หลังจากบทสนทนาสุดท้ายในแชทจบลงค่ำคืนก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว... เช้าวันรุ่งขึ้น อากาศที่ริมหาดดูสดใสเป็พิเศษแสงแดดทอประกายกระทบผืนน้ำทะเลสีครามเข้ม ระยิบระยับราวกับเกล็ดเพชร
“เด็กๆ ขากระจายกันขึ้นรถ ผอ. และ รอง ผอ. ได้เลยนะคะ”
เสียงของฉันะโบอกเด็กๆอย่างกระตือรือร้น แม้จะแอบหวั่นใจกับแดดที่เริ่มแรงขึ้นเรื่อย ๆแต่ความตื่นเต้นที่ได้พานักเรียนมาทำกิจกรรมนอกสถานที่ก็ทำให้ฉันลืมความร้อนไปชั่วขณะ
เมื่อเดินทางไปถึงสถานที่ทำกิจกรรมคณะจากโรงเรียนต่างๆกำลังวุ่นวายกับการจัดแถวและเตรียมอุปกรณ์สำหรับเก็บขยะทางด้านหน่วยงานทหารที่รับหน้าที่ดูแลความปลอดภัยก็กำลังประจำการอยู่ที่จุดปล่อยเต่าเช่นกัน
เอกในชุดเครื่องแบบทหารที่ดูทะมัดทะแมงยืนสั่งการลูกน้องอยู่ไม่ไกลสายตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบๆ หาดเพื่อตรวจสอบความเรียบร้อย...เขาไม่ได้สนใจเลยว่าคณะครูที่เพิ่งมาถึงคือใครหรือมีใครที่เขารู้จักอยู่ในนั้นบ้าง เขาสนแค่ว่า "ภารกิจ"วันนี้ต้องผ่านไปได้ด้วยดีและเด็กๆ ทุกคนต้องปลอดภัย
‘แดดวันนี้แรงเอาเื่แฮะ’เขาคิดพลางหยิบแว่นกันแดดขึ้นมาสวม ปิดบังดวงตาคู่คมเอาไว้...
ในขณะที่เอมกำลังสาละวนอยู่กับการจัดแถวเด็กๆและสอนวิธีการเก็บขยะให้ถูกวิธีด้วยท่าทางที่ตั้งใจเธอไม่ได้สังเกตเลยว่าชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารที่ดูทะมัดทะแมงคนนั้นกำลังยืนสังเกตการณ์อยู่ไม่ไกล
ผู้กองเอกในชุดเครื่องแบบทหารที่ดูคมเข้มยืนนิ่งอยู่ ณ จุดปล่อยเต่าสายตาคู่คมที่ซ่อนอยู่ภายใต้แว่นกันแดดสีเข้มนั้นกวาดมองไปรอบหาดเพื่อรักษาความปลอดภัยเขายืนสั่งการลูกน้องอยู่ไม่ไกล สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบหาดแต่ทันทีที่ภาพของครูสาวในชุดกากีที่กำลังยุ่งอยู่กับเด็กๆ ปรากฏขึ้นในสายตาหัวใจของเขาก็เต้นกระตุกไปจังหวะหนึ่ง เขาชะงักฝีเท้าลงโดยสัญชาตญาณ ไม่ใช่เพราะความผิดปกติของพื้นที่แต่เพราะ....คนตรงหน้านั้น คือคนที่เขานั่งพิมพ์คุยด้วยเมื่อคืนนี้
รอยยิ้มจางๆที่เธอใช้ปลอบเด็กนักเรียน ท่าทางการปัดผมข้างใบหูที่ดูคุ้นตา... ใช่เลย!ไม่ผิดแน่ๆ นี่คือ 'เอม' คนที่เขาเฝ้าหยั่งเชิงมาตลอด
