หลี่เป่าน้องสาวคนเล็ก

หลี่เป่า น้องสาวคนเล็ก

บทที่ 50 รักแรกพบ

ณ จวนเสนาบดีจิ้น

"ท่านพ่อ พี่ใหญ่ได้ตำแหน่งในเมืองหลวงจริงหรือขอรับ??"

พี่ใหญ่งั้นหรือ? เขามีบุตรชายเพียงคนเดียว เหตุใดจู่ๆ บุตรชายของเขามีพี่ใหญ่ได้อย่างไร 

"หากพี่ใหญ่ของเจ้าหมายถึงใต้เท้าฝูเฟิ่ง เขากำลังได้เข้ามาแทนตำแหน่งขุนนางกรมคลังที่เพิ่งถูกเนรเทศไป"

"ไม่ใช่ใต้เท้าฝู แต่เป็นใต้เท้าหลี่ต้าต่างหากขอรับ"

"หลี่ต้า? อ่อ เด็กหนุ่มผู้นั้นน่ะรึ เขาได้ตำแหน่งผู้ตรวจสอบทุจริตขึ้นตรงต่อฮ่องเต้โดยตรงเชียว ว่าแต่เหตุใดเจ้าถึงเรียกเขาว่าพี่..."

ยังไม่ทันที่เสนาบดีจิ้นจะพูดจบ บุตรชายสุดที่รักก็บอกขอบคุณเขา ก่อนจะวิ่งออกไปพร้อมบ่นพึมพำถึงของขวัญอะไรสักอย่าง ทำให้เขาถึงกับยืนงงอยู่กับที่โดยไม่ทันได้รู้ว่าเหตุใดบุตรชายถึงเรียกอีกฝ่ายเช่นนั้น เอาเถอะ ไว้บุตรชายกลับมาค่อยถามก็แล้วกัน

"นายท่าน คุณชายเฟยขอพบขอรับ"

"ให้เขาเข้ามาได้"

เฟยหลงที่ได้รับอนุญาตก็เดินเข้ามาด้านในและบอกจุดประสงค์ของตัวเองโดยไม่อ้อมค้อมตามนิสัยของเขา

"ท่านเสนาบดี ข้าอยากเปลี่ยนไปทำงานทางฝ่ายบู๊ลงพื้นที่ขอรับ"

"เหตุใดเจ้าถึงอยากเป็นขุนนางฝ่ายบู๊?"

"ข้ารู้สึกว่าตัวเองเหมาะกับงานลงพื้นที่มากกว่าขอรับ"

การผลักดันเฟยหลงให้ไปเป็นขุนนางฝ่ายบู๊อย่างที่เจ้าตัวต้องการ ดูเหมือนจะเป็นไปได้ยาก ในเมื่องานประจำเป็นงานคัดฎีกาในท้องพระโรง จะหาผลงานด้านการลงพื้นที่จากไหนไปแสดงให้ผู้อื่นเห็นกัน 

เสนาบดีจิ้นยืนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะรับปากเฟยหลงว่าจะหาทางช่วย แต่ไม่ได้บอกว่าจะได้หรือไม่ได้ เฟยหลงกล่าวขอบคุณก่อนจะเดินออกไป ทำให้ตอนนี้เสนาบดีจิ้นนั่งอยู่เพียงลำพังในห้องหนังสือ

การเป็นขุนนางฝ่ายบู๊มีโอกาสสร้างผลงานได้มากกว่างานจำเจที่ทำแต่ในห้องแบบขุนนางฝ่ายบุ๋น แต่ก็ต้องแลกมาด้วยความเสี่ยงเช่นกัน

หลังจากคิดอยู่นานแต่ก็ยังคิดอะไรไม่ออก เขาจึงนำเรื่องนี้ไปปรึกษากับจิ้นฝูผู้เป็นบิดา และอาจารย์ฮุ่ยซิ่วอีกครั้งหนึ่ง

--------

ด้านตระกูลหลี่

ระหว่างที่ทั้งสี่คนกับอีกหนึ่งตัว พร้อมบ่าวรับใช้จำนวนหนึ่งเริ่มออกเดินทางไปเมืองหลวง เป่าเปาได้แอบแวะไปตามจุดในเมืองต่างๆ ที่ตนเคยแอบซ่อนสิ่งของมีค่าเอาไว้ บ้างก็ยังคงอยู่ บ้างก็ถูกคนค้นพบไปแล้ว แต่นางไม่ได้สนใจเรื่องนี้มากนัก เพราะตอนนี้ตัวเองไม่ได้ขาดแคลนเงินทองอีกต่อไป เพียงแต่นางอยากจะเก็บของสะสมของตัวเองในชาติก่อนเอาไว้ก็เท่านั้น

สิ่งที่แอบซ่อนเอาไว้ในแต่ละจุดล้วนมีราคาไม่เท่ากัน แล้วแต่ว่าตอนนั้นนางหาอะไรมาได้บ้าง ส่วนใหญ่ของที่ซ่อนเอาไว้จะเป็นเครื่องประดับ ดังนั้นนางจึงเก็บของเหล่านั้นเอาไว้ใช้หรือไว้ขายในยามจำเป็น

ระหว่างที่พวกเขากำลังเดินทาง ก็พบเข้ากับกลุ่มคนในเมืองกำลังมุงดูอะไรบางอย่างอยู่ที่หน้าโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง

"แม่นางคงไม่รู้สินะว่าข้าลูกใคร!!"

