Age of war

รู้สึกยังคงปวดหัวและร่างกายไม่หาย

สติสัมปชัญญะสับสน ตัวเองทำบ้าอะไรลงไปบ้างก็ไม่รู้

“ (ทำไมเราถึงตบหน้ายัยแครอทกันนะ?) ”

พอกระโดดลงมาจากแผ่นหลังของเจ้าโทเมที่ความสูงหนึ่งหมื่นห้าพันฟุตจากพื้นดิน ข้าก็พึ่งรู้สึกตัวว่าทำเรื่องที่โง่เขล่าลงไปเสียแล้ว

ยัยนั่นบุกเดี่ยวมาเพื่อช่วยข้าอย่างไม่จำเป็น แถมยังคำนึกถึงอนาคตของเผ่า เป็นสตรีที่เด็ดขาดและสง่างาม ผิดกับข้าที่ใช้อารมณ์นำ แล้วไปตบหน้ายัยนั่นเพียงแค่เพราะว่าถูกโกหก

“ปวด… หัว…”

ที่พูดนี่ไม่ใช่ว่าอยากจะแก้ตัว แต่พฤติกรรมที่ไร้สติของข้าเมื่อกี้นั้น บางทีคงเกิดจากอาการเป็นพิษที่ร่างกายกำลังได้รับ

ถ้าถามว่ามันอาการหนักแค่ไหนนะหรือ? ก็หนักขนาดที่ทำให้ข้าไร้สตินึกคิดจนกระโดดดิ่งพสุธาลงมาจากที่สูงหมื่นห้าพันฟุตได้หน้าตาเฉยนั่นละ

นี่มั่นฆ่าตัวตายชัด ๆ

“เดียวพอเกิดใหม่รอบนี้ คงต้องไปขอโทษยัยแครอทแบบถวายชีวิตแล้วสิเนี่ย… แค๊ก! ”

คราวนี้ข้าไอออกมาอย่างรุนแรง

“แค๊ก! ค๊อก! โอ๊ก!? ”

รุนแรงมากจนกระทั้งอาเจียนก้อนเลือดสีดำอมม่วงออกไป

ทันใดนั้นเองที่ร่างกายของข้ารู้สึกกลับมาเบาพร้อมกับสมองที่ปลอดโปร่ง

พิษภายในร่างกายของข้าได้ถูกขับออกไปพร้อมกับอาเจียนเมื่อกี้ ตามกลไกป้องกันของธรรมชาติของร่างกายเผ่ายักษา

“ดันมาหายเวลาที่จะตายเนี่ยนะ ตลกชิบ”

ข้าพึมพำกับตัวเองในสภาพที่กอดอกเอาหัวทิ้งดิ่งลงพื้นตามแรงโน้มถ่วง

อีกหนึ่งร้อยเมตรข้าก็จะหัวแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

“ลุง---นา---”

“เสียงนั้น…”

ในตอนนั้นเองที่ข้าได้ยินเสียงอันคุ้นเคยดังก้องไปทั่วฟ้า

ข้าจำเสียงที่น่ารักน่าเอ็นดูนั้นได้

“ลุงบานาค่ะ~”

“โอ๊ว! เปอร์ไซด์นี่เอง มาได้เวลาพอดีเลย! ”

เจ้าของเสียงนั้นคือเปอร์ไซด์ หนูน้อยขนฟูสีแดงสลับขาว นางฟ้ามีปีกตัวน้อยจากเผ่าตัวปีกที่แสนน่ารัก

ว่าแต่ทำไมเธอถึงมาที่นี่? มาช่วยข้าเป็นการทดแทนบุญคุณ?

แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร การที่เธอมาอยู่ตรงนี้ก็ถือว่าช่วยข้าได้มากทีเดียว

“ลุงปลอดภัยดีนะคะ~”

“ใช่ ๆ สภาพก็อย่างที่เห็นเนี่ยแหละ! ”

รีบมาช่วยข้าก่อนจะโหม่งโลกเร็ว!