ผู้กองเอกรีบดึงแว่นกันแดดลงมาเพื่อมองให้ชัดขึ้นแล้วรีบยกขึ้นปิดบังแววตาไว้อย่างรวดเร็ว เขายังคงรักษามาดนิ่งสนิทใบหน้าคมเข้มไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีอาการดีใจ หรือแม้แต่พิรุธใดๆ ให้ลูกน้องสังเกตเห็นเขาเปลี่ยนโหมดเข้าสู่มาดทหารผู้เคร่งขรึมทันที
‘ตัวจริง...ดูเป็ธรรมชาติกว่าในแชทเยอะ’ เขาคิดในใจ
นับจากวินาทีนั้นเป็ต้นไปสายตาของเอกก็ไม่เคยละไปจากเธออีกเลย เขาเฝ้าสังเกตทุกย่างก้าวที่เธอเดินทุกครั้งที่เธอเอามือปัดเหงื่อ หรือแม้แต่ตอนที่เธอทำหน้ามุ่ยเพราะแดดแรงเขาก็เก็บรายละเอียดทั้งหมดไว้เงียบๆ
เขาไม่ได้เดินเข้าไปทักไม่ได้เข้าไปทำความรู้จักในฐานะ 'BigBoss' แต่เขากลับเป็คนที่คอยสั่งให้ลูกน้องเข้าไปดูแลจุดที่เธออยู่บ่อยๆโดยอ้างว่าเพื่อ 'ความปลอดภัยของเด็กๆ'
เขาเลือกที่จะเป็คนแปลกหน้าที่คอยยืนคุมพื้นที่อยู่เื้ั...รอคอยจังหวะที่เหมาะสม และสนุกกับการเฝ้ามอง 'คุณครูเอม' จากระยะที่ปลอดภัยที่สุด
เอกยืนมองกลุ่มครูและเด็กๆอยู่ในจุดที่ห่างออกมาพอสมควรสายตาที่คมกริบของเขายังคงจับจ้องไปที่ร่างในชุดกากีที่กำลังขยันขันแข็งดูแลนักเรียนของเธอ
เขายกมือถือขึ้นมาท่ามกลางบรรยากาศงานที่วุ่นวาย เขากดพิมพ์ข้อความด้วยท่าทางที่ดูปกติที่สุดราวกับว่าตอนนี้เขาอาจจะกำลังนั่งอยู่ในออฟฟิศ หรือพักผ่อนอยู่ที่บ้านไม่ใช่ยืนอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่เมตร
ติ้ง ! เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น
[Big Boss] : “ทำอะไรอยู่ครับ”
[เอม] : “ออกมาทำกิจกรรมด้านนอกค่ะ”
[Big Boss] : “กินอะไรหรือยังครับ”
[เอม] : “ยังค่ะ”
ตอนเช้า ด้วยความเร่งรีบ กลัวจะพาเด็กๆมาทำกิจกรรมสายเลยไม่ได้แวะซื้อน้ำที่คาเฟ่ มาตอนนี้ร่างกายเริ่ม้าคาเฟอีนล่ะ
[Big Boss] : “อย่าลืมหาอะไรกินด้วยนะครับ”
[เอม] : “ขอบคุณค่ะ”
จบบทสนทนา....รู้สึกเหมือนแชทหนักขวาไหม ใช่ ! ฉันไม่ค่อยอินกับแอพหาคู่เท่าไหร่ แต่ก็คุยได้ตามมารยาทเพราะรู้สึกว่าถ้าไม่คุกคามกันจนเกินไป ก็พอแก้เบื่อไปได้บ้าง
“คณะครูทุกคนครับ เนื่องจากทางกิจกรรม มีผู้ใหญ่ใจดีซื้อน้ำมาแจกคณะครูสามารถมาเลือกหยิบน้ำได้ตามใจชอบได้เลยนะครับ” เสียงหัวหน้ากิจกรรมะโบอก
