Age of war

***ผู้กล้าทมิฬ [สเลบ]

มีรายงานจำนวนมากถูกส่งมาทางคลื่นสมองพร้อมกับช่วงเวลาที่เกิดระเบิด

หากมองดูให้ดี จะพบว่าพื้นที่ซึ่งถูกระเบิดไปนั้น จะเป็นพวกระดับผู้นำของทุกเผ่า

ซึ่งนั่นรวมไปถึงเผ่าจอมมารของพวกมันเองด้วย

ทำร้ายพวกเดียวกัน? ทำเพื่อรวบอำนาจให้อยู่กับตัวเองเช่นนั้นหรือ?

" (รายงานจากกองกำลังราชินีแฟต ข้างนอกมีการโจมตีมาจากทุกทิศทาง ต้องการให้รับมืออย่างไร ขอคำสั่งด้วย) "

" (รางงานจากกองกำลังราชินีฟรีด้า เขตเมืองทางใต้กำลังถูกโจมตีด้วยฝีมือเผ่าปีศาจยักษ์ ขอคำสั่งโต้กลับ) "

" (รายงาน--) "

รายงานความวุ่นวายยังคงถูกส่งมาต่อเนื่องไม่มีหยุด

ศัตรูกำลังใช้แผนป่วนยุยงส่งเสริมให้เกิดความเข้าใจผิดขึ้นระหว่างเผ่าพันธุ์ จนเกิดเป็นสงครามกลางเมืองที่เลวร้าย

แถมดูเหมือนว่าจะยึดการสื่อสารทั้งหมดไปแล้ว

ถ้าไม่รวมเผ่าของเราที่สามารถแบ่งบันข้อมูลข่าวสารผ่านสมอง ก็จะได้ว่ามีชาวเมืองถูกแยกออกเป็นสามประเภท

ประเภทที่กำลังต่อสู้เพื่อปกป้องตัวเองจนหน้ามืดตามัว

ประเภทที่หวาดกลัวสงครามแล้ววิ่งหนีเข้าบ้าน

กับพวกทหารส่วนกลางที่เข้าไปหยุดพวกบ้าประเภทแรก

" (สเลบกับเหล่าขุนพลจัดการจับหัวหน้าศัตรูให้ได้ เดียวพวกเราจะจัดการสั่งการกองทัพเอง) "

" (รับทราบครับท่านราชินี) "

และด้วยคำสั่งเช่นนั้น จึงเป็นเหตุผลที่พวกเราห้าขุนพลพร้อมใจกันรุมจับตัวต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมดอย่างที่เห็นในปัจจุบัน

ศัตรูของพวกเราคือเผ่าจอมมารสิบคนที่สวมชุดเกล็ดสีดำหุ้มทั้งตัว

อาวุธคือสิ่งที่พวกมันเรียกว่า [ปืน] แต่เป็นปืนที่แปลกประหลาด

เพราะว่ามันไม่มีรังเพลิงที่เป็นส่วนสำคัญของอาวุธปรากฏให้เห็น

แต่พวกเรารู้สึกได้ถึงอันตรายของมันเป็นอย่างดี

"โจมตีมาแล้ว! "

หน่วยรบสีดำทั้งสิบตรงหน้าหันปลายกระบอกไร้รังเพลิงมาทางพวกเรา

ไม่มีเสียงระเบิดนำร่อง ไม่มีแรงกระแทก แต่กลับมีแสงสีฟ้าแผ่พุ่งออกมาจากปลายโลหะมนของอาวุธปืน

คลื่นรังสีที่แผ่ออกเป็นลำแสงตรงยาวนั้น พุ่งทะลุทะลวงทุกสิ่งที่มันวิ่งผ่าน

พวกเราเหล่าขุนพลทั้งห้า ต่างเร่งพลังของชุดเกราะแขนกล MK-II ไปพร้อมกับเคลื่อนตัวหลบ

ผู้คนโดยรอบกรีดเสียงร้องเป็นระฆังเปิดศึก ก่อนจะเริ่มยื้อแย่งวิ่งหนีตายออกไป

บางคนเสียชีวิตอย่างน่าอนาถจากการถูกเหยียบทับ บางคนถูกลูกหลงจากการโจมตี และบางคนยังคงจมอยู่ใต้ซาก

ท่ามกลางความวุ่นวายนี้ ผมเห็นพวกเอสเทอกำลังหนีออกไปด้วยเช่นกัน

ส่วนคู่ปรับเก่าอย่างบานานั้น… หายไปไหนแล้วก็ไม่รู้

“... ช่างคนอื่นก่อนดีกว่า”