"ปลอดภัยก็ดีแล้ว งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ~"

ว่าแล้วแม่หนูนกก็กางปีกบินจากไป…

เดียวสิเฮ้ย!

"มาช่วยข้าก่อน! ข้าบินไม่ได้! "

"แล้วก็ไม่รีบบอก"

"ขอบคุณมาก…"

เปอร์ไซด์หมุนตัวกลับมาโฉบจับหัวไหลของข้าเอาไว้

เธอกางปีกออกกว้างแล้วร่อนลงพื้นอย่างช้า ๆ

"พาข้าไปที่กลางวงอสูรที"

"ได้ค่ะ"

ข้าเบนสายตาไปมองบนท้องฟ้ากว้าง

ร่างของเจ้าโทเมที่มีแครอทขี่อยู่ได้หายไปจากน่านฟ้าแห่งนี้แล้ว

ข้ายกมือขวาที่ใช้ตบหน้านางขึ้นมาดู

"... "

ก่อนจะกำหมัดแล้วชกหน้าตัวเองเต็มแรงทีหนึ่ง

"เหวอ!? ทำอะไรค่ะเนี่ยลุงบานา! "

"แค่เรียกสตินะ"

ข้าต้องไปขอโทษแครอท

ข้าสาบานกับตัวเองเช่นนั้น

สารพิษจากแก๊สมัสตาร์ดที่ทำร้ายร่างกายของบานาได้ถูกขับออกจากร่างจนหมดตามกระบวนการขับพิษตามธรรมชาติร่างกายที่ถึกทนของเผ่าพวกเขา

และเขาที่ได้สติกลับมานั้น กำลังจะบุกเข้าไปใจกลางดงของฝูงมอนสเตอร์ที่อยู่เบื้องล่างเพื่อปกป้องเหล่าผู้ที่พ่ายแพ้สงครามตามอุดมการณ์ของเขา

คลื่นทะเลสัตว์ร้ายเริ่มเข้าสู่ระยะโจมตีถึงของกองทัพนายแดงเผ่ามนุษย์

"โจมตี! "

กระสุนปืนครกที่เหลืออันน้อยนิดของพวกเขาถูกขนมาใช้ทั้งหมด

กระสุนที่พร้อมจะแผดเผาแผ่นดินลอยขึ้นท้องฟ้าสูงจากแนวหุบเขาตะวันตกสู่ตะวันออก

กระสุนที่วาดเป็นวงโค้งได้กระทบแผ่นดิน ก่อนจะลุกเป็นเปลวไฟแผดเผาดุจกำแพงสีแดงขนาดยักษ์ขวางเส้นทางตรงหน้า

กลุ่มหมาป่ากับม้าฝันร้ายที่วิ่งนำหน้าขบวนกว่าหนึ่งหมื่นตัวถูกแรงระเบิดฉีกร่างจนสิ้นชีวา

ไอร้อนที่พวยพุ่งจากเปลวเพลิงซึ่งลุกไหม้ ทำให้ฝูงนกยักษ์และมังกรตัดสินใจบินแยกเป็นสองทาง

"ดันพวกมันไปทิศตะวันตก! "

กระสุนต่อต้านรถถัง ปืนกล ปืนไรเฟิล อาวุธทุกประเภทที่มีล้วนถูกงัดเอามาใช้อย่างไม่เกรงใจ

ยิงโถมเสียงดังขึ้นท้องฟ้าและผืนดิน ป่วนขบวนทัพของฝูงมอนสเตอร์จนก่อความน่ารำคาญให้กับพวกมัน

คำสั่งที่พวกมันได้รับจากสัญญาณเสียงของแครอทคือ [จงทำลายพื้นที่ของจุดกำเนิดเสียงเป่าแตร]

หรือก็คือคำสั่งให้ไปทำลายเมืองหลวงของมนุษย์นั่นเอง

ดังนั้นพวกมันจึงไม่มีความจำเป็นต้องเสียเวลาเข้าปะทะกับกองทัพของนายแดงในทิศตำวันตกเลยสีกนิด