ครูหลายๆคนเริ่มทยอยเดินออกไปเลือกน้ำที่ตัวเอง้าแต่เพราะคนยังเยอะฉันจึงยังไม่เดินไป รอจนคนเริ่มน้อยลงจึงชวนเพื่อนครูต่างโรงเรียนอีกคนนึงที่เพิ่งทำความรู้จักกัน เดินไปรับน้ำฉันอ่านชื่อน้ำที่เขียนระบุไว้ที่ถุงเพื่อให้ง่ายต่อการเลือกเมนูส่วนใหญ่จะเป็กาแฟ เพราะเกือบ 100% ทุกคนจะกินกาแฟฉันทำหน้าเศร้าเล็กน้อยขณะที่กวาดสายตามองหาน้ำที่ตัวเองกินได้แม้ในใจลึกๆจะอยากกินมัจจะก็ตาม แล้ว์ก็เข้าข้างฉันเมื่อสายตาอันเฉียบแหลมของฉันหันไปเห็นเมนู มัจจะน้ำส้ม ของโปรดตั้งอยู่ใกล้มือของหัวหน้ากิจกรรม
“อันนี้มีคนเลือกไปหรือยังคะ”ฉันเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้นและคาดหวังว่าจะยังไม่มีคนจองไว้
“ไม่มีครับ คุณครูสามารถรับไปได้เลยครับ”หัวหน้ากิจกรรมพูดด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับหยิบน้ำส่งให้ฉัน
ฉันรับมาด้วยรอยยิ้ม และความดีใจ หลังจากได้รับมัจจะน้ำส้มเมนูโปรดมาไว้ในมือฉันรู้สึกเหมือนได้รับพลังชีวิตกลับคืนมา ร่างกายที่เกือบจะ"ขาดคาเฟอีน" กลับมาสดชื่นอีกครั้ง ฉันเดินกลับมานั่งที่ร่มไม้พลางยกเครื่องดื่มขึ้นจิบด้วยความสุข
ในขณะเดียวกัน ที่จุดประจำการของทหารเอกยืนจัดระเบียบแถวทหารอยู่ใกล้ๆ บริเวณนั้น ลูกน้องคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเขาพอดี
“ผู้กองครับน้ำที่ให้เอาไปวางที่โต๊ะหัวหน้ากิจกรรม... คณะครูเขาได้รับกันครบแล้วนะครับ”ลูกน้องรายงานด้วยเสียงที่เบาที่สุด
เอกพยักหน้าให้นิ่งที่สุดโดยไม่หันไปมองทางเอมแม้แต่นิดเดียวเพื่อให้ทุกอย่างดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ดีมากไปเตรียมตัวเฝ้าจุดปล่อยเต่าต่อได้แล้ว” เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้ซึ่งร่องรอยว่าเขาคือผู้อยู่เื้ัความโชคดีของเอมในเช้าวันนี้...แผนการลับๆ ของ Big Boss ยังคงดำเนินต่อไปอย่างแเีที่สุด
“คุณครูขา เขาให้ไปปล่อยเต่า โรงเรียนล่ะ 10 ตัวค่ะ” เด็กๆเดินมาหาฉันพร้อมกะละมังที่มีลูกเต่าทะเลจำนวน 10ตัว เดินไปเดินมาดุ๊กดิ๊กน่ารักไปหมดเลย
“ไปกันค่ะ ตามเพื่อนๆไปปล่อยกัน” ฉันยิ้มแล้วพาเด็กๆเดินตามคนอื่นๆไปที่จุดปล่อยเต่าที่ทางเ้าหน้าที่กำหนดไว้ให้แล้ว
“ครูครับ !!!!!อริยาเป็ลมครับครู” เสียง ด.ช. ปองพละโเรียกครูเสียงดัง
ทันทีที่ได้ยินเสียงนั้นฉันทิ้งทุกอย่างในมือแล้ววิ่งสุดแรงไปที่จุดเกิดเหตุภาพตรงหน้าคือร่างของลูกศิษย์ตัวน้อยที่นอนนิ่งอยู่บนพื้นทรายฉันรีบทรุดตัวลงประคองเขาขึ้นมา แต่ด้วยความที่เด็กๆวัยกำลังโตทำให้น้ำหนักตัวเขาไม่น้อยเลยในจังหวะที่ฉันกำลังทุลักทุเลและเริ่มหน้ามืดตามไปด้วยนั่นเอง...