ผมเปลี่ยนเป้าความสนใจไปที่ศัตรูตรงหน้า

อาวุธของพวกมันช่างคล้ายกับอาวุธของพวกเราที่สามารถยิงคลื่นแสงรังสีทำลายล้างออกไปได้

แต่ต่างตรงที่ของเราไม่สามารถยิงค้างแบบของพวกมันได้

เส้นแสงที่ลากเป็นทางยาวนั้น ถูกกวาดออกเป็นแสงสิบสาย

แสงสังหารทั้งสิบเริ่มวิ่งไล่ล่าพวกเรา

“ที่กำบังแบบนี้เอาไม่อยู่แน่”

ผมถีบตัวอย่างรุนแรง วิ่งฉีกออกไปด้านข้างจากที่กำบังตรงหน้า พร้อมกับทิ้งชุดสูทสีดำตัวเก่งเอาไว้ข้างหลัง

โต๊ะและเก้าอี้ที่เคยเอามาใช้เป็นที่กำบังได้ถูกผ่าแยกออกเป็นสองซีกในเพียงเสี้ยววินาที

“ (เป้าหมายกำลังจะหนีออกไปทางประตูหลังแล้ว!) ”

“ (อย่าปล่อยให้มันหนีไปได้เด็ดขาด!) ”

สกัดกับอลูฟต่างกรีดเสียงดังขึ้นผ่านคลื่นสมอง

บุรุษมดทหารระดับองครักษ์สีแดงนำหอกทั้งสี่เล่มมาประกบจนกลายเป็นหอกเล่มเดียวขนาดใหญ่

แสงสีฟ้าวิ่งพล่านไปทั่วเกราะแขนกลประดุจสายใยประสาทร่างกาย ก่อนจะพุ่งไปรวมเป็นจุดเดียวที่มือของเขา

พลังงานอันบ้าคลั่งถูกรวมเอาไว้ ณ จุดเดียวที่ปลายหอกทั้งสี่ ก่อนจะยิงทะยานออกไปเป็นเส้นแสงที่หมุนเป็นเกลียวคลื่น

“หนีไปทางขวาเร็วครับท่านดีอ้อน! ”

ศัตรูพูดด้วยภาษาของเผ่าจอมมารเพื่อเตือนภัยเจ้านายของพวกมัน

ในกลุ่มนี้มีแค่ผมที่ฟังภาษาของพวกมันออก จึงรู้ได้ว่าพวกมันพูดอะไรออกไป

แต่ศัตรูไม่น่าจะโง่ขนาดที่พูดเส้นทางหนีออกมาตรง ๆ แบบนั้น

พวกมันต้องทราบอยู่แล้วว่าผมสามารถฟังภาษาของพวกมันได้

ดังนั้น---

“ทางซ้ายหรือ? ”

---ดังนั้นผมจึงบาระเบิดแรงโน้มถ่วงไปทั้งทางซ้ายและขวาดักเอาไว้ก่อน

เพราะบางทีมันอาจจงใจพูดเพื่อหลอกผม

แสงเกลียวคลื่นของสกัดได้ยิงทะลุที่นั่งอันว่างเปล่าจนเป็นรูกว้าง

ส่วนเป้าหมายนั้นกำลังถูกพาหลบไปที่ทางด้านขวาอย่างที่คาดการ

“ระเบิดหรือ!? ”

หนึ่งในผู้คุ้มกันเปลี่ยนเส้นทางรังสีไปทางระเบิดที่ผมข้าวงออกไป

วัตถุก้อนกลมสีขาวถูกแสงสีฟ้าโจมตีใส่ ก่อนจะปริแตกกลายเป็นคลื่นระเบิดที่กดโต๊ะและเก้าอี้โดยรอบจนเป็นผุยผง

แต่รัศมีทำลายล้างนั้นกลับไม่ส่งถึงเป้าหมายที่เราต้องการ

ในเวลาเดียวกัน การต่อสู้ตรงหน้าก็เริ่มทวีความรุนแรงขึ้น

พวกมันใช้ถึงสี่คนในการรับมือกับฮอร์เนสที่กำลังบุกเข้าไปตรง ๆ

ถึงง้าวของเขาจะสามารถโจมตีระยะไกลได้ แต่เขายังคุ้นชินกับการบุกประชิดตัวแล้วฟาดฟันโรมรันประดุจสัตว์ที่บ้าคลั่งเหมือนเดิม

