เล่าเื่ผี เด็กชายหุ่นไม้
จัดทำโดย : ชายขี้เล่า Story
ไม้เอก.. เด็กชายอายุ 12 ปี อาศัยอยู่กับพ่อและแม่ โดยที่ครอบครัวของเขา ทำอาชีพ เป็ช่างไม้ รับออกแบบเฟอร์นิเจอร์ไม้ ต่อเติมงานไม้ทุกประเภท เขาเป็เด็กที่มีความผิดปกติ ทางความคิด หรือจัดอยู่ในกลุ่มของเด็กพิเศษ…
แต่ในทางกลับกัน... เขามีความพิเศษมากกว่า เด็กรุ่นเดียวกัน อย่างเห็นได้ชัด อย่างเช่น.. การวาดพิมพ์เขียว เพื่อใช้เป็ต้นแบบ สำหรับสร้างวัสดุขนาดเล็ก ที่ทำจากไม้ ไม่ว่าจะเป็ ตู้ โต๊ะ เก้าอี้ และของใช้อื่นๆ
ผลงานของเขา โด่งดังมากในระดับจังหวัด จนถูกมองว่า.. เป็เด็กที่มีพร์ ด้านการออกแบบอย่างแท้จริง เพราะผลงานทุกชิ้น ที่ทำออกมา นำไปใช้งานได้เป็อย่างดี… เป็ที่โด่งดัง ในกลุ่มของช่างไม้ และนักออกแบบ..
สำหรับที่โรงเรียน ไม้เอก มีชีวิตที่ตรงกันข้าม.. เขาถูกกลั่นแกล้งตลอดเวลา เพราะความที่เป็เด็กพิเศษ เลยทำให้มักจะถูกเด็กคนอื่นที่เกเร คอยเอาเปรียบ และล้อเลียนอยู่หลายครั้ง…
ไม้เอก ไม่เคยถือโทษโกรธคนพวกนั้น เขาตั้งใจเรียนเพียงอย่างเดียว ไม่สนใจคุยกับใคร ชีวิตที่โรงเรียนในแต่ละวัน จึงผ่านไปอย่างเงียบๆ…
และความที่ไม่ค่อยมีเพื่อน บางทีก็รู้สึกเหงา และอยากจะมีเพื่อนคุย แต่เพื่อนๆหลายคนเอาแต่ล้อเลียนความบกพร่องของตัวเขา เลยมองคนพวกนั้นว่า.. ไม่เหมาะที่จะเป็เพื่อน เขาอยากได้เพื่อนที่แสน เพื่อนที่เข้าใจ เพื่อนของฉัน ฉันจะสร้างขึ้นมาเอง…
ไม้เอก ได้ลงมือ วาดภาพร่างแบบ หุ่นไม้ ออกมาหนึ่งตัว และใช้เวลา่เย็นทุกวันหลังเลิกเรียน นำแบบพวกนั้น มาให้พ่อของเขาดู เพื่อช่วยกันผลิตชิ้นส่วนไม้ ทำข้อต่อหุ่นทีละชิ้นจนเสร็จสมบูรณ์ และเมื่อได้ร่างกายหุ่นแล้ว เขาได้ขอให้แม่ ช่วยตัดเสื้อผ้าชุดนักเรียนผู้ชายขนาดเล็ก สำหรับใช้เป็เครื่องแต่งกายให้หุ่นตัวนั้น
ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี เขาได้หุ่นไม้หนึ่งตัว ที่มีหน้าตาเหมือนเด็กผู้ชาย มีรูปร่างเท่ากับเด็กเล็กๆ เอกนำหุ่นไม้ มาเก็บไว้ที่ห้องนอน พูดคุยเล่าเื่ต่างๆให้ฟัง เอาใจใส่ และคอยดูแลหุ่นไม้ตัวนั้น เป็อย่างดี ในฐานะเพื่อนคนหนึ่ง…
ชีวิตของ เอก ดูมีความสุขมากขึ้น เมื่อมีหุ่นไม้ เป็ส่วนหนึ่งเข้ามาในชีวิต และก็เหมือนเื่ราวจะจบลงแบบนั้น จนกระทั่งเกิดเื่ขึ้น…
วันนี้ ไม้เอก ถูกเพื่อนที่โรงเรียน แกล้งจนเกิดแผลช้ำตามตัว ตอนกลับบ้าน เขารีบเข้าห้อง เพราะไม่อยากให้พ่อแม่เห็นรอยแผล ในคืนนั้น... ไม้เอก ร้องไห้ตลอดเวลา มันหนักเกินไป คงทนต่อไม่ไหว เขาพูดให้ หุ่นไม้ ฟังว่า… “ไม่อยากเกิดมาเป็แบบนี้ ทำไม.. ต้องถูกแกล้ง ทำไมทุกคน ไม่เข้าใจ อยากหายไป ตลอดกาล...”