เงาร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบทหารก็พุ่งเข้ามาถึงตัว
ฉันเห็นเพียงแค่ความแข็งแกร่งของท่อนแขนที่ดูมั่นคงคู่นั้นที่เข้ามาโอบร่างของลูกศิษย์ฉันขึ้นไปไว้ในอ้อมอกอย่างง่ายดายราวกับว่าเด็กคนนั้นตัวเบาหวิวเขาไม่พูดอะไรสักคำแต่จังหวะการก้าวเดินที่เด็ดขาดและรวดเร็วของเขากลับทำให้ฉันรู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก
ฉันทำได้เพียงวิ่งตามแผ่นหลังที่กว้างขวางนั้นไปจนถึงเต็นท์พยาบาลทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก... เร็วเสียจนฉันไม่ทันได้มองหน้าเขาชัดๆ ด้วยซ้ำพอวางร่างเด็กน้อยลงบนเตียง เขาก็ถอยออกไปทันทีราวกับลมพัดผ่านทิ้งไว้เพียงกลิ่นจางๆ ของแดดและไอระเหยจากทะเล
ฉันหันกลับมามองหาเขาอีกครั้งแต่เขาก็กลายเป็เพียงหนึ่งในทหารหลายนายที่เดินตรวจตราความเรียบร้อยอยู่ไกลๆเสียแล้ว... ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกขอบคุณที่ยังส่งไปไม่ถึงตัว
หลังจากวางร่างของเด็กนักเรียนลงบนเต็นท์พยาบาลอย่างระมัดระวังเอกก็รีบถอยออกมาทันที เพราะไม่อยากให้เอมสังเกตเห็นหน้าเขาชัดๆในขณะที่เธอกำลังสติแตกด้วยความเป็ห่วงนักเรียน
เอกเดินกลับมายังจุดประจำการของเขาด้วยหัวใจที่เต้นรัวกว่าปกติไม่ใช่เพราะเหนื่อยที่อุ้มเด็ก แต่เพราะความตื่นเต้นที่ได้ััถึงความ"ใจดี" และ "ความทุ่มเท" ของเอมที่เขาสังเกตมาตลอดทั้งเช้าเมื่อเห็นเธอประคองนักเรียนอย่างทะนุถนอมเขาก็ยิ่งมั่นใจว่าเขาไม่ได้เลือกคนคุยไม่ผิดคน
เขาก็เหลือบมองไปที่เต็นท์พยาบาลเห็นเอมกำลังนั่งลูบหัวนักเรียนที่เพิ่งฟื้นขึ้นมาด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความกังวล
“เป็ไงบ้างลูก” ฉันเอ่ยถามนักเรียน ทันทีที่เขาลืมตาขึ้น
“ดีขึ้นแล้วค่ะครู” อริยาพูดขึ้น แต่ใบหน้าก็ยังคงซีดอยู่
“ครูโทรบอกผู้ปกครองให้แล้วนะคะเดี๋ยวสักพักผู้ปกครองจะมารับนะคะ”
“ขอบคุณค่ะครู”
ติ้ง ! เสียงแชทดังขึ้น
[Big Boss] : “เป็ไงบ้างครับทำกิจกรรมวันนี้”
[เอม] : “มีปัญหานิดหน่อยค่ะ”
[Big Boss] : “เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าครับมีอะไรให้ผมช่วยไหม”
[เอม] : “ไม่เป็อะไรแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ”
[Big Boss] : “ครับ”
เอกที่ยืนกอดอกพิงเสาเต็นท์อยู่ห่างออกไปสายตาคมกริบของเขาจ้องมองผ่านแว่นกันแดดไปที่ครูสาวตลอดเวลาเขารู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะเขาเป็คนสั่งการดูแลความปลอดภัยในจุดนั้นทั้งหมดแต่เขากลับเลือกที่จะพิมพ์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือน 'คนนอก' ที่ไม่รู้อะไรเลย