“เข้ามาเลย! ”

ทุกครั้งที่ง้าวของฮอร์เนสฟาดฟันออกไป ก็จะมีคลื่นพลังงานบางอย่างแผ่ขยายออกมา

ง้าวที่ยาวเพียงสองเมตร กลับสามารถแผ่คมสีฟ้าออกจนกวาดเป็นพื้นที่กว้างได้ถึงห้าเมตร

ทุกสิ่งโดยรอบรัศมีห้าเมตรได้ถูกผ่าครึ่งไปในทันที

เหล่านักรบสีดำทั้งสี่คนที่กำลังรับมืออยู่ ถึงกับต้องรีบกระโดดล่าถอยออกไป

อาวุธของพวกเรานั้นถูกผลิตในรูปร่างของอาวุธโบราณฟันแทง แต่เพิ่มฟังก์ชั่นการยิงรังสีออกมาจากใบดาบได้

และฮอร์เนสคือผู้ที่คิดค้นวิชาดาบยุคใหม่อันเกิดจากการผสมผสานฟังก์ชั่นเหล่านั้นเข้าไปอย่างที่เห็น

“ไม่พ้นหรอก! ”

ฮอร์เนสใช้มืออีกสองข้างที่ว่างอยู่ปามีดใส่นักรบสีดำ

แต่ทว่าศัตรูเองก็ใช่จะเคี้ยวง่ายนัก

พวกมันกระโดดสองจังหวะกลางอากาศได้อย่างผิดสามัญสำนึก ก่อนจะตีลังกาพร้อมกับยิงปืนรังสีสวนกลับไป

“ไม่ง่ายหรอกนะ! ”

อลูฟขบเสียงดังพร้อมกับใช้หน้าไม้ของเขายิงธนูสวนกลับ

แต่นั่นไม่ใช่ธนูโบราณ

มันเป็นธนูที่ติดตั้งเทคโนโลยีของปีศาจแสงเข้าไป

พวกเราตั้งชื่อให้มันว่า [ระเบิดบาเรีย]

ลูกธนูหัวมนได้ระเบิดออกกลางอากาศพร้อมกับสร้างละอองพลังงานโปรตอนกับอิเล็กตรอนที่หนาแน่นขึ้นในอากาศ

สิ่งที่ไม่สเถียรนั้นได้ปะทะเข้ากับแสงรังสี ก่อนจะดูดกลืนพร้อมกับคายและสลายพลังงานระดับโมเลกุลจนกลายเป็นศูนย์

หลังจากปะทะกันสั้น ๆ พวกเราทั้งสองฝ่ายก็เริ่มกลับมายืนตั้งหลักกันอีกครั้ง

แต่ในเวลานั้นเองที่มีศัตรูสี่คนหันปากกระบอกปืนขึ้นไปทางเพดาน

พวกมันสี่คนคือกลุ่มที่กระโดดตีลังกาหลบการโจมตีของฮอร์เนสเมื่อกี้

หรือว่าจะเห็นแล้ว?

“ (คอมมิว พวกมันเจอแกแล้ว!) ”

“ (ล่อให้ผมได้แค่สิบห้าวินาทีเอง แบบนี้ยังกล้าเรียกว่าเป็นขุนพลกันได้อีกเรอะพวกเอ็ง) ”

“ (คนที่ลอบสังหารศัตรูในสิบห้าวินาทีไม่ได้ ไม่มีสิทธิมาว่าหรอกนะ) ”

มีการแลกสงครามน้ำลายกันเล็กน้อยระหว่างพวกเรา ก่อนจะเริ่มเคลื่อนไหวบุกกันอีกครั้ง

การต่อสู้ร่วมของพวกเราเหล่าขุนพลทั้งห้ามีรูปแบบตามนี้

ใช้ฮอร์เนสดึงความสนใจ

มีผมกับสกัดคอยเป็นแนวกลางเสริมการโจมตีกับระวังหลังของฮอร์เนส

แล้วให้คอมมิววิ่งออกไปวงนอกคอยหาจังหวะลอบสังหารศัตรู

และมีอลูฟยิงสนับสนุนจากแนวหลังเพื่อระวังหลังของทุกคนอีกทีหนึ่ง

“ (ฝากด้วยอลูฟ!) ”

“ (ไว้ใจได้เลย!) ”

นี่คือความได้เปรียบของเผ่าพวกเรา

ต่อให้ศัตรูสามารถฟังภาษาของพวกเราได้ แต่ถ้าพวกเราสื่อสารประสานงานกันด้วยคลื่นสมอง พวกมันก็ไม่มีทางที่จะรู้ความเคลื่อน---

ในเวลานั้นเองที่พวกมันอีกหกคนหันปืนเล็งมาทางพวกเรา

ไม่สิ

พวกมันกำลังเล็งอลูฟอยู่!

