บ่อปลาแห่งปรัชญา ลึกซึ้งเกินคาด
เมฆาอัสนีคำราม สัจธรรมกระจ่างใส
ศิษย์น้องตระหนักรู้ ศิษย์พี่ไม่ใส่ใจ
เต๋าแห่งมนุษย์์ เริ่มบรรดาลผล
แสงอาทิตย์ยามสายสาดส่องลงมายังยอดเขาหยกมรกตอย่างอบอุ่นอรุณรัศมีนั่งขัดสมาธิอยู่บนก้อนหินเรียบ ๆ ข้างกระท่อมของพิธาใบหน้าของเธอดูเคร่งขรึมและเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นดวงตาคู่สวยจับจ้องไปยังพิธาที่กำลังง่วนอยู่กับการขุดดินอยู่ไม่ไกล
"ศิษย์พี่พิธา!ท่านควรจะรวบรวมลมปราณให้จิตใจสงบ ไม่ใช่เอาแต่ขุดดินเช่นนี้เ้าค่ะ!"อรุณรัศมีเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงที่เจือด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย
พิธาเงยหน้าขึ้นมามองเธอใบหน้าของเขาเปื้อนดินเล็กน้อย แต่รอยยิ้มกลับสดใสราวกับเด็กน้อยที่กำลังเล่นสนุก"อ้าว! ศิษย์น้อง! ก็ศิษย์พี่กำลังสร้างบ่อปลาอยู่นี่นา! หากไม่มีบ่อปลาแล้วจะเอาปลาที่ไหนมาเลี้ยงล่ะ!?"
เขาพูดพลางชี้ไปยังหลุมขนาดใหญ่ที่เขากำลังขุดอยู่ด้วยความภาคภูมิใจ
อรุณรัศมีถอนหายใจเฮือกใหญ่ 'บ่อปลาอีกแล้วหรือ!?เขาช่างหมกมุ่นอยู่กับเื่ไร้สาระเช่นนี้จริงๆ!พร์ของเขาช่างย่ำแย่เสียจริง! แถมยังไม่สนใจการบำเพ็ญเพียรอีก!อาจารย์พัชราภาผู้นั้นช่างไร้ความรับผิดชอบยิ่งนักที่ปล่อยให้ศิษย์เอกของตนต้องมาตกอยู่ในสภาพเช่นนี้!'
เธอรู้สึกสงสารพิธาจับใจ 'เขาช่างน่าเวทนาเหลือเกิน!ไม่รู้เลยว่าการบำเพ็ญเพียรนั้นสำคัญเพียงใด!เขาคงจะคิดว่าการใช้ชีวิตแบบคนธรรมดานั้นคือความสุขที่แท้จริง!แต่เขาไม่รู้เลยว่าโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรนั้นกว้างใหญ่ไพศาลเพียงใด!'
"ศิษย์พี่พิธา!ท่านไม่เข้าใจหรือเ้าคะว่าการบำเพ็ญเพียรนั้นสำคัญเพียงใด!การสร้างบ่อปลาเช่นนี้มันมีประโยชน์อะไรกับการบำเพ็ญเพียรของท่านกัน!?" อรุณรัศมีพยายามอธิบายด้วยความอดทน
พิธาหยุดขุดดินเขาใช้หลังมือเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก "อืม... มีสิศิษย์น้อง! หากมีบ่อปลาศิษย์พี่ก็จะมีปลา! หากมีปลา ศิษย์พี่ก็จะได้กินปลา! หากได้กินปลาศิษย์พี่ก็จะมีแรง! หากมีแรง ศิษย์พี่ก็จะมีกำลังใจในการใช้ชีวิต!นี่แหละคือประโยชน์ของการสร้างบ่อปลา!"
เขาพูดพลางยิ้มกว้างอย่างมีความสุขราวกับเพิ่งค้นพบสัจธรรมอันยิ่งใหญ่
อรุณรัศมีถึงกับพูดไม่ออก! 'นี่มัน...ตรรกะอะไรกัน!? เขาช่างเป็คนธรรมดาที่ไร้เดียงสาเสียจริง!เขาไม่เข้าใจเลยว่าการบำเพ็ญเพียรนั้นคือการแสวงหาเต๋า! การแสวงหาความเป็ะ!การแสวงหาพลังอำนาจที่ไร้ขีดจำกัด!'