"โจมตี! ไล่พวกมันไปตะวันออกให้ได่! "

ด้วยการโจมตีชนิดที่เรียกได้ว่าแทบจะพลีชีพ สุดท้ายกองทัพมอนสเตอร์นับล้านจึงตัดสินใจเดินเบี่ยงไปทิศตะวันออก

หากจะให้เจอกับกองทัพน่ารำคาญ สู้ยกทัพผ่านกองทัพที่หันหลังให้อย่างกองทัพของสเลบกับเอสเทอดีกว่า

"ไอพวกบ้ามนุษย์ดันศัตรูมาทางนี้เฉยเลยนะดอง! "

เอสเทอตะโกนอย่างไม่พอใจ

"หนีไม่ทันแล้ว ทหารทุกคน เตรียมรับการปะทะ! "

สเลบรีบวิ่งออกไปที่แนวหน้าพร้อมกับชูดาบขึ้นท้องฟ้าเพื่อเพิ่มกำลังใจให้กองทัพของเขา

กองทัพของสเลบเหลือเพียงหน่วยทหารมดระดับสูงกับองครักษ์รวมกันเพียงหนึ่งหมื่นนาย

ส่วนกองทัพภูติของเอสเทอนั้นยังเหลือมากถึงราวห้าแสนนาย

แต่ทว่าฝูงมอนสเตอร์ตรงหน้านั้นมีจำนวนถึงหนึ่งล้านเจ็ดแสนตัว

มันเป็นการต่อสู้ที่เสียเปรียบเรื่องจำนวนเป็นอย่างมาก

"สู้สุดใจ! "

"ตีฝ่าหนีออกไปให้ได้ดอง! "

กองทัพทั้งสองเข้าปะทะกันโดยที่พวกเอสเทอกับสเลบพยายามหนีไปตะวันออก

เสียงโลหะเข้าปะทะเนื้อ คมเขี้ยวกลืนกินบนร่างทหารหาญ เปลวไฟและคลื่นพลังงานแผ่พุ่งสาดส่องสุกสว่าง ความตายหายนะจักปรากฏไปทุกหย่อมหญ้า

ในเวลาเดียวกัน กำแพงสีแดงที่ลุกโชนก็เริ่มดับลง

เส้นทางตรงหน้าที่กลับมาอีกครั้งทำให้มอนสเตอร์บางส่วนวิ่งกลับสู่เส้นทางเดิม

ถ้าหากปล่อยไปแบบนี้ เมืองหลวงของมนุษย์คงถูกถล่มหายไปจากแผนที่

"หัวหน้าครับ กระสุนหมดแล้วครับ! "

ซ้ำร้ายอาวุธปืนของพวกเขายังกลายเป็นแค่ท่อนเหล็กธรรมดาไปแล้ว

นายแดงเริ่มลังเลและไม่รู้ว่าควรรับมือกับสถานการณ์นี้เช่นไรดี

เขาทำได้เพียงแต่ยืนมองกองทัพมอนสเตอร์ไหลทะลักผ่านเปลวเพลิงที่อ่อนแรงลงเท่านั้นเองหรือ?

แต่ท่ามกลางความสิ้นหวังนั้นก็ได้มีผู้กล้าเผ่ามนุษย์มาปรากฏกาย

เธอขี่มังกรขนาดราวสามเมตรบินผ่านท้องฟ้ากว้าง

มังกรวัยรุ่นตัวนั้นมีเกล็ดสีน้ำตาลทอประกาย

มันพ่นไฟลากเป็นเส้นตรงยาว ก่อนที่ผู้กล้าคนนั้นจะกระโดดลงมาจากที่สูงเหนือพื้นหนึ่งหมื่นฟุต

เอรีส ผู้กล้าแห่งเผ่ามนุษย์

ผู้กล้าสตรีที่ร่างบอบบางในชุดเกราะแสนอุบาทว์ตากำลังยืนขวางเส้นทางด้วยตัวคนเดียว ราวกับจะมิให้ใครล่วงล้ำเส้นที่ขีดอยู่ด้านหลังเธอได้

"นี่มันอะไรกันเนี่ย…"

เอรีสที่พึงมาถึงสนามรบนั้นกำลังสับสนกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น

ตกลงศัตรูเป็นใครกันแน่?