ไม้เอก นำผ้ามาผูกเป็ปมแน่นๆ แล้วปีนเอาผ้าไปแขวน ที่ช่องใต้เพดาน ผ้าถูกสวมรัดเข้ากับคอของเขา ก่อนที่จะะโทิ้งตัวลงมาอย่างแรง “ลาก่อน.. ขอโทษครับ พ่อ แม่..”….
ในตอนเช้า พ่อและแม่ผลัดกันมาเรียก ไม้เอก ที่หน้าห้อง แต่ไม่มีการตอบรับใด ทางพ่อ เลยตัดสินใจนำกุญแจมาไขประตูห้อง เมื่อเปิดเข้าไป ได้พบว่า… ไม้เอกเสียชีวิตอยู่ในห้อง ในสภาพถูกห้อยผูกคอตาย มีลิ้นจุกปาก ใบหน้าหันจ้องมองไปที่หุ่นไม้ตลอดเวลา….
พ่อของเขา พยายามไปช่วยเอาตัวลูกชายลงมา แต่ไม่ทันแล้ว ไม้เอก ได้ตายจากไปแล้ว ทางครอบครัว ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะไม้เอก ไม่เคยเล่าอะไรให้ฟังเลย ได้แต่สรุปกันเอาว่า อาจจะเครียดเื่เรียน ศพของเขาถูกนำไปทำพิธีกรรมทางศาสนา
ไม่นานนักทั้งโรงเรียน ได้รู้ข่าวไม้เอกเสียชีวิต ทั้งครู และเพื่อนๆในห้อง ต่างพากันใกับข่าวนี้เป็อย่างมาก โดยเฉพาะ ตู่ ดูจะใมากที่สุด เขาเป็หัวโจก ที่ชอบหาเื่แกล้ง ไม้เอก ตลอดเวลา รวมถึงเื่ที่ทำร้ายร่างกาย ก็เป็ฝีมือของเขาเองเช่นกัน…
ตู่ กลับบ้านด้วย ความรู้สึกที่ยังช็อกกับเื่ที่เกิดขึ้น ไม่คิดว่า.. ไม้เอก จะฆ่าตัวตายแบบนั้น เพราะเขามองว่า.. แค่แกล้งสนุกธรรมดา มีต่อยตีบ้าง แบบเด็กผู้ชาย แต่ไม่น่าถึงกับฆ่าตัวตาย
ในคืนนี้ ตู่ อยู่บ้านคนเดียว เพราะพ่อแม่ ไปทำธุระ กว่าจะกลับ ก็คงดึกมาก เมื่อกินข้าว อาบน้ำเรียบร้อย เขาจึงรีบเข้าห้องนอนั้แ่หัวค่ำ และกำลังจะหลับ…
อยู่ๆ ก็มีเสียง เหมือนคนเดินอยู่ข้างล่างของบ้าน ตู่ ที่ได้ยินเข้าใจว่า.. สงสัยพ่อแม่จะกลับมาแล้ว เลยเดินลงไปดูข้างล่าง
แต่ยังไม่ทันจะลงไปถึงข้างล่างดี เขาชะโงกหัวดูจากที่ขั้นบันได มองที่กลางบ้างข้างล่าง และเห็นบางอย่างเดินวนไปมา มันตัวเล็กเหมือนเด็ก มีเสียงเดินดัง แกรกๆ เ้าสิ่งนั้นรับรู้ว่า ตู่ มองเห็น..
มันค่อยๆ หันมามองเขากลับช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้า ที่มีิัเป็ไม้ มีลูกตากรอกไปมา มีเืไหลอยู่รอบตัว… เ้าสิ่งนั้น เดินมาหาตู่ พร้อมขยับปากกระทบกันดัง กึกๆๆ… มันเดินมาหา ตู่ ที่บันได..
