“อยู่ไหนว่ะ!!?? กูจำได้ว่าเก็บไว้ตรงนี้หนิ!!! อีมินนี่แอบเอาไปเล่นอีกแล้วหรอว่ะ!! อีนังบรรลัยเอ๊ย!!”
ประธีปที่ยังคงหาอุปกรณ์ที่้าไม่เจอ กำลังเอะอะโวยวายเสียงดังลั่นอย่างหัวเสียอยู่แถวบรรไดที่ชั้นล่าง ทำให้มนธิชาตัดทางเลือกที่จะใช้วิธีหลบหนีลงไปทางบันไดออกทันที เพราะดูแล้วคงผ่านไปไม่ได้กันแน่นอน ลุงเขยนรกของพวกเธอมันคงยืนดักรออยู่ตรงจุดนั้นไว้แล้วเป็แน่
และถึงแม้ว่าพวกเธอจะรีบวิ่งลงไปกันด้วยความเร็วมากแค่ไหน ก็ยังเสี่ยงที่จะโดนมันทำร้ายร่างกายอยู่ดี เพราะลุงหื่นนั่นทั้งร่างใหญ่ั์กำยำและดูท่าแล้วน่าจะมีอาวุธอยู่ในมือด้วยอีกต่างหาก
ไม่กี่วิต่อมา มนธิชาก็รีบยันตัวลุกขึ้นยืน เมื่อเธอนั้นกำลังคิดอะไรออกมาได้
“พี่มาเบลล์! รีบหนีไปกันเถอะค่ะ!”
“ปะ..ไปไหนยังไม่ได้.. มันอยู่ถะ.. แถว.. บันได..” เมลดาแหงนหน้ามองน้องสาวตัวน้อยพร้อมกับเสียงสั่นเครือด้วยความกลัว
“หนูมีวิธีอื่นนอกจากลงไปทางบันไดแล้ว รีบลุกขึ้นมาเร็วๆค่ะ”
มนธิชาช่วยดึงมือเมลดาให้ลุกขึ้นตามมาอย่างไว คนตัวเล็กรีบจูงมือพี่สาวไปหยุดยืนตรงหน้าต่าง ก่อนจะเปิดหน้าต่างไม้ออกให้กว้างทั้งสองบาน แล้วรีบปีนขึ้นไปเกาะบนขอบหน้าต่างอย่างทะมัดทะแมง มาเบลล์ที่ยืนดูอยู่ข้างล่างใกล้ๆใกลัวน้องจะหล่น จึงรีบยื่นมือไปจับแขนน้องสาวไว้ทันที
“น้องมินนี่!”
“เดี๋ยวหนูจะปีนไปเกาะกิ่งต้นมะม่วงไว้ก่อน พี่มาเบลล์ค่อยปีนตามมานะคะ หนูจะยื่นมือมาช่วยรับพี่เบลล์ค่ะ ไม่ต้องกลัว”
“แต่ว่า.. ฝนตกหนักแบบนี้ ฟ้าอาจจะผ่าเอานะน้องมินนี่.. แล้วถ้าตกลงไป…”
มนธิชาไม่รอฟังเสียงค้านใดๆจากพี่สาวอีกแล้ว เพราะขืนยิ่งมัวแต่ลังเลชักช้าไปกว่านี้ เธอกับพี่สาวคงได้โดนไอ้ลุงชั่วตัณหากลับนั่นจับข่มขืนไร้หนทางสู้กลับกันเป็แน่ บอกตามตรงว่าเธอยอมตายในตอนนี้ยังดีซะกว่าต้องตกอยู่ในสภาพที่ต้องยอมจำนนโดนไอ้ลุงโรคจิตนั่นข่มขืนฝืนใจ คนตัวเล็กจึงรีบปีนป่ายออกไปก่อน และเพียงไม่กี่วินาทีต่อมาเธอก็เกาะอยู่บนต้นมะม่วงที่แม่ของพวกเธอนั้นเป็คนปลูกไว้ได้สำเร็จ