เธอไม่รู้

แต่เมื่อเห็นว่าเผ่าภูติกับอาร์โธร์โพดาเป็นเป้าของการโจมตีด้วย เธอจึงไม่คิดว่าทั้งสองเผ่านั้นคือศัตรูในเวลานี้

"เริ่มจากแกก่อนเลย! "

ว่าแล้วเอรีสก็กระโจนออกไปตรงหน้า

เบื้องหน้าของเธอคืออสรพิษยักษ์ที่ตัวยาวกว่าสิบเมตร

มันแยกเขี้ยวออกกว้าง หมายที่จะเข้ามาขย้ำร่างของเธอ

แต่กลายเป็นว่ามันถูกเอรีสจับเขี้ยวที่ใหญ่เท่าแขน แล้วจับทุ่มข้ามหัวไปอย่างง่ายดาย

"โอ๊ว! "

กองทัพของนายแดงที่ดูจากริมเขาแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

พวกเขาไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย?

คนเพียงคนเดียวกำลังเข้าปะทะกับฝูงมอนสเตอร์นับล้าน

แถมยังเป็นผู้หญิงอีกด้วย

การต่อสู้เพียงคนเดียวต่อหน้ากองทัพมอนสเตอร์นับล้านนั้น ทำให้นายแดงกับกองทัพของเขารู้สึกละอายใจ

"... ใครจะยอมให้ผู้หญิงต่อสู้คนเดียวกันละ! ทุกหน่วย ต่อให้จะเหลือแค่มีดหรือมือเปล่า พวกเราก็จะสู้! บุกโจมตี! "

ดังนั้นเขาจึงโยนปืนไร้กระสุนที่เกะกะในมือทิ้งแล้วชักมีดทหารออกมาเพื่อบุกระยะประชิด

กองทัพเผ่ามนุษย์จำนวนหนึ่งแสนคนกระโดดออกจากที่ซ่อน ก่อนจะวิ่งกรูเข้าใส่กองทัพมอนสเตอร์

เสียงโห่ร้องอันดังก้องนั้นได้ดังไปถึงบานากับเปอร์ไซด์ที่พึ่งบินมาถึง

"นั่นพี่เอรีสนี่! เธอกำลังต่อสู้อยู่คนเดียว รีบไปตรงนั้นกันเถอะค่ะ! "

"..."

บานาติดสอยเปอร์ไซด์มาด้วยการใช้แขนเกาะขาทั้งสองข้างของเธอ

การปรากฏตัวของพวกเขาทำได้ดึงดูดสายตาของสเลบกับเอสเทอเข้าพอดี

"ผมสีส้มแบบนั้น… บานาหรือ? ทำไมเผ่าปีศาจยักษ์ถึงมาที่นี่? "

"ยัยนกนั้น!? ทำไมถึงมาที่นี่ละดอง? "

ด้วยความที่เอสเทอกับสเลบอยู่คอยปิดท้ายกองทัพ จึงทำให้ตำแหน่งของพวกเขาอยู่ห่างจากจุดที่เอรีสยืนอยู่เพียงแค่สองร้อยเมตร และห่างจากกลุ่มของเปอร์ไซด์ราวหนึ่งร้อยเมตร

แน่นอนว่าสถานการณ์ที่บุคคลกล้าแกร่งของทุกเผ่ามารวมตัวบรรจบกันเช่นนี้มันไม่ได้หาดูง่ายดายนัก

ดังนั้นตัวตนชั่วร้ายซึ่งคอยจับตามองดูพวกเขาจากมิติที่สูงกว่า [เหล่าเทพเจ้าทั้งสาม] จึงไม่พลาดโอกาสสนุกที่หาดูได้ยากนี้