ไม่รู้ว่ามันคือตัวอะไร แต่เขากลัวมากๆ เลยรีบวิ่งหนีขึ้นห้องอย่างรวดเร็ว เมื่อมาถึงห้อง เขาปิดประตู แล้วล็อกห้องทันที ก่อนที่จะนอนเอาผ้าคลุมโปงด้วยความกลัว
เสียงเดินขึ้นบันไดทีละขั้น จากเท้าเล็กๆที่ทำมาจากไม้ ดัง แกรกๆ เดินขึ้นมาเรื่อยๆ จนมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องของเขา เ้าสิ่งนั้นส่งเสียงเรียกว่า….. “ตู่… ตู่… แกล้งเราทำไม... ทำร้ายเราทำไม… เราเกลียดนาย.. เราจะทำลายนาย.. เราจะทำให้นายหายไป...”
เ้าสิ่งนั้น พยายามจะเข้ามาในห้อง เสียงลูกบิดประตู ถูกบิดดังไปมาอยู่หลายครั้ง ตู่.. ได้แต่คลุมโปงอยู่ในผ้า ไม่กล้าลุกออกไปไหน เขารอจนกระทั่งเสียงขยับลูกบิดประตู เงียบลง..
มันคงไปแล้วมั้ง ตู่ ยกผ้าคลุมออก แล้วเดินย่องไปที่ประตู ลองเอาหูแนบฟัง มีเสียงพูดจาก.. รอบๆห้องว่า… “ไม่ได้อยู่ข้างนอก.. แต่เราอยู่ข้างในห้อง… นายต้องหายไป เราจะทำลาย ทำลาย ทำลาย.. ทำลายให้หมด”
เสียงนั้นทำให้ ตู่... เกิดอาการกลัวมาก จนปัสสาวะราดกางเกง เขาวิ่งขึ้นมาบนเตียง มองไปรอบๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น เสียงขยับปาก ดัง กึกๆๆ.. มันดังมาจากบนเพดานห้อง เมื่อหันไปมองจึงได้พบว่า… สิ่งนั้นเป็ร่างของ หุ่นไม้ ที่สวมใส่ชุดนักเรียน มันกำลังคลานอยู่บนเพดาน….
หุ่นไม้ตัวนั้น มันคลานมาที่้าของเตียงที่เขานอน แล้วก็ทิ้งตัวลงมาอยู่เบื้องหน้า ตู่ ใ แล้วใช้เท้าถีบยันไปที่หุ่นไม้อย่างแรง จนมันกระเด็นตกเตียง ลงไปกองนิ่งที่พื้นข้างล่าง… โดยที่ส่วนหัว กระเด็นหลุดออกจากตัวของมัน
แต่ว่า.. มันยังลุกขึ้นยืนได้ และเดินไปหยิบหัวที่หลุด ต่อเข้ากับข้อต่อลำตัวเหมือนเดิม แล้วพูดว่า…. “ขนาดเราตายแล้ว.. นายก็ยังทำร้ายเรา.. เหมือนเดิม..”
หุ่นไม้ตัวนั้น แสดงออกทางสีหน้าที่เป็ไม้ ว่ากำลังโกรธ มันวิ่งมาที่เตียง แล้วะโ ตะครุบตัวของตู่เอาไว้ แขนทั้งสอง ถูกจับด้วยมือที่ทำมาจากไม้ มันแข็งมาก จนไม่สามารถดิ้นให้หลุดออกได้
“ไม้เอกหรอ... เราขอโทษ… เราเจ็บแขน... เรากลัวแล้ว…” ….. ตู่ รับรู้ได้ทันทีว่า.. หุ่นไม้ตัวนี้ ต้องใช่.. ไม้เอก แน่ๆ ไม่ผิดแน่
“เจ็บแขนหรอ ตอนนาย… ทำร้ายเรา... เราเจ็บกว่านี้….” หุ่นไม้ จับแขนข้างขวาของตู่.. ขยับมาที่ปาก ดึงเข้ามาใกล้ๆ มันกัดไปที่นิ้วชี้ของเขาจนขาด ปากที่ทำมาจากไม้ กำลังเคี้ยวนิ้วชี้ของตู่ จนละเอียดกลายเนื้อชิ้นเล็กๆในปาก..