คนตัวเล็กที่เปียกฝนชุ่มฉ่ำไปทั้งตัวหันมายิ้มให้พี่สาวเพื่อเรียกกำลังใจให้อีกฝ่ายไม่ต้องกลัว มือเล็กๆข้างนึงยื่นออกไปรอรับคนที่เกาะบนขอบหน้าต่าง เมลดาสะบัดศีรษะเพื่อไล่ความกลัวออกไปพร้อมกับตั้งสติ รีบยื่นมือไปจับฝ่ามือเล็กของมนธิชา น้องสาวตัวน้อยก็ช่วยออกแรงดึงตัวพี่สาวให้จับมือตัวเองไว้อย่างมั่นคง จนผู้เป็พี่สามารถปืนออกมานอกหน้าต่างอีกคนได้สำเร็จ
พอเกาะตัวอยู่บนต้นไม้กันได้แล้วมนธิชาก็ค่อยๆพาเมลดาปืนป่ายกิ่งไม้ใหญ่ จากกิ่งนั้นลงไปยังกิ่งนี้ด้วยความระมัดระวัง เพราะฝนกำลังกระตกลงมาไม่ขาดสายอยู่นั้นทำให้ต้นไม้ลื่น ถ้าพลัดตกลงไปเดี๋ยวแขนขาจะหักเอาได้ ไม่นานทั้งคู่ก็ลงไปเหยียบพื้นหญ้าข้างล่างกันได้อย่างปลอดภัย
ซ่าาาา~~
“พวกมึง!!!! กล้าหนีกูหรอฮ่ะ!!??”
ประธีปที่เพิ่งงัดประตูห้องเข้ามาได้ะโดังลั่นแข่งกับเสียงฝนด้วยความโมโหสุดขีด มันกำลังยืนอยู่ตรงหน้าต่างห้องจ้องมองลงมาที่เด็กสาวทั้งสองด้วยสายตาพิฆาตเดือดดาล โมโหหัวร้อนจนเืขึ้นหน้าปุดๆอยู่ ด้วยความรู้สึกแค้นใจหนักมากจนอยากจะจับเด็กสาวทั้งสองฉีกเป็ชิ้นๆ ที่พวกเธอนั้นกล้าหนีตัวเองลงไปข้างล่างแบบนี้
มนธิชาแหงนหน้าขึ้นไปมองไอ้ลุงร่างั์ใจทรามด้วยแววตาวาวโรจน์โกรธเกรี้ยวไม่แพ้กัน เด็กสาวตัวน้อยจ้องเขม็งเข้าไปในตาของอีกฝ่ายอย่างเอาเื่และท้าทาย จนเมลดาที่กลัวประธีปจะทำอะไรน้องสาวตัวน้อยของเธอที่ไปท้าทายความเป็มารผจญของมันขนาดนั้นอย่างไม่ยอมลดละ จึงรีบดึงมือน้องสาวให้เดินออกไปจากตรงนี้กันทันที
เมลดาที่จูงมือน้องให้เดินตามมาอยู่กำลังก้มหน้าเดินงุดๆ รีบจ้ำอ้าวออกมาด้วยความรู้สึกกลัวและหวาดผวา ส่วนมนธิชานั้นแม้กำลังจะก้าวเท้าเดินไปข้างหน้า แต่คนตัวเล็กก็ยังไม่วายหันหน้ากลับไปแลบลิ้นพร้อมกับชูนิ้วกลางใส่ประธีปไปด้วยพร้อมกับะโด่าฝ่าเสียงฝนออกไปดังลั่นฟังชัด
“ไอ้!!! เลววว!!!”