“ชิ! ”

อลูฟสถบออกมาเบา ๆ ก่อนจะยิงกระสุนบาเรียออกไปตรงหน้าเพื่อปกป้องลำแสงทั้งหกที่พุ่งเข้าใส่

และนั่นทำให้ไม่สามารถยิงช่วยเหลือคอมมิวได้

ผมเห็นเส้นแสงสีฟ้าทั้งสี่เส้นกำลังยิงซ้ายขวาหน้าหลังเพื่อบีบล้อมเขาที่กำลังวิ่งพล่านอยู่บนผ้าเพดานเป็นจุดสีขาวเล็ก ๆ บนนั้น

“ (พวกมันดักฟังคลื่นสมองของพวกเราได้! หลังจากนี้ให้สื่อสารด้วยภาษาโบราณ!) ”

คำตอบเดียวที่พวกมันยิงดักทางพวกเราได้ก่อนที่อลูฟจะยิง คือพวกมันมีเทคโนโลยีระดับที่สามารถดักคลื่นสมองของพวกเราได้นั่นเอง

“ (ภาษาโบราณเชี่ยอะไร? ตรูพูดไม่เป็นว้อย!) ”

“ (ข้าก็เหมือนกันสเลบ ฮะ ฮะ ฮะ) ”

“ (... เราก็ไม่เคยศึกษามาเหมือนกัน) ”

ภาษาโบราณของเผ่าเราคือภาษาร่างกายกับการสื่อสารด้วย [กลิ่น] ที่แผ่ออกมาจากร่างกาย

แต่เนื่องจากการวิวัฒนาการณ์ของกล่องเสียง ประสิทธิภาพรับรู้ของหนวด กับคลื่นสมอง เลยทำให้การสื่อสารโบราณแบบนั้นตายจากไป

แต่… ไม่ใช่ว่าพวกเขาเอามันมาใช้ในวงการทหารหรอกหรือยังไงกัน?

“ (คงมีแค่แกกับราชินีแฟตแล้วมั้ง ที่สนใจภาษาโบราณนะ) ”

ตายหอง

“ถ้าพวกมันรู้ว่าพวกเราพูดอะไรงั้นก็ดีเลย ให้พวกมันรู้ไปเลยเซ่! ฮะ ฮะ ฮะ! ”

ฮอร์เนสตะโกนออกมาด้วยปากของตัวเอง ก่อนจะพุ่งตรงไปหาพวกมัน

ยังสมองกล้ามไม่เปลี่ยน

เดียวสิ.. ให้พวกมันรู้ไปเลยอย่างงั้นหรือ?

จริงด้วย!

“อลูฟ ส่งเสียงรบกวน สกัด ตามผมมา! ”

“ทำเพื่อ--- เข้าใจแล้ว! ”

เนื่องจากถูกดักฟังได้ ผมจึงใช้วิธีพูดออกไปด้วยเสียงอันเบาแทน

เส้นสีดำ แดง และส้ม ตามสีของชุดเกราะพวกเรากำลังวิ่งตีขนานไปหาศัตรู

“พวกมันเข้ามาในระยะแล้ว ยิงอาวุธต่อต้านมนุษย์มด! ”

ในเวลานั้นเองที่พวกศัตรูหยิบปืนขนาดเล็กเล็งออกมาหาพวกเรา

อาวุธต่อต้านมนุษย์มด? คงหมายถึงที่ใช้ในสงครามครั้งก่อนสินะ

เจ้าคลื่นเสียงที่สามารถทำให้พวกเราปวดหัวจนเป็นบ้านั้น คิดจริง ๆ หรือว่าพวกเราจะไม่หาทางรับมือเอาไว้นะ?