พวกเขาคิดว่าถ้าจบลงแค่ปะทะกับมอนสเตอร์ธรรมดาคงน่าเสียดายแย่

ดังนั้นพวกเขาทั้งสามจึงลงมือแทรกแทรงโลกเพื่อให้สงครามครั้งนี้สนุกสนานยิ่งขึ้นไปกว่าเดิม

เทพไร้หน้า ไร้แขน และไร้ขา ได้ปลุกสิ่งมีชีวิตอันน่ากลัวให้ตื่นขึ้นจากการจำศีลบนยอดต้นไม้โลก [อิกดราซิล]

มันคือตัวตนที่เปอร์ไซด์เคยเห็นครั้งหนึ่งตอนที่พึ่งถือกำเนิดในโลกนี้

มันคือตัวตนที่เคยบินไล่เอรีสกับมิลเลอร์เพราะหิวกระหาย

มันคือสิ่งมีชีวิตในตำนาน

มันคือสัตว์ร้ายที่หิวกระหาย สูงใหญ่กลืนกินท้องฟ้าถึงห้าสิบเมตร มีปีกกว้างสีดำถึงร้อยเมตร เกล็ดสีดำอมแดงของมันทอประกายแข็งแกร่งยิ่งกว่าวัสดุใดในโลกนี้ เป็นจ้าวแห่งท้องฟ้าที่แท้จริงของทุกสรรพสิ่ง

[มังกรทมิฬ] จ้าวแห่งมังกรผู้กลืนกินตามตำนานของเผ่ายักษา

มังกรที่นอนหลับอย่างสงบบนยอดต้นไม้อิกดราซิลซึ่งห่างออกไปจากสนามรบหลายร้อยกิโลเมตร ได้ถูกปลุกขึ้นด้วยอำนาจของเทพเจ้า

ถูกปลุกแล้วชักนำด้วยคลื่นเสียงความถี่ที่น่ารำคาญ

เจ้ามังกรดำส่งเสียงคำรามลั่นอย่างโกรธเพราะเสียงที่หนวกหูนั้น

มันไม่รู้ว่าเสียงนั้นเป็นของใคร แต่ที่มันรู้คือเป็นเสียงที่น่ารำคาญนัก

มังกรที่ถูกเทพเจ้าปลุกให้ตื่นได้กางปีกกว้างแล้วบินไปในทิศตะวันออกอย่างรวดเร็ว

ปกคลุมท้องฟ้ากว้างจนกลายเป็นยามราตรี ก่อนจะไปปรากฏตัวที่สนามรบในอีกสิบนาทีถัดไป

“ตัวบ้าอะไรวะนั่น! ”

สเลบที่ต่อสู้กับมอนสเตอร์จนชุดเกราะท่วมหยาดโลหิตได้เอยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ตื่นตระหนก

“ตัวใหญ่ดอง! ”

เอสเทอเองก็ตกใจไม่แพ้กัน

ในเวลานั้นทั้งฝ่ายสิ่งมีชีวิตทรงภูมิกับกองทัพมอนสเตอร์ต่างหยุดโจมตีและยืนตัวแข็งดุจรูปปั้นหิน

ทุกคู่สายตาจับจ้องไปหยั่งมังกรยักษ์ที่มีขนาดตัวสูงใหญ่ห้าสิบเมตรและมีปีกแผ่กว้างถึงหนึ่งร้อยเมตร

เสียงคำรามที่เต็มไปด้วยโทสะของมังกรทมิฬดังกึกก้องสั่นสะท้าน

เสียงนั้นทำให้แผ่นดินปริแตก แก้วหูของเหล่านักรบฉีกขาด มอนสเตอร์ตื่นตระหนกวิ่งแตกรังไปคนละทิศทาง

พวกมันรับรู้ได้ถึงตัวตนอันน่ากลัวที่อยู่จุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร

มอนสเตร์ที่ถูกฝึกมาอย่างดีถึงกับยอมละทิ้งคำสั่งของผู้เป็นนายก่อนจะวิ่งหนีตายกันอย่างไม่คิดชีวิต

แต่ทว่ามังกรทมิฬผู้หิวกระหายไม่ยอมให้พวกมันทำเช่นนั้น

มันทั้งโกรธที่ถูกปลุก ทั้งหิวเพราะพึ่งตื่น จึงเริ่มบรรเลงเลือดและกินพวกมันเป็นอาหาร

มันอาปากกว้างพร้อมบังเกิดเปลวไฟสีม่วงอมขาวแผดเผาผืนแผ่นดิน

ร้อนแรงและสุกสว่าง ลุกลามเป็นพื้นที่กว้างพร้อมกับสร้างระเบิดลมรุนแรงพัดกระจาย

กองทัพของทุกฝ่ายต่างกระเด็นปลิวหายไปไกล

เหลือเพียงแค่ยอดนักรบ [ผู้กล้า] ทั้งห้าคนจากทั้งห้าเผ่าที่ยืนเผชิญหน้ากับมันเท่านั้น

นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เพราะเทพเจ้าทั้งสามได้ใช้อำนาจเทพสร้างบาเรียคลุมพวกเขาเอาไว้ไม่ให้ปลิวกระเด็นไปเหมือนคนอื่น

พวกเขาอยากเห็นยอดนักรบสู้กับมังกรทมิฬ

“รีบหนีเร็วดอง! ”

“เหมือนว่ามันจะไม่ปล่อยให้พวกเราทำแบบนั้นนะเอสเทอ...”

เอสเทอพยายามคิดที่จะหนี แต่สเลบมองว่าเจ้ามังกรคงไม่ยอมให้พวกเขาทำเช่นนั้น

มังกรทมิฬเริ่มลงมืออ้าปากกว้างแล้วกินเหล่าสัตว์ร้ายตัวใหญ่ที่สุกได้ที่ลงท้องของมัน

ในขณะเดียวกันมันก็ใช้หางที่เต็มไปด้วยคมเกล็ดหนาวางพาดพื้นปิดเส้นทางหนีของพวกเอสเทอเอาไว้

หาวที่ยาวยิ่งกว่าลำตัวถึงหนึ่งร้อยเมตรนั้น ทำให้พวกเขาไร้ซึ่งหนทางหนี

มังกรทมิฬคงเห็นว่าเหยื่อตัวเล็กตรงหน้าเป็นของหวานชั้นยอดของมัน

แต่ทว่าพวกเขาไม่ใช่ของหวานที่ยอมอยู่เฉย ๆ ให้มันกินได้ง่ายดายนัก

เอรีสใช้พลังของชุดเกราะพุ่งตัวทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว

ง้างหมัดขวาแล้วต่อยเข้าใส่บริเวณต้นขาของมังกรทมิฬเต็มแรง

“จะไปหาเรื่องมันทำไมดอง! ”

เอสเทอที่เห็นเหตุการณ์นั้นถึงกับกุมหัวเมื่อเห็นเอรีสวิ่งไปชกตรง ๆ

แต่ทว่าหมัดที่หนักเท่ารถสิบล้อเหยียบหนึ่งร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง กลับไม่สามารถสร้างบาดแผลให้กับผิวของมังกรทมิฬได้

เจ้ามังกรแสดงท่าทีรำคาญใจออกมาทีหนึ่ง ก่อนจะเหวี่ยงกรงเล็บฟาดใส่เอรีสจนปลิวกระเด็นไปในทิศที่พวกเอสเทอยืนอยู่

“พี่เอรีส! ”

“อย่าทิ้งข้าลงพื้นแบบนี้สิวะ! ”

“เปอร์ไซด์? บานา? แล้วนั่นสเลบกับเอสเทอ!? ”

“จะมาทางนี้กันทำไมดอง! ”

“... วุ่นวายกันดีแท้”