เมลดาใหนักมากที่น้องสาวห้าวหาญได้ถึงเพียงนี้โดยไม่เกรงกลัวประธีปเลยสักนิด เธอจึงออกแรงดึงมนธิชาให้เดินเร็วมากขึ้นกว่าเดิมไปอีก เพราะกลัวน้องสาวเธอจะยิ่งไปยั่วโมโหไอ้ลุงซาตานนั่นจนมันคลั่งตามมาทำร้ายร่างกายพวกเธอเข้า เมลดาหวั่นใจมากกลัวมันจะมีอาวุธที่ทำร้ายพวกเธอในระยะไกลแบบนี้ได้ อย่างเช่นปืน…
ประธีปโมโหจนกัดกรามแน่นเส้นประสาทกระตุกตึบๆ มือไม้สั่นเทิ้มอยากจะตบสั่งสอนอีนังเด็กเหลือขอมนธิชานั่นมากซะเหลือเกิน อีนังเด็กกำพร้านั่นกล้ามาด่าเขาขนาดนั้นเชียวหรือ กล้ามาก!! อย่าให้มีโอกาสจับตัวได้นะวันหลัง เขาจะทรมานมันหนักๆจนต้องอ้อนวอนร้องขอชีวิต! เอาให้เืกลบปากแดกข้าวไม่ได้หมดฤทธิ์กันไปเลย
“เดี๋ยวมึงเจอกูแน่!! อีนังเด็กปากดี!!”
เมื่อทำอะไรเด็กผู้หญิงที่หนีผ่านพ้นรั้วบ้านไปไม่ได้แล้ว ประธีปจึงทำได้เพียงะโไล่หลังอย่างโกรธแค้น..
เมลดาและมนธิชาได้ไปขอความช่วยเหลือเพื่อนบ้านที่อยู่ถัดจากบ้านของพวกเธอไปหลายหลัง ซึ่งเป็บ้านของสองคนสามีภรรยาใจดีอย่างลุงบรรลือและป้าเกสร โดยเมลดาได้เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้แก่สองสามีภรรยาฟังั้แ่ต้นจนจบว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอและน้องสาวบ้าง
พอหลังจากที่เล่าจบ.. เมลดาก็ได้ขอร้องลุงบรรลือและป้าเกสรว่าไม่ต้องพาพวกเธอไปแจ้งตำรวจ เพราะไม่อยากให้ปัญหาเื่นี้บานปลายไปกันใหญ่ และอีกแค่เพียงอาทิตย์เดียวมนธิชาก็จะจบการศึกษาระดับชั้น ม.3 แล้ว ถ้าน้องสาวเธอเรียนจบเมื่อไหร่เธอจะพาน้องไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่อื่นเอง
เช้าวันต่อมาลุงบรรลือจึงช่วยเป็ธุระไปเรียกปรีลญาถึงที่บ้าน เพื่อให้เธอนั้นได้มาเจอกับหลานสาวทั้งสองคนที่บ้านของตัวเองแทน แต่พอปรีลญามาถึงที่บ้านของบรรลือ เธอก็รีบพุ่งตัวใส่จะตีหลานสาวทั้งสองคนด้วยความโมโห ที่พวกเธอนั้นไม่ยอมกลับบ้านกันจนถึงเช้า แถมมนธิชายังตากฝนจนเป็ไข้ ทำตัวเป็ภาระให้เธอเดือดร้อนต้องพาไปหาหมออีก
เ้าของบ้านทั้งสองคนเมื่อเห็นปรีลญาทั้งด่าและจะตบตีหลานสาวแบบไม่ฟังเหตุผลอะไร จึงรีบเข้ามาห้ามปรามตัวปรีลญาเอาไว้ได้ทันเสียก่อน ปรีลญาจึงเริ่มใจเย็นมากขึ้น เธอเล่าให้สองสามีภรรยาฟังว่าเมื่อคืนนี้ราวห้าทุ่มที่เธอกลับมาบ้านแล้วไม่เห็นหลานสาวอยู่ที่บ้าน ถามไถ่สามีก็บอกว่าหลานสาวทั้งสองคนนั้นหนีไปนอนที่อื่นเธอจึงรู้สึกโมโหมาก