“สวัสดีคร้าบคุณครู เพิ่งมาประจำการใหม่เหรอครับ”เสียงใครคนนึงเดินเข้ามาทักทาย ฉันละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์เงยหน้าขึ้นมองไปยังเ้าของเสียง
ชายหนุ่มร่างโปร่งในชุดลำลองก้าวเข้ามาด้วยท่าทางกระฉับกระเฉงและดูเป็กันเองเขาสวมเสื้อยืดโปโลสีเขียวขี้ม้าปักตรากองทัพที่หน้าอกซ้ายเนื้อผ้ากระชับพอดีกับ่ไหล่และต้นแขนที่ดูแข็งแรงตามประสาคนหนุ่มที่ผ่านการฝึกฝนท่อนล่างเป็กางเกงคาร์โก้ขาสามส่วนสีเบจที่ดูทะมัดทะแมงและเหมาะกับการลงพื้นที่ปฏิบัติงานภาคสนาม บนใบหน้าคมคายตามแบบฉบับหนุ่มไทยผิวเข้มแดดประดับด้วยรอยยิ้มกว้างโชว์ฟันขาวที่ดูจริงใจและติดจะขี้เล่นเล็กน้อย
“ค่ะ สวัสดีค่ะ”ฉันตอบพร้อมทำสีหน้าสงสัย
ติ้ง ! เสียงแชทดังขึ้น ฉันก้มลงมองโทรศัพท์อีกครั้ง
"น้องเอมครับ..."เสียงแจ้งเตือนจากมือถือดังรัวๆ ย้ำประโยคเดิมซ้ำๆเหมือนคนจงใจจะเรียกร้องความสนใจ ในขณะเดียวกัน "หมู่เข้ม"ก็ยังคงรุกไล่ด้วยคำถามไม่หยุด
"ไม่ทราบว่าคุณครูชื่ออะไรครับ?"เขาถามพลางยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว
"ชื่อเอม ค่ะ" ฉันตอบไปแบบส่งๆ ความอดทนเริ่มหมดลงมือถือในกระเป๋ายังคงสั่นไม่หยุด
'เอมครับ'... 'เอมครับ' ...
ฉันตัดสินใจกดปิดเสียงแจ้งเตือนรำคาญใจนั้นทิ้งทันที!
“ครูเอมมีแฟนหรือยังครับ.....?”
“เอ่อ....คือ.....”
ทางด้านเอก...เขาเห็นทุกอย่างผ่านแว่นกันแดดสีเข้มมือของเขาที่กำเครื่องแบบทหารแน่นเริ่มสั่นด้วยความโกรธที่เก็บซ่อนไว้...เขาไม่ใช่แค่ "BigBoss" ในแชท แต่เขาคือ "ผู้บังคับบัญชา"ของทหารที่กำลังยืนจีบผู้หญิงของเขาอยู่ตรงหน้า!
เอกตัดสินใจทำบางอย่างเขาไม่ได้เดินเข้าไปหา แต่เขาหันไปพยักหน้าให้ลูกน้องอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆแล้วกระซิบสั่งเสียงเรียบแต่เฉียบขาด
“ไปเรียกตัวหมู่เข้มมานี่ด่วน...บอกว่ามีงานด่วนเื่การจัดระเบียบพื้นที่ปล่อยเต่าที่ต้องจัดการเดี๋ยวนี้”
ทันใดนั้นลูกน้องอีกคนก็เดินตรงเข้าไปหาหมู่เข้มที่กำลังยืนทำคะแนนกับเอมอยู่
"หมู่เข้ม!ผู้กองเรียกตัวด่วน งานปล่อยเต่ามีปัญหา ต้องไปจัดการเดี๋ยวนี้!"
หมู่เข้มทำหน้าเสียดายสุดขีดเขาหันมาทำท่าทางเสียใจกับฉัน
"เอ่อ... ขอโทษทีนะครับคุณครูเอมพอดีมีงานด่วนเข้ามา เดี๋ยวผมรีบไปจัดการแล้วจะกลับมาฟังคำตอบนะครับ!"
