เกิดใหม่มาเป็นแพทย์สาวชาวนาผู้ร่ำรวย (ด้วยตัวเอง) [แปลจบแล้ว]

        หากคนบาดเจ็บสาหัสทายานี้เลือดก็จะหยุดไหลทันที หลังจากนั้นสามวันจะเริ่มรู้สึกคันแผล เนื้อด้านในเริ่มสมานรอกระทั่งวันที่สิบหากไม่ได้เสียเลือดมากเกินไปก็ไม่เป็นอันตรายอะไรแล้ว

        ยารักษาบาดแผลห้าขวดกล่าวได้ว่าเป็นยาชั้นดีที่สามารถช่วยชีวิตคนได้ ดูจากสีหน้าของลุงสือโถวแล้วเกรงว่าคงจะมีคนรอใช้ยาตัวนี้ในการช่วยชีวิต

        ลูกกระเดือกของลุงสือโถวขยับเล็กน้อยริมฝีปากสั่นเทา สุดท้ายเขาก็พูดขึ้น "ยัยหนูซ่งเจ้ารู้ดีว่าข้ามีบุตรชายคนหนึ่งร่ำเรียนในสำนักศึกษาที่ห่างออกไปร้อยลี้ทว่าเมื่อไม่นานมานี้ที่นั่นถูกโจรขโมยม้าสวมชุดเกราะบุกเข้าไป ในตอนนั้นมีนักเรียนมากมายต้องตายหากไม่ใช่เพราะมีกองทัพทหารซึ่งประจำการอยู่ใกล้ๆ มาขับไล่ไม่แน่ว่าคนทั้งสำนักศึกษาอาจจะตายกันหมดก็ได้"

        "บุตรชายของข้าที่เอาแต่ร่ำเรียนหนังสือเพื่อปกป้องมิตรสหายเขาถูกชายฉกรรจ์แทง แม้ไม่ถึงแก่ชีวิต แต่ว่า...ยัยหนูซ่งเจ้าเอายามาให้ข้าเถอะ ข้าต้องใช้ยานี้ไปช่วยชีวิตคนจริงๆ"ลุงสือโถวอดไม่ได้ที่จะเร่ง น้ำตาคลอเบ้า ร้อนใจยิ่งนัก

        โจรขโมยม้าสวมชุดเกราะ? เหตุใดชื่อเรียกนี้จึงฟังดูคุ้นหูพิกล? เวลานี้โจรขโมยม้ามีอาวุธดีถึงขั้นนี้เชียวหรือ? ทั้งยังมีเสื้อเกราะให้ใส่?

        ซ่งอวี้เป็นกังวลอย่างไม่อาจหักห้ามใจได้

        นางข่มความไม่สบายใจ สูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วเอ่ยขึ้น "ลุงสือโถว ข้าจะไปกับท่าน สำนักศึกษามีคนบาดเจ็บมากมาย เช่นนั้นย่อมต้องการแพทย์อย่างมากไม่ใช่หรือ?"

        ลุงสือโถวเป็นคนดีข้อนี้ไม่ต้องสงสัยเลยแม้แต่น้อย ก่อนที่นางจะทะลุมิติมา เขาเคยสงสารเจ้าของร่างเดิมมาก่อนคิดอยากจะช่วยเหลือร่างเดิมเสมอ ดังนั้นในเวลาเช่นนี้ซ่งอวี้จึงไม่อาจนิ่งดูดายได้

        อุปกรณ์การแพทย์ในยุคสมัยนี้ย่ำแย่ยิ่งนักหากไม่ทำความสะอาดแผลให้ดีมีโอกาสที่จะติดเชื้อสูงมาก หากไม่ตามไปด้วยนางไม่อาจวางใจได้จริงๆ

        ลุงสือโถวซาบซึ้งจนแทบจะคุกเข่าทั้งสองไม่รอช้า ลุงสือโถวคลุมเกวียนทางด้านซ่งอวี้ก็จัดเตรียมสมุนไพรที่จำเป็นต้องใช้ ทั้งสองมุ่งหน้าเข้าไปในอำเภอจากนั้นเช่ารถม้าหนึ่งคันพร้อมสารถี

        ระหว่างทางไปสำนักศึกษาซ่งอวี้คิดถึงคำพูดของลุงสือโถวไม่หยุดรู้สึกว่าความกระวนกระวายในใจแทบจะกระดอนออกมา

        โจรขโมยม้าสวมชุดเกราะทหารม้าของแคว้นศัตรู สองเรื่องนี้เกี่ยวข้องกันหรือไม่?

        หรือว่าแท้จริงแล้วโจรขโมยม้าก็คือทหารม้าของศัตรูแต่ผู้ประสบหายนะในครั้งนี้ไม่รู้ว่าทหารม้าของแคว้นศัตรูกำลังสร้างความโกลาหล จึงเรียกคนเหล่านั้นว่าโจรขโมยม้าสวมชุดเกราะ?

