ข้ามมิติลิขิตรักนายตัวเบี้ย [แปลจบแล้ว]

        เมืองฝั่งตะวันตก โรงหินพนัน

        เมื่อมาถึงสถานที่ซึ่งมองไปทางไหนล้วนเป็นก้อนหินแห่งนี้ เฉียวรุ่ยรู้สึกแปลกใหม่ยิ่งนัก

        “ที่นี่คือโรงหินพนันหรือ?”

        “อืม พวกนั้นล้วนเป็นหินพนัน!” หลิ่วเทียนฉีพูดพลางชี้ก้อนหินน้อยใหญ่ที่วางอยู่ในห้องโถงใหญ่

        “เยอะจริงเชียว!” เฉียวรุ่ยตอบกลับพลางใช้สายตาจับจ้องก้อนหินเหล่านั้นอย่างห้ามไม่ได้ เขาเริ่มกวาดหาไปทีละก้อน

        “นายน้อยทั้งสอง ต้องการซื้อหินพนันหรือเจ้าคะ?” พนักงานต้อนรับสาวสวยคนหนึ่งก้าวเข้ามาอย่างนอบน้อม

        “อืม พวกเราอยากลองดูสักหน่อย เลือกก้อนหินสักสองสามก้อนน่ะ!” หลิ่วเทียนฉีพยักหน้ารับตอบ

        “เชิญทั้งสองท่านด้านนี้เลยเจ้าค่ะ!” บนใบหน้าหญิงงามยิ้มน้อยๆ อย่างมีมารยาท พาหลิ่วเทียนฉีกับเฉียวรุ่ยเดินมาถึงเขตเลือกก้อนหินด้านในห้องโถงใหญ่

        “อันนี้ ข้าเอาอันนี้!” เพิ่งเดินมาถึง เฉียวรุ่ยก็เลือกก้อนหินได้หนึ่งก้อนพร้อมชี้บอกเอาหินก้อนนั้นทันที

        “ก้อนหนึ่งกี่ศิลาทิพย์?” หลิ่วเทียนฉีถามราคา

        “หนึ่งร้อยศิลาทิพย์ต่อหนึ่งก้อนเจ้าค่ะ!”

        “หนึ่ง หนึ่งร้อยก้อนศิลาทิพย์ต่อหนึ่งก้อน! นี่มัน แพงเกินไปแล้วกระมัง? ถูกกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือ?” เฉียวรุ่ยได้ยินราคาอดกัดลิ้นไม่ได้ หนึ่งร้อยก้อนศิลาทิพย์เชียวนะ! แพงปานนี้เชียว!

        “ฮ่าๆๆ นายน้อยท่านนี้ช่างพูดเล่นเก่งจริงเชียว!” หญิงงามกระตุกมุมปาก รอยยิ้มบนหน้าแทบมลายหายเพราะคำพูดนั้น

        “ฮ่าๆๆ แม่นางอย่าได้ใส่ใจ เขาล้อเจ้าเล่นน่ะ!” หลิ่วเทียนฉีเอ่ยพลางเอาศิลาทิพย์หนึ่งร้อยก้อนออกมาส่งให้อีกฝ่าย

        “เทียนฉี ทำไมเจ้าไม่ต่อราคากับนางเล่า?” เฉียวรุ่ยถามเสียงเบา

        “ที่นี่เขาไม่ต่อราคากันหรอก!” หลิ่วเทียนฉีมองคนรักตัวน้อย บอกอย่างอ่อนใจ

        “อ้อ!” เฉียวรุ่ยพยักหน้า รีบร้อนเก็บก้อนหินที่ตนเลือกเข้าไปในกำไลเก็บของ

        “พวกบ้านนอกไม่เคยเห็นเมืองสินะ ถึงได้วิ่งมาโรงพนันต่อราคา!”

        “เฮอะ ใครว่าไม่ใช่เล่า?”

        เฉียวรุ่ยกับหลิ่วเทียนฉีได้ยินถ้อยคำดูแคลนและเสียงหัวเราะเย้ยหยันข้างหลังก็พากันชำเลืองมอง เห็นผู้ฝึกตนหญิงสองคนกำลังเลือกหินพนันโดยมีพนักงานต้อนรับสาวสวยยืนอยู่ข้างกายเช่นเดียวกัน

        คนหนึ่งสวมเสื้อกระโปรงสีแดงเพลิง อีกคนสวมเสื้อกระโปรงสีฟ้าอ่อนดูหรูหรางดงามทั้งคู่ เขาขมวดคิ้วนิดๆ

        ในนิยายต้นฉบับพูดถึงตอนเฉียวรุ่ยกับพระเอกมาซื้อหินพนันแล้วพบกับผู้ฝึกตนหญิงชื่อฉินซวงซวงมาหาเรื่อง คงไม่ใช่หญิงชุดแดงหรอกกระมัง? คิดถึงขั้นนี้ ใจของหลิ่วเทียนฉีเพิ่มความระแวงนิดหน่อย

        “เทียนฉี พวกเขา...” เฉียวรุ่ยมองผู้ฝึกตนหญิงสองคนอย่างฉุนเฉียว โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

        “ฮ่าๆๆ ไม่ต้องสนใจพวกนางหรอก เลือกก้อนหินกันต่อเถอะ เลือกเพิ่มสักหลายก้อนนะ พวกเรามาซื้อหินพนัน ไม่ใช่คนที่ดูอย่างเดียวแล้วไม่ซื้อ!” หลิ่วเทียนฉีจงใจพูดให้หญิงทั้งสองฟัง

        ได้ยินอย่างนั้น สตรีทั้งสองพลันตวัดตาดุดันมองมาที่เขาอย่างแค้นเคือง

        “เฮอะ เลือกหินพนันต้องดูโชค เอาหินขยะกองโตไปก็ไร้ประโยชน์ ท่านว่าใช่หรือไม่พี่สาว?” สตรีชุดฟ้าเอ่ย

        “ใช่สิ ข้าไม่ใช่พวกโง่เง่าเงินหนาพรรค์นั้น ข้าจะซื้อแต่ของจริงแท้!” สตีชุดแดงพยักหน้ารับตอบ

        “ชิ มีอะไรยอดเยี่ยมนัก ข้าก็ซื้อสมบัติได้เมือนกัน!” เฉียวรุ่ยพูดอย่างไม่สบอารมณ์แล้วเดินไปตรงหน้าก้อนหินที่เขาหมายตาก้อนที่สอง

        “ก้อนนี้ ข้าซื้อ!”

        “เจ้าค่ะ!” พนักงานต้อนรับพยักหน้า ปากยิ้มไม่หุบ

        หลิ่วเทียนฉีที่อยู่ด้านข้างจ่ายศิลาทิพย์อย่างฉับไว เฉียวรุ่ยก็เลือกและเก็บหินพนันอยู่ด้านหน้า

        เวลาไม่ถึงดื่มชาหนึ่งถ้วย เฉียวรุ่ยเลือกหินพนันไปห้าก้อนแล้ว

        “เจ้าคนนั้นรวยเอาเรื่อง ถึงกับซื้อหินห้าก้อนแล้วเชียวนะ!” สตรีชุดฟ้าบอกอย่างอิจฉา

        “เฮอะ ไม่แน่ว่าจะรวยนักหรอก แค่หาผู้ชายรวยๆ มาคนหนึ่งเท่านั้น!” สตรีชุดแดงแค่นเสียงขึ้นจมูก

        “อืม พี่สาวพูดถูก บุรุษสองเพศนั่นคงเป็นอนุภรรยาผู้อื่นสินะ?” เพราะบุรุษสองเพศล้วนเป็นเช่นนั้น

        “ข้าว่าก็คล้ายอยู่!”

        “ฮิๆๆ...” พอพูดจบ สตรีทั้งสองต่างหัวเราะดูแคลน

        อีกข้างหนึ่ง เฉียวรุ่ยยังคงเลือกก้อนหิน แต่ดูอยู่นานกลับเลือกก้อนที่ดีมากนักไม่ได้

        ‘ไม่มีก้อนที่ดีแล้วหรือ?’ หลิ่วเทียนฉีก้มหน้าส่งกระแสจิตถาม

        ‘ก้อนหินนี่ ใช้หนึ่งร้อยก้อนศิลาทิพย์ต่อหนึ่งก้อน ข้าย่อมต้องเลือกสมบัติที่แพงสิ สมบัติที่มีค่าไม่ถึงหนึ่งร้อยก้อนศิลาทิพย์เหล่านั้นจะซื้อกลับไปให้ขาดทุนทำไมเล่า?’

        ได้ยินเสียงกระแสจิตตอบกลับมา หลิ่วเทียนฉีรู้สึกยินดีพลางคิด ‘เสี่ยวรุ่ยช่างใช้ชีวิตเก่งจริงหนอ’

        เดินวนอีกสองรอบ มั่นใจว่าไม่มีของที่ดีกว่านี้แล้ว เฉียวรุ่ยถึงหันไปมองหลิ่วเทียนฉี

        “ไปกันเถอะ ซื้อไม่กี่ก้อนนี้แหละ!”

        “ไม่ต้องรีบร้อนหรอก ข้าก็อยากซื้อสักสองก้อน เอาก้อนนี้กับก้อนนี้!” หลิ่วเทียนฉีพูดพลางชี้หินพนันสองก้อน จ่ายศิลาทิพย์อย่างไม่ลังเลสักนิด

        “เทียนฉี ก้อนนั้น ก้อนนั้น...” เฉียวรุ่ยเห็นก้อนหินที่หลิ่วเทียนฉีเลือกก็ขมวดคิ้ว

        ‘เทียนฉี ที่เจ้าเลือกเป็นก้อนหินเปล่า ไม่มีสมบัตินะ’

        ได้ยินเสียงกระแสจิตของเฉียวรุ่ย รอยยิ้มที่มุมปากเขายิ่งกดลึก ‘ข้ารู้!’

        ได้ยินคำตอบ เฉียวรุ่ยอึ้ง “เจ้า เจ้ารู้ แล้วเจ้ายังจะซื้อ?”

        ไม่ตอบอีกฝ่ายแล้วเก็บก้อนหินที่ซื้อมาเข้าไปในแหวนมิติทันที

        “เอาล่ะ พวกเราเลือกเสร็จแล้ว!” หลิ่วเทียนฉีมองพนักงานต้อนรับ ยิ้มเล็กน้อยก่อนเอ่ย

        “อา เชิญนายน้อยทั้งสองด้านนี้เจ้าค่ะ ด้านนี้มีช่างผ่าหินโดยเฉพาะอยู่ ไม่คิดเงินเจ้าค่ะ!” หญิงงามพูดพลางพาทั้งสองคนมาถึงเขตตัดหิน หยิบหมายเลขให้พวกเขารอ

        “ได้ ขอบคุณ!” หลิ่วเทียนฉีพยักหน้าขอบคุณ มองส่งพนักงานคนนั้นออกไป

        “ด้านนี้มีช่างตัดหินไม่คิดเงินหรือ?” เฉียวรุ่ยมองคนรักข้างกาย ถามอย่างไม่มั่นใจ

        ‘ถูกต้อง ช่างด้านนี้จะตัดก้อนหินให้ลูกค้าโดยไม่คิดเงิน แต่หากตัดออกมาแล้วพบสมบัติ โรงหินพนันจะไม่ให้ลูกค้านำออก พวกเขาจะซื้อเข้าราคาถูกแล้วขายออกราคาแพง’ หลิ่วเทียนฉีมองเฉียวรุ่ย ส่งกระแสจิตบอกอีกฝ่าย

        ‘บังคับซื้อขายหรือ? ถ้าอย่างนั้นก้อนหินของข้าจะเป็นอย่างไรเล่า?’

        ‘วางใจเถอะ อีกประเดี๋ยวตัดแค่สองก้อนนั้นของข้าก็พอ! อย่างไรฝั่งนี้ก็ไม่รู้ว่าพวกเราซื้อมากี่ก้อน!’

        เมื่อได้ยิน เฉียวรุ่ยถึงวางใจ ‘ข้าก็ว่าอยู่ ทำไมเจ้าต้องเสียเงินซื้อก้อนหินขยะกันนะ? ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้!’

        ‘ฮ่าๆๆ ตอนนี้เจ้าเข้าใจแล้วสิ?’

