อสุราพลิกฟ้า ท้าบัญชาสวรรค์

บทที่ 50: ผลลัพธ์แห่งชัยชนะ

เสียงคำรามของเซียวจ้านที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและจิตสังหาร ทำให้บรรยากาศทั่วทั้งลานประลองกดดันจนแทบระเบิด! แขกเหรื่อต่างถอยร่นออกไปอีกด้วยความหวาดกลัว ไม่มีใครสงสัยเลยว่าหากไม่มีเหมิงชานขวางไว้ ประมุขตระกูลเซียวผู้นี้คงจะลงมือสังหารเย่เฉินอย่างแน่นอน

"ประมุขเซียว!" เหมิงชานกล่าวเสียงเข้ม "นี่คือศึกตัดสินชะตาที่ท่านยอมรับด้วยตนเองต่อหน้าคนทั้งเมือง ผลลัพธ์คือชีวิตและความตาย หากท่านลงมือตอนนี้ ไม่เพียงแต่จะละเมิดกฎของเมืองเมฆาล่อง แต่ยังทำลายชื่อเสียงของตระกูลเซียวจนหมดสิ้น! ท่านแน่ใจแล้วหรือว่าจะทำเช่นนั้น?"

คำพูดของเหมิงชานเปรียบเสมือนน้ำเย็นที่สาดเข้าใส่กองไฟ แม้จะไม่สามารถดับไฟแค้นของเซียวจ้านได้ แต่ก็ทำให้เขาได้สติกลับคืนมา

ใช่...เขาทำไม่ได้...อย่างน้อยก็ไม่ใช่ที่นี่...ไม่ใช่ตอนนี้

ใบหน้าของเซียวจ้านบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นจนน่ากลัว เขาชี้หน้าเย่เฉินและหลินเวยเวย "ดี! ดีมาก! ตระกูลหลิน! และเจ้า! ข้า, เซียวจ้าน, ขอสาบานด้วยวิญญาณของบุตรชายข้าว่าจะต้องล้างแค้นให้จงได้! นับจากนี้ไป ตระกูลเซียวและตระกูลหลิน...อยู่ร่วมโลกกันไม่ได้!"

นี่คือคำประกาศสงครามอย่างเป็นทางการ!

หลังจากคำรามจบ เขาก็สะบัดแขนเสื้ออย่างแรงและพาร่างของเหล่าผู้อาวุโสตระกูลเซียวทะยานจากไป พร้อมกับนำร่างไร้วิญญาณของเซียวอี้เฟิงกลับไปด้วย

เมื่อต้นเรื่องจากไปแล้ว เหมิงชานจึงหันมาทางเย่เฉินและหลินเวยเวย "แม่นางน้อยหลิน, ท่านผู้อาวุโส...เพื่อความปลอดภัย ข้าจะให้ทหารพิทักษ์คุ้มกันพวกท่านกลับไปยังที่พัก"

"ขอบคุณท่านแม่ทัพเหมิง" หลินเวยเวยกล่าวอย่างซาบซึ้งใจ

เย่เฉินที่ยืนนิ่งมาตลอด บัดนี้ร่างกายของเขาก็เริ่มโซซัดโซเซ การฝืนใช้พลังเกินขีดจำกัดทำให้เขาอ่อนล้าจนถึงขีดสุด เขาโค้งคำนับให้เหมิงชานเล็กน้อยเป็นการขอบคุณ

ขบวนของตระกูลหลินเดินออกจากลานประลองภายใต้การคุ้มกันของทหารพิทักษ์เจียหลิง และภายใต้สายตานับหมื่นคู่ที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย...ทั้งชื่นชม, ตกตะลึง, ไม่เชื่อสายตา, และหวาดกลัว

ชื่อของ "ผู้อาวุโสเกียรติคุณ" แห่งตระกูลหลินผู้ลึกลับ...ได้โด่งดังไปทั่วทั้งเมืองเมฆาล่องในวันเดียว!

เมื่อกลับถึงคฤหาสน์ตระกูลหลิน เย่เฉินก็แทบจะหมดสติล้มลงทันที โชคดีที่สือเฟิงและต้าหู่ที่มารอรับอยู่ประคองไว้ได้ทัน

"ท่านเย่!"

"รีบพาท่านผู้อาวุโสไปที่ห้องพักเร็ว! นำโอสถฟื้นฟูที่ดีที่สุดออกมา!" หลินเวยเวยสั่งการอย่างรวดเร็ว

ภายในห้องพักที่เงียบสงบ เย่เฉินนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง เขากำลังสำรวจสภาพร่างกายของตนเอง...มันย่ำแย่กว่าที่คิดไว้มาก พลังกายาโลหิตถูกใช้ไปจนหมดสิ้น อวัยวะภายในยังคงบอบช้ำจากการปะทะครั้งสุดท้าย

'ทำได้ไม่เลว, ไอ้หนู' เสียงของหุนตุ้นดังขึ้นเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่การต่อสู้จบลง 'เจ้าชนะศึกนี้ได้...แต่สงครามเพิ่งจะเริ่ม ตระกูลเซียวไม่ยอมจบแค่นี้แน่ พวกมันจะใช้ทุกวิถีทางที่สกปรกที่สุดเล่นงานเจ้าและตระกูลหลิน'

เย่เฉินรู้ดี...ชัยชนะครั้งนี้เป็นเพียงการเริ่มต้นเท่านั้น

เวลาผ่านไปหนึ่งวันเต็ม...

หลังจากที่เย่เฉินดูดซับพลังงานจากศิลาวิญญาณจำนวนหนึ่งและโคจรพลังเพื่อฟื้นฟูร่างกาย สีหน้าของเขาก็ดีขึ้นมาก บาดแผลภายนอกเริ่มสมานตัวแล้ว เหลือเพียงอาการบอบช้ำภายในที่ต้องใช้เวลาอีกสักพัก

ในขณะนั้นเอง หลินเวยเวยก็เคาะประตูและเดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดอย่างยิ่ง

"ท่านเย่...ท่านพ่อของข้าส่งข่าวมาแล้ว..."

"ตระกูลเซียวได้เริ่มเคลื่อนไหวแล้วจริงๆ"

"พวกเขากำลังรวบรวมกำลังคนและได้เริ่มทำการปิดล้อมเส้นทางการค้าทั้งหมดของตระกูลหลินที่อยู่นอกเมืองแล้ว...พวกเขาคิดจะบีบให้เราอดตาย!"

แววตาของเย่เฉินพลันคมปลาบขึ้นมาทันที

สงครามระลอกใหม่...ได้เริ่มต้นขึ้นเร็วกว่าที่เขาคาดคิดไว้เสียอีก