        หากเป็นเช่นนี้จริงๆหมู่บ้านเสี่ยวหนิวก็ตกอยู่ในอันตรายแล้ว

        สำนักศึกษาอยู่ห่างจากหมู่บ้านเสี่ยวหนิวประมาณหนึ่งร้อยลี้เท่านั้นพวกทหารม้ามีม้ากันทุกคน ไปกลับใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วยามเท่านั้นหากพวกเขารู้ว่าร้อยลี้ข้างหน้ายังมีอีกหนึ่งหมู่บ้าน อาจจะเคลื่อนไหวก็ได้

        แย่แล้ว！

        อาฝูและเสี่ยวหมานยังอยู่ในหมู่บ้านหากพวกโจรขโมยม้าบุกไปหมู่บ้านเสี่ยวหนิว เช่นนั้นพวกนาง...

        ซ่งอวี้รู้สึกว่าเรื่องที่ตนกังวลกำลังจะกลายเป็นความจริงแล้วนางอยากจะร้องบอกสารถีให้หันรถม้ากลับ กลับไปยังหมู่บ้านเสี่ยวหนิว ทว่าเมื่อมองไปทางลุงสือโถวเห็นสีหน้าอิดโรยและกังวลของอีกฝ่าย เห็นเส้นเลือดฝาดในดวงตาเห็นท่าทีอ่อนระทวยจนน่าตกใจ

        ช่างเถอะถือว่าตอบแทนบุญคุณก็แล้วกัน

        อีกอย่างทางด้านนั้นมีผู้บาดเจ็บมากมายรอให้นางไปรักษา หากเวลานี้นางมัวแต่เป็นห่วงความปลอดภัยของตนเองแล้วไม่สนใจความเป็นความตายของผู้อื่น นางจะเป็นแพทย์ได้อย่างไร?

        ได้แต่หวังว่าพวกทหารม้าจะยังไม่รู้ว่ามีหมู่บ้านเสี่ยวหนิวอยู่อีกหมู่บ้านหนึ่งอย่างน้อยก่อนที่นางกลับไป อย่าบุกเข้ามาในหมู่บ้านเสี่ยวหนิวก็พอแล้ว

        ซ่งอวี้หันไปมองหมู่บ้านเสี่ยวหนิวด้วยความกังวล

        รถม้านั้นเร็วกว่าเกวียนหลายเท่าระยะห่างร้อยลี้ใช้เวลาสองชั่วยามก็ถึงแล้วเหตุเพราะไม่รู้ว่าสถานการณ์ในสำนักศึกษาเป็นอย่างไรดังนั้นซ่งอวี้จึงบอกกับสารถี

        "พวกข้าไม่รู้ว่าจะอยู่ที่นี่นานเพียงใดท่านนอนค้างที่นี่สักคืนก่อนก็ได้ หากจำเป็นต้องอยู่นาน พรุ่งนี้ข้าจะบอกท่านท่านเลือกได้ว่าจะกลับไป หรือว่าจะอยู่รอพวกข้าทำธุระให้เสร็จ ดีหรือไม่?"

        แน่นอน ค่ากินค่าอยู่ทั้งหมดของสารถีซ่งอวี้เป็นคนจ่าย ทั้งยังมีค่าเหนื่อยที่คุ้มราคา สารถีไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธแน่นอนว่าย่อมรับไว้

        หลังจากพูดคุยและจัดแจงที่พักให้สารถีเสร็จลุงสือโถวก็พาซ่งอวี้ไปยังสำนักศึกษา แต่ตอนที่ใกล้จะไปถึงกลับถูกทหารขวางเอาไว้

        "ทำอะไร! ด้านหน้าคือสถานที่สำคัญของสำนักศึกษา คนทั่วไปไม่อาจเข้าไปได้!" ในมือทหารถือหอกยาว พูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

        นี่เป็นครั้งแรกที่ซ่งอวี้ได้เห็นทหารในยุคสมัยนี้หอกกระทบกับแสงแดด สีหน้าของทหารเคร่งขรึม ทำให้คนไม่กล้าล่วงเกิน

        ลุงสือโถวตกใจจนตัวสั่นซ่งอวี้จึงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเอ่ยบอก "ข้าเป็นแพทย์ นี่คือท่านลุงของข้าบุตรชายของท่านลุงร่ำเรียนที่นี่ ตอนโจรขโมยม้ามาก่อความวุ่นวายบุตรชายของท่านลุงได้รับบาดเจ็บ ดังนั้นพวกข้าจึงมาดูอาการ"

