มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

ฉินเฉาส่งยิ้มไปที่คนเหล่านี้ แต่เป็นรอยยิ้มเย็นชา จิตสังหารของเขาฟุ้งเต็มห้อง ถังอ้าวสั่นน้อยๆ เขามองไปที่กองหินอ่อนที่อยู่ตรงหน้าเขาด้วยความสับสน

ชายคนนี้ เขาเป็นใครกันแน่!? ฉินเฉา....ฉินเฉา....

ถังอ้าวเรียกชื่อเขาในใจสองครั้ง แล้วเหมือนจะนึกถึงบางสิ่ง หัวใจของเขาจู่ๆ ก็บีบแน่น

ฉินเฉา! บอดี้การ์ดในตำนานคนนั้น! บอดี้การ์ดผู้ลึกลับ และเป็นปริศนาที่อยู่กับเหลียวชาชา! เมื่อเหลียวตงไคไปต่างประเทศ ขุมพลังจำนวนมากพยายามลักพาตัวเหลียวชาชา

เขาก็แอบส่งคนเข้าไปในนั้น คนทั้งหมด 300 คนพร้อมปืน แต่พวกเขาทุกคนพากันล้มเหลวในที่สุด ไม่ใช่เพราะอะไร แต่เป็นเพราะตอนนั้นเหลียวชาชามีบอดี้การ์ดคนนี้อยู่

ภายหลัง ขุมพลังใต้ดินที่ทรงพลังที่สุดในเมืองตงชวนพุ่งเป้าโจมตีไปที่เหลียวชาชา แต่ในที่สุด พวกเขาก็ถูกขัดขวางโดยฉินเฉา ขุมพลังของพวกเขาจากนั้นถูกบอดี้การ์ดนี้ทำลาย ผู้ค้าอาวุธที่ทรงพลังในเมืองตงชวน ก็หายไปด้วยเหตุนี้

สำหรับเรื่องเล่าของบอดี้การ์ดในตำนานนี้ ถังอ้าวไม่ได้สนใจ แต่ตอนนี้ เมื่อได้เผชิญหน้าตรงๆ กับเขา เขาก็สามารถรู้ถึงความน่าสะพรึงของบอดี้การ์ดคนนี้

เขาเป็นแค่บอดี้การ์ด...แม้ว่ามือของเขาจะแข็งแกร่ง และรู้จักกังฟู เขาก็เป็นแค่พวกนักสู้ ไม่มีอะไรมากกว่านั้น!

ถังอ้าวปลอบใจตัวเอง จากนั้นเขาก็รวบรวมความกล้าและถาม

“ผู้อำนวยการฉินแข็งแกร่งจริงๆ ...” ถังอ้าวตบมืออย่างเสแสร้ง “ยังไงก็ตาม ผู้อำนวยการฉินไม่ใช่บอดี้การ์ดที่แก้ปัญหาด้วยกำลังอีกแล้ว แต่เป็นประธานของกลุ่มขนาดใหญ่ผู้ที่ต้องรู้จักวางแผน! ตอนนี้เราไม่ได้ต้องการพลังของคุณ แต่เป็นแผนการของคุณ! ผู้อำนวยการเหลียว โปรดบอกแผนการของคุณกับเราด้วย”

“ดี เมื่อคุณอยากจะได้ยินมัน” ฉินเฉาบี้บุหรี่และค่อยพูดออกมาทีละคำ “งั้น ผมก็จะบอกคุณถึงแผนแรกของผม!”

ฉินเฉาพูด และจู่ๆ ก็ยืนขึ้น ออร่าที่ทรงพลังกระจายออกจากร่างของเขา ทำให้ทุกคนกลัวที่จะมองไปทางเขา

“ทุกคนฟัง แผนแรกคือ...” ฉินเฉาทำคอให้โล่ง เมื่อความสนใจทั้งหมดตกมาที่เขา เขาก็พลันพูดขึ้นว่า “ผมขอแต่งตั้งให้คุณหยูลู่ เป็น CEO ของต้าฟากรุ๊ป”

“หือ?” เหมือนกับคนอื่น ถังอ้าวกลายเป็นโง่งม พวกเขาทุกคนไม่เคยคิดว่าฉินเฉาจะเคลื่อนไหวแบบนี้ ทุกคนไม่ได้สงสัยในความสามารถของหยูลู่ เธอจบมาจากโรงเรียนการเงินชั้นยอดที่มีชื่อเสียง และเธอก็เคยทำงานเป็นผู้ช่วยประธานอยู่นาน

ถ้าไม่ใช่เพราะเหลียวชาชาขาดคนดูแล เหลียวตงไคคงไม่ปล่อยให้มือขวาของเขาต้องกลายเป็นแค่พี่เลี้ยงเด็กธรรมดา

ตอนนี้ หยูลู่ได้ออกจากการเป็นพนักงาน และกลายเป็น CEO ของต้าฟากรุ๊ปโดยตรงแล้ว! ตำแหน่ง CEO นี้ ทำให้เธอมีอำนาจที่แท้จริง!

