ถุงมือฟ้าประทาน

เจมส์พาข้าวไปทำแผลที่โรงพยาบาลเอกชนธารารมณ์ครั้งก่อนที่เคยพาเส้นด้ายมา

ข้าวเย็บไป 4 เข็มที่ศีรษะ แม้จะเป็นแผลแค่นั้นด้วยความที่เป็นโรงพยาบาลเอกชนราคาย่อมต้องสูง

ความจริงเขาอยากออกค่ารักษาพยาบาลให้ แต่ถูกปฏิเสธโดยเส้นด้าย

เมื่อทำแผลเรียบร้อยก็รับยาแล้วกลับมาที่สวนมณีรัตน์

เจมส์พาทั้งคู่ลงมาจากรถ โดยประคองข้าวเดินไปข้างในออฟฟิศ

ความจริงหมอเองก็อยากให้แอดมิดหนึ่งคืนแต่เพราะข้าวเห็นว่าไม่เป็นไรมาก แค่หัวแตกหน่อยนึง นอนพักสักหน่อยก็หายดี ทำไมถึงต้องไปเสียเงินด้วยเรื่องไร้สาระ

“ขอบคุณนะคะประธานเจมส์” ข้าวที่มีใบหน้าขาวซีดเหยียดยิ้มหวาน หล่อนนั่งลงบนเก้าอี้ค่อนข้างเก่าในออฟฟิศ โดยที่ศีรษะพันด้วยผ้าพันแผล

“เรื่องเล็กน้อยน่า คุณไม่เป็นไรมากก็ดีแล้ว” เจมส์กุมมือเธอแกมให้กำลังใจ “จริงสิ แล้วนี่คุณจะพักอยู่ที่สวนมณีรัตน์เหรอ?”

เพราะเขากลัวว่าพวกนั้นจะกลับมาเล่นงานอีก ดังนั้นการพักอยู่ที่นี่ก็ไม่ต่างจากวางเหยื่อให้สุนัขเข้ามากิน

“ฉันจะอยู่กับคุณเส้นด้ายค่ะ” ข้าวตอบหน้าร้อนผ่าวด้วยความกระดากอาย

ความจริงหล่อนไม่มีห้องเช่าอยู่หรอก แค่อาศัยนอนในสวนด้วยห้องขนาดเล็ก

ดังนั้นถึงแม้จะหวาดกลัวว่าคนของปั๊บจะกลับมา ก็ต้องอดทนผ่านไปให้ได้

“ประธานเจมส์ เรื่องทุกอย่างจบแล้ว ตอนนี้คุณควรจะกลับไปทำงานได้แล้วมั้งคะ” เส้นด้ายรู้สึกไม่ชอบใจ เวลาสองคนนี้ดูสนิทชิดใกล้แตะเนื้อต้องตัว เห็นแล้วรู้สึกรำคาญลูกกระตาจนอยากจะควักมันออกมา

“แน่นอน” ชายหนุ่มพยักหน้าแล้วลุกขึ้นยืน แต่ก่อนที่เขาจะเดินไปขึ้นรถ ได้บอกว่า “ถ้ามีอะไรก็โทรหาผมนะ”

“ไม่มีทาง!” เส้นด้ายขบฟันกรอด ยังไม่ยอมรับชายเจ้าเล่ห์ ระหว่างทั้งสองยังมีกำแพงหนาขวางกั้น ยากที่จะทลายแล้วเดินเข้ามาจับมือกัน

“แล้วผมจะรอการติดต่อ” เจมส์หัวเราะมุมปาก ก้าวเท้าเข้าไปนั่งในรถ เบนสายตามองหญิงสาวหน้าตาบูดบึ้งเล็กน้อย ก่อนจะกดรับโทรศัพท์ที่โทรเข้ามา

รถเริ่มแล่นออกไปจากสวน

ปลายสายเริ่มรายงานถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในร้านอาหารภาคิน

“เจ้านาย ตอนนี้ปั๊บตายแล้วครับ”

“ตายแล้ว...เขาถูกคนของเขาที่ผมฉีดสเปรย์ฆ่าตายเหรอ?”

ในตอนที่เจมส์คิดแผนสเปรย์คืนสนองก็เตรียมความพร้อม ให้รถอีกคันที่มีหุ่นแบนเนอร์ขับตามรถของชายที่มีรอยสักไป หรือก็คือลูกน้องของปั๊บไป และดูเหมือนว่าที่นั่นจะเกิดเหตุการณ์บางอย่าง

กลายเป็นเหตุการณ์นองเลือดเหนือการควบคุมของเขา

“ไม่ทราบครับ ตอนนี้พื้นที่ถูกปิดล้อม ตำรวจเข้ามาตรวจค้นทุกช่องทาง โชคดีที่ผมหนีออกจากที่นั่นมาก่อน จึงไม่ได้อยู่ในกลุ่มผู้ต้องสงสัย”

“งั้นก็ดี มีอะไรอีกหรือเปล่า”

“ดูเหมือนว่าปั๊บจะมาทานข้าวกับใครคนหนึ่ง และจากที่ผมคาดเดา น่าจะเป็นมาเฟียเหมือนกันครับ”

“งั้นเหรอ ถ้างั้นก็ง่ายหน่อย”

“อะไรง่ายเหรอครับ?”

“ไม่มีอะไร คอยดูสถานการณ์ต่อไปแล้วติดต่อผมเป็นระยะ”

“เข้าใจแล้วครับ”

กดวางสายเจมส์มองออกไปนอกหน้าต่าง

ด้านหลังของเขาเป็นสวนมณีรัตน์ ดูเหมือนว่าอีกไม่นานที่นี่จะเกิดพายุฝนฟ้าคะนอง

ลำพังผู้หญิงตัวคนเดียวไม่สามารถรับมือได้อยู่แล้ว ดังนั้นก่อนเดินทางไปไร่ที่วังน้ำเขียวเขาจึงได้ทิ้งหุ่นแบนเนอร์ไว้สองคน คอยตรวจตราอยู่ห่างๆ

“ต่อให้มาเฟียพวกนั้นต้องการเข้ามาจับตัวเธอ มันก็เป็นไปไม่ได้”

เจมส์วางใจในความปลอดภัยของเส้นด้าย

ด้วยหุ่นทั้งสองที่ซ่อนเร้นอยู่ที่นี่ ต่อให้คุณขนกองทัพทหารมาทั้งหมดก็ไร้ความหมาย

ต่อหน้าเทคโนโลยีจากศตวรรษที่ 41 หากหุ่นถูกฆ่าโดยปืนจากปี 2013 ก็ดูจะเป็นเรื่องตลกขบขัน ที่ไม่มีทางเป็นไปได้

..........

เดินทางจากบ้านพักสัตหีบผ่าน'ประตูสายรุ้ง'มาที่ไร่นายเจมส์ในวังน้ำเขียว ก้าวออกมาจากประตู ย่างกรายไปข้างหน้าแล้วหมุนลูกบิด พบกับอากาศเย็นสบายที่พัดผ่านเข้ามาทางช่องหน้าต่างที่เปิดอ้ากว้าง

เดินลงไปยังชั้นล่างค่อนข้างเงียบเชียบ แต่ยังมีหุ่นแองเจิ้ล 21 ทำงานอยู่

โดยพวกเธอสวมชุดเมดธรรมดา ไม่เซ็กซี่หรือเน้นยั่วยวน

เมื่อเขาเดินผ่านเคาเตอร์บาร์สำหรับนั่งดื่มชิลล์ๆ ก็พบกับโมนิก้าเดินมาจากข้างนอก

“เจ้านาย คุณไอด้ากำลังรออยู่ที่โรงเพาะปลูกค่ะ”

โมนิก้าไม่รู้สึกแปลกใจที่อยู่ๆ เขาก็โผล่มาที่ไร่

ด้วยความที่เป็นหุ่น หล่อนรู้อยู่แล้วว่าเจ้านายลึกลับเดินทางด้วยประตูวิเศษ

“งั้นเหรอ ฝากนำทางไปด้วยนะ”

“ได้ค่ะ”

....