พอเห็นว่าประธีปนั้นปั้นน้ำเป็ตัวโกหกภรรยา บรรลือและเกสรจึงได้เริ่มเล่าเหตุการณ์ที่สองพี่น้องนั้นต้องประสบพบเจอเมื่อคืนให้ปรีลญาฟังั้แ่ต้นจนจบ ซึ่งเธอก็มีสีหน้าใแต่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น เพราะเธอไม่เชื่อว่าสามีแสนดีของตังเองนั้นจะกระทำสิ่งเลวร้ายแบบนั้นออกมาตามคำที่โดนคนอื่นกล่าวอ้างกันจริงๆ
ท่าทีตอบรับของผู้เป็ป้าที่ทำเมินเฉยไม่ร้อนไม่หนาวและไม่ยอมจัดการอะไรสักอย่างกับลุงเขยให้ พอเห็นอย่างนั้นแล้วเมลดาจึงบอกความ้าของตัวเองไปทันที ว่าเธอนั้นอยากจะไปหางานทำที่กรุงเทพฯเพราะเธอไม่อยากพาน้องสาวอยู่ที่นี่อีกแล้ว เมื่อป้าปกป้องพวกเธอไม่ได้ก็ต้องยอมปล่อยพวกเธอไป อย่ากักขังหน่วงเหนี่ยวพวกเธอไว้ให้ต้องอยู่อย่างหวาดระแวงไม่ปลอดภัยเพราะเมลดากลัวมาก กลัวว่าจะโดนลุงใจทรามปลุกปล้ำทำร้ายร่างกายได้สำเร็จเข้าสักวัน
เมลดาที่ปกติจะไม่กล้าเถียงผู้เป็ป้าสักเท่าไหร่ จึงพยายามใช้ความกล้าทั้งหมดที่มีต่อรองกับปรีลญาด้วยว่า ถ้าป้านั้นยอมปล่อยพวกเธอสองพี่น้องไป เมลดาจะไม่แจ้งตำรวจเอาความใครทั้งนั้น และเธอยังสัญญากับป้าด้ายว่าถ้าเธอส่งน้องสาวเรียนจบแล้วเมื่อไหร่ เธอจะส่งเงินมาให้ป้าใช้ทุกเดือนอย่างแน่นอน
ถึงแม้ว่าปรีลญาเป็ป้าที่ใจร้ายมากแค่ไหน เมลดานั้นก็ตัดใจทิ้งป้าไว้ข้างหลังในยามแก่เฒ่าเพียงลำพังไม่ลง เพราะไม่ว่าปรีลญาจะดีจะชั่วยังไงเธอก็คือญาติเพียงคนเดียว ที่ยอมดูแลเลี้ยงดูเธอกับน้องมาเป็สิบๆปีขนาดนี้แม้จะเป็ป้าที่ไม่ได้ประเสริฐเลิศเลอ แต่ข้าวสุกทุกเม็ดที่ป้าเคยหามาให้เธอกับน้องได้กินนั้น เธอก็ยังคงสำนึก..
เพราะฉะนั้นแล้วการหาเงินเลี้ยงดูป้าคืนเธอคิดว่าเธอทำได้แน่ แต่ต้องขอเวลาไปตั้งหลักปักฐานใหม่ให้มีงานทำ และมีรายได้ที่มั่นคงดีๆเสียก่อน ถ้าผ่านพ้นจุดนั้นไปได้เมื่อไหร่ เธอจะทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้กับป้าอย่างแน่นอน
ผลสรุปของเื่ราวทั้งหมดคือปรีลญายอมทำตามที่เมลดาได้ร้องขอ เนื่องจากว่าเธอนั้นรักสามีตัวเองมากจนจำใจต้องปล่อยหลานไปเพื่อปกป้องสามีตัวเองไว้ แม้จะแอบเสียดายที่อดได้ค่าสินสอดของสองพี่น้องในเร็ววันนี้อยู่ไม่ใช่น้อยก็ตาม
คนที่เห็นแก่ได้อย่างปรีลญายังคงเน้นย้ำกับหลานสาวทั้งสองว่าให้ทำตามคำสัญญาที่พูดไว้กับเธอด้วย ว่าจะส่งเงินมาให้เธอนั้นใช้ทุกเดือนอย่าให้เธอต้องเลี้ยงเสียข้าวสุกเปล่าๆ เพราะกว่าเธอนั้นจะเลี้ยงดูสองพี่น้องให้โตมาได้ขนาดนี้ เธอได้หมดข้าวไปเป็เล้า แถมหมดเงินไปตั้งเป็กระบุง อย่าคิดอกตัญญูลืมบุญคุณเธอไปอย่างเด็ดขาด!!