ถังอ้าวตะลึงงัน ถ้าหยูลู่กลายเป็น CEO ฝันของเขาที่จะกลายเป็นประธานก็ต้องแตกสลายไป

ฉินเฉา...รองประธานคนนี้กำหมัดแน่น ฉันไม่เชื่อว่าฉัน รองประธานกลุ่มต้าฟาผู้ทรงเกียรติจะไม่สามารถจัดการกับบอดี้การ์ดเล็กๆ อย่างแกได้!

“อะไร? มีหัวข้ออะไรอีกเหรอ?” ฉินเฉามองไปรอบๆ ทุกคนตรงหน้า “ถ้ามีอะไรสงสัย ก็ถามมาได้นะ หึหึ”

กลุ่มคนยิ้ม แม้ว่าพวกเขาจะคิดต่างออกไป แต่พวกเขาก็ทำได้แค่กลืนมันกลับลงท้อง

“ถ้าไม่มีหัวข้ออะไรแล้ว ทำไมทุกคนยังไม่ตบมือต้อนรับ CEO คนใหม่ของเราล่ะ?”

ฉินเฉาพูดและเป็นผู้นำในการตบมือ ด้วยการนำของเขา ผู้ถือหุ้นคนอื่นทำได้เพียงแค่ตบตามเขาอย่างพร้อมเพรียง

นี่คือสิ่งที่เรียกว่า ‘บอสใหม่ต้องลงแส้สามครั้ง’ หลังจากแสดงอำนาจและบารมีแล้ว พวกเขาก็เผาความปรารถนาของตัวเอง เผาจนไปถึงหัวของพวกเขา

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ก็ถือว่าการประชุมวันนี้ สิ้นสุด” เมื่อถังอ้าวทำท่าจะพูด ฉินเฉาก็โบกมือปฏิเสธ ไม่เปิดโอกาสให้รองประธานได้พูดด้วยท่าทางมั่นใจ

ทุกคนรีบพุ่งออกจากห้องประชุม ทิ้งไว้เพียงแค่คนทำความสะอาดสองสามคน ที่กำลังทำความสะอาดเศษซากโต๊ะ

แม้ว่าถังอ้าวจะไม่เต็มใจ แต่ในเวลานี้ เขาทำได้แค่กลืนคำพูดลงท้อง และออกจากห้องไป เขาแอบกวาดตามองฉินเฉา ฮึ่ม ผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดใช่มั้ย? ไม่นาน ฉันจะทำให้แกกลายเป็นกระดูกเย็นชืด!

เมื่อเห็นทุกคนในห้องประชุมสลายตัวไปหมดแล้ว หยูลู่และเหลียวชาชาทั้งสองคนในที่สุดก็ถอนหายใจยาวออกมาด้วยความโล่งอก

“โอเค แผนนี้สำเร็จไปด้วยดี!” สองสาวจ้องกันและกัน รู้สึกมีความสุขมาก

“ฉินเฉา ขอบคุณนะ ที่ช่วยทำให้แผนของพวกเราสำเร็จ” หยูลู่เข้าไปกอดเขา “ถ้าไม่ใช่เพราะนาย พวกเราก็ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงแล้วจริงๆ”

“สำหรับการรับใช้สองสาวงาม กระผม ฉินเฉา ถือว่าเป็นเกียรติมาก” ฉินเฉาตบหลังหยูลู่ เหลียวชาชาก็เข้ามา แปะตัวเองติดกับหลังเขา เอียงหัวเข้าหาเขาและกระซิบ

“ไม่ ฉินเฉา...ฉันคิดว่านายเป็นของขวัญจากสวรรค์สำหรับฉัน....” เหลียวชาชาพูดคำพวกนี้เป็นครั้งแรก “แม้ว่านายจะน่ารังเกียจไปบ้าง แต่ถ้าไม่ใช่เพราะนาย ฉันคงตายไปแล้ว....”