บุรุษผู้หนึ่งถามขึ้นด้วยท่าทีโอหัง สตรีผู้ถูกถามมองหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่หวั่นเกรงแล้วเอ่ยขึ้นว่า

"ข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่าเจ้าเป็นลูกใคร"

"ปากดีนักนะ พวกเจ้าจัดการหญิงปากดีผู้นั้น แล้วลากนางกลับจวน"

"ขอรับ"

บ่าวรับใช้สองคนที่ได้ยินต่างรับคำ พร้อมเข้าจู่โจมหญิงสาวตามที่ได้รับคำสั่งทันที ผู้คนในเมืองต่างไม่มีใครกล้ายื่นมือเข้าช่วย มีเพียงคนตระกูลหลี่ที่ผ่านมาเห็นเหตุการณ์เข้าและคิดจะเข้าช่วยเหลือ

แต่เรื่องราวไม่ได้เป็นไปอย่างที่คิด เพราะไม่เพียงหญิงสาวผู้นั้นจะไม่เป็นอะไร นางยังซัดบ่าวรับใช้สองคน พร้อมผู้เป็นนายจนวิ่งหางจุกตูดอย่างไม่น่าเชื่อ

หลี่ซานพี่ชายคนที่สามเห็นเช่นนั้นก็ตาลุกวาว เขารีบสาวเท้าเข้าไปหาสตรีผู้นั้นทันที ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

"แม่นางเจ้าเยี่ยมมากเลย สนใจมาเป็นภรรยาของข้าหรือไม่"

"นี่เจ้าคิดจะหาเรื่องข้าอีกคนหรือ?"

"ไม่ๆ ข้ากำลังมองหาภรรยาที่ทั้งสวยและเก่งเท่านั้นเอง"

หลี่ซานฉีกยิ้มกว้าง ด้วยใบหน้าที่ละมุนละไมเหมือนกับหลี่หลิงผู้เป็นมารดา ทำให้เขามีหน้าตาหล่อเหลาที่สุดในบรรดาพี่น้อง แม้แต่หญิงสาวเองก็ยังรู้สึกเขินอายเล็กน้อยเมื่อมีชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลามาพูดเช่นนี้ด้วย 

"ข้าทั้งสวยและเก่ง แล้วเจ้าล่ะมีอะไรดี?"

"ข้ามีดีหลายอย่างเลยล่ะ หากได้มาอยู่กับข้า เจ้าจะได้รู้เอง"

รอยยิ้มยังคงไม่จางไปจากใบหน้าของหลี่ซาน ทำให้อีกฝ่ายเขินอายมากขึ้นแต่ก็แสดงออกว่าไม่ได้รู้สึกอะไรมากมาย ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

"ไว้ข้าเห็นว่าเจ้าคู่ควรก่อน ข้าจะรับเจ้าไว้พิจารณาก็แล้วกัน"

กล่าวจบนางก็หมุนตัวจากไป ปล่อยให้หลี่ซานมองตามด้วยความเสียดายเล็กน้อย ตั้งแต่เล็กจนโตเขาแทบไม่เคยสนใจสตรีใดเลยนอกจากคนในบ้าน จู่ๆ วันนี้เมื่อเขาได้เห็นสตรีตรงหน้ากลับรู้สึกถูกชะตาขึ้นอย่างน่าประหลาด หรือนี่จะเรียกว่ารักแรกพบ

"พี่สาม พี่ไปขอใครแต่งงานหรือเจ้าคะ"

"ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน เจ้าสืบมาให้หน่อยได้หรือไม่ว่านางเป็นใคร"

"อ้าว!?!"

ทุกคนในที่นั้นต่างก็งุนงงไม่แพ้กัน เป่าเปามองหน้าพี่ชายคนที่สามอย่างไม่เข้าใจ แต่ก็เลือกจะออกไปหาข้อมูลสตรีที่อาจเป็นว่าที่พี่สะใภ้คนที่สาม ส่วนคนอื่นๆ ก็พากันเข้าพักในโรงเตี๊ยมที่จองเอาไว้

เวลาผ่านไปจนถึงช่วงเย็น เป่าเปากลับมาพร้อมกับข้อมูลที่พี่ชายสามของนางต้องการ 

"เป็นยังไงบ้างน้องเล็ก!!"

