เขมกรป้อนรัก

        “ดิฉันรู้ค่ะ ว่าคุณเองก็รักและเคารพคุณรัตนามาก ไม่อย่างนั้นคงไม่เกิดร้านขนมนี้ขึ้นมา อย่าได้มีทิฐิอีกเลยนะคะ บางครั้งทิฐิที่มีมันไม่มีประโยชน์อะไรเลย หากวันหนึ่งท่านจากโลกนี้ไป เราจะไม่มีวันกลับไปแก้ไขอะไรได้อีก ยอมลด ยอมอ่อนให้คุณรัตนานะคะ การที่ท่านเป็นแบบนี้ ลึกๆ แล้ว ทั้งหมดก็มาจากความน้อยใจลูกหลานทั้งนั้น สิ่งที่ฉันพูดในวันนี้จะเปลี่ยนความคิดพวกคุณได้หรือไม่ ขึ้นอยู่กับพวกคุณทั้งหมดนะคะ” ดารินเอื้อมมือมาจับมือหนาเพื่อให้กำลังใจ พลางหันมองเด็กหญิงตัวน้อยน่ารัก ที่กำลังแอบมองอยู่ไกลๆ พร้อมส่งยิ้มให้หนึ่งครั้งแล้วหันกลับมา

        “หมดธุระของดิฉันแล้ว ฉันขอตัวนะคะ” ดารินยกมือไหว้ก่อนจะหยิบกระเป๋าแล้วลุกเดินออก หัวใจของเธอพองโตมีความสุขอย่างมาก ไม่ว่าทุกอย่างจะออกมาในรูปแบบไหน ดารินถือว่าได้ทำเต็มที่แล้ว ทดแทนสิ่งที่ตัวเองเคยพลาดมา อย่างน้อยก็ช่วยให้ทุกคนมีความสุขในบั้นปลายชีวิต

        “เดี๋ยวก่อนครับ” ดารินหันกลับไป พบกับคุณรานิตย์ยืนหราอยู่

        “ขอบคุณมากนะครับ” คำขอบคุณของชายกลางคน ทำให้หญิงสาวพยักหน้ารับ แล้วยิ้มหวานตอบ ก่อนจะแยกย้ายออกมา ดารินเดินตรงออกมาจากร้านด้วยความรู้สึกอิ่มเอมอย่างบอกไม่ถูก หญิงสาวใบหน้าสวยมุ่งตรงขึ้นรถแท็กซี่ก่อนจะมีรถปริศนาขับมาดักทางไว้

        “ไอ้รถคันนี้ยังไงวะ” คนขับแท็กซี่ไม่สบอารมณ์ พลางตบแตรเป็นสัญญาณเตือน ก่อนร่างของเบลล่าปรากฏขึ้นจากรถปริศนาคันนั้น แล้วตรงมาเคาะกระจกด้านที่ดารินนั่ง

        “ฉันขอคุยด้วยหน่อยสิ” ดารินแม้จะแปลกใจอยู่มาก แต่ก็ยอมลงไปคุยด้วยแต่โดยดี หลังจากรถแท็กซี่คันดังกล่าวแล่นออกไป ดารินจึงหันกลับมาหาหญิงสาวสวยสมบูรณ์แบบ ก่อนจะยิ้มหวานให้เธอ

        “มีอะไรเหรอคะ” เบลล่ายิ้มอย่างมีเล่ห์นัยก่อนจะพาดารินขับรถออกไป

        “ฉันรู้ความจริงหมดแล้วนะคะ ว่าคุณทำงานอะไรให้คุณเขมกร” ดารินนั่งนิ่งฟังเงียบๆ ปรับสีหน้าได้อย่างปกติทุกอย่าง

        “คุณไม่ได้รู้จากปากของดิฉัน เท่านั้นดิฉันก็สบายใจเพราะไม่ได้ผิดต่อคุณเขมกร ดังนั้นพูดธุระของคุณมาเถิดค่ะ” เบลล่าหยิบเช็คใบหนึ่งให้ดาริน ก่อนที่มือบางเอื้อมรับมาดู เป็นจำนวนเงินมากมายพอที่จะไถ่บ้านคืนได้อย่างสบาย ดวงตาแวววับจับจ้องอยู่ที่ตัวเงินอย่างใช้ความคิด