“อย่าพูดอย่างนั้น” ฉินเฉาจู่ๆ ก็รู้สึกกลัว สองสาวงามนี้เหมือนจะฝากหัวใจไว้ในมือเขา

แต่ฉันไม่สามารถตอบสนองได้สำหรับทั้งสอง เพราะว่าฉันมีซูจีแล้ว

สำหรับฉินเฉานี่เป็นครั้งแรก ที่รู้สึกเกร็ง โธ่ นี่คือผลข้างเคียงของการเป็นผู้ฝึกตนเส้นทางปีศาจ

“เพื่อฉลองชัยชนะของเราวันนี้...ไปทานข้าวข้างนอกกันเถอะ” หยูลู่ยิ้ม “เอาล่ะ งานเลี้ยงต้อนรับฉินเฉา ประธานฉินเฉา อยากจะทานอะไรคะ?”

“ฉัน ฉันอยากจะกิน CEO สาวสวย...” ฉินเฉาพูด และทำท่าเลียฝีปาก ทำท่าทางชั่วร้าย

ใบหน้าหื่นกามของฉินเฉาทำให้หยูลู่หน้าแดง

“คนเลว...” เหลียวชาชาพูดด้วยความไม่พอใจ “นายรู้จักแต่รังแกพี่ลู่ลู่”

“เอาล่ะ ฉันไม่กิน CEO สาวสวยแล้วก็ได้ เปลี่ยนเป็นกินกาแฟแทนละกัน” ฉินเฉาเลียริมฝีปากอีกครั้ง และทำท่าทางชั่วร้าย

หยูลู่ทำได้แค่กลอกตา แต่เหลียวชาชาผู้ที่ไม่รู้ถึงความหมายที่ซ่อนอยู่ ถามขึ้นมา

“เราจะดื่มอะไร? ไอร์แลนด์ หรือว่า บราซิล?”

“เราจะดื่มอะไรก็ตามที่ปลุกอารมณ์เราได้!”

“อารมณ์?” สาวน้อยรู้สึกสูญเสีย และฉินเฉา ภายใต้ท่าทางอำมหิตของหยูลู่ ไอแห้งๆ ออกมา และพูด “ลืมมันซะ เราไปกินบาร์บีคิวกัน นั่นเป็นของโปรดฉัน”

“บาร์บีคิว...” หยูลู่นึก “ในเมืองนี้มีอยู่ร้านหนึ่ง เป็นร้านอาหารบาร์บีคิวญี่ปุ่น แต่ที่นั่นคนเยอะมาก ให้ฉันโทรไปจองพวกเขาก่อน”

“ไม่ต้อง!” ฉินเฉาโบกมือ “ทำไมเราต้องอยากกินบาร์บีคิวในร้านอาหารชั้นสูงแบบนั้นกัน! ตามมา ฉันจะพาเธอไปที่ดีๆ ที่ที่มีบาร์บีคิวอร่อยๆ”

“ดี งั้นไปกัน!”

ถนนหูซ้ายไม่แม้แต่จะเป็นถนนเล็กๆ ที่มีชื่อเสียง เพราะว่า มันอยู่ไกลจากเขตธุรกิจ และเมื่อก่อนนี้มันเข้ามายาก แต่หลังจากมีคนนอกเข้ามาและเปิดร้านของพวกเขา ถนนแห่งนี้ก็ค่อยๆ บูมขึ้นมา

โดยเฉพาะ พวกศิลปินพื้นบ้านได้ร่วมมือกับร้านค้ามาทำการแสดงที่นี่ มันจึงถือว่าเป็นการสร้างจุดเด่นให้กับถนนหูซ้ายนี้ ซึ่งทำให้มันเป็นที่สนใจ ทุกวันตอนเย็น ผู้คนจะพากันมาที่นี่

ทุกคนพากันดื่ม คุย เพื่อชะล้างความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทั้งวัน

เมื่อพยาธิในท้องของฉินเฉาเริ่มร้อง เขาก็มักจะมาที่นี่ แต่เมื่อเหลียวตงไคเสียไป นี่เป็นครั้งแรกที่เขาและเหลียวชาชาออกมากินข้าวด้วยกัน พวกเชฟในตระกูลเหลียว แม้ว่าพวกเขาจะฝีมือดี แต่พวกเขาเป็นต้นฉบับเกินไป ซึ่งค้านกับนิสัยการกินของฉินเฉา

เมอร์ซิเดสสีดำมาถึงที่ถนนหูซ้าย แต่ไม่ได้ดึงดูดความสนใจผู้คน ร้านข้างถนนในถนนหูซ้ายรู้ดีว่ามีคนรวยจำนวนมากมาที่นี่ด้วยรถส่วนตัวเพื่อให้ผู้คนชื่นชม

แม้ว่าเมอร์ซิเดสจะเป็นรถที่มีราคาแพง มันก็ไม่ได้น่าสนใจในถนนหูซ้ายนี้

“ที่นี่มีคนเยอะจัง...” เหลียวชาชาลงจากรถ และหลังจากมองไปที่กลุ่มคนบนถนน และบางกลุ่มที่วุ่นวาย ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้