เด็กสาวทั้งสองคนร่ำไห้อย่างผิดหวังเพราะไม่คิดว่าป้าจะไร้เยื่อใยกับพวกเธอสองคนได้มากถึงเพียงนี้ คำพูดที่สุดแสนจะะเืใจและไม่มีความใยดีในน้ำเสียงยามเอ่ยออกมาของป้าแท้ๆ มันยิ่งทำให้ทั้งสองพี่น้องรับรู้ได้ว่าป้าของพวกเธอนั้นรักและหลงสามีตัวเองเพียงคนเดียวเท่านั้น ป้าไม่ได้รักพวกเธอสองพี่น้องเลยสักนิด เพราะแม้จะเกิดเหตุการณ์ร้ายแรงถึงขนาดนี้แล้ว แต่ป้าก็ยังใจดำและเ็ากับพวกเธอมากเหลือเกินไม่เคยคิดที่จะปกป้องหลานสาว เอาแต่ทวงบุญคุณค้ำฟ้าของตัวเองไม่ยอมหยุด
จากอุบัติเหตุที่พรากชีวิตพ่อและแม่ไปแบบไม่มีวันหวนกลับในครานั้น ทั้งเมลดากับมนธิชาไม่ต่างอะไรกับเด็กน้อยที่ตายทั้งเป็ ทั้งที่ยังมีลมหายใจกันอยู่ในครานี้… ถึงแม้การสูญเสียคนที่รักเรามากที่สุดไป มันจะคือเื่ที่โหดร้ายมากที่สุดในชีวิต แต่ยังไง.. พวกเธอก็ยังคงมีลมหายใจที่ต้องก้าวเดินต่อไปอยู่ดี
จากนี้ไป… แม้พวกเธอสองพี่น้อง จะต้องมีชีวิตอยู่โดยไร้ความรักและความห่วงหาอาทรจากป้า ผู้ที่เป็‘ครอบครัว’ เพียงคนเดียวที่ทั้งสองนั้นยังคงเหลืออยู่
จากนี้ไป… แม้ไม่รู้ว่าเมื่อตื่นขึ้นมานั้นจะได้พบกับแสงสว่างหรือจะพบแต่ความมืดมิดในชีวิต แม้หัวใจจะต้องแตกสลาย และกล้ำกลืนฝืนทนกับโชคชะตากันอีกมากมายแค่ไหนก็ตาม ตราบใดที่พวกเธอนั้นยังคงมีความหวังในชีวิต ยังมีความเชื่อมั่นและมีเป้าหมายในอนาคตว่าวันข้างหน้ามันจะต้องดีกว่านี้ได้ พวกเธอก็จะสู้กันจนสุดใจไปให้ถึงที่สุด
‘แม้ฝนจะตกเทกระหน่ำลงมาแรงมากแค่ไหน แต่หลังจากที่พายุได้ผ่านพ้นไป... มันก็ย่อมมีท้องฟ้าที่สดใสสวยงามตามมาเสมอ’
536
![#ยัยตัวร้ายสุดที่รัก Hate to Love You [enemy to lover] มี E-book!](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738859758_69899499.webp)