        ‘แล้ว พวกเราไม่ตัดไม่ได้หรือ? เสียเงินซื้อก้อนหินเปล่าเช่นนี้ มันช่างสิ้นเปลืองเสียจริง!’

        ‘ไม่ตัดจะยิ่งทำให้น่าสงสัยน่ะ ไม่แน่อาจมีคนไล่ตามพวกเราเพื่อสังหารแย่งสมบัติก็ได้นะ!’

        ‘โอ้ คนที่นี่ชั่วร้ายจริงเชียว!’ เฉียวรุ่ยกระจ่างชัด รับรู้ว่าที่แห่งนี้ดำมืดเพียงใด

        ‘ฮ่าๆๆ หากไม่เป็นเช่นนั้น เจ้าคิดหรือว่าผู้อื่นจะยอมขายหนึ่งร้อยก้อนศิลาทิพย์เพื่อให้เจ้าได้สมบัติ?’

        ‘นี่ นี่เป็นการหลอกลวงชัดๆ ซื้อหินพนัน แต่กลับกลายเป็นของดีที่ต้องถูกบังคับซื้อขาย เป็นพวกสารเลวยิ่งนัก!’

        ‘ฮ่าๆๆๆ อันที่จริง โรงหินพนันส่วนมากล้วนเป็นเช่นนี้!’

        ‘หมายเลขห้า ท่านลูกค้าหมายเลขห้าผ่าหินได้แล้วขอรับ!’ ครู่หนึ่ง เสียงตะโกนเรียกของพนักงานก็ดังขึ้น

        “มาแล้ว!” สตรีสองนางนั้นตอบรับเบาๆ คนหนึ่งเดินเข้าไป

        “เป็นพวกนางนี่เอง!” เฉียวรุ่ยใช้หัวไหล่กระแทกหลิ่วเทียนฉี บุ้ยปากไปด้านนั้น

        “อืม!” หลิ่วเทียนฉีพยักหน้ามองไปเช่นกัน

        เห็นหินพนันบนโต๊ะถูกช่างชราตัดออกทีละนิด เผยหยกชิ้นหนึ่งเขียวแวววาวอยู่ด้านใน ผู้คนพากันส่งเสียงอุทานตะลึง

        “ได้แล้ว คุณหนูฉินพนันได้หยกก้อนหนึ่งขอรับ!”

        “คุณหนูฉินช่างยอดเยี่ยมจริงขอรับ!”

        “ใช่แล้ว คุณหนูฉินมีโชคไม่ธรรมดาจริงๆ ขอรับ ทุกครั้งล้วนพนันได้สมบัติวิเศษ!”

        “ใครว่าไม่ใช่เล่า?”

        ได้ยินถ้อยคำชื่นชมจากรอบด้าน สตรีชุดแดงเผยรอยยิ้มได้ใจ

        เฉียวรุ่ยชำเลืองมองสตรีชุดแดงมีสีหน้าเช่นนั้น ในใจกลอกตาทีหนึ่งพลางคิด ‘ยอดเยี่ยมอะไรกันเล่า แค่หยกขั้นสองก้อนหนึ่ง ใหญ่เท่าไข่ไก่แค่นั้น มีค่าแค่สามร้อยศิลาทิพย์เท่านั้นล่ะ ของที่ตนพนันยังดีกว่ามากนัก’

        “คุณหนูฉิน หยกก้อนนี้ ท่านให้ราคาเท่าไรขอรับ?” ผู้จัดการที่นั่งอยู่ด้านข้างยิ้มพลางเอ่ยถาม

        “ผู้จัดการให้ราคามาเถอะ!”

        “สองร้อยก้อนศิลาทิพย์ขอรับ!”

        “ผู้จัดการ ท่านช่างกดราคาเก่งจริง หยกดีเช่นนี้ อย่างน้อยต้องสี่ร้อยก้อนศิลาทิพย์สิ!” สตรีชุดฟ้ายิ้มบอก

        “ฮ่าๆๆ ข้าจะกล้ากดราคาคุณหนูฉินได้อย่างไรเล่า? ถ้าเช่นนั้น ข้าเอากำไรน้อยสักหน่อย สองร้อยหกสิบก้อนศิลาทิพย์ คุณหนูฉินทั้งสองคิดเห็นอย่างไร?”