“อาหารที่นี่มีมากมายแถมอร่อยด้วย” ฉินเฉาตบไหล่สาวน้อย “พวกเธอสองคน ตามฉันมา อย่าหลงล่ะ”

“วางใจเถอะ เราเป็นผู้ใหญ่แล้ว จะไปหลงได้ยังไง!” เหลียวชาชากลอกตา

“โอ้ ท่านฉินมา!” คนที่กินอาหารที่นี่ มีอยู่เยอะที่เป็นพวกใต้ดิน และหลายคนในนั้นเป็นผู้ติดตามของมู่หรงเจียง ฉะนั้น หน้าของฉินเฉาจึงเป็นที่คุ้นเคยของพวกเขา เพราะว่า แม้แต่มู่หรงเจียงยังนับถือฉินเฉาเป็นพี่ใหญ่

สำหรับพวกเขา ผู้เป็น ‘น้องเล็ก’ เมื่อเห็นผู้อาวุโสกว่ามา พวกเขาจะกล้าทำตัวอวดดีได้อย่างไร

“นายท่านฉิน มาครับ นั่งตรงนี้!” น้องเล็กคนอื่นมีมารยาทอย่างมากรีบลุกและเช็ดเก้าอี้สามตัวให้ฉินเฉาและอีกสองคน

“ขอบคุณ!” ฉินเฉาโบกมือ “เรานั่งและกินด้วยกันเถอะ”

“โอ้! นายท่านฉิน พวกเราไม่กล้าหรอก!” สมาชิกแก๊งโบกมือไปมา “นายท่านฉิน กินที่นี่ ผมจะไปกินอีกฝั่ง อย่าห่วงครับ นายท่านฉิน ที่ถนนหูซ้ายนี้ เป็นพื้นที่ของกลุ่มของเรา คุณสามารถกินอย่างสบายใจได้เลย จะไม่มีใครกล้ากวนใจคุณ”

“งั้นก็รบกวนด้วย” ฉินเฉาตอบกลับอย่างสุภาพ ซึ่งทำให้สองสาว เหลียวชาชา และหยูลู่ประหลาดใจ

เหตุผลที่ฉินเฉาสุภาพเป็นเพราะเพื่อสร้างฐานให้กับอู๋ซิ่น แม้ว่ามันดาล่าบาร์ ตอนนี้จะตกอยู่ในการดูแลของอู๋ซิ่น ถ้าเขาไม่ช่วยถางทางให้ ในอนาคต สาวน้อยที่ใสซื่อ และบริสุทธิ์นี้จะต้องถูกตามรังแกแน่ๆ เจ้ามู่หรงเจียงนั่นเป็นจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ ใครจะรู้ว่าเขาแอบซ่อนความคิดชั่วร้ายอะไรไว้

“นายท่านฉิน!” เจ้าของร้าน ที่จดจำผู้มีอิทธิพลในเมืองตงชวนได้ รีบเข้ามาต้อนรับเขา และถามอย่างกระตือรือร้น “นายท่านฉิน เป็นเกียรติอย่างมากที่คุณมาร้านซอมซ่อของผม! นายท่านฉินอยากจะกินอะไร? แค่พูดมา ผมจะรีบไปจัดการให้”

“จะได้ยังไง!” ฉินเฉารีบพูด “นี่เป็นร้านเล็กๆ ฉันไม่สามารถทานฟรีได้ อย่าห่วงเลย นายเห็นมั้ย ฉันนั่งอยู่ที่นี่กับ CEO สาวสวยของต้าฟากรุ๊ป เธอรวยมาก ตอนนี้ เธอเป็นคนเลี้ยง ดังนั้น นายไม่ต้องเกรงใจไป เอาอาหารที่อร่อยและก็แพงที่สุดมา!”

“ได้ครับ ได้!” เมื่อได้กำไร เจ้าของร้านย่อมมีความสุขเป็นธรรมดา เขาพยักหน้าซ้ำไปมา และกลับเข้าไปในร้าน และเริ่มย่างอาหารของเขา

“ฉันไม่อยากจะเชื่อ....” หยูลู่มองไปรอบๆ และพูดด้วยความประหลาดใจ “นายท่านฉินของเรา จะเป็นที่เคารพของที่นี่ด้วย”

“โชคดีน่ะ แค่โชคดี...” ฉินเฉาลูบจมูก “ฉันไม่มีทางเลือกน่ะ ใครบอกให้ฉันเป็นคนหล่อและทรงเสน่ห์กันล่ะ?”

“แหวะ!” สองสาวงาม จู่ๆ ก็ถ่มน้ำลายในเวลาเดียวกัน

จบตอน