เขาพูดทิ้งท้ายก่อนจะรีบวิ่งออกไปทันทีทิ้งให้ฉันยืนงงกับการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกะทันหันในขณะที่เอกซึ่งมองเหตุการณ์อยู่ไกลๆ ก็ค่อยๆ ผ่อนคลายมือลงพลางหยิบมือถือขึ้นมาอ่านข้อความที่ส่งค้างไว้เมื่อครู่...ความนิ่งของเขากลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเป็ความนิ่งที่แฝงไปด้วยความพอใจ
“ใครจะไปรอหนีกลับโรงเรียนดีกว่า” ฉันบ่นพึมพำในใจ พร้อมกับโทรหา ผอ.ว่านักเรียนทำกิจกรรมเสร็จแล้ว
หลังจากที่ผู้กองเอกส่งลูกน้องไปลากคอ'ไอ้หมู่เข้ม' ออกมาได้สำเร็จ เอกก็ยืนมองเอมผ่านเลนส์แว่นกันแดดเห็นเธอก้มหน้าก้มตาเปิดมือถือ เอกเดาได้เลยว่าตอนนี้เธอกำลังไล่อ่านข้อความที่ตัวเขากระหน่ำส่งไปตอนที่เธอกดปิดเสียง…….
ฉันเปิดดูข้อความเกือบ20 ข้อความ ที่พยายามเรียกชื่อฉันแล้วประโยคล่าสุดคือ
[Big Boss] : “ตอบผมหน่อยได้ไหมครับผมทำอะไรผิดไปหรือเปล่า”
โอ๊ย !!อ่านจบประโยคปุ๊ป ใจฉันเหลวเป็น้ำทำไมประโยคมันดูน่ารักนุ้บนิ้บอะไรขนาดนี้ ทำฉันรู้สึกผิดไปด้วยเลย
[เอม] : “ขอโทษนะคะที่ไม่ได้ตอบ พอดีเมื่อตะกี้ติดธุระอยู่ค่ะ”
เอกหยิบมือถือขึ้นมาอีกครั้งหัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความโมโหเมื่อครู่พลันเปลี่ยนเป็ความรู้สึกเอ็นดูอย่างบอกไม่ถูก เมื่อเห็นเอมพิมพ์ตอบกลับมา
[BigBoss] : “พอดีผมมีเื่อยากปรึกษาครับ...สมมติว่ามีเด็กที่ทำงานน้องเอมทำผิด คิดจะไปแตะต้องของที่หวงหรือรักมากต้องลงโทษยังไงดีครับ”
เอกพิมพ์ประโยคนั้นออกไปพร้อมรอยยิ้มจางๆมันเป็การ 'ประชด' ลูกน้องตัวเองแบบเนียนๆ ในขณะเดียวกันก็ได้ 'หยั่งเชิง'ครูสาวผู้ใจดีไปด้วย เอกอยากรู้ว่าในสายตาของเธอการกระทำที่ข้ามเส้นแบบนั้น สมควรจะได้รับบทลงโทษอย่างไร
เมื่อเธอตอบกลับมาว่า"ถ้าความผิดไม่เยอะมาก ก็ตักเตือนก็พอค่ะ"
ผมก็ได้แต่แค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ
‘ตักเตือนเหรอ...’ ผมคิดพลางเหลือบมองไปทางไอ้หมู่เข้มที่กำลังยืนตัวลีบรับคำสั่งจากผมอยู่
"เดี๋ยวผมเก็บไปพิจารณาดูครับ"ผมพิมพ์ตอบเธอไปสั้นๆ
ในแชทผมเป็ผู้ชายที่ดูสุภาพ นุ่มนวล และพร้อมรับฟังความเห็นของเธอแต่ในโลกความเป็จริง... ผมคือผู้คุมกฎที่กำลังเลือกว่าจะ 'ฝัง' หรือแค่'เตือน' ไอ้ลูกน้องตัวดีที่กล้ามาแตะต้องของสำคัญของผมกันแน่
ไม่นาน รถ ผอ. และ รอง ผอ.ก็มาจอดรับเด็กๆกลับไปโรงเรียน ซึ่งเมื่อไปถึงก็เป็เวลาเลิกเรียนพอดีฉันแวะเข้าไปห้องพักครู เพื่อไปหยิบกระเป๋า แล้วขับรถกลับบ้าน