เธอพยายามควบคุมอารมณ์"ศิษย์พี่พิธา!เป้าหมายของการบำเพ็ญเพียรนั้นยิ่งใหญ่กว่าการกินปลามากนักเ้าค่ะ!เราบำเพ็ญเพียรเพื่อทะลวงขอบเขต! เพื่อพิสูจน์มรรคาสู่เซียน!เพื่อแสวงหาชีวิตนิรันดร์!"
พิธาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "อืม...แล้วทำไมต้องแสวงหาชีวิตนิรันดร์ด้วยล่ะศิษย์น้อง?"
คำถามง่ายๆของพิธาทำให้อรุณรัศมีถึงกับชะงัก! เธอไม่เคยคิดถึงคำถามนี้มาก่อน!ตลอดชีวิตที่ผ่านมาเธอเชื่อมาตลอดว่าการแสวงหาความเป็ะนั้นคือเป้าหมายสูงสุดของการบำเพ็ญเพียร!แต่เมื่อพิธาถามเช่นนี้ เธอกลับรู้สึกว่ามันเป็คำถามที่ยากจะตอบ
'ทำไมต้องแสวงหาชีวิตนิรันดร์?ก็เพื่อ... เพื่อจะได้มีชีวิตอยู่ตลอดไป!เพื่อจะได้มีพลังอำนาจที่ไร้ขีดจำกัด! เพื่อจะได้... เพื่อจะได้...'
เธอพยายามหาคำตอบแต่สมองของเธอกลับว่างเปล่า! เธอไม่สามารถหาเหตุผลที่แท้จริงได้เลย!
"ก็...ก็เพื่อจะได้มีชีวิตอยู่ตลอดไปเ้าค่ะ! เพื่อจะได้มีพลังอำนาจที่ไร้ขีดจำกัด!เพื่อจะได้... เพื่อจะได้ปกป้องคนที่เรารัก!" อรุณรัศมีตอบอย่างตะกุกตะกัก
พิธาพยักหน้าช้าๆ "อืม...แล้วหากมีชีวิตอยู่ตลอดไป มีพลังอำนาจที่ไร้ขีดจำกัด แล้วจะทำอะไรต่อล่ะศิษย์น้อง?"
คำถามนี้ยิ่งทำให้อรุณรัศมีรู้สึกสับสน!เธอไม่เคยคิดถึงอนาคตที่ไกลเกินกว่าการเป็เซียน!
'หลังจากเป็เซียนแล้วจะทำอะไรต่อ?ก็... ก็คงจะท่องไปในจักรวาล! ค้นหาสัจธรรม! หรือไม่ก็...หาเื่สนุกๆ ทำ!?'
เธอรู้สึกว่าคำตอบของเธอนั้นช่างว่างเปล่าและไร้แก่นสาร!
พิธามองเห็นความสับสนในดวงตาของอรุณรัศมีเขายิ้มเล็กน้อย "ศิษย์พี่ไม่รู้หรอกนะว่าการเป็เซียนนั้นเป็อย่างไร!แต่ศิษย์พี่คิดว่า... การมีความสุขกับ่เวลาปัจจุบันนั้นสำคัญที่สุด!"
เขาพูดพลางก้มลงไปขุดดินต่อด้วยความสุขุมและสงบ
อรุณรัศมีมองดูแผ่นหลังของพิธาที่กำลังง่วนอยู่กับการขุดดินคำพูดเรียบง่ายของเขาดังก้องอยู่ในหัวของเธอ
'การมีความสุขกับ่เวลาปัจจุบัน...'
เธอหวนนึกถึงชีวิตที่ผ่านมาของเธอตลอดชีวิตที่ผ่านมา เธอเอาแต่แสวงหาพลังอำนาจ แสวงหาความเป็ะแสวงหาการเป็ที่หนึ่ง! เธอไม่เคยหยุดพัก ไม่เคยมีความสุขกับสิ่งเล็กๆ น้อยๆรอบตัว! เธอเอาแต่ฝึกฝนอย่างบ้าคลั่ง เพื่อที่จะได้แข็งแกร่งขึ้น!เพื่อที่จะได้เป็จักรพรรดินีที่ยิ่งใหญ่ที่สุด!