ยังไม่พอ มันกัดอีกครั้งไปที่นิ้วกลาง แล้วกระชากให้ขาดอย่างแรง ตู่.. กรีดร้อง… ด้วยความเ็ป เืไหลเต็มแขนของเขาในตอนนี้ หุ่นไม้เคี้ยวนิ้วกลางของเขา เสียงปากกระทบดัง กึกๆๆ ตลอดเวลา…
แต่ยังไม่ทันที่หุ่นไม้ตัวนั้น จะได้ทำอะไรไปมากกว่านี้ มันได้พูดว่า… “เราเปลี่ยนใจแล้ว… เราให้อยู่ต่อ… อยู่แบบนี้ไป ...ตลอดชีวิต”
ตู่... ยังคงร้องครวญคราง.. ด้วยความเ็ป.. จนหมดแรง และเผลอสลบไปอย่างไม่รู้ตัว ก่อนที่จะมารู้สึกตัว ตื่นอีกทีในโรงพยาบาล โดยที่หมดสติไปถึงสองวันเต็ม...
เขาเห็นว่า มีพ่อและแม่มาเฝ้าอยู่ใกล้ๆ ทางครอบครัว เมื่อเห็นว่า ตู่ ได้สติ จึงเข้ามา.. พูดคุยว่า.. เกิดอะไรขึ้น แล้วนิ้วไปโดนอะไรมา.. ทำไมถึงขาดออกแบบนี้.. ตู่ ไม่ได้พูดอะไร เขายังรู้สึกกลัวอยู่ ถามอะไร ก็ไม่ยอมตอบ
ใช้เวลารักษาทำแผล และพักฟื้นอยู่หลายวัน ตู่ จึงกลับบ้านได้ แต่เขาเลือกที่จะไม่เล่าเื่นี้ ให้พ่อแม่ฟัง เพราะกลัวว่า.. เ้าหุ่นไม้ตัวนั้น จะกลับมาอีกรึเปล่า เลยโกหกพ่อแม่ไปว่า… ลงไปปอกผลไม้กินตอนกลางคืน แต่พลาดล้มแล้วมีดไปโดนนิ้ว…..
หลังจากเหตุการณ์นี้ผ่านไป ตู่ ได้เลิกทำนิสัยแกล้งคนอื่น เขากลับมาตั้งใจเรียน และมีอยู่ครั้งหนึ่งที่เขาไปที่วัดกับพ่อแม่ เพื่อทำบุญเสริมความเป็สิริมงคล
ตู่ ได้เห็นว่า.. ภายในวัดแห่งนี้ มีโต๊ะขนาดใหญ่ ที่วางพวกเครื่องปั้นดินเผา และของเก่า ของโบราณหลายอย่าง รวมไปถึง มีหุ่นไม้ตัวหนึ่ง ถูกวางไว้บนโต๊ะนั้นด้วย เขาใมาก เพราะหุ่นไม้ตัวนั้น มันช่างคล้ายกับที่เคยเจอในคืนนั้นเลย
เขาจึงไปถามชายหนุ่มเด็กวัดแถวนั้นว่า หุ่นไม้ตัวนี้มาจากไหน เด็กวัดคนนั้น ได้ตอบว่า… “หุ่นไม้ตัวนี้ มีผัวเมียคู่หนึ่ง เอามาบริจาคให้ทางวัด เป็ของดูต่างหน้าลูกชายที่เสียไปนะสิ เห็นว่าถ้าเก็บไว้ที่บ้าน ก็มีแต่จะทำให้.. คิดถึงลูกตลอดเวลา… เลยขอเอามาบริจาคที่นี่แหละ”
เมื่อได้ฟังเื่ราวทั้งหมด ตู่ ก็รู้สึกขนลุกขึ้นมาทันที เขายกมือ.. ไหว้หุ่นไม้ตัวนั้น แล้วพูดเบาๆว่า.. “ไม้เอก เราขอโทษกับทุกอย่างที่เคยทำ เราจะไม่แกล้งใครอีกแล้ว... เราสัญญา...”
แล้วทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดี ตู่ กลับมาใช้ชีวิตตามปกติ ส่วนหุ่นไม้ตัวนั้น มาทราบข่าวทีหลังว่า มีอาจารย์ ผู้ขึ้นชื่อ.. เื่วิชาอาคมท่านหนึ่ง ได้ขอทางวัด นำตัวหุ่นไม้ตัวนี้ กลับไปที่สำนักของตน เพราะรู้สึก ถูกชะตาอย่างบอกไม่ถูก และนี่ก็คือเื่ราวทั้งหมด…..
3K