เปอร์ไซด์ทิ้งบานาลงไปหัวทิ่มพื้นที่ระยะสูงจากพื้นหกเมตร แล้วพุ่งเข้าไปรับตัวเอรีสเอาไว้ ก่อนจะกระเด็นเพราะแรงเฉื่อยไปทางพวกเอสเทอกับสเลบแล้วหยุดลง

“ทำไมพวกนายถึงมาอยู่ที่นี่ได้ละ? ”

“ฉันก็อยากถามจากพวกแกเหมือนกันดอง! ”

ในชั่วเวลานั้นทั้งห้าคนเกิดความรู้สึกอึดอัดที่ยากจะพูดออกมาเป็นคำบรรยายได้

ศัตรูและมิตรสหาย วันคืนเก่าก่อนที่เคยได้ปะทะต่อสู้กันมา มันได้กลายเป็นสายสัมพันธ์บางอย่างที่เชื่อมเหล่าคนทั้งห้าเข้าไว้ด้วยกัน

“ตายซะดอง! ”

เอสเทอเป็นคนแรกที่เปิดฉากโจมตีใส่เอรีส

เธอสร้างบอลพาสม่าขนาดเล็กขึ้น แล้วสาดโจมตีใส่ศัตรูของเธอ

“ไม่คิดเลยว่าจะได้มาปะทะกันในสถานการณ์ที่วุ่นวายแบบนี้ สนใจมาสู้ตัดสินกันหน่อยมั้ยบานา? ”

ส่วนสเลบนั้นกำลังท้าสู้กับบานา

ถึงสเลบจะพูดด้วยภาษาของเผ่าอาร์โธร์โพดาที่บานาไม่เข้าใจ แต่บานาก็พอจะทราบได้ว่าสเลบต้องการท้าดวลกับเขา

“เข้ามาเลย”

ดังนั้นบานาจึงรับคำท้านั้นเอาไว้อย่างลูกผู้ชาย และลืมวัตถุประสงค์แรกในการมาทีนี่ไปแล้ว

“เอสเทอ ฉันไม่ได้อยากจะสู้กับพวกเธอ! ได้โปรดหยุดเถอะ! ”

“มนุษย์อย่างเธอไม่ต้องมาพูดดีด้วยเลยดอง! ”

ส่วนทางด้านของเอรีสกับเอสเทอนั้นดูท่าว่าจะต่อสู้กันรุนแรงมากขึ้นไปอีก

“พอได้แล้วค่ะ! ”

ในตอนนั้นเองที่เปอร์ไซด์บินเข้ามาทุบหัวของเอรีสกับเอสเทอ

“เป็นเพื่อนกัน จะทะเลาะกันไม่ได้นะคะ! ”

ถึงแม้ว่าคริสตัลของเผ่าเธอจะถูกทำลายโดยมนุษย์ แต่ในสายตาของเปอร์ไซด์ก็ยังคงเห็นเอรีสกับทุกคนเป็น [เพื่อน] อยู่

“ใครมันจะเป็นเพื่อนกับเผ่าที่ทรยศคนอื่นกันละดอง! ”

“อย่างเธอยังกล้าพูดได้อีกนะ”

“หุบปากไปก่อนเลยสเลบ! ”

“ห้ามทะเลาะกันค่ะ! ”

เปอร์ไซด์พุ่งเข้ามาคว้าคอของเอสเทอที่เริ่มทำท่าจะก่อเรื่องขึ้น

“ลุงบานาด้วย คุณสเลบด้วย เอรีสด้วย มารวมกันตรงนี้เลยค่ะ! ”

“เดียว--”

“เหวอ!? ”

“ทำอะไรของเธอนะ! ”

ทั้งสี่คนต่างถูกเปอร์ไซด์ลากคอเข้ามาสุมหัวกัน

“รักกัน รักกัน~ พวกเราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันนะคะ~ ทะเลาะกันไม่เห็นสนุกตรงไหนเลยค่ะ”

“...”