แต่แล้ว... เธอก็ถูกทรยศ! ถูกสังหาร!และต้องมาเริ่มต้นใหม่ในร่างของเด็กสาวคนหนึ่ง!
'ตลอดชีวิตที่ผ่านมา...ข้ามีความสุขจริงๆ หรือไม่?'
คำถามนี้ผุดขึ้นมาในใจของเธอ!เธอรู้สึกว่าชีวิตที่ผ่านมาของเธอนั้นช่างว่างเปล่าและไร้ความหมาย!เธอเอาแต่ไล่ตามสิ่งที่เธอคิดว่าเป็ "เป้าหมายสูงสุด"โดยไม่เคยหยุดพักเพื่อมองดูสิ่งรอบตัว!
เธอหันไปมองยังพิธาที่กำลังขุดดินอย่างมีความสุขใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่บริสุทธิ์และจริงใจ
'เขาช่างเป็คนธรรมดาที่น่าอิจฉาเสียจริง!เขามีความสุขกับสิ่งเล็กๆ น้อยๆ รอบตัว! เขามีความสุขกับการสร้างบ่อปลา!เขามีความสุขกับการใช้ชีวิตในแต่ละวัน!'
ในขณะนั้นเอง!แสงสว่างวาบหนึ่งก็พลันส่องประกายขึ้นมาในจิตใจของอรุณรัศมี!เธอรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังแตกหักออกไปจากภายใน! ความคิดที่เคยยึดติดกับ"เป้าหมายสูงสุด" ของการบำเพ็ญเพียรพลันมลายหายไปสิ้น!เหลือไว้แต่ความรู้สึกสงบสุขและเบิกบาน!
เธอรู้สึกเหมือนถูกปลดปล่อยจากพันธนาการที่มองไม่เห็น!เธอรู้สึกเหมือนได้ค้นพบสัจธรรมอันยิ่งใหญ่ที่ซ่อนอยู่ในความเรียบง่าย!
'ใช่แล้ว!การบำเพ็ญเพียรนั้นไม่ใช่การแสวงหาพลังอำนาจ! ไม่ใช่การแสวงหาความเป็ะ!หากแต่อยู่ที่การ 'เข้าใจตนเอง' และ 'มีความสุขกับ่เวลาปัจจุบัน'!'
เธอพลันรู้สึกถึงพลังปราณที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายของเธออย่างรวดเร็วพลังปราณเ่าั้ไม่ได้มาจากยาเม็ดวิเศษ ไม่ได้มาจากสมุนไพริญญาล้ำค่าหากแต่มาจากความเข้าใจที่ลึกซึ้งใน "เต๋าแห่งการใช้ชีวิต"
[ภารกิจรองสำเร็จศิษย์น้องอรุณรัศมีบรรลุการตระหนักรู้ครั้งใหญ่]
[รางวัลพิเศษ เพิ่มพลังบำเพ็ญตบะ 100ปี!]
เสียงระบบดังขึ้นในหัวของพิธาทำให้เขายิ้มกว้างอย่างห้ามไม่อยู่ 'ฮ่าๆๆ! ได้อีกแล้ว!แค่พูดความจริงก็ได้รางวัล! นี่มันง่ายยิ่งกว่าปลอกกล้วยเข้าปากเสียอีก!'
ในขณะเดียวกัน!ท้องฟ้าเหนือยอดเขาหยกมรกตก็พลันมืดครึ้มลงอย่างรวดเร็ว!เมฆดำทะมึนก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว! สายฟ้าฟาดเปรี้ยงปร้าง!เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องไปทั่วทั้งหุบเขา!
พลังปราณแห่ง์ที่รุนแรงแผ่ซ่านลงมาจากฟากฟ้า!ต้นไม้รอบๆ ยอดเขาหยกมรกตสั่นไหวอย่างรุนแรง!สัตว์ป่าต่างพากันวิ่งหนีด้วยความหวาดกลัว!
อรุณรัศมีลืมตาขึ้นดวงตาของเธอฉายแววใสกระจ่างราวกับดวงดาวที่เพิ่งถือกำเนิดขึ้นมาใหม่!เธอรู้สึกถึงพลังปราณที่เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล!ร่างกายของเธอกระชับและแข็งแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด!
'นี่มัน... ปรากฏการณ์แห่ง์!ข้า... ข้าบรรลุการตระหนักรู้ครั้งใหญ่จริงๆ หรือนี่!?'
เธอรู้สึกตื่นเต้นและดีใจอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน!เธอไม่เคยคิดเลยว่าคำพูดเรียบง่ายของพิธาจะสามารถนำพาเธอไปสู่การตระหนักรู้ที่ลึกซึ้งเช่นนี้ได้!
พิธาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าใบหน้าของเขาฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย "อืม... ฝนจะตกแล้วหรือ? ต้องรีบขุดบ่อปลาให้เสร็จก่อนที่ฝนจะตก!"
เขาพูดพลางก้มลงไปขุดดินต่อด้วยความไม่ใส่ใจราวกับปรากฏการณ์แห่ง์ที่กำลังเกิดขึ้นนั้นเป็แค่เื่เล็กน้อย
อรุณรัศมีมองดูพิธาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจและเคารพ!'เขาช่างเป็คนธรรมดาที่ไม่ธรรมดาเสียจริง!เขาคือผู้ที่นำทางข้าไปสู่สัจธรรมอันยิ่งใหญ่! เขาคืออาจารย์ที่แท้จริงของข้า!'
เธอตัดสินใจแล้ว! เธอจะต้องปกป้องพิธา!เธอจะต้องตอบแทนบุญคุณของเขา!และเธอจะต้องทำให้เขาเข้าใจถึงความสำคัญของการบำเพ็ญเพียร!
---
ในขณะเดียวกันที่ตำหนักใหญ่ของสำนักจันทร์กระจ่าง สิงหราชเ้าสำนักผู้เคร่งขรึมกำลังนั่งจิบชาสมุนไพรอย่างใจเย็น จู่ ๆเขาก็รู้สึกถึงพลังปราณที่รุนแรงแผ่ซ่านมาจากยอดเขาหยกมรกต!
เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความใ!
"อะไรกัน!? เมฆาอัสนี!?นี่มัน... ปรากฏการณ์แห่ง์!ใครกันที่บรรลุการตระหนักรู้ครั้งใหญ่ที่ยอดเขาหยกมรกต!?" สิงหราชพึมพำกับตัวเอง
เขาไม่เคยเห็นปรากฏการณ์แห่ง์ที่รุนแรงเช่นนี้มาก่อนในชีวิต!เขารู้ดีว่าการที่เมฆาอัสนีจะก่อตัวขึ้นได้นั้นจะต้องมีผู้บำเพ็ญเพียรที่บรรลุการตระหนักรู้ครั้งใหญ่เท่านั้น!
'ยอดเขาหยกมรกต? ที่นั่นมีศิษย์เอกอย่างพิธาอยู่! หรือว่า...พิธาจะบรรลุการตระหนักรู้ครั้งใหญ่!?'
สิงหราชรู้สึกตื่นเต้นและดีใจอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน!หากพิธาบรรลุการตระหนักรู้ครั้งใหญ่จริงนั่นหมายความว่าสำนักจันทร์กระจ่างกำลังจะมีผู้บำเพ็ญเพียรที่แข็งแกร่งเพิ่มขึ้นอีกคน!
แต่แล้วเขาก็พลันนึกถึงอรุณรัศมีที่เพิ่งไปอาศัยอยู่ที่ยอดเขาหยกมรกต
'หรือว่าจะเป็อรุณรัศมี!?นางเพิ่งจะทะลวงเข้าสู่ขอบเขตรวบรวมลมปราณขั้นที่หนึ่งไปเมื่อไม่นานมานี้เอง!จะเป็ไปได้อย่างไรที่นางจะบรรลุการตระหนักรู้ครั้งใหญ่ได้รวดเร็วขนาดนี้!?'
สิงหราชรู้สึกสับสนและงุนงง!เขาตัดสินใจแล้ว! เขาจะต้องไปตรวจสอบด้วยตัวเอง!
"ศิษย์น้องพัชราภา!เ้ากำลังจะกลับมาแล้ว!แต่ดูเหมือนว่ายอดเขาหยกมรกตของเ้าจะเกิดเื่ใหญ่เสียแล้ว!"สิงหราชพึมพำกับตัวเองพลางลุกขึ้นยืน
33K
