ตอนที่ 21: รอยร้าวและเงาที่ตามมา
แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าตรู่สาดส่องผ่านรอยแยกของม่านพลาสติกหนาทึบในห้องออฟฟิศเสมียนกระจก เผยให้เห็นละอองฝุ่นบางเบาที่ลอยละล่องอยู่ในอากาศที่ยังอวลไปด้วยกลิ่นอายดิบชื้นของราคะ คราบเหงื่อไคล และน้ำสวาทจากค่ำคืนอันยาวนานที่เพิ่งผ่านพ้นไป ‘น้าหมวย’ ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นภายใต้ความอุ่นซ่านที่ห้อมล้อมร่างกายอวบอัดของเธอในเช้าวันใหม่ ผิวเนื้อขาวซีดในวัยสี่สิบห้าปีขยับเบียดแนบชิดกับอกแกร่งผิวเข้มของ ‘เข้ม’ หัวหน้าคนงานหนุ่มใหญ่ที่ยังคงนอนหลับสนิทส่งเสียงกรนเบาๆ แขนล่ำสันที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อและรอยสักเข้มข้นพาดกอดเอวหนาอวบอิ่มของเธอไว้แ่าราวกับโซ่ตรวนเหล็กที่มองไม่เห็น ข้างกายของเธอมี ‘มิน’ นอนกอดเกี่ยวขาอวบหนั่นอยู่ด้านล่างอย่างสนิทสนม ส่วน ‘ซอย’ และ ‘กล้า’ นอนคุดคู้อยู่บนผ้าใบหนาปูรองบนพื้นไม้กึ่งกลางห้องทำงาน ทุกคนยังคงอยู่ในห้วงนิทราแสนอบอุ่นหลังศึกรักร่วมประเวณีอันสมยอมเริงรมย์ตลอดราตรีที่ไม่มีใครยอมใคร
น้าหมวยนอนนิ่งจ้องมองเพดานห้องทำงาน ปล่อยลมหายใจเข้าออกช้าๆ พลางรู้สึกถึงความเจ็บระบมและเสียวแปลบปลาบที่แผ่ซ่านกึ่งกลางร่องรักอุ่นเปียกและปลายยอดอกอวบอัดที่หดเกร็งสู้ลมหนาวของเครื่องปรับอากาศ ร่างกายของเธอตอบสนองต่อกลิ่นเหงื่อดิบชื้นและคราบน้ำรักอุ่นร้อนของเหล่าคนงานทั้งสี่คนที่เกาะกรังแห้งเปรอะตามโคนขาขาวอย่างประหลาด ความเย่อหยิ่งทระนงที่เคยมีในมาดเสมียนดุร้ายบัดนี้ล่มสลายลงโดยสมบูรณ์จนหมดคาบนางพญา กลายเป็ความยินยอมใจอ่อนและเสน่หาลับที่ยากจะถอนตัว เธอขยับกายอย่างระมัดระวังที่สุดเพื่อไม่ให้คนงานหนุ่มฉกรรจ์ทั้งสี่รู้สึกตัวตื่นขึ้น ค่อยๆ ปัดแขนแกร่งของเข้มออกช้าๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนพยุงร่างอวบที่สั่นระริกและระบมขาเดินกะเผลกตรงไปยังห้องสุขาส่วนตัวด้านหลังออฟฟิศเสมียนเพื่อจัดการชำระคราบราคะ
สายน้ำอุ่นจากฝักบัวรดรดลงบนเรือนร่างอวบอัดเต็มตึงตามวัย น้าหมวยใช้สบู่ก้อนขัดถูชำระล้างคราบขาวขุ่นเปียกโชกและเหงื่อไคลตามโคนขาและก้นอวบ สะโพกใหญ่ขยับบิดไหวเบาๆ ยามััถึงความเจ็บแสบและเสียวซ่านที่ยังหลงเหลืออยู่ในช่องทางรักที่โดนระดมทะลวงสี่ทิศทางอย่างป่าเถื่อน ยามมองกระจกเงาที่มีไอน้ำเกาะบางๆ น้าหมวยจ้องมองเงาสะท้อนของเสมียนสาวใหญ่วัยทองที่หน้าแดงซ่าน ผิวขาวอมชมพูตามหน้าอกและลำคอขาวผ่องบัดนี้ปรากฏรอยจูบสีกุหลาบเข้มและรอยบีบเค้นจากมือหยาบกร้านของคนงานกระจายอยู่หลายจุดจนน่ากลัว เธอรีบแต่งกายด้วยชุดเสื้อเชิ้ตเสมียนสีเข้มและกระโปรงทรงเอตัวหนาเพื่อปิดบังร่องรอยแห่งตัณหาเหล่านี้ให้มิดชิดที่สุด สวมแว่นตากรอบดำหนาเพื่อสวมหน้ากาก ‘เสมียนหมวยจอมโหด’ กลับคืนมาอีกครั้งก่อนที่โกดังสินค้าจะเริ่มเปิดไฟและต้อนรับคนภายนอกในเวลาเจ็ดโมงเช้าของวันใหม่
เมื่อเสียงเครื่องจักรและเสียงล้อรถยกเริ่มเคลื่อนย้ายทำงานดังแว่วเข้ามาในคลังสินค้า น้าหมวยนั่งประจำการอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้ตัวเดิมด้วยท่าทางเคร่งขรึมเ็า ปากเรียวเล็กพ่นคำสั่งงานเสียงดังเฉียบขาดผ่านระบบอินเตอร์คอม สั่งการให้คนงานนำลังสินค้าขึ้นชั้นวาง ทว่าเมื่อ ‘กล้า’ เด็กหนุ่มคนขับรถยกขับผ่านบานกระจกใสออฟฟิศ เขากลับชะลอความเร็วของรถยก สบตาจ้องมองน้าหมวยที่กำลังชี้มือสั่งงานพลางยกนิ้วชี้เตะริมฝีปากตนเอง ส่งยิ้มกรุ้มกริ่มเลียปากแลบลิ้นล้อเลียนความเสียวซ่านใต้โต๊ะทำงานทำเอาน้าหมวยหน้าแดงระเรื่อ หัวใจเต้นระทึกปนเสียววูบรีบก้มหน้าลงดูหน้าจอคอมพิวเตอร์หลบสายตาอย่างอับอายปนซาบซ่านในหัวอก
่บ่ายที่ตารางงานสงบลงเล็กน้อย ‘มิน’ ก้าวเข้ามาส่งใบรายการสินค้าในออฟฟิศ น้าหมวยรับเอกสารมาตรวจเช็ก ทว่าปลายนิ้วหนาของมินกลับเจตนาปัดโดนหลังมือเรียวของเธอแ่เบา ร่างกำยำผิวเข้มก้มตัวลงมากระซิบเสียงต่ำด้วยภาษาไทยไม่ชัดนักแต่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ดิบ “น้าหมวย... วันนี้ทำโอทีอีกไหมจ๊ะ? มินคิดถึงน้ำอุ่นๆ ในปากน้าจัง...” น้าหมวยสะดุ้งตัวโยนรีบถลึงตาดุใส่ “ออกไปทำงานของแกได้แล้วมิน! อย่ามาปากดีแถวนี้!” เธอตวาดเสียงแข็งหลบซ่อนความสั่นไหวในอก มินหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะเดินก้าวถอยออกไป ทิ้งให้น้าหมวยนั่งเหน็บหนาวเสียวช่องท้องน้อยและเฝ้ารอคอยค่ำคืนถัดไปอย่างโหยหารัญจวนใจ
หลังหมดเวลาทำงานอันแสนเหน็ดเหนื่อยและกดดัน น้าหมวยขับรถเก๋งส่วนตัวเดินทางกลับสู่บ้านพักในเขตหมู่บ้านจัดสรรชานเมืองอันเงียบสงบ บรรยากาศของบ้านสองชั้นที่ไร้สุ้มเสียงผู้คนแตกต่างจากเสียงกรีดร้องสวาทและไอร้อนระอุของคลังสินค้าอย่างสิ้นเชิง ยามไขกุญแจก้าวเข้าสู่ห้องโถงกว้างขวาง น้าหมวยรู้สึกได้ถึงความเ็าและอึดอัดที่กดทับกึ่งกลางอกขึ้นมาทันควัน เธอจดจ้องมองเงาร่างของ ‘เดช’ สามีวัยห้าสิบห้าปีที่เป็อดีตข้าราชการำาญ ร่างผอมสูงท่าทางเ้าระเบียบขึงขังกำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนเก้าอี้ไม้บุนวมกลางห้องโถงสลัว สายตาเ็าของเดชขยับมองภรรยาที่ก้าวเข้าบ้านช้ากว่าเวลาปกติหลายชั่วโมงด้วยแววตาจ้องจับผิด
“ทำไม่นี้กลับดึกทุกวันเลยหมวย?” น้ำเสียงทุ้มต่ำและกังวานด้วยความสงสัยเอ่ยถามขึ้นช้าๆ “งานเสมียนคลังสินค้ามันจะเยอะอะไรนักหนา? แถมเงินในบัญชีร่วมก็ถอนออกไปหลายหมื่นใน่สองสัปดาห์ที่ผ่านมานี้ด้วย มีเื่อะไรปิดบังฉันอยู่หรือเปล่าหมวย?”
น้าหมวยสะดุ้งตัวชาวูบ หัวใจเต้นกระหน่ำในทรวงอกราวกับเสียงกลองศึกระทึก เธอรีบปรับสีหน้าให้เรียบเฉยดึงมาดเสมียนปากจัดกลับมาข่มขู่เพื่อกลบเกลื่อนพิรุธ “งาน่นี้มันต้องตรวจสอบสต็อกและเตรียมการรับงบพิเศษจากสำนักงานใหญ่ไงคะพี่เดช! ฝนก็ตกพายุเข้าทุกวัน ตู้คอนเทนเนอร์ล่าช้า หมวยต้องอยู่คุมคนงานจนเสร็จ ส่วนเื่เงิน... หมวยก็ถอนไปจ่ายค่ามัดจำสินค้าปรับปรุงตู้แช่แข็งตามที่ทำเื่เสนอเบิกเงินทดรองจ่ายไงคะ พี่จะมาจับผิดอะไรหมวยนักหนา! ทำเหมือนหมวยแอบไปมีชู้มีคนอื่นงั้นแหละ!” น้าหมวยกระแทกเสียงประชดเพื่อสกัดความสงสัยของสามี
เดชจ้องมองใบหน้าอวบอิ่มของภรรยาสาวใหญ่เงียบๆ ดวงตาสลัวฉายแววเคลือบแคลงสงสัยแต่ก็ไม่ได้เอ่ยโต้เถียงอะไรต่อ เขาลดหนังสือพิมพ์ลงก่อนจะเอ่ยสั้นๆ “งั้นก็ไปอาบน้ำพักผ่อนเถอะ ท่าทางเหนื่อยล้าจนหน้าโทรมไปหมดแล้ว” น้าหมวยพยักหน้ารับคำ รีบเดินเลี่ยงก้าวขึ้นบันไดไปยังห้องนอนชั้นบนทันทีเพื่อหลีกหนีแรงกดดันอันแสนอึดอัดนี้
ภายในห้องนอนสลัว น้าหมวยปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตทำงานออกทีละเม็ด เตรียมตัวจะเข้าห้องน้ำทว่าจังหวะที่เสื้อเชิ้ตเลื่อนหลุดจากไหล่อวบขาว เผยเนื้อนุ่มนิ่มเนินอกขนาดใหญ่สะท้อนแสงไฟสลัว เงาร่างของเดชที่เดินตามขึ้นมาเงียบๆ กลับก้าวเข้ามาในห้องนอนโดยไม่ให้สัญญาณ สายตาของสามีวัยแก่พลันจ้องจับไปยังบริเวณลาดไหล่ขาวผ่องด้านหลังที่มีรอยช้ำจ้ำสีม่วงอมแดงเข้มขนาดใหญ่ปรากฏชัดเจน... รอยบีบเค้นจากมือหนาของเข้มที่ฝากไว้ตอนพยศปราบรักในศึกออฟฟิศกระจกยามเผลอตัว
“รอยอะไรที่ไหล่น่ะหมวย?” เดชก้าวเข้ามาชี้ถาม เสียงของเขาเย็นเยียบจนทำให้น้าหมวยตัวสั่นเทิ้มด้วยความกลัวลนลานในอก
น้าหมวยรีบดึงเสื้อเชิ้ตขึ้นมาบังไหล่ หันหน้ากลับมาตอบด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักแต่วางท่าแข็ง “ร... รอยกระแทกค่ะพี่เดช! วันก่อนหมวยเดินลงไปตรวจสต็อกสินค้าในซอกแคบๆ แล้วหลบรถยกของไอ้กล้า สะดุดล้มชนเข้ากับมุมเหล็กชั้นวางสต็อกสินค้าสีเหลืองในคลังนั่นแหละค่ะ ดำเป็ปื้นเลย เจ็บจะแย่ พี่อย่ามาชวนทะเลาะเื่รอยช้ำเล็กๆ น้อยๆ นี้เลย หมวยเหนื่อยงานจะตายอยู่แล้ว จะไปอาบน้ำแล้ว!” เธอรีบตัดบทกระแทกเสียงขู่ฟ่อเพื่อป้องกันตัวเองแล้วก้าวเท้าสับเดินหนีเข้าห้องน้ำส่วนตัวในห้องนอนทันที ล็อกลูกบิดประตูดัง *คลิก* เพื่อกั้นตัวเองออกจากสามีที่ยืนนิ่งจ้องมองตามด้วยแววตามาดร้ายและเ็าลึกซึ้ง
น้าหมวยยืนพิงประตูห้องน้ำ หอบหายใจโยนถี่รัว ร่างกายขาวอวบชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบจากความตื่นตระหนกใอย่างรุนแรง เธอปลดเสื้อผ้าทั้งหมดทิ้งลงตะกร้า ก้าวขาอวบลงอ่างอาบน้ำเปิดฝักบัวรดรดร่างกายหวังให้สายน้ำอุ่นช่วยชะล้างความหวาดกลัวและละลายความอึดอัดกังวล ทว่าหัวใจของเธอกลับเต้นผิดจังหวะด้วยความกังวลลึกซึ้ง ยามนึกขึ้นได้ว่ารีบร้อนก้าวเดินหนีเข้าห้องน้ำจนเผลอวางโทรศัพท์สมาร์ตโฟนส่วนตัวเปิดเครื่องทิ้งไว้บนโต๊ะเครื่องแป้งด้านนอกห้องนอน... โทรศัพท์มือถือคู่ใจที่ไม่มีการตั้งรหัสล็อกหน้าจอเอาไว้เลยแม้แต่น้อย!
*ครืด... ครืด...*
ท่ามกลางเสียงน้ำไหลซู่จากฝักบัว น้าหมวยพลันได้ยินเสียงสั่นะเืของโทรศัพท์มือถือดังแว่วเข้ามาจากด้านนอกห้องนอน เสียงสั่นยาวสองครั้งบ่งบอกว่ามีข้อความส่วนตัวส่งเข้ามาใหม่ หัวใจของเสมียนใหญ่เต้นระทึกแทบจะทะลุออกจากอก ความเย็นเฉียบแล่นพล่านจากปลายนิ้วขึ้นสู่สมอง ยามเมื่อเสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเชื่องช้าของ ‘เดช’ สามีแก่เ้าระเบียบเริ่มก้าวเดินขยับเข้าใกล้โต๊ะเครื่องแป้งและก้มลงหยิบโทรศัพท์มือถือที่ส่องแสงสว่างจ้าโชว์ข้อความแจ้งเตือนสีเขียวเด่นชัดจากไลน์ของ ‘เข้ม’ หัวหน้าคนงานที่มีข้อความพิมพ์ค้างเตือนบนหน้าจอว่า... *“น้าหมวยจ๋า คืนนี้ผัวแก่นอนหลับหรือยังจ๊ะ? พวกผมสี่คนคันตัวอยากโดนบีบปากสั่งงานอีกแล้วนะน้า...”*
2K