โมนิก้าพาเจมส์ไปขึ้นรถโฟล์คคันสีขาว

เมื่อเขานั่งลงเรียบร้อยแล้วหล่อนจึงขับออกไป

“จริงสิ ช่วงนี้ทุเรียนในไร่เป็นยังไงบ้าง” ระหว่างนั่งอยู่บนฝั่งผู้โดยสาร เจมส์เอียงศีรษะหันไปมองต้นทุเรียนที่มีขนาดเสมอกัน ปลูกเป็นทางยาวเรียงเป็นตับ

“เรื่อยๆ ค่ะ ทุเรียนของเราเกรดพรีเมี่ยม ราคาค่อนข้างสูงหากเทียบกับเจ้าอื่น แต่ถึงอย่างนั้นลูกค้าก็ยังนิยมซื้อทาน โดยเฉพาะตัดแบ่งเป็นกิโลกรัมชั่งขาย พวกนี้จะขายดีกว่าเป็นลูกมากค่ะ” ในฐานะผู้ดูแลไร่ โมนิก้ารู้เรื่องทุกอย่างที่นี่

“จริงสิคะเจ้านาย มีลูกค้าถามถึงทุเรียนทอด ทุเรียนกวน ทุเรียนอบด้วยนะคะ”

นอกจากต้องดูแลไร่แล้ว การตรวจเช็คสอบถามความต้องการลูกค้าก็เป็นหนึ่งในงานของโมนิก้า

อาศัยหน้าตาสะสวยดังนางเอกละครน้ำดี มีใครบ้างไม่ให้ความร่วมมือกับโมนิก้า

พวกเขาต่างเผยความต้องการออกมาโดยไม่คิดปิดบัง

“จริงเหรอ แล้วมีจำนวนเยอะหรือเปล่า”

“ก็เยอะนะคะ แต่ถ้าหากให้ฉันบอกตรงๆ การส่งออกทุเรียนแปรรูปไปทั่วประเทศและต่างประเทศ น่าจะได้กำไรเยอะกว่าเก็บจากต้นขายหน้าไร่ นอกจากนั้นมันยังสามารถเก็บรักษาได้นาน ไม่ต้องกลัวว่าจะเสีย”

“แน่นอนว่าผมคิดไว้แล้ว ดังนั้นจึงสร้างโรงงานแปรรูปอาหาร”

“นั่นสินะคะ”

โมนิก้าไม่ประหลาดใจในคำตอบ

เจ้านายเป็นตัวตนเหนือชั้น สูงส่งกว่ามนุษย์ทั้งมวล ดังนั้นสมองของเขามักจะคิดเรื่องถัดไปและวางแผนล่วงหน้าอยู่เสมอ อาศัยข้อมูลเพียงเล็กน้อยหุ่นแองเจิ้ล 21 อย่างเธอ ไม่มีทางรู้ความคิดเจ้านายได้หรอก

......

รถโฟล์คขับมาถึงโดมเพาะปลูก

โมนิก้าโบกมือลาแล้วขับออกไปทำงานที่ไร่

เนื่องจากด้านในเป็นพื้นที่ปลอดสาร จำเป็นต้องทำความสะอาดร่างกายก่อนเข้าไป แต่โรงเพาะปลูกองุ่นของเจมส์ไม่ได้เคร่งครัดถึงขนาดนั้น แค่สวมใส่ชุดกราวสีขาวตัวยาว แล้วพ่นน้ำยาฆ่าเชื้อทั่วตัว เสร็จแล้วจึงค่อยเดินเข้าไปข้างใน

“เจ้านายอรุณสวัสดิ์”

“สายัณห์สวัสเจ้านาย”

เมื่อเดินผ่านประตูเข้าไปได้ไม่กี่ก้าว ก็พบกับหุ่นแบนเนอร์ที่ทำงานอยู่ด้านใน

นอกจากนั้นยังมีหุ่นกะลาสี หุ่นแองเจิ้ล 21 และหุ่นเพอร์เฟคแมน

พวกเขาถูกแปลงโฉมให้มีผิวดำคล้ำ บ้างก็เติมกระ บ้างก็เติมไฝ บ้างก็เติมปานบนหน้า ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณเครื่องเปลี่ยนสีผิว นอกจากมันจะทำให้คุณผิวขาวเหมือนยางลบแล้ว ยังช่วยให้คุณเป็นอะไรก็ได้ที่ดูดีหรือบ้าหลุดโลก ดังเช่นหุ่นที่กำลังทำงานอยู่

“สวัสดีทุกคน เหนื่อยกันหน่อยนะ” เจมส์ในสภาพสวมชุดกราวตบไหล่หุ่นแบนเนอร์ที่ยืนอยู่ใกล้ประตูทางเข้า

“ไม่เหนื่อยเลยครับเจ้านาย แค่นี้สบายมาก ทั้งวันก็ยังไหว” หุ่นแบนเนอร์เมื่อได้รับการดูแลเอาใจใส่ สภาพจิตใจก็ยิ่งดี เหมือนกับเด็กทารกน้อยคนหนึ่ง ดังนั้นเขาจึงรู้สึกมีความสุขเป็นอย่างยิ่งที่เจมส์เข้ามาตบไหล่

“คุณเจมส์ มาแล้วเหรอคะ” อั้มที่กำลังถือลังใส่องุ่นเดินเข้ามาหา เธอวางผลที่เพิ่งเก็บจากต้นไว้บนโต๊ะสีขาวตัวที่ยังว่างอยู่ หันมายิ้มให้กับชายหนุ่มที่เพิ่งเข้ามา

“เพิ่งมาถึงเมื่อกี้ แล้วนี่อะไร เพิ่งเก็บลงมาจากต้นเหรอ ลูกใหญ่ดีนี่นา” เจมส์เด็ดองุ่นขึ้นมาหนึ่งลูกจากพวงที่เหมือนเถาวัลย์พันเกี่ยวกันเป็นเกลียวยุ่งเหยิง

“นอกจากลูกใหญ่แล้วยังหวานด้วยนะคะ คุณเจมส์ลองกินดูสิคะ”

องุ่นที่ถูกปลูกในโดมมีความสะอาดถึง 100 เปอร์เซ็นต์

ดังนั้นคุณไม่จำเป็นต้องล้างน้ำสะอาด เด็ดลงมาจากเถาแล้วกินเข้าปากได้ทันที

“อร่อย น้ำเยอะดี หวานมากๆ ” เจมส์ชิมไปได้หนึ่งคำก็เอ่ยปากชมเปาะ

“ใช่ไหมละคะ องุ่นของที่นี่ดีที่สุด นอกจากนั้นยังลูกใหญ่กว่าข้างนอก กินทั้งวันก็ไม่เบื่อเลยค่ะ”

เจมส์พยักหน้าเห็นด้วยกับอั้ม

นี่คือองุ่นที่ถูกคัดสายพันธุ์มาอย่างดี แถมยังถูกปลูกด้วยดินที่มีสภาพผิวอุดมสมบูรณ์เหมาะต่อการปลูกพืชผักทุกสายพันธุ์บนโลก

อั้มพูดคุยสัพเพเหระกับเจมส์ได้ครู่หนึ่งก่อนจะผละออกไป เมื่อเห็นไอด้าเดินเข้ามา

หล่อนสวมแว่นสายตา ผมถูกรวบเป็นหางม้า ท่าทางทะมัดทะแมง

“ในที่สุดคุณก็มาสักที”

“ทำไมล่ะ ผมก็มาตลอดนะ” เขานั่งลงบนเก่าอี้ตัวสีขาว สองมือเท้าคาง ดวงตากลมโตมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความสนใจ

“ใช่ค่ะคุณมาตลอด แต่ก็กลับไปเร็วเหมือนกัน” ไอด้าบุ้ยปาก เลื่อนเก้าอี้ออกมานั่ง

“พูดแบบนี้แสดงว่า คุณอยากอยู่กับผมให้นานๆ สินะ”

เห็นเธอเหมือนโกรธ จึงอยากแหย่เล่นหน่อยนึง

“ไม่ใช่ค่ะ” ไอด้าขบฟันแน่น ท่าทางแข็งขึง “ที่อยากจะพูดคือ คุณเจมส์ไม่ทำงานให้เรียบร้อยแล้วก็ทิ้งไปทำอย่างอื่น ติดต่อก็ยาก แถมมาในแต่ละครั้งก็แปบเดียว แล้วจะเอาเวลาที่ไหนมาปรึกษาละคะ”

“คืนนี้ผมว่างทั้งคืน” เขาหยิบองุ่นที่เพิ่งเก็บจากเถาแล้วป้อนใส่ปากให้เธอ