ตอนที่สี่สิบเก้า Small Talk 4
“ผมชื่นชมจากใจของทุกสิ่งที่สร้างขึ้นมาที่นี่มันทำให้เรามีความหวังในอนาคตว่าคนที่ต่างภาษาต่างวัฒนธรรมนั้นสามารถมาอยู่ร่วมกันได้ในรถไฟสายกาแลกซี่นี้ด้วยเหตุผลเดียวกัน”
ผมวางแก้วไวน์ลงและกล่าวคำพูดของหนวดดำ
“ความฝันของคนเราน่ะไม่มีวันจบสิ้นหรอก!!!”
เซะ เฮะ เฮะ เฮะ เฮะ
“ผมพูดถูกหรือเปล่า? เซะ ฮะฮะ”
ผมหัวเราะอย่างมีความสุข
ท่าทางเซโนเบียจะทนความจูนิเบียวของผมไม่ค่อยจะได้เลยถอยไปหลังจากนั้น
เล่นเอาผมต้องสั่งไวน์และเนื้อมาโตดอนมาทานเพิ่มอีกเพื่อแก้เขิน
...
เซโนเบียสมองกลมีชีวิตที่สามารถแฮ็กความเป้นจริงได้ถึงกับอึ้งไปสักพักเมื่อเจอกับคำกล่าวนี้
เหมือนกับว่าคนที่พูดนี้มีความหมายเดียวกับรถไฟสายกาแลกซี่แต่ก็มีทุกอย่างที่ต่อต้านกัน
รู้สึกได้ถึง “โชคชะตา”พิเศษที่มาจากหมายเลข000001 นี้
คำพูดของเขาทุกคำพูดไม่มีคำโกหกแม้แต่คำเดียว
ออกมาจากใจจริง
เป็นคำพูดที่เธอน่าจะเห็นด้วยทุกคำพูด
แต่สิ่งมีชีวิตที่มีกายเนื้อคงเรียกสิ่งนี้ว่า
“สัญชาตญาณ”
ละมั้ง
ที่ทำให้เธอรู้สึกมีอะไรบางอย่างที่ผิดปรกติต่อหมายเลขหนึ่งที่ขึ้นรถไฟมาเที่ยวนี้
161K