        "นักเรียนคนนั้นมีนามว่าอะไร"ทหารถาม

        ลุงสือโถวรีบตอบทันที"นายทหาร บุตรชายของข้าชื่อจังซื่อหมิง ท่านเข้าไปตรวจสอบได้หรือว่าเรียกสหายของเขามาพบข้าก็ได้ ข้าล้วนเคยพบเจอทุกคน"

        ทหารเห็นว่าทั้งสองไม่ได้โกหกจึงตามทหารอีกคนมาเฝ้าประตู แล้วตนก็เข้าไปตรวจสอบ

        ลุงสือโถวและซ่งอวี้ไม่เคยพบเจอสถานการณ์เช่นนี้มาก่อนซ่งอวี้คุมสติได้ดีกว่าเล็กน้อย เพราะภาพยนตร์ในยุคปัจจุบันล้วนมีภาพเหตุการณ์เช่นนี้นอกจากนี้ในทุกปียังมีการเดินขบวนของทหาร จึงถือว่านางเคยมีประสบการณ์มาบ้าง เพียงแค่ตกใจเล็กน้อยในตอนแรกเท่านั้นทว่าก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว

        แต่ลุงสือโถวเป็นเพียงชาวบ้านทั่วไปในยุคสมัยนี้ยามเผชิญหน้ากับคนที่มียศถาบรรดาศักดิ์จึงวางตัวอย่างระมัดระวังเป็นพิเศษกลัวว่าตนจะพูดผิดหรือทำอะไรผิดแล้วถูกจับไปประหาร เมื่อครู่ตอนทหารพูดเขาไม่อาจข่มความหวาดกลัวในใจได้ ทำได้เพียงรบกวนให้ซ่งอวี้ช่วยตอบ

        ลุงสือโถวเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก พูดด้วยความรู้สึกโชคดี "โชคดีที่เจ้าไหวตัวเร็วมิเช่นนั้นหากเมื่อครู่พวกเราตอบช้าอีกเล็กน้อย ทหารอาจจะคิดว่าพวกเราเป็นจารชนแล้วจับพวกเราก็ได้"

        ซ่งอวี้อดไม่ได้ที่จะถาม"จารชน? หรือว่าในแคว้นเป่ยเฉินของเรามีจารชนของแคว้นศัตรูด้วยหรือเจ้าคะ?"

        ซ่งอวี้เพิ่งถามจบ ก็อดไม่ได้ที่จะด่าทอตนเองว่าโง่เขลา

        ทหารม้าของแคว้นศัตรูก่อความวุ่นวายในแคว้นเป่ยเฉินนานเช่นนี้แล้วยังจะถามอีกว่ามีจารชนด้วยหรือ? เป็นเรื่องที่ชัดเจนอยู่แล้วไม่ใช่หรือ?

        ลุงสือโถวไม่รู้ว่าซ่งอวี้กำลังคิดอะไรเข้าใจว่านางถามด้วยความสงสัยเท่านั้น จึงอธิบาย “แน่นอน ในบรรดาแคว้นที่อยู่รอบๆแคว้นเป่ยเฉินของเราคือแคว้นที่แข็งแกร่งที่สุด ย่อมมีจารชนเป็นธรรมดาข้าได้ยินว่ามีคนจำนวนไม่น้อยที่ถูกประหารทั้งตระกูล หลังจากถูกจับได้ว่าเป็นจารชนท่ามกลางคนเหล่านั้นมีหลายคนที่เป็นถึงขุนนาง"

        เอ่อท่านมั่นใจหรือว่าคนเหล่านั้นเป็นจารชนทั้งหมด ไม่ใช่ถูกผู้อื่นป้ายสี? ซ่งอวี้ฟังครู่หนึ่ง นางนึกถึงกลอุบายต่างๆในยุคปัจจุบัน จึงอดไม่ได้ที่จะบ่นในใจ

        โชคดีที่ซ่งอวี้รู้ว่าสถานการณ์ในตอนนี้ไม่อาจพูดจาเหลวไหลมิเช่นนั้นสิ่งที่นางคิดเมื่อครู่ หากพูดออกมา ไม่แน่ว่าวินาทีต่อมาอาจจะถูกกล่าวหาว่าเป็นจารชนแล้วถูกฆ่าตายทันทีก็เป็นได้

        หลังจากผ่านไปครู่หนึ่งทหารที่เข้าไปตรวจสอบก็พาศิษย์ในสำนักศึกษาที่สภาพน่าเวทนาออกมาลูกศิษย์คนนั้นเป็นสหายของจังซื่อหมิงครั้งหนึ่งเคยไปหมู่บ้านเสี่ยวหนิวกับจังซื่อหมิง

        เมื่อเห็นลุงสือโถว เขาก็รีบทำความเคารพทันทีแล้วอธิบายให้ทหารที่อยู่ข้างๆ ฟัง "ท่านผู้นี้เป็นบิดาของสหายข้าข้าเคยเจอมาก่อน"