        “นี่มันอะไรคะ”

        “ข้อที่หนึ่งฉันต้องการให้คุณลาออกไปซะ เงินจำนวนนี้ก็จะเป็นของคุณทันที”

        “ดิฉันไม่เข้าใจ”

        “คุณไม่จำเป็นต้องเข้าใจ คนระดับอย่างคุณ เงินจำนวนนี้มากพอที่จะเปลี่ยนชีวิตได้ ข้อแลกเปลี่ยนก็ไม่ได้ยากอะไร” เบลล่าพูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง ทว่าแววตากลับดูลึกลับน่ากลัว ดารินขมวดคิ้วอย่างใช้ความคิด

        “ขอโทษนะคะ ดิฉันรับไว้ไม่ได้” เป็นคำปฏิเสธที่ทำให้เบลล่าหันขวับกลับมา เธอไม่คิดว่าหญิงบ้านๆ จะกล้าปฏิเสธเงินมากมายขนาดนี้ได้

        “ทำไมคะ คุณเขมให้คุณมากกว่านี้เหรอคะ” เงินเดือนที่เขมกรให้ดารินน้อยนิด มีใช้มีกินไปวันๆ เหมือนที่ผ่านมา แต่ทำไมดารินถึงไม่อาจทรยศเขาได้ คำถามร้อยแปดพุ่งเข้ามาอย่างกะทันหัน แต่ยิ่งทำให้ดารินมั่นใจมากขึ้นว่าเงินจำนวนนี้ไม่อาจทำให้เธอทรยศคนดีๆ อย่างเขาได้

        “ดิฉันไม่ทราบนะคะ ว่าจุดประสงค์ของคุณเบลล่าคืออะไร และดิฉันก็แปลกใจค่ะว่าทำไมคุณถึงต้องทำแบบนี้ ในเมื่อคุณควรเป็นคนแรกที่คุณเขมกรไว้ใจที่สุด ทำแบบนี้ไม่คิดว่า ถ้าคุณเขมกรรู้เขาจะเสียใจหรือคะ”

        “คุณดารินคะ เงินมันหอมหวานสำหรับทุกคนแหละค่ะ เงินจำนวนนี้ดิฉันไม่เชื่อว่าคุณจะไม่หวั่นไหว แต่ถ้าคุณไม่อยากลาออก ฉันก็มีทางเลือกให้คุณอีกนะคะ”

        “คะ” ดารินหรี่ตามองสาวสวยตรงหน้าแบบไม่เชื่อหูตัวเอง

        “ทางเลือกที่สอง คือทำยังไงก็ได้อย่าให้คุณเขมได้ที่ผืนนั้น เงินจำนวนนี้ก็จะเป็นของคุณเช่นกัน” เบลล่ายิ้มหวานพลางจับจ้องมายังดาริน ด้วยหวังว่าเงินจำนวนนี้จะล่อให้เธอตอบตกลง

        “คุณก็รู้ว่าคุณเขมต้องการที่ผืนนั้นมาแค่ไหน ทำไมถึงทำแบบนี้คะ”

        “ฉันมาเสนอสิ่งดีๆ ให้คุณ ไม่ได้มาเพื่อให้คุณตัดสินว่าฉันคิดอะไร แต่ถ้าอยากโง่พลาดเงินก้อนนี้ไปฉันก็ไม่ว่าค่ะ และถ้าคุณไปบอกเรื่องนี้กับเขม เขมเขาจะไม่มีวันเชื่อคุณเด็ดขาด เรารู้จักกันมาก่อน ดังนั้นวันนี้ไม่ว่าคุณจะรับข้อเสนอ หรือปฏิเสธฉัน ก็ไม่ได้มีผลอะไรอยู่แล้ว” ดารินนั่งเงียบ รู้สาเหตุที่เบลล่าพาเธอขึ้นรถมา เพื่อให้ไร้หลักฐานจากกล้องวงจรปิดที่ติดตามสถานที่ต่างๆ