"ข้ามีเวลาไม่มาก สืบมาได้แค่ว่านางไม่ใช่คนที่นี่ มีสาวใช้และบ่าวติดตาม ทั้งยังมีองครักษ์คอยระวังอยู่ห่างๆ อีกหนึ่งคน ฐานะน่าจะไม่ธรรมดาแน่ พี่สาม ข้าว่าท่านมองหาสตรีคนใหม่เถอะ ดูท่าทางแล้วแม่นางผู้นี้น่าจะเข้าหาได้ยากเกินไปสำหรับพี่"

"หากไม่ลองดูแล้วจะรู้ได้ไงกัน อะไรได้มายากๆ ยิ่งมีค่ามาก เจ้าว่าจริงหรือไม่?"

"นี่พี่จะเอาจริงหรือ?"

"น้องเล็กเจ้าเคยเห็นข้าล้อเล่นหรือ?"

"บ่อยไป"

"โถ่ว นั่นเรียกว่าหยอกล้อไม่ใช่ล้อเล่นเสียหน่อย เอาน่าครั้งนี้ข้าเอาจริงนะ"

"แล้วพี่จะทำอย่างไร?"

เมื่อได้ยินคำถามของเป่าเปาหลี่ซานก็มองไปทางน้องสาวของเขาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ 

"ข้ารู้นะว่าที่พี่รองได้แต่งกับพี่ซูซินเพราะเจ้า"

เป่าเปาเฉไฉมองไปทางอื่น เพราะนางรู้ว่าพี่ชายคนรองแอบชอบพี่ซูซิน นางจึงมักจะเอาดอกไม้ไปให้หรือไม่ก็เอาขนมไปฝากพี่ซูซินแล้วบอกว่าพี่รองฝากมาให้ก่อนที่ที่บ้านจะเกิดเรื่อง หลังจากนั้นคือวาสนาของพี่รองเองทั้งหมด

"ไม่ต้องมองข้าเลย เรื่องของพี่ พี่จัดการเองก็แล้วกัน ข้าไปอาบน้ำก่อนนะเจ้าคะ"

"เดี๋ยวก่อน"

เป่าเปาวิ่งลิ่วหนีเข้าห้องตัวเองทันที ไม่ปล่อยให้พี่ชายคนที่สามรั้งนางไว้ หลี่ซานที่เห็นเช่นนั้นก็ถอนหายใจออกมาทีหนึ่ง ไม่ช่วยก็แล้วไป แต่เหตุใดไม่บอกที่อยู่ของแม่นางผู้นั้นก่อนเล่า

ขณะที่เขากำลังกลัดกลุ้มสายตาก็เหลือบไปเห็นหญิงสาวที่ตนหมายปองกำลังถูกล้อมด้วยชายฉกรรจ์ห้าคน เขาจะไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือแน่ เขาจึงพุ่งตัวลงไปตรงกลางวงล้อมด้วยอีกคนหนึ่ง

"แม่นาง มีข้าอยู่เจ้าไม่ต้องกลัว"

หลี่ซานกำหมัดขึ้นมา หมายจะแสดงความองอาจให้หญิงสาวได้เห็น แต่เหล่าอันธพาลไม่รอให้เขาตั้งตัว ซัดหมัดใส่หน้าเต็มๆ หนึ่งที ตามมาด้วยหมัดที่ท้องอีกหนึ่งทีจนทรุดลงกับพื้น

หญิงสาวที่เห็นเช่นนั้นก็อดส่ายหน้าน้อยๆ ไม่ได้ นางจัดการกับเหล่าอันธพาลที่เป็นชายฉกรรจ์ทั้งห้าจนหมอบภายในเวลาอันสั้น ก่อนจะหันไปหาบุรุษที่มาช่วยแล้วเอ่ยขึ้นว่า

"หรือนี่คือข้อดีของท่าน"

"แน่นอน เจ้าจะได้เห็นว่าข้ามีความอดทนมากแค่ไหนไงล่ะ เจ้าต่อยตีเก่งแล้ว ข้าจะต่อยตีเก่งไปทำไม ดูสิเหมาะสมกันจะตาย"

หญิงสาวที่ได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะขบขันออกมาทีหนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

"ข้าชื่อเลี่ยงหรู อาศัยอยู่ที่เมืองหลวง หากท่านอยากได้ข้าเป็นภรรยาจริงๆ แล้วล่ะก็ ไปขอข้ากับบิดาก็แล้วกัน"

กล่าวจบนางก็ยิ้มน้อยๆ ก่อนจะเดินจากไป ปล่อยให้หลี่ซานที่ได้ยินถึงกับตะโกนออกมาอย่างดีใจ เขากำลังจะมีภรรยาแล้ว

แต่ข่าวที่เป่าเปาไปสืบแล้วนำกลับมาบอกในวันรุ่งขึ้นทำให้เขาถึงกับเข่าทรุด สตรีที่หมายปองเป็นถึงบุตรสาวของอ๋องสาม ผู้ขึ้นชื่อว่าหวงลูกสาวที่สุดในแผ่นดิน 

"อะไรที่ได้มายากๆ ย่อมมีค่ามากเสมอ สู้ๆ นะพี่ชาย"

"..."