“เปิดความสามารถเกราะ! ”

ชุดเกราะแขนกล MK-II ตัวนี้ ถูกออกแบบมาเพื่อให้สามารถรอดสายตาการตรวจจับของสิ่งที่เรียกว่าเรด้าได้

ในอีกทางหนึ่ง มันเลยมีโหมดปิดกั้นสัญญาณสมบูรณ์แบบเอาไว้ด้วย

พริบตานั้นเองที่ทั่วทั้งตัวของพวกเราถูกหุ้มไปด้วยแผ่นเปลือกบาง

วัสดุลึกลับที่เกิดจากการวิจัยของฟรีด้านี้ สามารถสะท้อนคลื่นทุกชนิดบนโลก

ข้อเสียเดียวของโหมดนี้คือมันจะทำให้พวกเราไม่สามารถสื่อสารด้วยหนวดของตัวเองได้

“ใช้ไม่ได้ผลครับท่าน! ”

“แย่แล้ว! ใช้ระเบิดมือเดียวนี้! ”

พวกศัตรูขว้างอะไรบางอย่างขนาดเล็กจำนวนเจ็ดลูกมาทางพวกเรา พร้อมกับเปลี่ยนอาวุธในมืออย่างรวดเร็ว

แต่พวกเราไม่สนใจระเบิดเหล่านั้นแล้ววิ่งตรงต่อไป

เพราะว่าพวกเราได้ฝากแผ่นหลังเอาไว้ให้กับอลูฟแล้ว

ธนูบาเรียถูกลั่นไกออกไป แล้วกางออกขวางกั้นเป็นหลังคารับระเบิดทั้งหกลูกนั้นเอาไว้

เปลวไฟและแรงระเบิดพุ่งกระจายเหนือหัวของพวกเราขึ้นไปห้าเมตร

ในเวลาเดียวกันก้มีแสงสีฟ้าหกเส้นยิงออกมาเป็นแนวระนาบมาทางพวกเรา

พุ่งตรงและลากผ่านจนเป็นรอยสีดำตัดกันไปทั่วห้องโถงของศาล

เครื่องเรือนไม้ส่งกลิ่นไหม้พร้อมกับรอยที่ถูกตัดขาดออก

“เร่งพลังเกราะสูงสุด! ”

พวกเราทั้งสามคนเร่งพลังของชุดเกราะแขนกลจนถึงขีดสุด

รู้สึกได้ว่าพลังงานของร่างกายกำลังถูกดูดออกไปโดยตัวชุดเกราะเอง

แต่มันก็แลกมาด้วยความเร็วที่เหนือสามัญสำนึก

เพียงพริบตาเดียวสกัดก็มุดหายลงไปในดิน แล้วไปโผลที่ด้านหลังของศัตรูแล้ว

ฮอร์เนสยกง้าวยักษ์ขึ้น แล้วเหวี่ยงโจมตีปัดเส้นแสงรังสีด้วยความเร็วที่ไม่แพ้กัน

เออ… ถึงกับเหวี่ยงง้าวได้ความเร็วเท่าแสง!? จะเทพก็ให้พอดีหน่อยสิฟะฮอร์เนส!

แต่เนื่องจากคลื่นพลังงานอาวุธของพวกเรากับของศัตรูมันคนละประเภท เลยไม่

เดียว ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาตบมุขสิ

ผมหันไปตรงหน้า

มีเส้นแสงจำนวนสามเส้นพุ่งมาใส่ผม

ผมใช้ดาบดำทั้งสี่เล่มยื่นตรงออกไป

เร่งพลังงานจนถึงขีดสุดแล้วรวมไปที่ปลายดาบ

ยื่นมันตรงออกไป แล้วหันเบี่ยงให้แสงนั้นถูกพลังงานจากดาบของผมจนเกิดปรากฏการณ์แทรกสอดของคลื่นเพื่อหักล้างการโจมตีจนมืดบอดหายไป

เพียงชั่วพริบตา พวกเราทั้งสามคนก็มายืนอยู่ตรงหน้าของศัตรูได้สำเร็จ

แถมยังเป็นตำแหน่งที่ดีกว่าเมื่อกี้คือล้อมพวกมันได้จากทุกทิศทาง

แล้วยังมีแผนเมื่อกี้ที่บอกให้อลูฟจัดการ

“อ๊ากกก! เสียงบ้าอะไรกัน!? ”

“ตัดการดักฟังเร็ว! พวกมันส่งคลื่นรบกวนมา! ”

นั่นคือการให้อลูฟส่งเสียงกรีดร้องหนวกหูด้วยคลื่นสมองออกไปที่พวกศัตรูโดยตรง

ในเมื่ออยากดักฟังนัก งั้นก็เอาไปกินเต็ม ๆ ให้พอใจไปเลย

“ช่องว่างเพียบ”