“ฮัลโหลครูสาวคนสวยยยยยยยยยย คิดถึงเหรอถึงได้โทรมา” เสียงปลายสายทักทายทันทีที่กดรับ
“จ้าคิดถึง”
“เป็ไงมีหนุ่มมาจีบแล้วเหรอ”
“จะบ้าเหรอไม่มี”
“อ้าวนึกว่ามีอะไรมาอัพเดทให้ฉันฟัง”
“ไม่มีแค่โทรมาหาเพราะคิดถึงเฉยๆ”
“จ้ะๆแล้วยังไง โหลดแอพหาคู่มายัง แต่คนอย่างมึง ไม่น่าโหลดมานั่งไขว่ห้างบนคานสวยๆอยู่แล้วนี่นา”
“โหลดมาแล้ว”
“ง่ะ!!! จริงดิ กรี๊ดดดดด”เสียงกรี๊ดด้วยความดีใจของเจน ดังแสบแก้วหูมาก
“เบาๆหน่อยเดี๋ยวข้างบ้านเข้านึกว่ามึงผีเข้า”
“ก็ดีใจในที่สุดเพื่อนกูก็จะได้ลงจากคานแล้ว”
“มึงใจเย็นไม่ได้เร็วขนาดนั้น”
“เออๆแล้วเป็ไง มีคนทักมาบ้างไหม”
“ก็มีคนนึง”
“เหรอๆเป็ไง หน้าตาเป็ไง หล่อไหม ชื่ออะไร อายุเท่าไหร่ ทำอาชีพอะไร ขอดูหน่อย”
“ชื่อเอก อายุ 27 ไม่ได้ถามว่าทำอาชีพอะไร แล้วก็ไม่ให้ดูก็คุยทั่วๆไปมากกว่า ไม่ได้มีอะไรพิเศษ”
“ขอดูหน่อย”
“ไม่ให้ !!”
“เออจำไว้เลย”
“55555555”
ฉันกับเจนก็คุยกันจนดึกแล้วก็คืนนี้ไม่มีเสียงแชทที่คุ้นเคยทักมา ฉันก็ไม่ได้ทักอะไรไปหลังจากคุยกับเจนเสร็จ ก็หลับ..................
ค่ำคืนนั้นที่เกาะลมพัดแรงเป็พิเศษ...บนระเบียงห้องพักส่วนตัวที่มองเห็นวิวทะเลเอกยืนพิงราวระเบียงพร้อมแก้วเครื่องดื่มในมือสายตาของเขามองออกไปที่ความมืดมิดของผืนน้ำ
เขารู้ดีว่าเอมคงหลับไปแล้วหลังจากจบแชทเื่"บทลงโทษ" นั้น... การที่เขาเลือกที่จะไม่ทักไปหา ไม่ใช่เพราะเขาเลิกสนใจแต่เป็เพราะเขา้า "เว้นระยะ"เพื่อไม่ให้เธอลำบากใจจนเกินไปในฐานะคนแปลกหน้า
เขากดเข้าไปดูแชทครั้งสุดท้ายที่เธอกดอ่าน...รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายก่อนจะเปลี่ยนเป็แววตาดุเมื่อหันกลับไปมองรายงานในมือที่สรุปเหตุการณ์ความวุ่นวายเมื่อตอนกลางวัน รวมถึงรายละเอียดความผิดของ 'ไอ้หมู่เข้ม'ที่เขาจัดการไป
“หลับให้สบายเถอะครับ...พรุ่งนี้ยังมีอะไรให้เจออีกเยอะ” เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะวางมือถือลงบนโต๊ะ
ท่ามกลางความเงียบสนิทของค่ำคืนเอกไม่ได้รู้สึกเหงาเลย เขากลับรู้สึกถึง "ความท้าทาย"ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในวันพรุ่งนี้... การที่เขาไม่ได้ทักไปไม่ได้หมายความว่าเขาถอย แต่เป็การเตรียมตัวเข้าสู่จังหวะ "รุก"ที่แท้จริงต่างหาก!
6K
![[惠寧鳳] ฮุ่ยหนิงเฟิ่ง ครอบครองปรปักษ์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1620895757_92633252.webp)
