธ์ระดับธรรมดา เพราะเกิดจากการจับผู้ชำนาญยุทธ์บางส่วนมาสร้างธง

        ยอดฝีมือผู้ทรงยุทธ์ปกติล้วนมีเบื้องหลัง ช่วงนี้เฮยฉานฉู่ถูกจักรวรรดิประกาศจับ ทำให้เวลาพวกเขาจะทำอะไรก็ต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ

        วิญญาณยุทธ์เหล่านี้กระจายออกไปเหมือนเป็นจมูก คอยค้นหากลิ่นอายของถังเหล่ยที่ยากจะสัมผัสได้ในเทือกเขาสัตว์อสูรแห่งนี้

        ถังเหล่ยกับหลินเนี่ยนยังอยู่ในถ้ำค่อยๆ ฟื้นฟูพลัง พวกเขาไม่รู้ว่าด้านนอกได้กระจายกำลังครอบคลุมทั่วพื้นที่แล้ว สัตว์อสูรระดับต่ำบางส่วนถูกสังหารอย่างไร้สุ้มเสียง

        ในระยะร้อยลี้สัตว์อสูรถูกเยียนหลิงซานเก็บกวาดจนหมด

        เฮยเซียจื่อซ่อนอยู่ในความมืดตลอดเพื่อไม่ให้เยียนหลิงซานเจอตัว

        หลินเนี่ยนที่กินยารวมวิญญาณเข้าไป ปราณแท้พลังยุทธ์ในร่างฟื้นฟูมามากกว่าครึ่ง แต่วิญญาณยุทธ์ในจุดตันเถียนยังไม่มีการเคลื่อนไหวแต่อย่างใด

        ชัดเจนว่าอาการบาดเจ็บของวิญญาณยุทธ์ฟื้นฟูหายดีแล้ว แต่ไยยังอยู่ในสภาพหลับลึกอีก?

        หลินเนี่ยนลองเรียกเสี่ยวหลานในร่าง ทว่าไม่มีการตอบสนองกลับ

        อีกด้านหนึ่ง หลังจากถังเหล่ยกินยารวมวิญญาณเข้าไปแล้ว ร่างกายก็ถูกฤทธิ์ยามหาศาลเติมเต็ม

        ตอนนี้เขาเป็นเพียงระดับผู้ชำนาญยุทธ์ขั้นที่หนึ่ง ถึงแม้พลังจะแข็งแกร่งกว่าผู้ชำนาญยุทธ์ธรรมดาหลายเท่า แต่พลังวิญญาณฟ้าดินที่ร่างกายรับไหวก็ยังมีจำกัด

        หลังจากที่พลังวิญญาณฟ้าดินในร่างเติมเต็มแล้ว ถังเหล่ยก็รู้สึกว่าพลังสีทองในร่างช่วยเขาดูดซับภายในเสี้ยววิ พลังวิญญาณฟ้าดินที่เปลี่ยนเป็นพลังปราณแท้พลังยุทธ์ ถูกจุดตันเถียนของถังเหล่ยดูดซับไป

        แต่มังกรคชสารในร่างของถังเหล่ยไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ เหมือนปราณแท้พลังยุทธ์แค่นี้ไม่อยู่ในสายตาของมัน

        เวลาผ่านไปแล้วไปเล่า ถังเหล่ยยังคงปิดตาดูดซับพลังวิญญาณฟ้าดินในร่างกายอยู่ตลอด หลินเนี่ยนปลุกวิญญาณยุทธ์ของตัวเองเป็นบางครั้ง แต่กลับสัมผัสการเคลื่อนไหวใดๆ ไม่ได้เหมือนเคย

        หลินเนี่ยนจึงลอบมองไปทางถังเหล่ย เพราะในถ้ำมืดมิดจนมองไม่เห็นอะไร นางทำได้เพียงสัมผัสถึงลมหายใจแผ่วเบาของถังเหล่ย

         “เจ้าหมอนี่คงไม่ได้หลับไปแล้วกระมัง!?”

        หลินเนี่ยนพึมพำ เขยิบไปด้านหน้า ทันใดนั้นดวงตาสองดวงก็เปิดขึ้นในความมืด ทำให้นางตกใจจนหงายหลังล้มตึง

         “เจ้าคิดจะทำอะไร!?”

        ถังเหล่ยกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์

         “นั่งอยู่นิ่งๆ ซะ!”