ฮอร์เนสไม่รอศัตรูให้กลับมาตั้งหลัก แล้วจัดการกวาดง้าวใส่นักรบสี่คนที่กำลังยิงใส่คอมมิวอยู่

แต่เนื่องจากไม่อาจฆ่าได้ในดาบเดียว ฮอร์เนสจึงจัดการกวาดง้าวถึงห้าครั้งในการสังหารพวกมันให้เป็นครึ่งท่อน

“รีบหนีไปครับท่านดีอ้อน! ”

เมื่อทราบว่าไม่อาจเอาชนะพวกเราได้ พวกมันก็เริ่มกรีดร้องให้เจ้านายหนีไป

แต่ไม่ทันแล้ว

“เสร็จผมละ! ”

คอมมิวกระโดดลงมาจากหลังคา แล้วใช้ร่างกายอันใหญ่โตกดร่างของดีอ้อนเอาไว้

เขี้ยวที่ยาวกว่าหนึ่งเมตรได้ปักลงไปบนขาของศัตรูจนมิอาจเคลื่อนไหวได้อีก

“ท่านดีอ้อน!? อ๊าก! ”

ส่วนพวกศัตรูที่เหลือก็กลายเป็นเหยื่อของง้าวฮอร์เนสไปจนสิ้น

“เหนื่อยชิบ! ”

ฮอร์เนสพึมพำกับตัวเองเช่นนั้นหลังจากที่สังหารพวกศัตรูไปจนหมดแล้ว

ชุดเกราะที่เคยส่องแสงได้มืดลง

บางทีการต่อสู้เมื่อกี้คงกินพลังกายของเขาไปมากทีเดียว

“เอาละ ตอนนี้เหลือแค่เค้นความ--”

“เพื่อเผ่ามนุษย์! ”

“เฮ้ย นี่แกคิดที่จะทำ--!? ”

ในตอนนั้นเองที่ดีอ้อนกรีดเสียงดังขึ้นพร้อมกับใช้มือขวาทุบลงไปที่ท้องของตัวเอง

แล้วพริบตานั้นก็เกิดเป็นแสงสว่างสีขาวกลืนทุกสิ่งทุกอย่างลงไป

“อึ๊ก…”

เมื่อแสงสว่างที่เจิดจ้านั้นมืดบอดลง ร่างของดีอ้อนกับคอมมิวก็หายไปจากโลกแล้ว

“ถึงกับสังหารตัวเองเลยเรอะ... ”

ไม่น่าเชื่อว่าคนระดับหัวหน้าของศัตรูจะทำการสังหารตัวเองทันทีที่ถูกจับตัว

แล้วตอนนั้นผมก็เข้าใจแล้ว ว่าทำไมมันถึงสังหารผู้นำของเผ่าตัวเองไปด้วย

ผมเข้าใจได้จากการเฝ้าดูเอรีส ว่าเผ่าจอมมารใช่จะมีความคิดเป็นหนึ่งเดียวกัน

พวกเขาต่างมีเอกลักษณ์ มีความคิดที่เป็นอัตตาของตัวเองแยกจากกันชัดเจน

เพื่อให้อยู่รวมกันเป็นสังคม พวกจอมมารจึงสร้างกฏระเบียบและสร้างระบบการปกครองขึ้นมา

เมื่อขาดผู้นำ เผ่าของมันก็จะเกิดความสับสน

และเป้าหมายของดีอ้อนคงเป็นการสร้างความสับสนนั้น

บางทีมันอาจจะมีลูกน้องระดับรองที่สามารถสั่งการแทนได้ และสามารถปลุกปั่นสังคมของพวกมันได้อยู่ ดังนั้นต่อให้ตัวเองตาย มันก็ไม่กระทบต่อแผนการภาพรวมอยู่ดี

แต่แผนการของมันอาจจะพัง ถ้าหากว่ายังมีขั้วอำนาจอื่นในเผ่ารอดชีวิตไปควบคุมสถานการณ์ก่อน

ดังนั้นเขาจึงทำการสังหารผู้นำคนอื่นทิ้งเสีย

บางทีผมอาจคิดมากไปเอง แต่ไม่สามารถหาคำตอบอื่นที่ดีกว่านี้ได้เช่นกัน

เอาละสิ แล้วแบบนี้จะทำยังไงกันต่อดีละเนี่ย?