        “ตกลง!” เมื่อสตรีชุดแดงพยักหน้า ผู้จัดการจึงส่งศิลาทิพย์สองร้อยหกสิบก้อนให้

        “ท่านต่อไป ลูกค้าหมายเลขหกผ่าหินได้แล้วขอรับ!”

        “ถึงพวกเราแล้ว!” หลิ่วเทียนฉีมองป้ายหมายเลขทีหนึ่งก็จูงเฉียวรุ่ยมาถึงตรงหน้าช่างตัดหิน

        “รบกวนท่านช่างแล้ว!” พูดพลางหยิบหินพนันออกมาส่งไปบนโต๊ะของช่างชรา

        “ท่านลูกค้า เกรงใจเกินไปแล้วขอรับ!” ช่างชราหยกยกขวานสิ่วขึ้น เริ่มผ่าหินให้หลิ่วเทียนฉี

        พี่น้องตระกูลฉินเห็นว่าเป็นพวกเขาสองคนก็ไม่รีบร้อนจากไป แต่ยืนอยู่ด้านข้าง รอชมเรื่องสนุก

        “โธ่!” เห็นในก้อนหินที่หลิ่วเทียนฉีเลือกว่างเปล่า ผู้คนก็ถอนหายใจไปตามๆ กัน

        “ข้ายังมีอีกก้อน!” พูดพลางหยิบออกมาอีกก้อนหนึ่งให้ช่างผ่าหิน

        แต่ภายในยังคงไม่มีสิ่งใด

        “ฮ่าๆๆ ยังคิดอยู่ว่าร้ายกาจสักเท่าใด? นี่ถึงกับสิ่งใดก็ไม่มีเลยนะ!”

        “ฮ่าๆๆ ใช่แล้ว เป็นคนโง่เงินหนาจริงเชียว!”

        “พวกเจ้า?” เฉียวรุ่ยได้ยินถ้อยคำเสียดสีของพี่น้องสองคนนั่นก็เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน หากไม่ใช่เพราะที่แห่งนี้ชั่วร้าย เขาต้องหยิบก้อนหินของตนออกมาให้พวกนางเห็นสมบัติที่เขาเลือก สำนึกในความตาต่ำของตนเป็นแน่ เจ้าพวกชอบเหยียดสองคนนี้

        “ไม่ต้องสนพวกนาง พวกเราไปกันเถอะเสี่ยวรุ่ย! ครั้งหน้าค่อยมาซื้อใหม่ ต้องผ่าออกมาได้ของดีแน่!” หลิ่วเทียนฉีปลอบเสียงเบา

        “ก็ได้!” เฉียวรุ่ยก้มหน้า แสร้งทำท่าผิดหวังแล้วตอบ

        พี่น้องตระกูลฉินมองแผ่นหลังของทั้งสองคนจากไปก็หัวเราะหยันอีกพักหนึ่ง

        “น่าชังนัก ผู้หญิงนิสัยแย่คนนั้น ก็แค่พนันได้หยกกิ๊กก๊อกก้อนหนึ่งยังมีหน้ามาหัวเราะข้าอีก!” เฉียวรุ่ยเดินออกจากสนามหินพนันก็ว่าขึ้นอย่างหงุดหงิด

        ‘อย่าถือสาพวกนางเลย มีทรัพย์ต้องไม่เผย!’ หลิ่วเทียนฉีมองคนรัก ส่งกระแสจิตตอบ

        ‘อืม!’ เฉียวรุ่ยพยักหน้า เขาย่อมไม่ยินดีให้สมบัติของตนถูกผู้จัดการใจดำคนนั้นซื้อ สมบัติของเขา เขาจะมอบให้เทียนฉี ไม่ขายให้เจ้าพวกนั้นหรอก

        “ไปเถอะ พวกเรากลับโรงเตี๊ยมกัน!”

        “ก็ดี!” กลับโรงเตี๊ยมไปตัดหิน

        ‘อืม ตัดก้อนหินแล้วดูสมบัติกันเถอะ!’ หลิ่วเทียนฉีพยักหน้า ส่งกระแสจิตบอกคนรักอีกครั้ง

        สองคนสบตากันยิ้ม เดินเคียงไหล่ออกไปด้วยกัน