ด้วยสมองทุ่งลาเวนเดอร์ของเปอร์ไซด์ เลยทำให้ทั้งสี่คนเริ่มหัวเย็นลงมาบ้าง

“... ยอมให้แค่ครั้งนี้นะดอง”

“เอาไว้ตัดสินกันคราวหน้าแล้วกัน”

“เห็นด้วย”

“ฮะ ฮะ ฮะ ฉันละยอมแพ้เธอจริง ๆ ”

ในที่สุดทั้งสี่คนก็ยอมจับมือกัน

“ตอนนี้รีบหาทางหนีก่อนดีกว่า เดียวพอมันกินอาหารจานหลักเสร็จ อีกเดียวคงหันมากินพวกเราต่อแน่นอนดอง”

เอสเทอชี้ไปที่มังกรทมิฬซึ่งกำลังกินเนื้อมอนสเตอร์อยู่

ดูจากท่าทางของมันแล้ว มันคงไม่ปล่อยพวกเขาหนีออกไปง่าย ๆ

“เอรีส เปอร์ไซด์ พวกเจ้านะหนีไปก่อนเลย คริสตัลของพวกเจ้าพังไปแล้ว ดังนั้นให้ข้ากับพวกตัวจิ๋วตรงนี้ที่ยังสามารถเกิดใหม่ได้ถ่วงเวลาให้ดีกว่า”

คนที่เริ่มเคลื่อนไหวก่อนคือบานา

“เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าบานา? ว่าแต่คริสตัลของเผ่าฉันยังไม่แตกเสียหน่อย”

“ฮืม? ของเผ่ายักษากับมนุษย์ยังไม่แตกหรือดอง? ”

“อ๊ะ! ”

“อุ๊ย! ”

นักรบสายสมองกล้ามทั้งสองคนพึ่งรู้ตัวว่าได้พูดความลับที่ไม่ควรพูดออกไปเสียแล้ว

“...”

เกิดความเงียบชวนอึดอัดขึ้น

“มันโจมตีมาแล้วค่ะ! ”

และผู้ที่ทำลายความเงียบนั้นคือมังกรทมิฬ

มันเริ่มอยากที่จะทานของหวานตรงหน้าแล้ว

ปากของมันเปิดออกกว้างพร้อมกับมีไอความร้อนพวยพุ่งออกมา

ขนาดของปากมันนั้นใหญ่ถึงสามเมตร ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเปลวไฟที่กำลังจะพ่นออกมานั้นจะกินพื้นที่กว้างแค่ไหน

“ใครจะยอมให้ฆ่ากันค่ะ เปอร์ไซด์คิก! ”

แต่ก่อนที่มังกรทมิฬจะได้ทันพ่นไฟ มันก็ถูกสิ่งมีชีวิตที่ตัวเล็กกว่าเกือบห้าสิบเท่าแตะเสยคางเสียก่อน

ร่างของมังกรถูกส่งลอยขึ้นฟ้าราวกับเป็นเรื่องตลก

“กรี๊ด!? ”

แต่เธอเองก็ถูกมันใช้หางที่ยืดยาวฟาดสวนใส่กลับมาเช่นกัน

ร่างของเปอร์ไซด์พุ่งดิ่งสู่พื้นบริเวณที่มีเขี้ยวของสัตว์ร้ายยื่นยาวดุจหนามแหลม

“ระวัง! ”

“เกือบไปแล้ว~ ขอบคุณค่ะคุณสเลบ”

คนที่ไหวตัวเข้าไปรับเธอก่อนจะถูกเสียบทะลุได้คือผู้กล้าสเลบ

“บานา เอรีส เอานี่ไปใช้สิ”

สเลบโยนดาบสีดำของตัวเองที่มีสี่เล่มให้กับพวกเขาคนละเล่ม

ในเวลาเดียวกัน มังกรทมิฬเองก็กำลังโกรธจนถึงขีดสุดที่ตัวมันถูกทำร้าย

การต่อสู้ระหว่างผู้กล้าทั้งสี่ (บวกหนึ่ง) กับมังกรทมิฬกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว